Τα Κίτρινα Γιλέκα δεν μπορούν να ζεστάνουν από μόνα τους...

Αλίμονο στις χώρες που χρειάζονται ήρωες ή πολίτες στους δρόμους να διαμαρτύρονται για τις συνθήκες τής ζωής τους. Προφανώς αυτό συμβαίνει, όπως για παράδειγμα στη Γαλλία με τα Κίτρινα Γιλέκα, γιατί κάτι δεν πηγαίνει καλά. Σε διαφορετική περίπτωση η μεσαία τάξη, η οποία αποτελεί την πλειονότητα στα ευρωπαϊκά κράτη έστω κι αν το ΚΚΕ πιστεύει ακόμα ότι οι περισσότεροι ανήκουν στην εργατική τάξη, θα έμενε στα σπίτια της και θα αδιαφορούσε για τα κοινά...

Αλίμονο, όμως, και στις χώρες όπου τα δικαιώματα της πλειονότητας θίγονται μπροστά στα μάτια της κι αυτή δεν αντιδρά καθόλου. Στη Γαλλία δεν είναι λίγοι οι μικρομεσαίοι που συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα παιδάκια γιατί μαθαίνουν πως πρέπει να εργάζονται περισσότερο αν θέλουν να απολαμβάνουν τις παροχές ενός γενναιόδωρου κοινωνικού κράτους χωρίς όμως τα απαραίτητα έσοδα για τη συντήρησή του. Στην Ελλάδα, ωστόσο, είναι απαραίτητο να αφήσουμε πίσω μας την αμηχανία που προκάλεσε η αποτυχία τής κυβερνώσας Αριστεράς να φέρει την επανάσταση που είχε υποσχεθεί και να μην συμβιβαστούμε με την επιδοματική πολιτική στην οποία καταφεύγει για να διασωθεί στις επόμενες εκλογές...

Αντί, όμως, να επαναλάβουμε τα Δεκεμβριανά του 2008 ή να μιμηθούμε τις βιαιότητες στο κέντρο τού Παρισιού τις τελευταίες ημέρες, υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος να φέρουμε οι πολίτες την επανάσταση που μας υποσχέθηκαν: να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε "έξω από το κουτί", να μην επαναλαμβάνουμε αποτυχημένες πρακτικές πιστεύοντας ότι θα φέρουν καλύτερα αποτελέσματα, αλλά να συνδυάζουμε αναπόδραστες εξελίξεις, όπως την παγκοσμιοποίηση, τις νέες τεχνολογίες και την τεχνητή νοημοσύνη, με κανόνες που θα συντελούν στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην ισονομία και στην ισοπολιτεία. Ποιος ξέρει, μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο επιτυχημένο από το να καταλάβουμε ξανά τη Βαστίλη ή να ξανακάψουμε το κέντρο τής Αθήνας...

Για να μάθεις να ψαρεύεις χρειάζεσαι επίδομα ψαρέματος...

Ο νεοφιλελευθερισμός έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως η ανάπτυξη δεν μπορεί να έρθει με τα επιδόματα. Όσα ψάρια κι αν δώσεις σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη, αν δεν τους μάθεις να ψαρεύουν τότε θα ξαναμείνουν νηστικοί. Γι' αυτό και η επιδοματική πολιτική, ιδίως σε αυτήν τη χώρα, χρησιμοποιείται περισσότερο για ψηφοθηρικούς λόγους παρά ουσίας...

Επομένως έχει δίκιο κι ο Αλ. Τσίπρας όταν λέει στην πυρόπληκτη πως έχουν περισσότερη σημασία οι υποδομές από τα χιλιάρικα; Όχι, πρώτον κυρίως γιατί είναι εκείνος που μοιράζει χιλιάρικα σε επιδόματα κι αυξήσεις προκειμένου να διασωθεί πολιτικώς. Δεύτερον, γιατί καλές οι υποδομές, καλή και η παιδεία, αλλά το στομάχι δεν μπορεί να περιμένει και πρέπει να χορταίνει καθημερινώς. Αυτό σημαίνει ότι το κοινωνικό κράτος είναι απαραίτητο αν θέλουμε να διατηρήσουμε την κοινωνική συνοχή και να μην προκαλέσουμε τον κοινωνικό αυτοματισμό...

Αυτό που χρειάζεται περισσότερο από όλα, όμως, κι αποτελεί, μαζί με την κλιματική αλλαγή, τη μεγαλύτερη διακύβευση δεν είναι άλλο από τη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και τις ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή νέου. Αν πετύχουμε να περιορίσουμε τις χαώδεις διαφορές, τότε θα έχουμε κάνει κι ένα πολύ σημαντικό βήμα για να χτυπήσουμε τον πόλεμο, τη μετανάστευση, την προσφυγιά και την τρομοκρατία. Κι αυτό, βεβαίως, δεν πρόκειται να επιτευχθεί από μία χώρα μόνο, ακόμα κι αν η Ελλάδα ήταν υπερδύναμη, γι' αυτό κι ο οικονομικός απομονωτισμός- εθνικισμός που ταυτίζεται με το Grexit, το Brexit και τα άλλα exit στην εποχή τής αναπόδραστης παγκοσμιοποίησης μόνο να εντείνει τα προβλήματα μπορεί κι όχι να τα λύσει...

Τα υπερκέρδη σε φορολογικούς παραδείσους, οι άνθρωποι σε κλουβιά...

Το να μάχεσαι την παγκοσμιοποίηση γενικώς κι αορίστως στο τέλος τής δεύτερης δεκαετίας τού 21ου αιώνα είναι σαν να πολεμάς να μην βραδιάζει ή να μην ξημερώνει, είναι δηλαδή σχεδόν το ίδιο με το να κονταροχτυπιέσαι με ένα φυσικό φαινόμενο. Θα είχε νόημα μόνο αν η ανθρωπότητα έπαιρνε απόφαση να σταματούσε εδώ και τώρα την τεχνολογική κι επιστημονική πρόοδο, αλλά και να "έπαιρνε πίσω" επιτεύγματα της ανθρώπινης διάνοιας με τα οποία έχουν εξοικειωθεί και οι μεγαλύτερες γενιές: να εγκαταλείπαμε, για παράδειγμα, τη μετακίνηση με αεροπλάνα κι αυτοκίνητα και να επιστρέφαμε στα ατμόπλοια και στις άμαξες ή να διακόπταμε τη σύνδεσή μας με το διαδίκτυο...

Αντί, επομένως, να τα βάζουμε με τη φυσική ροή των πραγμάτων είναι προτιμότερο να εργαζόμαστε πάνω στο πώς αυτό το παγκόσμιο χωριό- όσο κι αν μοιάζει αδιανόητη μια τέτοια σκέψη για εκείνους που αντιμετωπίζουν εν έτει 2018 το Μακεδονικό με όρους εθνικής προδοσίας- θα αναπτύσσεται σε συνθήκες ειρήνης και με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Βασική προϋπόθεση είναι να τερματιστούν αμέσως οι πολεμικές επιχειρήσεις και να καταπολεμηθεί η φτώχεια, εξελίξεις οι οποίες θα βάλουν φραγμό και στις μετακινήσεις πληθυσμών από τα πατρώα εδάφη τους σε ξένα είτε για να διασωθούν είτε για να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον. Πάντως δεν είναι λύση να χωρίζουμε παιδιά από τους γονείς τους και να τα βάζουμε σε κλουβιά, όπως το πιστεύει και το εφαρμόζει ο φασίστας πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντ. Τραμπ...

Συνιστά ύψιστη υποκρισία το κράτος που ευθύνεται για σειρά πολεμικών διενέξεων όχι μόνο διαχρονικά, αλλά κι εντός τού 21ου αιώνα να απαντά στις αμαρτίες του με απομονωτισμό, ρατσισμό, κλειστά σύνορα και οικονομικούς πολέμους. Δεν είναι δυνατό να επιτρέπεται στις αμερικανικές και λοιπές πολυεθνικές να δραστηριοποιούνται και με αθέμιτα μέσα διεθνώς και να αποκρύβουν τα κέρδη τους σε φορολογικούς παραδείσους και την ίδια ώρα να δαιμονοποιούνται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Είτε το χρήμα και η πολιτική και στρατιωτική εξουσία θα πάψουν να είναι ουσιαστικώς ασύδοτα είτε θα συνεχίσουμε να θρηνούμε- όσοι τους θρηνούμε- νεκρές απελπισμένες ψυχές στη Μεσόγειο κι όπου αλλού η ελευθερία τής αγοράς δεν έχει συγχρονιστεί με την ταξική δικαιοσύνη, την ισονομία και την ισοπολιτεία κι επομένως γεννιούνται αδικίες που αναπαράγουν την αστάθεια και τη βία...

"Πρέπει να γυρίσουμε στο έθνος- κράτος" είπε και ύστερα το κοινοποίησε από το smartphone του στο facebook και στο twitter...

Γελάω με την καρδιά μου όταν διαβάζω πως ο Ντ. Τραμπ θα βάλει τέλος στην παγκοσμιοποίηση και θα μας επιστρέψει στην εποχή των εθνών-κρατών. Όσοι τα γράφουν και τα λένε αυτά δικαιολογούνται μόνο αν ζουν σε σπηλιές κι επικοινωνούν με τον έξω κόσμο χάρη σε ταχυδρομικά περιστέρια. Η πλειονότητα, ωστόσο, των ανθρώπων- τουλάχιστον στη Δύση- θα εξακολουθεί να αγοράζει, για παράδειγμα, από το σούπερ μάρκετ πατάτες από την Αργεντινή, να στέλνει ηλεκτρονικά μηνύματα σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς οπουδήποτε στον κόσμο και να βρίσκεται σε μία ημέρα στην Αυστραλία όταν κάποτε χρειάζονταν μήνες για κάτι τέτοιο. Καταλαβαίνετε ότι αυτό που θέλω να εξηγήσω είναι πως την ίδια ώρα που οι νέες τεχνολογίες κάνουν τον κόσμο μας να φαίνεται ακόμα μικρότερος, είναι, το λιγότερο, παρωχημένο να ισχυρίζεσαι πως θα χτίσεις τείχη στα σύνορα με το Μεξικό ή θα επιβάλεις δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα όταν, μάλιστα, κι εσύ εξάγεις με τη σέσουλα και οι άλλοι δεν είναι ανόητοι να μείνουν απαθείς στον οικονομικό πόλεμο που ενδεχομένως να σχεδιάζεις...

Είναι, επίσης, αφελές να τάσσεται κάποιος υπέρ ή κατά τής παγκοσμιοποίησης. Είναι σαν να υποστηρίζει πως είναι ενάντια στους σεισμούς, στα τσουνάμι και στις τροπικές καταιγίδες. Είτε τα γουστάρουμε είτε όχι αυτά θα συμβαίνουν, οπότε είναι ανούσιο να σπαταλάμε τον καιρό μας παίρνοντας θέση για ζητήματα που μας ξεπερνούν. Τι θα κάνουμε δηλαδή; Δεν θα επιτρέπουμε, για παράδειγμα, στις εταιρείες πληροφορικής να παράγουν εξελιγμένες μορφές "smartphone" ή θα απαγορεύσουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όταν τα τρία τέταρτα του πλανήτη είναι ήδη συνδεδεμένα σε αυτά;...

Σε αυτό που επιβάλλεται να προχωρήσουμε είναι στην θέσπιση αυστηρών κανόνων λειτουργίας των διεθνών σχέσεων, του διεθνούς εμπορίου, του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, της ελεύθερης διακίνησης ανθρώπων κι αγαθών. Απαιτείται, π.χ., να τεθεί και  να εφαρμοστεί ένα δρακόντειο πλαίσιο για τους φορολογικούς παραδείσους και για τις τζογαδόρικες δραστηριότητες των τραπεζών ή των επενδυτικών εταιρειών, να καθιερωθεί ένας παγκόσμιος κατώτατος μισθός και, ταυτοχρόνως, να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είναι δυνατό να επιτρέπεται η ελεύθερη διακίνηση στις ντομάτες και στις μουστάρδες αλλά όχι και στους ανθρώπους, πόσω μάλλον όταν οι τελευταίοι είναι θύματα πολέμων, πολιτικών διώξεων ή οικονομικής κρίσης που τους επιβάλλονται από εκείνους που τους κλείνουν τα σύνορα...

Ξέρετε πότε κινδυνεύει η εθνική ταυτότητα με αφανισμό, που είναι η μεγάλη αγωνία των απανταχού εθνικιστών και μισαλλόδοξων; Όταν δεν της δίνεις τη δυνατότητα να εξελιχθεί, παρά την αφήνεις περιχαρακωμένη σε παρωχημένες δοξασίες και ιδεοληψίες, όταν την εμποδίζεις να ανανεωθεί με λίγο φρέσκο αέρα, αλλά την κρατάς στεγανοποιημένη, επιτρέποντας με αυτόν το τρόπο να κυριευτείς από τα διαφόρου είδους "μικρόβια". Το να διατείνεσαι, μάλιστα, πως είσαι απευθείας απόγονος του Σωκράτη, του Περικλή ή του Λεωνίδα όταν στο μεσοδιάστημα έχουν περάσει από τα μέρη μας όλες οι φυλές τού Ισραήλ και να φοβάσαι πως μπορείς να αλλοιωθείς γιατί φιλοξενείς τα τελευταία χρόνια μερικές χιλιάδες κατατρεγμένους μουσουλμάνους είναι σαν να έχεις πέσει από την Ακρόπολη, να βρίσκεις πορτοφόλι και να διαμαρτύρεσαι γιατί αυτό είναι άδειο...

Όποιος, επομένως, νοσταλγεί τα έθνη- κράτη ας επισκεφθεί το βιβλιοπωλείο τού Αδώνιδος Γεωργιάδη κι ας αγοράσει όλο το στοκ του. Οι υπόλοιποι που ζούμε στον πραγματικό κόσμο κι αντιλαμβανόμαστε ότι εκεί έξω υπάρχουν κι άλλα κράτη κι άλλοι πολιτισμοί κι άλλα ήθη κι έθιμα που δεν θα ήταν άσχημο να αφομοιώσουμε κάποια στοιχεία τους είναι προτιμότερο να παλεύουμε για να κάνουμε την παγκοσμιοποίηση και το φεντεραλισμό δικαιότερους. Τα σπήλαια είναι αφιλόξενα για τα ελεύθερα πνεύματα...