Από το 1830 κυβερνά η Αριστερά με εξαίρεση τεσσεράμισι χρόνια...

Το ελληνικό κράτος έχει ιστορία σχεδόν δύο αιώνων, από τα οποία μόλις τεσσεράμισι χρόνια κυβερνήθηκε από τη ριζοσπαστική Αριστερά. Στη δε μεταπολίτευση, για να μιλήσουμε για τα πιο φρέσκα κουλούρια, κυβερνήθηκε 22 έτη από την κεντροαριστερά κι άλλα τόσα από την κεντροδεξιά. Όταν, συνεπώς, ο Κ. Μητσοτάκης μιλά για διαχρονικές παθογένειες κι αναλαμβάνει δίχως σχετική εξουσιοδότηση την ευθύνη για όλους όσοι κυβέρνησαν πριν από αυτόν μάλλον στις ευθύνες τής δικής του παράταξης αναφέρεται όταν προσπαθεί να αποσείσει από πάνω του τις προσωπικές δικές του...

Ο πρωθυπουργός, όμως, κάνει κάτι ακόμα χειρότερο προκειμένου να γλιτώσει την εκλογική λαιμητόμο. Αυτήν τη φορά διαπίστωσε ότι η ατομική ευθύνη δεν μπορεί να τον διασώσει, όπως ενδεχομένως τα κατάφερε με την πανδημία, γι' αυτό κι ενεργοποίησε το επίσης αγαπημένο του "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους". Δεν είμαι θαυμαστής τής κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας, εκτιμώντας πως οι νέες τεχνολογίες μπορούν να είναι χρήσιμες όχι μόνο για να ανεβάζουμε φωτογραφίες μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και για να συμμετέχουμε πιο ενεργά στα κοινά. Από την άλλη, ωστόσο, δεν θα με βρει συνοδοιπόρο του ο Κ. Μητσοτάκης στην επιλογή του να ενισχυθούν η δήθεν αντισυστημική ψήφος στην ακροδεξιά ή η εκλογική αποχή μόνο και μόνο για να παραμείνει στην εξουσία...

Θα ήμουν, επίσης, αφελής αν πίστευα ότι η δικαιοσύνη θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ποια δικαιοσύνη άλλωστε; Αυτή που ο πρωθυπουργός τής υπαγορεύει τι θα συμπεριλάβει στη δικογραφία, αυτή που θεωρεί παράβαση καθήκοντος τις συνομιλίες ενός υπουργού με έναν επιχειρηματία ή αυτή που εκτιμά το ίδιο για την πίεση ενός υπουργού να αποκαλυφθεί η αλήθεια για ένα σκάνδαλο και να μην συσκοτιστεί; Κι αν η εκτελεστική εξουσία έχει κάθε λόγο να επιχειρεί την υπονόμευση της δικαστικής ανεξαρτησίας, οι δικαστές που της το επιτρέπουν τι άλλο, αλήθεια, διαπράττουν παρά παράβαση καθήκοντος;... 

 

Η κεντροαριστερά περιέχει το Αριστερά, όχι το δεξιά...

Δεν ξέρω αν όσοι πήγαν και ψήφισαν για τις εκλογές τής κεντροαριστεράς αγωνιούν για το χώρο, είδαν φως και μπήκαν ή απλώς αποτελούν τον κομματικό μηχανισμό τού ΠΑΣΟΚ που έδωσε και τη νίκη σε Φ. Γεννηματά- Ν. Ανδρουλάκη. Όπως κι αν είχε, το σημαντικότερο είναι το ότι πήγαν και το ακόμα σημαντικότερο να συνειδητοποιήσουν ότι από σήμερα το σπουδαιότερο είναι η αναγκαιότητα για τη δημιουργία ενός πολιτικού χώρου που ναι μεν θα βρίσκεται ανάμεσα στο ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΔ, αλλά θα πλησιάζει περισσότερο το ΣΥΡΙΖΑ παρά στη ΝΔ. Γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν θα μιλάμε για κεντροαριστερά αλλά για κεντροδεξιά. Για να μην μιλήσω για κεντροδεξιά με άρωμα νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς...

Το πιθανότερο είναι στις επόμενες εκλογές να μην έχουμε αυτοδυναμία, ενώ στις μεθεπόμενες η εκλογή θα γίνει με απλή αναλογική. Αν, επομένως, δεν θέλουμε η χώρα να παραδοθεί στις δυνάμεις τού ακραίου νεοφιλελευθερισμού είναι απαραίτητο ΣΥΡΙΖΑ και κεντροαριστερά να βρουν ένα modus vivendi μακριά από την ασθένεια της υποταγής στο κατεστημένο και στο λαϊκισμό που εμποδίζουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα ισοδυναμεί με συμβιβασμό με επιλογές που οδήγησαν στη χρεοκοπία και οι οποίες είναι ικανές να μας οδηγήσουν σε ένα νέο υποβιβασμό στην υποτέλεια...

Προς αυτήν την κατεύθυνση βοηθά το ότι στις εσωκομματικές εκλογές δεν επικράτησαν εκείνες οι δυνάμεις που δεν αντιμετώπισαν τον Κ. Μητσοτάκη ως αντίπαλο αλλά ως σύμμαχο.Κι αυτό όχι γιατί ο πρόεδρος της ΝΔ εκπροσωπεί το απόλυτο κακό- κανένας δεν το εκπροσωπεί-, αλλά γιατί αν μια Αριστερά, έστω και κεντροαριστερή, θέλει να είναι όνομα και πράγμα Αριστερά τότε οφείλει πρωτίστως να απομακρυνθεί από τις κακές επιρροές και δευτερευόντως να αντιληφθεί ποιοι είναι οι ιδεολογικοί της σύμμαχοι...