"Καταργήστε τους φόρους στους πλούσιους" και "ζήτω ο καπιταλισμός" φώναζαν οι εργάτες που καίγονταν ζωντανοί...

Αξίζει κανείς να ακούσει τον Τζέρεμι Κόρμπιν να μιλά, ακόμα κι αν δεν είναι σοσιαλιστής. Σε ένα προεκλογικό πάνελ, για παράδειγμα, κάποιος από το κοινό τού επιτέθηκε για την υπόσχεσή του να αυξήσει το φόρο στις επιχειρήσεις. Νόμισε πως τον είχε στριμώξει στα σκοινιά, αλλά ο ηγέτης των Βρετανών Εργατικών που κατάφερε το ακατόρθωτο, να συγκινήσει δηλαδή τη νεολαία και να την κάνει να ψηφίσει μαζικά στις πρόσφατες εκλογές στο Νησί, τον αποστόμωσε: πέρα από το ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης- ο καθένας πρέπει να φορολογείται με βάση το ύψος των εισοδημάτων του- εξήγησε στον πολίτη πως αν ήθελε δημόσια Υγεία και Παιδεία, καθώς και κοινωνικό κράτος δεν υπάρχει άλλος έντιμος δρόμος από τη φορολόγηση. Η διακυβέρνηση, άλλωστε, της Μεγάλης Βρετανίας από τους Συντηρητικούς τα τελευταία εφτά χρόνια, κατά τα οποία έχουν πνίξει τη χώρα στη λιτότητα, έχει οδηγήσει στην απαξίωση θεσμών όπως το NHS- το βρετανικό ΕΣΥ-, οι οποίοι αποτελούσαν αιτία υπερηφάνειας για τους αγγλοσάξονες...

Δεν ξέρουμε ακόμα τα ακριβή αίτια της φωτιάς που σκότωσε δεκάδες στο λονδρέζικο ουρανοξύστη, Όλες οι πληροφορίες, ωστόσο, συγκλίνουν στα ελλιπή μέτρα πυρασφάλειας και γενικότερης συντήρησης για ένα κτίριο στο οποίο έμεναν οικογένειες εργατών. Και το ερώτημα είναι: θα συνέβαινε το ίδιο σε ένα κτίριο όπου μένουν ζάπλουτοι; Οι αρμόδιες κρατικές Αρχές θα επιδείκνυαν την ίδια ανευθυνότητα για το παλάτι τού Μπάκιγχαμ; Μήπως οι ζωές των κροίσων έχουν μεγαλύτερη αξία στο καπιταλιστικό σύστημα κι επομένως η ισότητα δεν βρίσκεται στις προτεραιότητές του; Μήπως, εν τέλει, όπως λέει και το τραγούδι, "για τους φτωχούς κι ο θεός είναι φτωχός";...

Είναι λογικό τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ να μισούν τους Κόρμπιν αυτού του κόσμου, να τους απαξιώνουν και να τους γελοιοποιούν. Κι αυτό γιατί όσοι ασπάζονται τις μαρξιστικές ιδέες δίχως να τις αντιλαμβάνονται ως ευαγγέλιο κατανοούν ότι το σημαντικότερο παγκόσμιο ζητούμενο είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία μπορεί να επιτευχθεί και με ειρηνικά μέσα, όπως είναι η δίκαιη ανακατανομή τού εισοδήματος και με όχημα το φορολογικό σύστημα...

Τα συμπτώματα της βαριάς ασθένειας είναι εμφανή σε κοινωνίες που θεωρούν λογικό να διασώζονται "άρρωστες" τράπεζες από το κρατικό ταμείο, αλλά να θεωρείται οπισθοδρομικό να σώζονται ζωές χάρη στη δωρεάν ιατρική περίθαλψη ή στα επιδόματα για τους οικονομικώς ασθενέστερους. Για όλα αυτά και για πολλά άλλα οι κυβερνώσες ελίτ δεν επιθυμούν να αλλάξει τίποτα κι ας γνωρίζουν ότι με την αλαζονεία τους στήνουν μόνες τους τις γκιλοτίνες που θα φέρουν τον αποκεφαλισμό τους...

Δεν είμαι θιασώτης τής σοσιαλδημοκρατικής ικανοποίησης με τις επιδοματικές πολιτικές. Δεν μπορεί να συνιστούν αυτές το τέλος τής διαδρομής, παρά μόνο ένα όχημα που θα μας οδηγήσει σε αυτό. Στόχος για έναν πραγματικό σοσιαλιστή δεν είναι δυνατό να είναι άλλος από την επικράτηση της ιδέας ότι ο καθένας θα απολαμβάνει ίσων ευκαιριών και θα αμείβεται με βάση την ποιότητα και την ποσότητα του μόχθου του ώστε να μην έχει ανάγκη από κρατικά φιλοδωρήματα και φιλανθρωπίες...

Οι εργάτες και οι οικογένειές τους που σκοτώθηκαν στον πύργο (sic) Γκρένφελ αποτελούν θύματα ενός άνισου κόσμου, ο οποίος δεν εξασφαλίζει ούτε καν την ίδια πρόσβαση στην ασφάλεια για όλους. Κι αυτός ο κόσμος είτε θα αλλάξει ειρηνικώς, όπως με την κατάργηση της φορολογικής ασυλίας για λίγους και των φορολογικών παραδείσων, είτε θα πνιγεί στο αίμα. Δυσκολεύομαι, άλλωστε, να πιστέψω ότι οι εργάτες που καίγονταν ζωντανοί λίγο πριν ξεψυχήσουν ζητούσαν να καταργηθούν οι φόροι στους πλούσιους...  

Ο Αλέξης αγαπά τον Κόρμπιν, αλλά τον κερατώνει με την Μέι...

Την ίδια ώρα που ο Αλ. Τσίπρας στηρίζει τον σοσιαλιστή με την πραγματική έννοια του όρου Τζέρεμι Κόρμπιν στη Μεγάλη Βρετανία κόβει εκ νέου τις συντάξεις και παραπέμπει στις ελληνικές καλένδες την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Πολιτική σχιζοφρένεια; Τακτική οπισθοχώρηση θα σου απαντήσουν τα 'παπαγαλάκια' τού Μαξίμου, τα οποία από τις πολλές κωλοτούμπες έχουν ζαλιστεί σε βαθμό που δεν μπορούν να δουν μια στρατηγική οπισθοχώρηση στο νεοφιλελευθερισμό ακόμα κι όταν βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους. Κάθε ημέρα που περνά ο ΣΥΡΙΖΑ εξευτελίζει την Αριστερά περισσότερο κι εκείνα σου μιλούν ακόμα για χρέος, ποσοτικές χαλαρώσεις κι εξόδους στις αγορές, που ούτε αυτές έρχονται...

Ας υποθέσουμε πως ο Τζέρεμι Κόρμπιν σχημάτιζε αυτοδύναμη κυβέρνηση κι επέβαλλε ένα πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης που για το ΣΥΡΙΖΑ έμεινε μόνο στα χαρτιά. Πώς θα βοηθούσε αυτό την Ελλάδα να απαλλαγεί από τη λιτότητα τη στιγμή που η Μεγάλη Βρετανία έχει επιλέξει να φύγει από την ΕΕ και η ελληνική κυβέρνηση να θυσιάσει και τον τελευταίο Έλληνα στο βωμό τής παραμονής σε αυτή; Όταν έχεις μετατρέψει την παραμονή σου στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ σε ακρογωνιαίο λίθο τής πολιτικής σου πώς είναι δυνατό να καρπωθείς οφέλη από εκείνους που προκρίνουν έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο; Ο Αλ. Τσίπρας του 2015 έχει πολλές ομοιότητες με τον Τζέρεμι Κόρμπιν. Ο Αλ. Τσίπρας του 2017 σχεδόν καμία. Αντιθέτως, του βρίσκω περισσότερες- γιατί οι πράξεις κι όχι τα λόγια έχουν σημασία- με την κοινωνικώς ανάλγητη Τ. Μέι και. κυρίως. τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό και των δύο...

Ο Αλ. Τσίπρας είχε μιλήσει (και) για επιστροφή στην ανάπτυξη με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι αριθμοί δείχνουν να ευημερούν, μόνο που για μια ακόμα φορά έχουν δημιουργηθεί οι κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε από αυτούς να εξυπηρετηθεί η ελίτ κι όχι ο λαός. Αργά ή γρήγορα, για παράδειγμα, θα δημιουργηθούν αρκετές νέες θέσεις εργασίας, οι οποίες ωστόσο θα είναι κακοπληρωμένες και με όρους εργασιακού μεσαίωνα. Η Ελλάδα, επίσης, θα επιστρέψει στις αγορές και θα εισρεύσει νέο χρήμα από το οποίο, όμως, θα επωφεληθούν κατά βάση πάλι εκείνοι που δεν πληρώνουν φόρους. Για το ότι οι εφοπλιστές δεν έχουν φορολογηθεί ούτε με ένα ευρώ παραπάνω δεν μας φταίει ο Β. Σόιμπλε, έτσι δεν είναι; Όπως κι αν έχει, οι υποχωρήσεις τις οποίες έχει κάνει αυτή η κυβέρνηση θυμίζουν πλέον ελέφαντα στο δωμάτιο. Κι αυτός δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από δηλώσεις στήριξης των Βρετανών Εργατικών ή όποιων άλλων θυμίζουν στο ΣΥΡΙΖΑ ποιος ήταν και πώς κατάντησε...

 

Το Μητσοτακέικο εκφράζει τον μέσο Έλληνα που βρισκόταν στο pay roll της Siemens κι έπαιρνε δάνεια 300.000 που δεν αποπλήρωσε ποτέ...

Με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες η αντιπολίτευση βρήκε την αφορμή να κατηγορήσει εκ νέου την κυβέρνηση για σταλινισμό: πως αντιμάχεται, δηλαδή, την ελευθεροτυπία και τη δυνατότητα σε κάθε πολίτη να αποκτήσει το δικό του τηλεοπτικό σταθμό, λες κι αυτή είναι έγνοια του κυρ Μήτσου στο Νεοχώρι κι όχι του κάθε διαπλεκόμενου λαμόγιου. Είναι ανησυχητικά υποκριτικά τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία οι νεοφιλελέδες αξιολογούν τα δικαιώματα των πολιτών. Από τη μια οι σημερινοί καναλάρχες πρέπει να εξακολουθήσουν να λειτουργούν ασύδοτα σε ένα καθεστώς παρανομίας, αλλά από την άλλη ο λαός είναι επικίνδυνο να ψηφίζει σε δημοψηφίσματα γιατί είναι απαίδευτος, γι' αυτό είναι προτιμότερο να λαμβάνουν τις αποφάσεις εκ μέρους του εκείνοι που βρίσκονταν στα μαύρα ταμεία τής Siemens. Κατά τα άλλα, οι ίδιοι γραμματείς και φαρισαίοι αντιμάχονται το σταλινισμό, λες κι ο τελευταίος περιοριζόταν στα αναγκαστικά στρατόπεδα εργασίας και δεν απλωνόταν μέχρι την πλήρη εξαΰλωση της ατομικής βούλησης...

Ακόμα, όμως, και στην προσωπολατρία ομοιάζουν οι νεοφιλελέδες με τους σοβιετολάτρες. Τι κι αν, για παράδειγμα, δεν έχουν ταριχεύσει την Θάτσερ κυριολεκτικώς, όπως οι Ρώσοι τον Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία; Εδώ και χρόνια αναζητούσαν κάποιον πολιτικό-ακόμα καλύτερα μια γυναίκα ώστε οι ομοιότητες να είναι ακόμα πιο προφανείς- ο οποίος να μοιάζει στη "Σιδηρά Κυρία" κι εμφανισιακά. Να ισχυρίζεται, δηλαδή, πως δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα ή πως δεν βρίσκεται κάποια άλλη εναλλακτική διαθέσιμη πέρα από το οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Τώρα πιστεύουν ότι έχουν ανακαλύψει τη μουμιοποιημένη εκδοχή τής Θάτσερ στο πρόσωπο της νέας πρωθυπουργού τής Μεγάλης Βρετανίας, Τ. Μέι. Ηδονίζονται, μάλιστα, ακόμα περισσότερο με το ότι η τελευταία είναι κι αυτή κόρη πάστορα, όπως η Ανγκ. Μέρκελ. Τους εξιτάρει, βλέπετε, αφάνταστα αυτός ο συνδυασμός άκρως αντιεργατικών πολιτικών και  καλβινιστικού συντηρητισμού μέσα στην ίδια φούστα...

Για να δέσει, μάλιστα, ακόμα καλύτερα το γλυκό οραματίζονται και την απώλεια της ηγεσίας των Εργατικών από τον Τζέρεμι Κόρμπιν, ο οποίος είναι πολύ Αριστερός για τα γούστα τους κι έχει ένα φριχτό "ελάττωμα": πιστεύει ότι η κοινωνική δικαιοσύνη κι όχι η κοινωνική απορρύθμιση θα απομακρύνει από την Ευρώπη τα πολεμικά σύννεφα. Τι κι αν, επομένως, διαθέτει την έγκριση της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων τού κόμματός του; Το μπλερικό κονκλάβιο, το ίδιο που σήμερα μας λέει ξεδιάντροπα πως εξαπάτησε την παγκόσμια κοινή γνώμη για τη εισβολή στο Ιράκ, θέλει το κεφάλι του και το θέλει τώρα, πριν ριζοσπαστικοποιηθεί περισσότερο και η βρετανική κοινωνία και μείνουν και οι ίδιοι άνεργοι. Στην Ελλάδα, πάλι, οι νεοφιλελέδες έχουν βρει την "υγειά" τους με τον αρχηγό Κούλη και την οικογένειά του που λαμβάνουν, για πλάκα, δάνειο 300.000 ευρώ, δεν το αποπληρώνουν ποτέ, αλλά κατά τα άλλα "μαζί τα φάγαμε"κι ανησυχούν μήπως ο λαουτζίκος χάσει τα σπίτια του προκειμένου να καλυφθούν οι μαύρες τρύπες των θαλασσοδανείων που δημιούργησαν οι ίδιοι και η ελίτ την οποία υπηρετούν επί δεκαετίες...

  

Ολοένα και σφίγγει ο αριστερός κλοιός γύρω από την Μέρκελ...

Αν κάτι οφείλει να έχει διδαχθεί η ελληνική Αριστερά από την εξάμηνη περιπέτεια της σκληρής διαπραγμάτευσης είναι πως μόνη της δεν μπορεί να μετασχηματίσει τη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, να την κάνει κοινωνικώς δικαιότερη. Ενδεχομένως αυτό να διαβάζεται ως ρεφορμισμός από τους παλαιοσταλινικούς τού Περισσού και τους νεοσταλινικούς τής Λαϊκής Διάσπασης, αλλά αν δεν αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί στη Γηραιά Ηπειρο, και δη στη Γερμανία, είναι πολύ δύσκολο να απεμπλακούμε από τα μνημόνια, ακόμα και με αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στις 21 Σεπτεμβρίου...

Κι αν το δίδυμο Ανγκ. Μέρκελ-Β. Σόιμπλε μοιάζει πανίσχυρο αυτήν τη στιγμή, είναι κάτι παραπάνω από ωφέλιμο να καταγραφεί αλλαγή σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αν, για παράδειγμα, μετά από τις εκλογές που βρίσκονται προ των πυλών και σε Ισπανία-Πορτογαλία η ιβηρική Αριστερά κατορθώσει να κυβερνήσει ή να συγκυβερνήσει, θα είναι πολύ πιο εύκολο να σχηματιστεί το περίφημο μέτωπο του Νότου κατά τής λιτότητας, πόσω μάλλον όταν κι ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός τής Ιταλίας, Ματέο Ρέντσι δείχνει πρόθυμος να πατήσει πόδι...

Η ρωγμή, ωστόσο, που έχει δημιουργήσει ο Αλέξης Τσίπρας στο ευρωπαϊκό νεοφιλελεύθερο μπλοκ είναι ήδη παρούσα κι εμφανής. Σοσιαλιστές ηγέτες που κυβερνούν ή συγκυβερνούν στις χώρες τους- ανάμεσά τους ο γάλλος Φρ. Ολάντ κι ο γερμανός Ζ. Γκάμπριελ- ήδη συναντήθηκαν και θα ξανασυναντηθούν σύντομα για να σχεδιάσουν πολιτικές και τακτικές αποδόμησης της άγριας, ταξικής λιτότητας, θέτοντας ως αντίβαρο προοδευτικό πρόσημο με ανάπτυξη σε ένα κοινωνικό κράτος δικαίου. Την ίδια ώρα, στη Μεγάλη Βρετανία νέος πρόεδρος των Εργατικών εκλέχθηκε ο μαρξιστής Τζέρεμι Κόρμπιν. Για να κατανοήσουμε τη σημασία τού γεγονότος, είναι σαν να ήταν υποψήφιος των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ κάποιος με το ιδεολογικό προφίλ τού Αλέξη Τσίπρα ή του Πάμπλο Ιγκλέσιας των ισπανών Podemos. Πού να περνούσε, δηλαδή, και η Γηραιά Αλβιώνα μνημόνια αντίστοιχα με τα ελληνικά...

Φυσικά, για να φτάσουμε από τη ρωγμή στο ρήγμα θέλει ακόμα πολλή δουλειά. Είναι, ωστόσο, πολύ ενθαρρυντική αυτή η όψη τής ριζοσπαστικοποίησης των ευρωπαϊκών λαών (για την άλλη, τη φασιστική, όπως αυτή για παράδειγμα που κυβερνά την Ουγγαρία και στη χώρα μας εκφράζεται από τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα, είναι περιττό να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την έντονη ανησυχία μου για το μέλλον). Αλλωστε, για να ξυπνήσει και η σοσιαλδημοκρατία από το λήθαργό της και να συμπτύξει δυνάμεις με τη ριζοσπαστική Αριστερά χρειάστηκε να περάσουν δύο σχεδόν δεκαετίες απόλυτης υποταγής της στα φριντμανικά δόγματα, είτε από ενοχικά σύνδρομα μετά από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού είτε, "απλώς", εξαιτίας τής ευκολίας σε όλα τα επίπεδα που φέρνει το τακίμιασμα με τις ελίτ...

Την επόμενη Δευτέρα είναι πιθανό να συζητούμε για την πιθανότητα συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ. Θα είναι ανεκτή, έστω κι εξ ανάγκης; Ναι, υπό ορισμένες προϋποθέσεις: σε άμεσο πρακτικό επίπεδο απαιτείται η συμμετοχή στη νέα κυβέρνηση από πλευράς ΠΑΣΟΚ σχεδόν αποκλειστικώς στελεχών του που δεν έχουν ξανακυβερνήσει και, πάντως, όχι του Β. Βενιζέλου, του Ανδρ. Λοβέρδου κι άλλων φαύλων ή πλήρως εξαρτημένων από το κατεστημένο ατόμων τού χθες. Σε ιδεολογικό επίπεδο, οφείλει η Φ. Γεννηματά να λάβει τα μηνύματα των καιρών και να ολοκληρώσει την αριστερή στροφή που έχει πράγματι ξεκινήσει...

Θα σας έλεγα πως σε μια τέτοια περίπτωση το ΠΑΣΟΚ θα είναι πολύ καλύτερος κυβερνητικός εταίρος από τους ψεκασμένους ΑΝΕΛΛ, οι οποίοι ναι μεν συνεργάστηκαν εντίμως με το ΣΥΡΙΖΑ αλλά οι ιδεολογικές διαφορές μαζί του είναι κάτι παραπάνω από πολλές. Οπως κι αν έχει, ωστόσο, δεν παύω να θεωρώ πως το καλύτερο αποτέλεσμα θα είναι η αυτοδυναμία ΣΥΡΙΖΑ που θα του επιτρέψει, σε συνθήκες μη οικονομικής ασφυξίας αυτήν τη φορά, να αποδείξει αν μπορεί να αποτελέσει αυτό που έχουν ανάγκη τα λαϊκά στρώματα...