Η δημοσιοποίηση των πόθεν έσχες τού πρωθυπουργού, των υπουργών, των πολιτικών αρχηγών και των βουλευτών είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία κι ας μην μαθαίνουμε το πόθεν. Επιβεβαιώνει ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ένα σπορ για λίγους, όπως το χόκεϊ επί χόρτου, οι οποίοι κάθε άλλο παρά αντιπροσωπευτικό κομμάτι τής κοινωνίας μας αποτελούν. Πώς μπορεί ένας μικρομεσαίος μεροκαματιάρης ή μισθωτός να ανταγωνιστεί σε μια προεκλογική εκστρατεία ανθρώπους με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ή κι εκατομμύρια καταθέσεων, δεκάδες ακίνητα, μετοχές και δεν συμμαζεύεται;...
Το παιχνίδι είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τής ελίτ και δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι αν μειωθούν, για παράδειγμα, τα όρια προεκλογικών δαπανών, ακόμα κι αν υποθέσουμε πως θα τηρούνταν. Μια φτωχή προεκλογική εκστρατεία κοστίζει τουλάχιστον 20.000 ευρώ, χρήματα που αν δεν είσαι μεγαλογιατρός, μεγαλοδικηγόρος, μεγαλομηχανικός ή μεγαλοεπιχειρηματίας, π.χ., είναι για έναν μικρομεσαίο τα έσοδα μιας ολόκληρης χρονιάς. Η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία είναι απομεινάρι τής φεουδαρχίας κι ως τέτοιο πρέπει να λογίζεται, περισσότερο δηλαδή ως φεουδαρχία και λιγότερο ως δημοκρατία...
Ο μεγάλος μας φόβος, ιδίως στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης, είναι πως δεν θα αργήσει η στιγμή που θα μας κυβερνούν μηχανές. Ούτε που μας περνά από το μυαλό να αξιοποιήσουμε τα άλματα της τεχνολογίας ώστε να κάνουμε άλματα και στα δημοκρατικά μας δικαιώματα, να την εκμεταλλευτούμε δηλαδή προκειμένου να λαμβάνουμε εμείς οι ίδιοι τις περισσότερες, αν όχι όλες, τις αποφάσεις για τη ζωή μας αντί να αναθέτουμε αυτό το ρόλο σε κομματάρχες παλιάς κοπής που από την ώρα που εκλέγονται αυτό που βασανίζει κυρίως τη σκέψη τους είναι πώς θα επανεκλεγούν. Με οποιοδήποτε κόμμα και σε οποιαδήποτε περιφέρεια. Αρκεί να επανεκλεγούν...
