1973...

Αν ο Κ. Μητσοτάκης πυροβολούσε άνθρωπο στην πλατεία Συντάγματος μέρα μεσημέρι είμαι σίγουρος ότι θα έβγαινε έκθεση που θα έλεγε πως το θύμα του πέθανε από φυσικά αίτια. Σε αυτό το πλαίσιο κάθε άλλο παρά θα εκπλαγώ αν ξεκινήσουν μηνύσεις κι αγωγές και σε βάρος των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών... 

Όταν αυτοί που θα έπρεπε να κάθονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου μάς κουνούν και το δάχτυλο τότε είναι βέβαιο ότι ελέγχουν πλήρως τους αρμούς τής εξουσίας. Είναι κάθε ψηφίδα της, είναι οι νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας κι όλοι οι υπόλοιποι οι χρήσιμοι ηλίθιοι...

Στις αρχές τού 1973, πριν τη Νομική και το Πολυτεχνείο, κανείς δεν πίστευε ότι η χούντα θα έπεφτε σε λιγότερο από δύο χρόνια. Υπήρχε η αίσθηση πως θα διαρκούσε όσο και οι αντίστοιχες δικτατορίες στην Ισπανία και στην Πορτογαλία... 

Το καθεστώς Μητσοτάκη δεν είναι χουντικό. Έχει κερδίσει εκλογές και τις τελευταίες, μάλιστα, πανηγυρικά. Είναι αστείο, ωστόσο, να λέγεται πως στην Ελλάδα λειτουργούν τα θεσμικά αντίβαρα. Ακόμα και στα ΜΜΕ τα βρίσκεις με το κιάλι κι ας μην υπάρχει επισήμως λογοκρισία. Μην παρασύρεστε, πάντως, από την απελπισία. Έχουν καταρρεύσει πολύ πιο ισχυρές αυτοκρατορίες, έχουν γκρεμιστεί πολύ πιο δημοφιλείς ηγέτες...

Όλα αυτά, βεβαίως, δεν σημαίνουν πως θα πρέπει να περιμένουμε μια νέα κυπριακή ή κάποια άλλη τραγωδία για να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα. Η δημοκρατία είναι κι ευθύνη, είναι και πρωτοβουλία, είναι και συλλογικότητα... 

Δεν έχει αξία, άλλωστε, να αντικαταστήσουμε τον Μητσοτάκη με κάποιο κακέκτυπό του. Η δημοκρατία χρειάζεται αναγέννηση, γι' αυτό και οι ευγένειες όχι μόνο περισσεύουν αλλά είναι και συνένοχες. Στην αδικία απαντάς με δικαιοσύνη, στην απελπισία με αποφασιστικότητα, στο σκοτάδι με φως... 

 

Go for it Μπέρνι, απάλλαξέ μας από τους παλιάτσους...

Στις ΗΠΑ ο Μπέρνι Σάντερς κερδίζει τη μία προκριματική εκλογή μετά από την άλλη, στην Ιρλανδία το Σιν Φέιν βγήκε πρώτο κόμμα, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία κυβερνά η Αριστερά και στην Ελλάδα κυβέρνησε για τεσσεράμισι χρόνια και θα ξανακυβερνήσει. Δεν είναι, επομένως, όλα μαύρα κι άραχνα σε αυτόν τον κόσμο, όπου όμως φυλακίζουμε αιτούντες άσυλο και καταστρέφουμε το περιβάλλον σαν να μην υπάρχει αύριο. Ενδεχομένως γι' αυτά και για πολλά ακόμα οι πολίτες στρέφονται στην Αριστερά και σε συντηρητικές κοινωνίες όπως η ιρλανδική και η αμερικανική που μέχρι πρότινος κάτι τέτοιο εθεωρείτο αδιανόητο...

Δεν ξέρω αν ένας σοσιαλιστής όπως ο Μπέρνι Σάντερς θα αντικαταστήσει έναν παλιάτσο όπως ο Ντ. Τραμπ στο Λευκό Οίκο. Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να κάνουμε προβλέψεις. Γεννά αισιοδοξία, ωστόσο, η προσδοκία και μόνο αντικατάστασης ακροδεξιών πολιτικών με άλλες που δίνουν έμφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη. Ποιος ξέρει, ίσως μια ημέρα καταφέρουμε σε αυτό το πλαίσιο και στη χώρα μας να αντιμετωπίσουμε το παρελθόν με πραγματικούς κι όχι φαντασιακούς όρους και να παραδεχθούμε, για παράδειγμα, ότι ο Π. Κουρουμπλής έχει δίκιο όταν λέει πως και οι μικρασιάτες αντιμετωπίστηκαν ως ανεπιθύμητοι μετανάστες από το ελληνικό κράτος και τους παλαιοελλαδίτες...

Οι τουρκόσποροι, οι γιαουρτοβαφτισμένοι και οι παστρικιές εκείνης της εποχής, που δεν τους είχαν δώσει ούτε διαβατήριο, έχουν αντικατασταθεί στη μισαλλόδοξη ορολογία από τα ισλαμοπιθήκια, η ουσία όμως είναι μία: ο φόβος αυτού που δεν ξέρεις δεν διαγράφεται από τη μία στιγμή στην άλλη, ιδίως όταν δεν σου παρέχεται η ανάλογη παιδεία, αλλά αντιθέτως βομβαρδίζεσαι από το πρωί μέχρι το βράδυ με την πιο χυδαία συνθηματολογία. Τουλάχιστον ο Μπέρνι Σάντερς δίνει μια προοπτική για έναν πλανήτη όπου ο άλλος δεν θα είναι ο εχθρός, κάτι που η δεξιά και η ακροδεξιά δεν μπορούν καν να αντιληφθούν ως σκέψη...

Θα έπρεπε να είμαστε όλοι Ιρλανδοί αντί για Ούγγροι...

Η κυβερνητική πολιτική στο προσφυγικό, αν βγάλουμε έξω τις περικοκλάδες και τους πολιτικαντισμούς, είναι η εξής: φυλακίζει αιτούντες άσυλο σε κλειστά κέντρα στα νησιά μολονότι δεν έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα προκειμένου να κατευνάσει την οργή των νησιωτών από την επιλογή της να τους γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της για να μην δυσαρεστήσει τους ψηφοφόρους της στην ενδοχώρα. Κι όλα αυτά γιατί το πολιτικό μας σύστημα στο σύνολό του δεν έχει το θάρρος να παραδεχθεί ότι προφανώς και είναι διαχειρίσιμο για μια χώρα 10.000.000 κατοίκων να περιθάλψει 70.000 απελπισμένους...

Η κυβέρνηση δεν έχει το θάρρος να πει στους νησιώτες πως δεν πρόκειται να γίνουν άλλες μετεγκαταστάσεις. Συνεπώς, και σε αυτό το πεδίο επιλέγει το στείρο δόγμα τού "νόμος, τάξη κι ασφάλεια" γιατί δεν διαθέτει το κουράγιο να αναλάβει το βάρος τού φιλελευθερισμού που, κατά τα άλλα, υποτίθεται πως πρεσβεύει. Οι απορρίψεις, εξάλλου, των αιτήσεων ασύλου μπορούν να φτάσουν και το 100% αν οι αιτούντες δεν έχουν διερμηνείς στη διάθεσή τους ή δεν είναι σε θέση να στηρίξουν το αίτημά τους με αυτοπρόσωπη παρουσία γιατί δεν υπάρχουν στα νησιά δευτεροβάθμιες επιτροπές ασύλου...

Η εκλογική επικράτηση, πάντως, του Σιν Φέιν στην Ιρλανδία επιτρέπει κι ένα χαμόγελο, ιδίως αν συνδυαστεί με τη συγκυβέρνηση Σοσιαλιστών- Ποδέμος στην Ισπανία και την επίσης προοδευτική κυβέρνηση στην Πορτογαλία. Είναι παρήγορο το ότι υπάρχουν και λαοί στην Ευρώπη που δεν ποντάρουν στον ακροδεξιό λόγο, όπως του Β. Όρμπαν στην Ουγγαρία, για να βγουν από τη μιζέρια τους. Θέλω να νομίζω πως το έχουν αντιληφθεί και στο ΚΙΝΑΛ και στο ΜέΡΑ 25- το ΚΚΕ έτσι κι αλλιώς ζει στο δικό του σταλινικό κόσμο- ότι η συγκρότηση προοδευτικού μετώπου απέναντι στις νεοφιλελεύθερες- ακροδεξιές- διεφθαρμένες κυβερνητικές πολιτικές και στη συνέχεια η κατάρτιση προγραμματικής προεκλογικής συμφωνίας με το ΣΥΡΙΖΑ, με πρόσημο ριζοσπαστικές, προοδευτικές ιδέες, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαιότητα, είναι προϋπόθεση κοινωνικής δικαιοσύνης...

Γιατί οι δανειστές μού θυμίζουν τον λοχαγό μου στο στρατό...

Στο στρατό είχαμε έναν πεζοναύτη λοχαγό, άρτι αφιχθέντα από Βοσνία, ο οποίος πίστευε ότι θα συναντούσε κομάντο έτοιμους την επόμενη ημέρα να σχηματίσουν εκστρατευτικό σώμα για να απελευθερώσουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά. Το οικτρό, ωστόσο, θέαμα αγύμναστων μαντραχαλάδων που του προσφέραμε μάλλον τον απογοήτευσε. Αντί, όμως, κατά τη διάρκεια της γυμναστικής που κάναμε κάθε πρωί να προσπαθήσει να μας συμμαζέψει και να μας φέρει σταδιακώς σε φόρμα, εκείνος προτίμησε να μας καψωνάρει. Αντί για προπόνηση πέφταμε κάθε τρεις και λίγο για να πάρουμε κάμψεις γιατί δεν είχαμε γίνει από τη μία στιγμή στην άλλη Ράμπο. Αυτό ακριβώς συνέβη και με την Ελλάδα και τους δανειστές της, οι οποίοι αντί να "γυμνάσουν" μια πράγματι αγύμναστη χώρα επέλεξαν να την τιμωρήσουν γιατί τα προηγούμενα χρόνια έτρωγε μόνο πίτσες και σουβλάκια κι όχι φρούτα και λαχανικά...

Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρος βγήκαν από τα δικά τους μνημόνια, έστω κι αν η κοινωνική κατάσταση και σε αυτές τις χώρες παραμένει πολύ δύσκολη όπως μαρτυρά και η αλλαγή κυβερνήσεων, και η Ελλάδα είναι ακόμα χωμένη βαθιά σε αυτά, περισσότερο κι από το ότι η χώρα μας έπρεπε να διανύσει πολύ μεγαλύτερη απόσταση από αυτή που απαιτήθηκε για τους υπόλοιπους. Ποια εθνική ιδιοκτησία τού προγράμματος να υπάρξει μπροστά στην ισοπεδωτική και μαζική πολιτική φτωχοποίησης δίχως κριτήρια κοινωνικής δικαιοσύνης; Το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα και το έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών ήταν πολύ μεγαλύτερο και οι απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις βαθύτερες από όσο οπουδήποτε αλλού. Αντί, ωστόσο, να δοθεί η δυνατότητα στη χώρα να σταθεί στα πόδια της με τον πληθυσμό της όρθιο επιλέχθηκε να της φορτωθεί η μεγαλύτερη μείωση ΑΕΠ και συνεπακόλουθη ανθρωπιστική κρίση στην Ευρώπη μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Αντί οι Ευρωπαίοι να αναγνωρίσουν και τη δική τους μεγάλη ευθύνη για την ελληνική φούσκα τής πρώτης δεκαετίας τού 2000, από την οποία αποκόμισαν και οι ίδιοι υπερκέρδη, έθεσαν ως προτεραιότητα την πολιτική διαχείριση της ελληνικής κρίσης στο εσωτερικό τους και την προστασία των τραπεζών τους. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση του ρεζίλη των Παπανδρέου επέλεξε να παραστήσει το καλό παιδί σε ένα λάκκο λεόντων, πιστεύοντας ότι η τακτική τού "παραλάβαμε καμένη γη", που όντως παρέλαβε από την κυβέρνηση του τουρίστα τής Ραφήνας, θα γινόταν για μια ακόμα φορά αποδεκτή ως δικαιολογία από Βερολίνο και Βρυξέλλες...

Τα πάντα, επομένως, είναι σχετικά. Η διαπραγμάτευση του 2015 κρίνεται αποτυχημένη σε σχέση με το στόχο που είχε θέσει-το σκίσιμο δηλαδή των μνημονίων- είναι, ωστόσο, επιτυχημένη σε σύγκριση με τις αντίστοιχες προηγούμενων χρόνων. Η κρίση βεβαίως και προϋπήρχε των μνημονίων και δεν προκλήθηκε από αυτά, τα οποία ωστόσο την επιδείνωσαν. Το πρόβλημα, όμως, της κυβέρνησης Τσίπρα δεν είναι οι αριθμοί- και πρωτογενές πλεόνασμα υπάρχει κι αυξημένα έσοδα και μείωση της ανεργίας-, αλλά η διαχείριση της κοινωνικής πραγματικότητας, αυτής που τόσο πολύ υποτίμησαν οι προκάτοχοί του. Οι πολίτες πληρώνουν τον ένα φόρο μετά από τον άλλο από τα τελευταία αποθέματα που τους έχουν απομείνει δίχως να ξέρουν αν έρχονται κι άλλες επιβαρύνσεις κι όντας οι ίδιοι είτε άνεργοι είτε κακοπληρωμένοι...

Καλά είναι, επομένως, τα μέτρα ανακούφισης των ασθενέστερων που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός, μόνο που η λύση τού δράματος δεν θα επέλθει από την ανθρωπιστική διαχείριση της τραγωδίας, αλλά από την αναδιανομή τού παραγόμενου και τη δημιουργία νέου πλούτου με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτή τη στιγμή ο Αλέξης Τσίπρας καλείται να μανουβράρει ένα τάνκερ στη λίμνη των Ιωαννίνων, μια αποστολή πολύ δύσκολη ακόμα και για εμπειρότερους καπετάνιους από τον ίδιο, κάνοντας κι ο ίδιος ό,τι μπορεί, για να ανοίξει μια διώρυγα από τους δανειστές που θα τον οδηγήσει στην ανοιχτή θάλασσα. Τίποτα, όμως, στο διεθνές περιβάλλον δεν με γεμίζει με αισιοδοξία για το άμεσο μέλλον. Ιδίως αν τις επόμενες ημέρες καταρρεύσει και η Ιταλία...  

Ντόκτορ Σόιμπλε, θα προτείνετε κούρεμα καταθέσεων κι όταν καταρρεύσει η Deutsche Bank;...

Όταν επιθυμείς να μεταλαμπαδεύεις τους δικούς σου ηθικούς κώδικες οφείλεις να ακολουθείς μια πολύ σοβαρή προϋπόθεση: να τους τηρείς πρώτος εσύ ο ίδιος. Σε διαφορετική περίπτωση μπορούν οι αντίπαλοί σου πολύ εύκολα να σε κατηγορήσουν για καιροσκοπισμό και φαρισαϊσμό. Είναι πολύ εύκολο, για παράδειγμα, να είσαι η ισχυρή Γερμανία και να κουνάς το δάχτυλο στην Ιταλία για τις τράπεζές της και στην Ισπανία και στην Πορτογαλία για τις δημοσιονομικές τους "αμαρτίες", στις οποίες βεβαίως οφείλεται σε σημαντικό βαθμό το πρωσικό εξαγωγικό θαύμα, όπως βεβαίως και στη γενναιοδωρία με την οποία οι νικητές τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου αντιμετώπισαν αυτούς που αιματοκύλισαν δύο φορές τον 20ό αιώνα κι αρνούνται σήμερα στους άλλους, όπως στο ζήτημα του χρέους, τα δώρα τα οποία στους ίδιους με μεγαλοψυχία προσφέρθηκαν...

Πριν,επομένως, ο Β. Σόιμπλε χρησιμοποιήσει ξανά το μαστίγιό του στον ευρωπαϊκό νότο μήπως θα ήταν προτιμότερο να ρίξει μια ματιά στο τι συμβαίνει στη Deutsche Bank, την οποία σοβαροί διεθνείς αναλυτές παρομοιάζουν ήδη με τη Lehman Brothers λόγω και της δικής της έκθεσης σε τραπεζικά τοξικά προϊόντα κι όχι μόνο; Ο αυστηρός με τους άλλους υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας θα προτείνει και για την τράπεζα της χώρας του κούρεμα καταθέσεων, όπως προτείνει στους Ιταλούς, και μάλιστα λίγους μήνες πριν τις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές;...

Προφανώς και στην Ελλάδα το πολιτικό κόστος μας έχει στοιχίσει ακριβά σε μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και χρόνια και δεν έγιναν. Καλά, εμείς είμαστε "τεμπέληδες", "ανεπρόκοποι" κι "ωχαδερφιστές". Οι "σοβαροί, ωστόσο, "μεθοδικοί" και "πειθαρχημένοι" Γερμανοί πάσχουν από την ίδια πολιτική παθογένεια, όπως αυτό έχει αποδειχθεί πολλάκις από την έναρξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008. Η Ευρώπη έχει συλληφθεί επανειλημμένως να αντιδρά με καθυστέρηση Ραντανπλάν κυρίως γιατί η Ανγκ. Μέρκελ κι ο Β. Σόιμπλε σκέφτονταν περισσότερο τος εσωτερικές αντιδράσεις- στο κόμμα τους ή στη γερμανική κοινωνία- και πολύ λιγότερο την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σε στέρεα θεμέλια. Πριν ακόμα υπογράψουμε το πρώτο μνημόνιο οι τοπικές εκλογές στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία ήταν σημαντικότερες για τη γερμανική ηγεσία από την αποφυγή επέκτασης και διαιώνισης μιας κρίσης που οδήγησε στο Brexit. Αν η Ευρωζώνη θριάμβευε, οι Βρετανοί θα είχαν γίνει μέλος της. Τώρα όχι μόνο δεν συνέβη αυτό, αλλά έφυγαν κι από την Ευρωπαϊκή Ένωση...

Κι αν το Βερολίνο είναι εμμονοληπτικό, τι να πει κανείς για το ΔΝΤ, το οποίο επιμένει στη λογική, όπως αποδεικνύεται και με τα εργασιακά, του "πονάει χέρι, κόβει χέρι"; Αν η μείωση του κατώτατου μισθού κι ο γενικότερος περιορισμός ή κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων ήταν ο σωστός δρόμος για την ανταγωνιστικότητα με κοινωνική δικαιοσύνη τότε το Μπαγκλαντές στην Ασία ή η Βουλγαρία στην Ευρώπη θα ήταν το όνειρο κάθε ελεύθερου ανθρώπου κι όχι η Νορβηγία, για παράδειγμα. Οι παππούδες, άλλωστε, των σημερινών σφουγγοκωλάριων του νεοφιλελευθερισμού θεωρούσαν αθέμιτη παρέμβαση στην αγορά εργασίας την κατάργηση της δουλείας και της παιδικής εργασίας. Τώρα τα εγγόνια τους απλώς βαδίζουν στο δρόμο που χάραξαν οι πρόγονοί τους. Μέχρι να μας πουν κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον "συγγνώμη, λάθος", όπως έκαναν με τους πολλαπλασιαστές, χωρίς όμως να αλλάξουν πορεία στο καράβι. Κάπως έτσι ο "Τιτανικός" μοιάζει όλο και πιο πολύ με αυτοεκπληρούμενη προφητεία...



   

Ναι, τον "πάω" τον Κριστιάνο!

Δεν πολυυπολογίζω τις γνώμες αυτών που σαν άλλοι γέροι τού "Μάπετ Σόου" ειρωνεύονται από το θεωρείο όσους κυλιούνται στην αρένα. Είναι οι ίδιοι, για παράδειγμα, που κατηγορούν τον Κριστιάνο Ρονάλντο πως είναι νάρκισσος κι εγωιστής, λες κι αν εκείνοι ήταν νέοι, διάσημοι, πλούσιοι κι ωραίοι θα κυκλοφορούσαν με χαμηλωμένο το βλέμμα σαν να έψαχναν για πενηντάλεπτα στο πεζοδρόμιο. Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο προσωπικώς για να μιλώ με μια σχετική σιγουριά, αλλά προφανώς η εικόνα που δίνει παραέξω είναι εκείνη ενός ωραιοπαθούς ψώνιου που γνωρίζοντας ότι όλα τα φώτα τής δημοσιότητας είναι στραμμένα πάνω του λειτουργεί ακόμα και στον αγωνιστικό χώρο σαν σταρ τού Χόλιγουντ. Οι άνθρωποι, ωστόσο, είναι πολύ πιο σύνθετες προσωπικότητες από την εξωτερική τους εικόνα. Διαψεύστε με αν κάνω λάθος, αλλά δεν έχω ακούσει ποτέ κανένα συμπαίκτη ή προπονητή τού CR 7, άτομα δηλαδή που να τον ξέρουν κι εκτός κάμερας, ο οποίος να τον έχει αποκαλέσει μαλάκα ή ατομιστή...

Γνωρίζετε και γνωρίζω ανθρώπους οι οποίοι μόλις πιάσουν μια καλή θεσούλα, με πολύ λιγότερα φράγκα από αυτά που εισπράττει ο Πορτογάλος άσος, στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα παύουν να είναι παραγωγικοί, εφησυχάζουν, θέτουν σε ύπνωση τα ταλέντα τους και περιμένουν πότε θα πάρουν τη συνταξούλα τους για να οδηγηθούν εν ηρεμία και σχετική καλοπέραση στον τάφο τους. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι 31 χρόνων, έχει κερδίσει δεκάδες τίτλους στην καριέρα του, χρήματα με τα οποία μπορούν να ζουν πλουσιοπάροχα τα τρισέγγονά του κι έχει συνάψει σχέσεις με τις ωραιότερες γυναίκες τού πλανήτη. Κι όμως, αυτός ο ποδοσφαιριστής, που σύμφωνα με τα καπιταλιστικά πρότυπα τα έχει όλα, κλαίει σαν μικρό παιδί γιατί τραυματίζεται σε ένα ματς, έστω με τη σπουδαιότητα ενός τελικού, και δεν θα μπορέσει να βοηθήσει στη συνέχεια εντός γηπέδου την εθνική του ομάδα, είναι δουλευταράς και παθιάζεται για τη νίκη πολύ περισσότερο από τον μέσο Πορτογάλο φίλαθλο, ο οποίος την επομένη θα πρέπει να εργαστεί για τρεις κι εξήντα όταν ο Κριστιάνο Ρονάλντο θα κάνει τις χλιδάτες διακοπές του σε κάποιο κοσμικό νησί. Το πάθος γι' αυτό που κάνεις, ωστόσο, είναι το μυστικό που ξεχωρίζει εκείνους που θα παραμείνουν για πάντα μετριότητες από αυτούς που γράφουν Ιστορία...

Ισχυρίζονται, επίσης, κάποιοι αριστεροί τής "comme il faut" θολοκουλτούρας πως είναι άδικο οι ποδοσφαιριστές να αμείβονται πολύ περισσότερα από αυτούς, για παράδειγμα, που καλλιεργούν τη γη. Δεν θα σταθώ τόσο στο ότι η πίεση γα επιτυχία που βαραίνει κάθε πρωτοκλασάτο αθλητή είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που δέχεται ένας γεωργός. Θα υπογραμμίσω, όμως, πως και οι αθλητές εργάτες είναι που κερδίζουν εκατομμύρια γιατί φέρνουν στους κεφαλαιοκράτες δισεκατομμύρια. Υπό μια έννοια, μάλιστα, θα μπορούσαμε να τους θεωρήσουμε και κακοπληρωμένους αν σκεφτούμε πως δίχως αυτούς οι ομάδες ή οι χορηγοί θα είχαν πολύ λιγότερα έσοδα. Αντί, επομένως, να σαρκάζουμε τα όποια καπρίτσια και δάκρυα του Ρονάλντο, λες και είναι ντροπή να κλαις γιατί δεν μπορείς να βοηθήσεις άλλο τους συμπαίκτες σου, ας κοιτάξουμε να παραδειγματιστούμε από τον υγιή εγωισμό ενός ανθρώπου που δεν αντέχει να είναι τίποτα λιγότερο από πρώτος. Αν τον είχαμε μιμηθεί, μάλιστα, νωρίτερα θα είχαμε αποφύγει όλα τα μνημόνια... 

Ρε, λες στο τέλος να κερδίσουμε;...

Με μια επιφανειακή ανάλυση ακούγεται παράδοξο ο ΣΥΡΙΖΑ να καλεί τους πολίτες σε συμμετοχή στην αυριανή γενική απεργία. "Μα, μας ζητούν να δείξουμε την αντίθεσή μας στα μέτρα που εκείνοι ψήφισαν;", είναι το εύλογο ερώτημα. Η απάντηση, ωστόσο, δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη. Από τον περασμένο Ιούλιο, όταν η κυβέρνηση ηττήθηκε στην προσπάθειά της να τελειώσει με την εποχή των μνημονίων, ζούμε τον παραλογισμό η Αριστερά να εφαρμόζει, λειαίνοντας όσο μπορεί τις γωνίες του, ένα σκληρό νεοφιλελευθερισμό. Κάποιοι θα την ήθελαν να παραιτείται και να αναλαμβάνει ξανά το ρόλο που κρατούσε εδώ και δεκαετίες, αυτόν της χωρίς ευθύνη αντιπολίτευσης. Αυτοί, καλώς ή κακώς, καταδικάστηκαν από τον ελληνικό λαό στις 20 Σεπτεμβρίου να παρακολουθούν τις εξελίξεις από τον καναπέ τού σπιτιού τους και να περιφέρουν τη μιζέρια τους από κανάλι σε κανάλι, στα ίδια που έχουν μετατρέψει τον Γ. Πανούση σε εθνικό ήρωα της ολιγαρχίας...

Οταν, ωστόσο, η ζωή σού δίνει λεμόνια φτιάχνεις λεμονάδα κι αυτό αποφάσισε να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας, για τον οποίο η κατηγορία τής μετάλλαξης είναι άδικη. Ο πρωθυπουργός δεν έχει πάψει να είναι Αριστερός κι αυτό φαίνεται κι από τη σκληρή διαπραγμάτευση που διεξάγεται αυτές τις ημέρες για τα "κόκκινα" δάνεια και τις 100 δόσεις ή από αυτή που θα δοθεί στη συνέχεια για τις εργασιακές σχέσεις και την αναδιάρθρωση του χρέους. Συνθηκολογήσαμε, αλλά δεν δώσαμε τα κλειδιά τής χώρας. Εχει καταλάβει, ωστόσο, κι ο Αλέξης Τσίπρας για τα καλά πως τα κάστρα γκρεμίζονται ευκολότερα όταν βρίσκεσαι μέσα σε αυτά παρά όταν ρίχνεις πέτρες απέξω...

Σε αυτήν τη μάχη, που μόνο τελειωμένη δεν είναι, η κυβέρνηση της Αριστεράς δείχνει, άλλωστε, να αποκτά όλο και περισσότερους συμμάχους. Το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, για παράδειγμα, στην Πορτογαλία αποτράπηκε και είναι πιθανό τις επόμενες ημέρες να σχηματιστεί και στην Ιβηρική αριστερή κυβέρνηση. Κανένας δεν αποκλείει, εξάλλου, σε ένα μήνα στην Ισπανία να συγκροτηθεί αριστερόστροφη κυβέρνηση με τη συμμετοχή των Podemos. Στην Ιταλία, εξάλλου, δημιουργήθηκε νέο αριστερό κόμμα με δυναμική, η Sinistra Italiana, στη Γαλλία ο Φρ. Ολάντ επιτέλους ορθώνει το ανάστημά του απέναντι στο γερμανικό καλβινισμό, ενώ αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Μεγάλη Βρετανία είναι ένας μαρξιστής...

Από τη στιγμή, άλλωστε, που ηττηθήκαμε το καλοκαίρι έγινε ακόμα πιο ξεκάθαρο ότι για να αλλάξουμε την Ευρώπη χρειαζόμαστε συμμάχους κι αυτοί αυξάνονται και πληθύνονται το τελευταίο χρονικό διάστημα. Αν, μάλιστα, προσθέσετε το προσφυγικό ζήτημα, το οποίο μπορεί να αποδειχθεί διαπραγματευτικό ατού για την Ελλάδα-όσο σκληρό κι αν διαβάζεται αυτό για τα θύματά του- σύμφωνα με όσα μεταδίδουν και ξένα μέσα ενημέρωσης, τότε γίνεται αντιληπτό πως μπορούμε ακόμα να κερδίσουμε τον πόλεμο...

Είναι όλα αυτά αρκετά; Οχι βεβαίως. Απαιτείται κυρίως η Γερμανία να κατανοήσει πως είναι και προς το συμφέρον της να χαλαρώσει το λουρί τής άγριας λιτότητας και της φορομπηχτικής πολιτικής σε βάρος των μικρομεσαίων. Η Ανγκ. Μέρκελ μοιάζει να το συμμερίζεται όλο και περισσότερο, αλλά από την άλλη ο Β. Σόιμπλε είναι πιο αμετακίνητος από ποτέ σε έναν εσωτερικό πολιτικό συσχετισμό δυνάμεων που με τα σημερινά δεδομένα, λόγω και του προσφυγικού, τον ευνοεί. Γι' αυτό και η συμμετοχή στη γενική απεργία κι εκείνων που ψηφίσαμε ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές και δεν το έχουμε μετανιώσει είναι πιο απαραίτητη από ποτέ...

Ο αγώνας ήταν πάντοτε ταξικός κι όσο η Ευρώπη και το ΔΝΤ απαγορεύουν την έλευση της κοινωνικής δικαιοσύνης στην πατρίδα μας οφείλουμε να τους αντιστεκόμαστε όπως κι όσο μπορούμε. Βρισκόμαστε, πάντως, πολύ κοντύτερα στο ξέφωτο από όσο ίσως πιστεύουμε κι αυτό οφείλεται και στις προσπάθειες κι εκείνων, όσο λίγοι ή πολλοί κι αν είναι, που δεν έχασαν την ψυχή τους λόγω της κατάληψης της εξουσίας. Στο τέλος θα νικήσουμε γιατί είναι αδύνατο να ηττηθούμε, όπως θα έγραφε κι ο Αλέκος Παναγούλης...   

 

  

Μην ξεγελιέστε που κάποια βγαίνουν στις αγορές, όλα τα PIGS την ίδια φάτσα έχουν...

Καλούν, λέει, οι μεγάλες δυνάμεις την Ελλάδα να πάρει δύσκολες αποφάσεις. Λες κι ό,τι λήφθηκε τα προηγούμενα πέντε χρόνια ήταν εύκολο για τον ελληνικό λαό ή αποδείχθηκε επιτυχημένο. "Μα", θα μου πείτε, "και η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Κύπρος είχαν μνημόνια και τώρα είτε έχουν ήδη βγει στις αγορές και δανείζονται φτηνά είτε ετοιμάζονται να το πράξουν". Μόνο που αυτή δεν είναι ούτε η μισή αλήθεια. Κατ' αρχάς, η δημοσιονομική προσαρμογή που απαιτήθηκε από αυτές τις τρεις χώρες ήταν υποπολλαπλάσια αυτής της Ελλάδας. Σε καμιά άλλη χώρα στον πλανήτη δεν της απαιτήθηκε να εξαφανίσει τα υψηλά ελλείμματά της σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και καμιά άλλη δεν απώλεσε μεταπολεμικώς τόσο υψηλό ποσοστό τού ΑΕΠ της, 25%, όσο σε αυτήν τη γωνιά τής Μεσογείου. Κι αυτό, βεβαίως, είχε αντίκτυπο και στο μείγμα και στο ύψος των μέτρων τα οποία απαιτήθηκαν στο ελληνικό μνημόνιο σε σύγκριση με αυτό των υπόλοιπων "PIGS". Με λίγα λόγια, από την Ελλάδα ζητήθηκε να φτάσει στον Άρη όταν από τους άλλους ήταν ικανοποιημένοι αν εντός τής ίδιας χρονικής περιόδου απλώς προσέγγιζαν τη Σελήνη...

Δεν θα το ακούσετε ούτε από τα χείλη τής Ανγκ. Μέρκελ ούτε από εκείνα της Ολ. Τρέμη, αλλά το "success story" στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία και στην Κύπρο δεν υπάρχει παρά μόνο στα χαρτιά. Ενας στους τρεις Ιρλανδούς έχει μεταναστεύσει (μεγαλύτερος αριθμός κι από τους έλληνες) κι όσοι έχουν μείνει πίσω καταβάλλουν ακόμα και τέλος ύδρευσης προκειμένου να αποπληρωθεί το δάνειο στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Λένε, δηλαδή, κυριολεκτικώς το νερό νεράκι για να μη χάσουν ούτε ευρώ οι τοκογλύφοι. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην Πορτογαλία, όπου ο κατώτατος μισθός είναι χαμηλότερος κι από ό,τι στην Ελλάδα αλλά αυτό δεν έχει επιτρέψει στην οικονομία τής χώρας να σημειώσει καμιά αλματώδη ανάπτυξη. Την ίδια ώρα, όλο και περισσότεροι Κύπριοι εγκαταλείπουν την πατρίδα τους κι όσοι μένουν πίσω ξεπουλούν τις περιουσίες τους για να επιβιώσουν...

Οσον αφορά την ανεργία στις τρεις αυτές χώρες, ναι μεν έχει μειωθεί σε απόλυτους αριθμούς αλλά αν κοιτάξετε το ποσοστά των μακροχρόνια ανέργων ή των μερικώς απασχολούμενων θα διαπιστώσετε ότι όχι μόνο δεν βαίνουν μειούμενα αλλά αυξάνονται κιόλας. Τί σημαίνουν όλα αυτά; Οτι δεν έχει καμιά σημασία πως δανείζονται εύκολα από τις αγορές, συσσωρεύουν δηλαδή ξανά νέα χρέη και μάλιστα με "perpetual bonds"-δηλαδή εις το διηνεκές-, από τη στιγμή που δεν έχουν κατορθώσει να ξαναστήσουν στα πόδια της την πραγματική οικονομία. Κι ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται, ενώ παραλλήλως η Eurostat συνυπολογίζει ακόμα και τα έσοδα από την παράνομη πορνεία και το λαθρεμπόριο ναρκωτικών ή όπλων προκειμένου να φαίνεται πως η Ευρωζώνη έχει ξεφύγει από την ύφεση. Κατά τα άλλα, η Ελλάδα έγινε Ζάμπια επειδή καθυστέρησε την πληρωμή μιας δόσης στο ΔΝΤ...

Δεν αρνούμαι πως η χώρα μας χρειάζεται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως το πλήρες άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων ή ή πάταξη της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας. Ολα αυτά, όμως, έχουν μακροπρόθεσμο ορίζοντα και δεν είναι εύκολο να αποτυπωθούν στο ΑΕΠ, το οποίο σημαίνει πως ακόμα κι αν θεωρούσα πως τα υπόλοιπα "PIGS" πέτυχαν εκεί που εμείς αποτύχαμε, θα έπρεπε να βρω άλλες δικαιολογίες, και πάντως όχι αυτή της κωλυσιεργίας στις δομικές αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος για να στηρίξω την θεωρία μου. Κι έρχονται σήμερα όλες αυτές οι "κυρίες" και "κύριοι" στην Ελλάδα και στο εξωτερικό κι επιμένουν με τελεσίγραφα να υπογράψει εδώ και τώρα η ελληνική κυβέρνηση μια συμφωνία η οποία θα ομοιάζει με τις προηγούμενες. Κι αναρωτιέμαι, ποιό θα είναι το πραγματικό όφελος για τη χώρα αν συνεχιστούν οι ίδιες ανθρωποκτόνες πολιτικές που ανακυκλώνουν το χρέος και δεν ανοίγουν προοπτική ανάπτυξης; Αν αυτό είναι το όραμά τους για την Ευρώπη, τότε αυτοί είναι που κάνουν τη δραχμή μια πολύ ελκυστική επιλογή κι όχι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ή ο Κώστας Λαπαβίτσας...