Ακροδεξιοί μιας χρήσης...

Η Βραζιλία, η Αργεντινή, η Χιλή και οι ΗΠΑ κείνται μακράν και φυσικά οι κοινωνίες τους δεν είναι άμεσα συγκρίσιμες με την ελληνική. Και οι τέσσερις αυτές χώρες ωστόσο- υπάρχουν κι άλλες- κυβερνήθηκαν για μία και μόνο θητεία από νεοφιλελεύθερες κι ακροδεξιές ταυτοχρόνως κυβερνήσεις- αυτά τα δύο φαίνεται πως πάνε μαζί- οι οποίες στη συνέχεια αποδοκιμάστηκαν από το λαό. Ας το έχουν αυτό υπόψη και στο Μαξίμου...

Η ακροδεξιά κι ο νεοφιλελευθερισμός δεν δυσκολεύονται να αποκτήσουν την εξουσία γιατί προσφέρουν απλοϊκές απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα. Όταν για όλα φταίνε οι "άλλοι" κι όχι εμείς, είναι πολύ βολικό να το αποδεχόμαστε ως θέσφατο. Όταν έρχεται, ωστόσο, η ώρα να το αποδείξουν και στην πράξη σπάνε τα μούτρα τους, όπως είναι πολύ λογικό άλλωστε...

Η Λατινική Αμερική δίνει και πάλι το παράδειγμα, αλλά για να μεταδοθεί το παράδειγμά της στην Ευρώπη και δη στην Ελλάδα θέλει δουλειά πολλή. Πρωτίστως χρειάζεται και η κυβερνώσα Αριστερά να δείξει πως έχει διδαχθεί από τα λάθη της ώστε αυτά που θα κάνει αναπόφευκτα την επόμενη φορά να είναι νέα κι όχι τα παλιά. Η δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη, οι ελευθερίες εξακολουθούν να παραμένουν ζητούμενα, γι' αυτό κι απαιτούνται ριζοσπαστικές τομές. Έστω κι αν επενδυθούν με λούστρο μετριοπάθειας...

 
 

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν φτώχεια και πορνεία παρά μόνο εμπάργκο...

Το καστρικό και μετακαστρικό καθεστώς στην Κούβα χρησιμοποίησε και τον αυταρχισμό προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία. Πολιτικοί του αντίπαλοι διώχθηκαν και διώκονται, όπως συνέβη και με τους ομοφυλόφιλους. Όποιος δεν το αναφέρει για να μην χαλάσει την ειδυλλιακή εικόνα τού σοσιαλιστικού παράδεισου διαπράττει το ίδιο πολιτικό αδίκημα με όσους εξυμνούν ακόμα το σταλινισμό...

Ναι, στην Κούβα υπάρχουν φτώχεια και πορνεία. Μήπως, όμως, δεν υπάρχουν και στη Δύση, μήπως δεν υπάρχουν και στην Ελλάδα, και σε έκταση μάλιστα; Στην Κούβα, όμως, επιβιώνουν σε καθεστώς εμπάργκο εδώ και 60 χρόνια. 

Στη Δύση και στην Ελλάδα τι δικαιολογία έχουμε για τη φτώχεια και την πορνεία; Στη χώρα μας ιδίως όχι μόνο δεν έχουμε εμπάργκο για έξι δεκαετίες, αλλά επί τέσσερις συναπτές εισπράττουμε παχυλά κονδύλια από την ΕΕ. Κι όμως, στην Κούβα με παρόμοιο πληθυσμό με το δικό μας παράγουν εμβόλια και οι νεκροί τους από τον κοροναϊό είναι υποπολλαπλάσιοι των δικών μας, δίχως να τους δίνουν εμβόλια τρίτοι...

Η ΝΔ έχει εισάγει τη Λατινική Αμερική στην πολιτική αντιπαράθεση, αλλά πετά τη μπάλα στην εξέδρα για το ότι ο πρωθυπουργός τής χώρας δεν δήλωνε στο πόθεν έσχες του μετοχές τής συζύγου του σε γαλλική εταιρεία με κεφάλαιο μόλις 10.000 ευρώ, μέσω της οποίας υποτίθεται πως αγοράστηκε το πανάκριβο σπίτι τού Βολταίρου στο Παρίσι. Πριν ο ΣΥΡΙΖΑ λογοδοτήσει για όσα συμβαίνουν στην Κούβα ή στη Βενεζουέλα κι αντί να συζητάμε για το αν ήταν σκάνδαλο που για πρώτη φορά τα κανάλια πλήρωσαν για τηλεοπτικές άδειες ο Κ. Μητσοτάκης θα όφειλε να δώσει ξεκάθαρες εξηγήσεις για μια υπόθεση για την οποία μπορεί να έχει και ποινικές ευθύνες. Αναλογιστείτε τι θα συνέβαινε αν τα ίδια είχε διαπράξει ο Αλέξης Τσίπρας και φανταστείτε σε τι χώρα ζούμε όπου οι δημοσιογράφοι της δεν μπαίνουν καν στον κόπο να ασχοληθούν με το επιλήψιμο πόθεν έσχες τού πρωθυπουργού της...

 

Αυτοκτονία τής μεσαίας τάξης να ψηφίσει νεοφιλελευθερισμό...

Για να μην είμαι μονίμως γκρινιάρης, οφείλω να ομολογήσω ότι μέχρι στιγμής τουλάχιστον τα δύο κόμματα εξουσίας αντιπαρατίθενται προγραμματικά, έστω κι αν η ΝΔ ντρέπεται λίγο να μας παρουσιάσει το νεοφιλελευθερισμό της σε όλες του τις διαστάσεις. Όπως κι αν έχει, όμως, γνωρίζουμε ήδη αρκετές από τις πολιτικές Μητσοτάκη, πέρα από όσα εφάρμοσε ο ίδιος ως υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης, όταν απέλυε καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες και διόριζε τους κολλητούς του ως προϊστάμενους. Είναι εναντίον των συλλογικών συμβάσεων, του οκτάωρου, της πενθήμερης εργασίας, της δημόσιας σύνταξης και των κοινωνικών επιδομάτων, αντιλαμβάνεται τις φοροελαφρύνσεις σχεδόν αποκλειστικώς προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου και δεν θέλει καθόλου Δημόσιο, εκτός αν πρόκειται να προσλάβει μπάτσους, που είναι πολύ πιο απαραίτητοι στο δικό του τρόπο σκέψης από τους καθηγητές ή τους γιατρούς...

Ο Κ. Μητσοτάκης πλασάρει τις ιδέες του ως κάτι το καινούριο όταν εφαρμόζονται στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη από τα μέσα τής δεκαετίας τού '70 κι έχουν οδηγήσει στην αύξηση της φτώχειας και γενικότερα των κοινωνικών ανισοτήτων, που με τη σειρά τους οδήγησαν και στην αναγέννηση της ακροδεξιάς. Η Ολ. Κεφαλογιάννη λοιδορεί το κοινωνικό κράτος ως κατάλληλο μόνο για τη Λατινική Αμερική, λησμονώντας το σκανδιναβικό μοντέλο και το ότι ο πρόεδρός της αντιγράφει το πρόγραμμα του προέδρου τής Αργεντινής, Μ. Μάκρι, με τις καταστροφικές του συνέπειες για τους πολλούς. Η αλαζονεία από τη μεγάλη διαφορά στις ευρωεκλογές ανοίγει στόματα κι ο λαός μαθαίνει τι τον περιμένει στην περίπτωση που το ίδιο αποτέλεσμα επαναληφθεί στις βουλευτικές εκλογές...

Το Σεπτέμβριο του 2015 γνωρίζαμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπόγραψε το τρίτο μνημόνιο, αφού πρώτα προχώρησε στη δική του δημιουργική ανάγνωση του δημοψηφίσματος του Ιουλίου της ίδιας χρονιάς. Τον Ιούλιο του 2019 γνωρίζουμε ότι η ΝΔ θέλει να κυβερνήσει με ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα το οποίο ευνοεί τις ελίτ κι όλοι οι υπόλοιποι θα πρέπει να περιμένουμε από τα ψίχουλα που θα μας πετούν για να ζήσουμε. Αν θέλουμε να είμαστε πολίτες, οφείλουμε να αναλαμβάνουμε και την ευθύνη των αποφάσεών μας κι όχι απλώς να στοιχιζόμαστε πίσω από τους "κοψοχέρηδες", ώστε να πετροβολούμε με τη συνείδησή μας δήθεν καθαρή από το αυτοκτονικό αίμα στα χέρια μας...

Καπιταλισμό έχουν και στο Μπαγκλαντές...

Η δεξιά προπαγάνδα (και) στη χώρα μας έχει κάνει σημαία της την πράγματι θλιβερή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Βενεζουέλα. "Να πώς θα μας καταντήσει ο Αλέξης Τσίπρας, σαν τον Νικολάς Μαδούρο", είναι το υπόγειο συμπέρασμα πίσω από όσα διαδραματίζονται  στη μακρινή αυτή χώρα, για την οποία πληροφορούμαστε πολύ περισσότερα από τα διαπλεκόμενα μίντια από οποιαδήποτε άλλη μακρινή χώρα τού κόσμου όπου ο καπιταλισμός έχει αφήσει πίσω του ανθρώπινα ερείπια, ακόμα και λόγω πολέμων. Κανένας από όλους αυτούς, βεβαίως, δεν μπαίνει στον κόπο να αναρωτηθεί πόσο χειρότερη θα ήταν σήμερα η κατάσταση στη Βενεζουέλα, το ΑΕΠ της οποίας στηρίζεται συντριπτικώς στην τιμή τού πετρελαίου η οποία καταρρέει, αν τα προηγούμενα 15 χρόνια οι πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης τού τσαβισμού δεν γεφύρωναν το ταξικό χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, αν δεν είχε για παράδειγμα σημειωθεί αλματώδης πρόοδος σε κρίσιμους τομείς όπως η παιδεία και η υγεία...

Οι ίδιοι βαθυστόχαστοι αναλυτές, εξάλλου, με το όψιμο ενδιαφέρον για τη Λατινική Αμερική, τώρα που και η Αργεντινή απόκτησε νεοφιλελεύθερο πρόεδρο, μοιάζουν να λησμονούν το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που σημειώθηκε στη Βραζιλία, την οποία θυμούνται αν είναι να μιλήσουν μόνο για Ολυμπιακούς Αγώνες ή για μπάλα. Εκεί καθαιρέθηκε η εκλεγμένη πρόεδρος Ντίλμα Ρούσεφ για πιθανή συμμετοχή της σε σκάνδαλο ενίσχυσης της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας Πέτρομπας, κατηγορία που μπορεί να αποδειχθεί, μπορεί ωστόσο κι όχι, μπορεί να έβλαψε το δημόσιο συμφέρον, μπορεί όμως κι όχι. Αν, άλλωστε, έχανε το αξίωμά του κάθε πρόεδρος ή πρωθυπουργός το όνομα του οποίου απλώς εμπλέκεται σε σκάνδαλο κάθε ημέρα και σε ένα διαφορετικό κράτος θα εξέπιπτε του αξιώματός του ένας δημοκρατικώς εκλεγμένος ηγέτης. Για να μην αναφερθώ συγκεκριμένα στην Ελλάδα και με πείτε προκατειλημμένο...

Για όλα αυτά, ωστόσο, είναι δύσκολο να διαβάσετε κάποιο άρθρο στην "Καθημερινή" ή να δείτε σχετικό ρεπορτάζ στο ΣΚΑΙ. Για τέτοιο είδους μέσα η Λατινική Αμερική αποτελείται από μία και μόνο χώρα, τη Βενεζουέλα, όπως κι ο καπιταλισμός εκπροσωπείται αποκλειστικώς από τις ΗΠΑ- όπου κι εκεί πάντως οι ταξικές ανισότητες γιγαντώνονται με συνέπεια να βρίσκεται κι ο Ντ. Τραμπ ένα βήμα από το να εκλεγεί ο επόμενος πρόεδρος της χώρας- κι όχι, για παράδειγμα, από το Μπαγκλαντές ή την Ουγκάντα. Είναι θέμα, βεβαίως, οπτικής γωνίας, μόνο που η δαιμονοποίηση δεν επιτρέπει σε κανέναν να εξάγει ασφαλή συμπεράσματα, πόσω μάλλον όταν δεν γνωρίζει για τις κοινωνίες στις οποίες αναφέρεται παρά μόνο όσα βολεύουν την μπετόν αρμέ ιδεολογική του στάση. Κι αυτό φυσικά αφορά και τον γράφοντα. Το βασικό ζητούμενο, ωστόσο, παγκοσμίως παραμένει η εξάλειψη των οικονομικών διαφορών που χωρίζουν τους πολίτες. Όχι στο βαθμό που να μην ανταμείβεται επιπλέον το ταλέντο, η εργατικότητα ή το ρίσκο, αλλά σε αυτό που οι διαφορές να μην εξαρτώνται από πόσες παραχωρήσεις είναι διατεθειμένος να κάνει κάποιος ενώπιον της συνείδησής του...