Αλέξης και Γιάνης πιο ερωτευμένοι από ποτέ...

Ο Αλέξης Σαμαράς δεν θέλει να μιλά για τον Γιάνη Βαρουφάκη, όπως ήταν φανερό κι από τη γλώσσα τού σώματός του στη συνέντευξή του στον Alpha. Κι αυτό είναι λογικό, αφού ο πρώην υπουργός Οικονομικών του θυμίζει στον πρωθυπουργό ποιος ήταν και ποιος έγινε. Δεν έχουν περάσει, άλλωστε, πολλά χρόνια από τότε που ο Αντώνης Τσίπρας αποτελούσε τη χρυσή ελπίδα όχι μόνο τής Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης για να μπει ένα τέλος στις πολιτικές τής άγριας λιτότητας...

Η συνθηκολόγησή του το 2015 και, κυρίως, η πλήρης υποταγή του από τότε μέχρι σήμερα σε εκείνους που κάποτε χαρακτήριζε ολετήρες τής Γηραιάς Ηπείρου απογοήτευσε πολλούς, ενδεχομένως να απογοήτευσε και τον ίδιο. Και ίσως γι' αυτό να μην θέλει να βλέπει τον Γιάνη ούτε ζωγραφιστό, όπως ακριβώς οι αμαρτωλοί επιβάλλουν σιωπητήριο στη φωνή τής συνείδησής τους...

Ούτε ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι κανένα άγιος. Ο ναρκισσισμός του δεν βοήθησε τους μήνες τής σκληρής διαπραγμάτευσης ώστε να βρεθεί μια επωφελής για το λαό λύση. Δεν είναι, ωστόσο, απλώς ακόμα ένας μέσα στο πλήθος που για να πουλήσει βιβλία γράφει φαντασιώσεις, όπως τον παρουσιάζουν οι πρώην σύντροφοί του στο ΣΥΡΙΖΑ, οι ίδιοι που έπιναν νερό στο όνομά του και τον αποκαλούσαν "asset"...

Δεν μετατράπηκε στον χειρότερο οικονομολόγο στον κόσμο ούτε πρέπει να αισθάνεται αδικαίωτος από τις πολιτικές εξελίξεις. Η Ελλάδα τού Ιουλίου τού 2017 χρειάζεται σκίσιμο των μνημονίων κι εντελώς διαφορετικές πολιτικές, όπως ακριβώς, ίσως και περισσότερο, και τον Ιανουάριο του 2015. Το μόνο ουσιώδες που άλλαξε από τότε είναι η επίκτητη λατρεία για την εξουσία που καταπλάκωσε εκείνους που δεν την είχαν δει ποτέ ξανά στη ζωή τους...

Αφήστε με να θεωρώ πως, παρ' όλες τις σκληρές κουβέντες που έχουν ανταλλάξει και δημοσίως, Αλέξης και Γιάνης παραμένουν "ερωτευμένοι" ο ένας με τον άλλο! Η μη απολεσθείσα από τη φθορά τής διακυβέρνησης επαναστατικότητα του Βαρουφάκη ελκύει ακόμα τον Τσίπρα, όπως κι έλκεται ο Γιάνης από τις ικανότητες πολιτικής επιβίωσης του Αλέξη. Κι αν σήμερα αλληλοαπαξιώνονται, όπως κάθε ερωτευμένο ζευγάρι άλλωστε που σέβεται τον εαυτό του, εξακολουθώ να εκτιμώ πως τα δεινά αυτού του τόπου δεν προέκυψαν ούτε γιγαντώθηκαν το χρονικό διάστημα της συγκυβέρνησής τους, αλλά προηγήθηκαν κι ακολούθησαν αυτής...

Εκείνος, εξάλλου, που ανοίγει το δρόμο τού άθλιου Κούλη για την ανακατάληψη της εξουσίας δεν είναι ο Γιάνης Βαρουφάκης, τον οποίο στην κυβέρνηση ταυτίζουν πλέον με τον πρόεδρο της ΝΔ σε ένα ακόμα δείγμα τής πολιτικής τους χυδαιότητας, αλλά αυτοί που αντί να φέρουν την ελπίδα την πούλησαν στο γιουσουρούμ για να φορούν πρωθυπουργικά και υπουργικά κοστούμια μέχρι το 2019. Με αυτά τα μυαλά μέχρι εκεί τους βγάζει, όμως, ο δρόμος κι όχι παραπέρα...

Όταν σκέφτεσαι μόνο τα αισιόδοξα σενάρια στρώνεις το έδαφος στα απαισιόδοξα...

Στην κυβέρνηση ισχυρίζονται πως δεν κλείνουν την αξιολόγηση όπως όπως γιατί δεν επιθυμούν, για παράδειγμα, να ψαλιδιστούν εκ νέου συντάξεις, να μειωθεί το αφορολόγητο, να μην επιστρέψουν οι συλλογικές συμβάσεις, να απελευθερωθούν οι απολύσεις και να ξεπουληθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις ενέργειας. Φυσικά αυτός ο στόχος είναι θεμιτός, θεμιτότατος. Μόνο που έχουν περάσει ήδη δύο χρόνια από το 2015 κι αν τότε οι καλές προθέσεις αρκούσαν για να συσπειρωθεί ο ελληνικός λαός πίσω από τους κυβερνήτες του και οι ψευδαισθήσεις που έτρεφαν οι τελευταίοι ήταν δικαιολογημένες, σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά...

Αν, ύστερα από καθυστέρηση μηνών, ολοκληρωθεί η αξιολόγηση λαμβάνοντας τα μέτρα που αρνούμασταν να λάβουμε όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, τότε κανείς δεν θα μπορεί να αποποιηθεί των ευθυνών του επικαλούμενος "γενναία διαπραγμάτευση". Αυτήν τη φορά στην αξιολόγηση της κυβέρνησης ουδείς θα λάβει υπόψη κάτι άλλο πέρα από το αποτέλεσμα που έφερε...

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται, επίσης, πως κι αν ακόμα αναγκαστεί να οπισθοχωρήσει, δεν θα έχει συναινέσει σε χειρότερα μέτρα από αυτά που της έχουν προταθεί από το Δεκέμβριο του 2015. Με λίγα λόγια μάς λέει πως η σκληρή της διαπραγμάτευση μπορεί να μην αποδειχθεί νικηφόρα, αλλά δεν θα έχει φέρει επαχθέστερα μέτρα από αυτά που βρίσκονταν αρχικώς στο τραπέζι. Μόνο που αυτή είναι η μισή αλήθεια: το καλοκαίρι, όταν και πρέπει να καταβληθούν μεγάλες δανειακές δόσεις, πλησιάζει, αλλά το χειρότερο είναι η αβεβαιότητα εξαιτίας τής οποίας δεν κινείται σχεδόν τίποτα στην πραγματική οικονομία, για να μην αναφερθώ στα νέα λουκέτα κι απολύσεις...

Ούτε, εξάλλου, το επιχείρημα του μπαράζ εκλογικών αναμετρήσεων σε σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες δείχνει να πιάνει. Ήδη οι ολλανδικές πραγματοποιήθηκαν, ενώ οι γερμανικές διεξάγονται τέλος Σεπτεμβρίου. Αν είναι, όμως, να περιμένουμε τα πρωτοβρόχια για να δούμε ηλιοφάνεια, τότε ζήτω που καήκαμε...

Βάζοντας κάτω όλα τα δεδομένα αδυνατώ να καταλάβω πώς είναι δυνατό να κλείσει η αξιολόγηση δίχως η κυβέρνηση να δώσει περισσότερα από αυτά που θα πάρει. Μακάρι να διαψευστώ, αλλά κάθε ημέρα που περνά επιβεβαιώνεται ότι αυτό που ζούμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επικοινωνιακή διαχείριση ενός διαπραγματευτικού Βατερλό. Από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει λάβει απόφαση για ρήξη έχει κατεβεί στον αγωνιστικό χώρο με δεμένα χέρια και πόδια και το μόνο στο οποίο ευελπιστεί είναι να πείσει την Κοινοβουλευτική του Ομάδα να ψηφίσει τα νέα μέτρα και να αποφύγει τις εκλογές, ευελπιστώντας πως μέχρι το 2019 θα έχουμε βγει από τα μνημόνια και θα έχουμε επιστρέψει στην κανονικότητα...

Κανένα, όμως, επίσης δεδομένο δεν μας εγγυάται πως οι απαιτήσεις των δανειστών θα σταματήσουν κάπου εδώ και, πολύ περισσότερο, πως δεν θα προκύψει ανάγκη για τέταρτο μνημόνιο. Με το να επεξεργάζονται, εξάλλου, στο Μαξίμου μόνο τα εναλλακτικά αισιόδοξα σενάρια και να αδιαφορούν πλήρως για την πιθανότητα υλοποίησης των πιο απαισιόδοξων σκάβουν οι ίδιοι το λάκκο τους πολύ περισσότερο από όσο το κάνει ο Β. Σόιμπλε...

Ξημέρωσε η 15η Ιουνίου χωρίς να ρωτήσει τους εσχατολόγους τής χρεοκοπίας...

Αν διάβαζε ή άκουγε κανείς τί έγραφαν και τί έλεγαν το βράδυ τής Κυριακής οι νεοφιλελέδες θα πίστευε ότι δεν θα έβγαινε ποτέ το φως το πρωί τής Δευτέρας. Συνεχίζουν να βλέπουν χρεοκοπία εκεί που γίνεται διαπραγμάτευση: ναι, μακρόσυρτη, σκληρή και με ορισμένα λάθη από ελληνικής πλευράς, όπως το ότι δεν ζητήσαμε χρήματα στις 20 Φεβρουαρίου, αλλά διαπραγμάτευση με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Γελούσα για να μην κλάψω με τις αναλύσεις των διάφορων εσχατολόγων, οι οποίοι το νέο ψαλίδισμα των κύριων συντάξεων και την αύξηση του ΦΠΑ στο ρεύμα στο 23% το παρουσίαζαν ως δημόσιες δαπάνες που πρέπει να μειωθούν στο όνομα της καταπολέμησης του κρατισμού κι ως καλύτερη επιλογή από το Grexit. Σαν να μιλούσαν για πατάτες κι όχι για ανθρώπινες ζωές...

Ακόμα, όμως, και οι "Financial Times", που δεν τους λες ούτε "Αυγή" ούτε "Ριζοσπάστη", γράφουν πλέον το αυτονόητο εδώ και καιρό: πρώτον, αν η ελληνική κυβέρνηση αποδεχθεί το τρίτο μνημόνιο που απαιτούν από αυτή οι διεθνείς τοκογλύφοι η χώρα, δίχως αναδιάρθρωση χρέους κι αναπτυξιακό πακέτο, θα απολέσει επιπλέον 12% του ΑΕΠ της και το χρέος θα εκτοξευτεί πάνω από το 200%. Κι όλα αυτά σε ένα λαό που είναι γνωστό τοις πάσι πόσοι ανάμεσά του ζουν ήδη κάτω από το όριο της φτώχειας, πόσοι είναι άνεργοι και πόσοι μετανάστες. Δεύτερον, η άμεση ζημιά για Γερμανία και Γαλλία από ένα Grexit ξεπερνά τα 160 δισεκατομμύρια ευρώ. Προσοχή, η άμεση οικονομική ζημιά, δίχως να συνυπολογιστούν οι συνέπειες για το μέλλον τής ευρωζώνης και, βεβαίως, οι γεωπολιτικές αν η Ελλάδα αισθανθεί ο παρίας τής Ευρώπης...

Δεν χρειάζεται να έχεις αποφοιτήσει από σχολή διπλωματίας για να καταλάβεις ότι όσο περισσότερο πλησιάζουμε σε καταληκτικές ημερομηνίες τόσο θα εντείνονται και οι πιέσεις, οι εκβιασμοί και τα ψευτοδιλήμματα. Υπενθυμίζω, ωστόσο, πως στην ουσία η 30ή Ιουνίου αποτελεί "deadline" για τους δανειστές κι όχι για την Ελλάδα, η οποία έχει εγκαίρως προειδοποιήσει πως ανάμεσα στις δόσεις στο ΔΝΤ και στην ΕΚΤ και στους μισθούς και στις συντάξεις θα επιλέξει τις δεύτερες. Η Ανγκ. Μέρκελ μπορεί να λέει στον Αλέξη Τσίπρα να έχει πίστη στο θεό, αν και είναι άθεος, αλλά οφείλει κι εκείνη να ξεκολλήσει τη βελόνα από τον ίδιο, εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον, ήχο τής ταξικής άγριας λιτότητας...

Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα δεν θα σωθεί ακόμα κι αν της χαριστεί όλο το χρέος ή δεν επιβληθεί κανένα νέο φοροεισπρακτικό μέτρο σε βάρος των μικρομεσαίων. Εχει ανάγκη από σαρωτικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όχι όπως τις εννοούν οι νεοφιλελέδες προς την κατεύθυνση της πλήρους απορρύθμισης της αγοράς κι ασυδοσίας τού μεγαλου κεφαλαίου δηλαδή, αλλά προς εκείνη της κοινωνικής δικαιοσύνης. Από τη φορολογική πολιτική έως την απονομή τού δικαίου, τον τερματισμό των πελατειακών σχέσεων, της οικογενειοκρατίας, της γραφειοκρατίας, του αναποτελεσματικού δημόσιου τομέα, των επενδύσεων με θετικό πρόσημο για τους πολίτες, την αναδιανομή τού πλούτου και την παροχή ίσων ευκαιριών για την παραγωγή νέου η χώρα οφείλει να κάνει άλματα για να αφήσει μια και καλή πίσω της την εποχή των μνημονίων, τα οποία ναι μεν δεν έφεραν την κρίση αλλά αποτέλεσαν δηλητήριο στον άρρωστο οργανισμό...

Ολα αυτά, όμως, δεν μπορούν να συμβούν με μπακαλίστικες λογικές "τρεις το λάδι τρεις το ξίδι, έξι το λαδόξιδο". Κι αυτό το ξέρουν, βεβαίως, και οι θεσμοί, οι οποίοι ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για τη διάσωση ενός "εταίρου" αλλά για δύο κυρίως πράγματα: πρώτον, να μην χάσουν ούτε σεντ οι τράπεζές τους και, δεύτερον, να υφαρπάξει η ελίτ τους την ελληνική δημόσια περιουσία. Δεν ισχυρίζομαι πως για όλα φταίνε οι ξένοι. Εμείς αφήσαμε την κερκόπορτα ανοιχτή. Οποιος, ωστόσο, βλέπει κάποιον πεσμένο και δεν του δίνει το χέρι του για να σηκωθεί αλλά τον βιάζει κι από πάνω δεν είναι δυνατό να αποκαλείται φίλος...

Το παιχνίδι και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι στο 0-0 κι ας βιάζονται ορισμένοι να φύγουν από το γήπεδο απογοητευμένοι γιατί η ομάδα μας δεν έχει ανοίξει ακόμα τα πόδια της στους αντιπάλους της. Αν οι ποταμίσιοι πασοκονεοδημοκράτες θέλουν πράγματι εθνική συνεννόηση ας δηλώσουν δημοσίως πως ούτε εκείνοι δέχονται νέες μειώσεις στις κύριες συντάξεις και το ρεύμα με ΦΠΑ 23% κι ας αφήσουν τις πομφόλυγες περί σύγκλησης συμβουλίου αρχηγών και συμφωνίας πάση θυσία. Δεν εκτιμώ πως η Ανγκ. Μέρκελ θα θελήσει να κόψει το σκοινί, αλλά κι αν το κάνει αυτή θα είναι προτιμότερη λύση από ένα τρίτο μνημόνιο με τους όρους που θέλουν να επιβάλουν ΔΝΤ-ΕΚΤ-Κομισιόν. Οταν οι τσέπες σου είναι σκισμένες και δεν σε αφήνουν να τις μπαλώσεις, τί σημασία έχει ποιό νόμισμα θα βάζεις σε αυτές;...