Σχέδιο εξωτερικής πολιτικής για την Ελλάδα έχει μόνο η Τουρκία...

Η διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων από τη σημερινή κυβέρνηση δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Από την αρχική υποτονικότητα προκειμένου να κατευνάσουμε τον Τ. Ερντογάν για το προσφυγικό έως την επικοινωνιακή αξιοποίηση της εργαλειοποίησης προσφύγων και μεταναστών στον Έβρο από την Τουρκία και την "υιοθεσία" τού στρατηγού Χάφταρ στη Λιβύη γίνεται φανερό ότι την εξωτερική μας πολιτική, όπως και την οικονομική εν μέσω πανδημίας, δεν διέπει ένα συνεκτικό σχέδιο αλλά η τακτική τού βλέποντας και κάνοντας. Μπορεί κανείς να διαφωνούσε με την εξωτερική πολιτική Κοτζιά που επίλυσε το Μακεδονικό κι έφτασε κοντά και στην επίλυση του Κυπριακού, αλλά όλοι παραδέχονται ότι ο πρώην υπουργός Εξωτερικών είχε ένα σχέδιο με αρχή, μέση και τέλος, κάτι που τώρα εκλείπει...

Αναρωτιέμαι, όμως, αν έχει σχέδιο εξωτερικής πολιτικής κι ο ΣΥΡΙΖΑ. Η επίκληση της ενεργοποίησης των κυρώσεων που αποφάσισε η ΕΕ τον περασμένο Ιούνιο, η σύγκληση Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών ή η συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας συνιστούν χρήσιμα εργαλεία, αλλά όχι πολιτική. Πολλώ δε μάλλον όταν η αξιωματική αντιπολίτευση επιχειρεί να ισορροπήσει άτσαλα ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα- βλ. η ήξεις αφήξεις στάση της για το φράχτη στον Έβρο- και στην επένδυση σε έναν πατριωτισμό που μερικές φορές ομοιάζει του εθνικισμού.

Το "δεν θέλουμε πόλεμο", αλλά "θα τους ισοπεδώσουμε αν πατήσουν σε βραχονησίδα μας" ταιριάζουν τόσο όσο ο Γκάντι με τον Βρόμικο Χάρι. Κανείς δεν πρέπει να φοβάται, άλλωστε, έναν σκύλο που γαβγίζει κι αυτό το ξέρουν στην Άγκυρα...

Τα ίδια, βεβαίως, ισχύουν και για τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης. Γι' αυτό και είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο πριν φτάσουμε στο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, όπου ο ένας θα κοιτά τον άλλο χάσκοντας κι όλοι μαζί την εντελώς ανίδεη Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το ερώτημα στα χείλη "και τώρα τι κάνουμε", τα κόμματα και πρωτίστως η κυβέρνηση να χαράξουν σαφείς προτάσεις εθνικής στρατηγικής. Μόνο όταν αυτό γίνει θα έχει νόημα οποιαδήποτε σύσκεψη των "μεγάλων". Είναι εκ των ων ουκ άνευ, εξάλλου, πως όλα αυτά πρέπει να γίνουν γρήγορα γιατί η Τουρκία με τη φόρα που έχει πάρει σε λίγο θα διεκδικεί και το λιμάνι τού Πειραιά...

Συμφωνώ απολύτως με τον Βορίδη, ο Μητσοτάκης πρέπει να πέσει...

Αναγνωρίζω ότι ο Μ. Βορίδης, σε αντίθεση με άλλους συνοδοιπόρους του στη ΝΔ που επίσης δεν χωνεύουν τον Κ. Μητσοτάκη, θυσιάζει ακόμα και τον εαυτό του για να εκδικηθεί τον πρωθυπουργό που δεν έκανε ΠτΔ τον Αντ. Σαμαρά. Αυτοεκτίθεται για τη βασιλόπιτα των 12.000 ευρώ και για να το κάνει ακόμα πιο γλαφυρό κατηγορεί κι από πάνω τους επικριτές του για κοινωνικό αυτοματισμό σε βάρος του, λέγοντας πως με αυτό το ποσό έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσε να επιστρέψει το ΕΚΑΣ. Αν, μάλιστα, καλούσε τους μικρομεσαίους αγρότες να τρώνε παντεσπάνι αν δεν μπορούν να φάνε ψωμί, τότε θα μπορούσε πολύ άνετα να χαρακτηριστεί ως η Μαρία Αντουανέτα με το τσεκούρι...

Η "καλή" εκδοχή για τον Μ. Βορίδη είναι να θέλει να απαλλαγεί όσο το δυνατό γρηγορότερα από τον Κ. Μητσοτάκη. Αν και οι αιτίες μας είναι διαφορετικές, δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω επ' αυτού με τον τσεκουροφόρο υπουργό. Η κακή εκδοχή, ωστόσο, σχετίζεται με την αλαζονεία τού "είμαι εξουσία κι επειδή οι νταβατζήδες μου ελέγχουν όλα τα ΜΜΕ μπορώ να κάνω και να λέω ό,τι θέλω χωρίς να πληρώνω πολιτικό κόστος"...

Ορθώς έπραξε ο Κ. Μητσοτάκης κι επιδίωξε τη συναίνεση στο πρόσωπο της νέας Προέδρου της Δημοκρατίας. Αν, όμως, την εννοεί, θα όφειλε να την επιδεικνύει και σε άλλα ζητήματα, ακόμα κι αν είναι προνομία τού πρωθυπουργού να ασκεί πολιτική...

Δεν θα αμφισβητηθεί, έτσι κι αλλιώς, το κύρος του αν συγκαλέσει Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών για τα ελληνοτουρκικά ούτε αν κάνει πίσω στην κατάργηση της απλής αναλογικής. Τα λάθη είναι ανθρώπινα- όπως αυτό, για παράδειγμα, της κατάργησης του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής- και συγχωρητέα, οι μικροκομματικοί τακτικισμοί σε βάρος τής δημοκρατίας και της χώρας δεν είναι...

Ηγεσία Δικαιοσύνης και Ευρωπαίος Επίτροπος από το Συμβούλιο Αρχηγών...

Η διάκριση των εξουσιών απαιτεί η ηγεσία τής Δικαιοσύνης να επιλέγεται από τους ίδιους τους δικαστικούς λειτουργούς ή από τον ίδιο το λαό. Σε διαφορετική περίπτωση ο καθένας έχει το δικαίωμα να ισχυρίζεται με βάσιμα επιχειρήματα πως η δικαστική εξουσία χειραγωγείται από την πολιτική. Όπως κι αν έχει, η ηγεσία τού Αρείου Πάγου δεν μπορεί να εκλέγεται από την εκάστοτε κυβέρνηση ούτως ώστε να κοκορομαχούν σήμερα ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για το ποιος δικαιούται να τοποθετήσει τον νέο πρόεδρο και την νέα εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου σαν να πρόκειται για κλητήρες στα κομματικά τους γραφεία...

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την ευκαιρία να δείξει έμπρακτο σεβασμό στους θεσμούς με τη Συνταγματική Αναθεώρηση, ωστόσο προτίμησε να διατηρήσει τη σημερινή κατάσταση που προσβάλλει τους πάντες. Κι αν συνταγματικώς μπορεί να ορίσει τη νέα ηγεσία από τη στιγμή που παραμένει στην κυβέρνηση, εν τούτοις δημιουργείται όντως ηθικό ζήτημα τη στιγμή που βρισκόμαστε 40 ημέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές και με το ΣΥΡΙΖΑ πάνω από εννιά μονάδες πίσω από τη ΝΔ. Το ίδιο ισχύει και για την επιλογή τού Ευρωπαίου Επίτροπου...

Από τη στιγμή, όμως, που οι περισσότεροι προεπιλεγέντες για τον Άρειο Πάγο έχουν την έγκριση όλων των κομμάτων τής Βουλής, ο πολιτικός πολιτισμός απαιτεί η τελική κρίση να γίνει από το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών κι όχι από το υπουργικό συμβούλιο. Το ίδιο θα πρέπει να γίνει και για τον Κοινοτικό Επίτροπο. Κατανοητή η προεκλογική πόλωση, αλίμονο όμως αν τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου δεν μπορούν να καταλήξουν σε τρεις έντιμους και ικανούς ανθρώπους για τέτοιου είδους αξιώματα...