Οι Ελληνοαμερικανοί να αποφασίσουν για τον Τραμπ, όχι για τον Έλληνα πρωθυπουργό...

Ο Ντ. Τραμπ αποτελεί την πιο εμβληματική πολιτική έκφραση- είναι πρόεδρος των ΗΠΑ γαρ- του κύματος μισαλλοδοξίας με το οποίο το λούμπεν προλεταριάτο αντιμετωπίζει τα προβλήματά του. Κι αν στο οικονομικό πεδίο και λίγος προστατευτισμός δεν βλάπτει σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία; που λειτουργεί για τους ισχυρούς και μετατρέπει σε πρόσφυγες και μετανάστες τους πιο αδύναμους, όταν η αντίληψη της μη ρεαλιστικής στροφής στα έθνη- κράτη μεταπηδά και στο κοινωνικό κομμάτι τότε η απανθρωπιά παίρνει τον πρώτο λόγο. Τουλάχιστον ο Ντ. Τραμπ δεν υποφέρει από την υποκρισία των νεοφιλελεύθερων από τη μία να μην υπάρχει κανένας έλεγχος στη ροή των προϊόντων και των υπηρεσιών, αλλά από την άλλη να συνηγορούν στο χτίσιμο τειχών για να μένουν έξω από τα χωράφια τους όσοι καλούνται να ζήσουν με τις συνέπειες της απληστίας τους...

Αν ήμουν Αμερικανός, δεν θα ψήφιζα τον Ντ. Τραμπ. Δεν τον είχε ψηφίσει, άλλωστε, ούτε η πλειοψηφία των Αμερικανών το 2016, αλλά χάρη στο απαρχαιωμένο σύστημά τους έγινε ένοικος του Λευκού Οίκου. Ούτε είμαι εναντίον της έκπτωσης ενός οποιουδήποτε εν ενεργεία προέδρου από το αξίωμά του αν έχει κάνει κάτι ποινικώς κολάσιμο. Αρκεί, όμως, η αμαρτία του να είναι σοβαρή κι όχι γιατί πέρασε με κόκκινο το φανάρι ή ρώτησε τον πρόεδρο μιας άλλης χώρας αν έχει στοιχεία σε βάρος τού γιου τού σημαντικότερου αντιπάλου του για την προεδρία...

Αν οι Δημοκρατικοί δεν μπορούν να αποδείξουν τίποτα σοβαρότερο σε βάρος του, τότε ας επιτρέψουν στον αμερικανικό λαό να αποφασίσει αυτός στις προεδρικές εκλογές τού επόμενου φθινόπωρου αν θέλει τον Ντ. Τραμπ για μια νέα τετραετία ή όχι κι όχι το Κογκρέσο ή το Ανώτατο Δικαστήριο. Στον αμερικανικό λαό, εξάλλου, εντάσσονται και οι ελληνοαμερικανοί, πολλώ δε μάλλον εκείνοι τρίτης ή τέταρτης γενιάς, οι οποίοι είναι εθνικώς ωφέλιμο να ψηφίζουν και στις ελληνικές εκλογές...

Αλίμονο, όμως, αν τους επιτραπεί- όπως και σε οποιονδήποτε άλλον ομογενή δεν έχει γεννηθεί στην Ελλάδα ή δεν την έχει επισκεφθεί ποτέ ή δεν μιλά καν ελληνικά- η ψήφος τους να είναι καθοριστική για το εκλογικό αποτέλεσμα. Ως προς το τελευταίο οι ξένοι που δεν έχουν ελληνική υπηκοότητα, αλλά ζουν χρόνια στην Ελλάδα έχουν πολύ περισσότερα δικαιώματα αφού εκείνοι είναι, όπως κι όλοι οι υπόλοιποι που ζούμε σε αυτήν τη χώρα, που θα υποστούν τις συνέπειες της ψήφου εκείνων για τους οποίους το "Ελλάντα" είναι μια πολύ όμορφη καρτ ποστάλ και τίποτα παραπάνω...

Όταν δεν ξέρεις τι θέλεις στο τέλος οι Τζόνσον αποφασίζουν για σένα...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία την εποχή τής τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης μπορεί να θεωρηθεί και ξεπερασμένη. Όταν με ένα κλικ μπορούμε να κάνουμε σχεδόν τα πάντα από οπουδήποτε είναι παρωχημένο να αφήνουμε τις σημαντικότερες αποφάσεις για τη ζωή μας να λαμβάνονται από μερικές εκατοντάδες, οι οποίοι σε αρκετές περιπτώσεις έχουν και περιορισμένη αντίληψη για το τι πραγματικά συμβαίνει στην κοινωνία. Αλίμονο, όμως, αν η αντικατάσταση του Κοινοβουλίου είναι το κλείσιμό του χωρίς δημοκρατικότερη εναλλακτική και, μάλιστα, από έναν πρωθυπουργό που δεν έχει καν εκλεγεί από το λαό, όπως συμβαίνει στη Μεγάλη Βρετανία τού Μπ. Τζόνσον...

Το Brexit επικράτησε το 2016 με οριακή διαφορά, αποδεικνύοντας το διχασμό τής βρετανικής κοινωνίας. Ύστερα από τρία χρόνια και μετά από όλα όσα έχουν μεσολαβήσει είναι λογικό κι ο διχασμός και η αγωνία των Βρετανών να είναι μεγαλύτερα...

Ενδεχομένως, μάλιστα, αν το δημοψήφισμα γινόταν σήμερα και με τους ψηφοφόρους να έχουν μπροστά τους τον κίνδυνο μη συμφωνίας με την ΕΕ το αποτέλεσμα να ήταν διαφορετικό. Αν, επομένως, το βρετανικό Κοινοβούλιο αποφάσιζε αναστολή τού Brexit σε περίπτωση μη συμφωνίας με τις Βρυξέλλες δεν θα μιλούσαμε για κωλοτούμπα, αλλά ενδεχομένως και για λογική εξέλιξη...

Όλα αυτά, όμως, μάλλον δεν θα τα μάθουμε ποτέ, αφού ο Μπ. Τζόνσον επέτρεψε στον εαυτό του να αξιοποιήσει κάθε θεσμικό παραθυράκι για να κάνει τα δικά του, μολονότι δέχεται κριτική ακόμα κι από υποστηρικτές τού Brexit. Μέχρι, πάντως, την καταληκτική ημερομηνία τής 31ης Οκτωβρίου έχουμε πολύ καιρό για να είμαστε σίγουροι αν και πώς θα φύγει η Μεγάλη Βρετανία από την ΕΕ. Κι αν τελικώς συμβεί το Brexit μόνο μακροπρόθεσμα θα μπορούμε να γνωρίζουμε αν θα αποδειχθεί επωφελές ή όχι για το βρετανικό λαό, ο οποίος μάλλον δεν ήξερε για τι ακριβώς ψήφιζε το 2016 και τους όρους μιας εξόδου από την Ευρώπη κι αυτό πληρώνει τώρα...

Ο τζιχαντισμός έχει ήδη κερδίσει...

Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο απλά ώστε με μια αλλαγή χρονιάς να άλλαζαν και τα πάντα. Και το γράφω αυτό γιατί πολλά αρνητικά ακούστηκαν για το 2016, λες και είναι τέσσερις αριθμοί στη σειρά που μας καταστρέφουν τη ζωή κι όχι εμείς οι ίδιοι. Έφτανε, άλλωστε, η νέα τρομοκρατική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη, η οποία έλαβε χώρα το 2017, για να αποδείξει με το καλημέρα ότι τα προβλήματα, από τα πιο μικρά έως τα πιο μεγάλα, δεν λύνονται με τις ευχές αλλά με την θετική δράση. Η τελευταία, ωστόσο, προϋποθέτει μια πολύ σημαντική παράμετρο, να έχουμε δηλαδή κατανοήσει κατ' αρχήν την ουσία ενός ζητήματος. Σε διαφορετική περίπτωση θα συνεχίσουμε να κυνηγάμε την ουρά μας, είτε αυτό αφορά τη διεθνή ασφάλεια είτε την ελληνική οικονομία είτε οτιδήποτε άλλο...

Βρέθηκα σε Γερμανία και Γαλλία τη προηγούμενη εβδομάδα, όπου είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω από πρώτο χέρι ότι ο τζιχαντισμός έχει κερδίσει. Γιατί τι άλλο από νίκη του, για να μην χρησιμοποιήσω τη λέξη "θρίαμβος", συνιστά, για παράδειγμα, το κλείσιμο χριστουγεννιάτικων αγορών πριν την ώρα τους από το φόβο τρομοκρατικού χτυπήματος, η έντονη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα αστυνομική παρουσία σε δημόσιους χώρους, σαν να βρισκόμαστε στη Μέση Ανατολή, και, κυρίως, η μεταδοτική ανησυχία πως από στιγμή σε στιγμή κάποιος μισαλλόδοξος θα τινάξει τα πάντα στον αέρα;...

Φυσικά κι αντιλαμβάνομαι την αναγκαιότητα των αυξημένων μέτρων ασφαλείας, μόνο που τα μακελειά θα συνεχίσουν να διαδέχονται το ένα το άλλο αν εξακολουθούμε, επίσης, να μην πράττουμε ως Δύση το αυτονόητο: να μειώσουμε την οικονομική ψαλίδα που μας χωρίζει από τον αποκαλούμενο "Τρίτο Κόσμο", ενισχύοντας δίχως εκβιαστικά ανταλλάγματα τους κατοίκους του, να στηρίξουμε την αυτοδιάθεση των λαών δίχως ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις, να αποτρέψουμε την περιβαλλοντική καταστροφή "κουρεύοντας" τη βουλιμία μας για υπερκέρδη και, κυρίως, να πάψουμε να πιστεύουμε ότι ο δικός μας τρόπος σκέψης είναι θεϊκός και σε αυτόν οφείλουν να υποταχθούν όλοι οι υπόλοιποι. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία δυτικού τύπου, για παράδειγμα, είναι δικαιότερη από την ελέω θεού μοναρχία. Απέχει, ωστόσο, πολύ κι αυτή από την πραγματική δημοκρατία, όπου η τύχη των λαών δεν θα εξαρτάται από τη βούληση μερικών εκατοντάδων βουλευτών αλλά από την επιθυμία τής κοινωνικής πλειοψηφίας...

Σε μια σκηνή τού "Νονός Νο2" ο Μάικλ Κορλεόνε- Αλ Πατσίνο, ευρισκόμενος στην Κούβα λίγο πριν την Επανάσταση, σημειώνει πως οι επαναστάτες, σε αντίθεση με τους στρατιώτες, δεν πληρώνονται για να πολεμούν και να σκοτώνονται και πως αυτό σημαίνει πως μπορεί να νικήσουν. Βεβαίως δεν ταυτίζω τον Φιντέλ, τον Τσε και τους συντρόφους τους με τους σκοταδιστές τού Ισλαμικού Κράτους, ωστόσο έχουμε χρέος οι πάντες να συλλογιστούμε πως οι τελευταίοι μπορεί και να κερδίσουν όταν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν και τη ζωή τους για μια ιδεοληψία όταν εμείς περιμένουμε απλώς από τους θεσμούς που έχουμε διαμορφώσει εδώ κι αιώνες να λύνουν τα προβλήματά μας δίχως οι ίδιοι να σηκώνουμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι...

Η κοινωνική δικαιοσύνη, η ελευθερία, η δημοκρατία, ακόμα και η ασφάλεια αν θέλετε υποχρεώνουν σε συνεχή αγώνα για την θωράκιση και την επέκτασή τους. Σε διαφορετική περίπτωση πρέπει να προετοιμαζόμαστε για έναν αέναο αμυντικό πόλεμο, κλεισμένοι στα σύγχρονα οχυρά. Μόνο που οι πειρατές δεν θα εισβάλουν από την θάλασσα. Βρίσκονται ήδη πίσω από τα τείχη και είναι δημιουργήματα της ίδιας μας της πλεονεξίας, της αδιαφορίας και της αυτοσυγχωρούμενης ανεκτικότητάς μας στην αντιπάθεια για οτιδήποτε διαφορετικό. Πώς είναι δυνατό, επομένως, να κατηγορούμε ακόμα το 2016, αυτόν τον δίσεκτο αποδιοπομπαίο τράγο, για όλα αυτά δίχως να κοκκινίζουμε από ντροπή;...

Αν είμαι αισιόδοξος για το 2016; Δεν έχω περιθώριο να είμαι απαισιόδοξος...

Το 2015 δεν ήταν μια χρονιά την οποία οι ιστορικοί τού μέλλοντος θα προσπεράσουν δίχως να τη μελετήσουν εξονυχιστικώς. Μέσα σε ένα χρόνο ο ελληνικός λαός έζησε όλη τη γκάμα των συναισθημάτων, ακόμα κι αν δεν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ στις δύο βουλευτικές εκλογές ή «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα. Ο ενθουσιασμός των πρώτων ημερών τής κυβέρνησης της Αριστεράς, η αγωνία για την έκβαση της διαπραγμάτευσης, η απογοήτευση από το τρίτο μνημόνιο επηρέασαν τους περισσότερους. Η ελπίδα, άλλωστε, είναι ένα από τα ισχυρότερα ναρκωτικά. Ήταν, με λίγα λόγια, σαν να ζήσαμε τη χρονιά που μας εγκαταλείπει το ζενίθ ενός μεγάλου έρωτα και το ναδίρ τής φθοράς του μέσα σε 12 μήνες. Όπως κι αν έχει, όμως, στο τέλος τής ζωής του ο καθένας μας δεν θυμάται τα ξερά ηλιοβασιλέματα όπου όλα πήγαιναν με βάση την κανονικότητα αλλά εκείνα τα έντονα, τα παθιασμένα, που αφήνουν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους μέσα στο χρόνο…

Το παρελθόν, ωστόσο, είναι χρήσιμο για να σε βοηθά να εξάγεις συμπεράσματα για το μέλλον, όχι και για να ζεις βουτηγμένος σε αυτό. Οφείλεις να μαθαίνεις από τα λάθη σου, να τα διορθώνεις στο εδώ και τώρα και να βελτιώνεις τις αδυναμίες σου. Αλίμονο, όμως, αν σπαταλάς το λιγοστό σου καιρό σε αυτόν τον πλανήτη αναρωτώμενος «τί θα γινόταν αν». Ο γράφων δεν σας μιλά αφ’ υψηλού, αφού κι ο ίδιος έχει πέσει πολλάκις σε αυτήν την παγίδα, η οποία δεν οδηγεί πουθενά. Αν κάτι μπορούμε, εξάλλου, να αλλάξουμε είναι το μέλλον και σε αυτό πρέπει να επικεντρώνουμε τις θνητές μας δυνάμεις. Και το άμεσο μέλλον λέγεται 2016. Οι μαντικές μου ικανότητες είναι αδύναμες για να προβλέψω τί θα γίνει, μολονότι τα σύννεφα φαίνεται πως κρύβουν τον ήλιο. Η Ελλάδα δεν γλίτωσε από τα μνημόνια το 2015, οπότε είναι λογικό η απαισιοδοξία να κυριαρχεί…

Σε καμιά περίπτωση, όμως, δεν μας επιτρέπεται να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια να αλλάξουμε τους δυσμενείς σε βάρος μας συσχετισμούς. Κι αυτό δεν αφορά μόνο την πολιτική ηγεσία τού τόπου αλλά τον καθένα από εμάς ξεχωριστά. Οσο υφίσταται κοινωνική αδικία είναι χρέος μας να την αντιπαλεύουμε από όποιο μετερίζι έχουμε επιλέξει να περάσουμε τα λίγα χρόνια που μας δίνονται στη Γη. Η συλλογικότητα περνά μέσα από την ατομική ευθύνη, στο ύψος τής οποίας καλούμαστε να φανούμε αντάξιοι. Το 2016 μπαίνει με μια χώρα ηττημένη από πολιτικές που διασφαλίζουν την ηγεμονία των ελίτ σε βάρος των πολλών. Εχουμε διαβεί, ωστόσο, τον κάβο τού «βαρύ χειμώνα τού ‘41», το σκοτάδι είναι λιγότερο πηχτό από όσο μοιάζει διά γυμνού οφθαλμού κι αχνοφαίνεται ένας ήλιος με δόντια, που είναι στο χέρι των λαών τής Ευρώπης να μην τον παραδώσουν βορά στο νεοφιλελευθερισμό, στο νεοφασισμό, στην ταξική υποδούλωση και στην κοινωνική μισαλλοδοξία. Με ρωτάτε αν είμαι αισιόδοξος; Σας απαντώ πως δεν έχω περιθώριο, δεν έχουμε περιθώριο να είμαστε απαισιόδοξοι. Οσο το μέλλον, άλλωστε, παραμένει άγραφο χαρτί είναι στο χέρι μας να το γεμίσουμε με τις ομορφότερες λέξεις και εικόνες…

Υ.Γ.: Καλή Πρωτοχρονιά και Καλή Χρονιά σε όλους, ο vromostomos επανέρχεται τη Δευτέρα 4 Ιανουαρίου!