Τα ελαττώματα των άλλων είναι πιο κατακριτέα από τα δικά μας...

"Γιατί διαμαρτύρονται για τον Τζορτζ Φλόιντ κι όχι για τον Έλληνα χ, ψ ή ω"; Κάθε φορά που κυρίως η Αριστερά βγαίνει στους δρόμους ακούγεται αυτή η επωδός, κατά βάση από τους υπερασπιστές τού νόμου, της τάξης και της ασφάλειας. Λες και τους εμπόδισε ποτέ κανείς να συγκεντρωθούν κατά χιλιάδες για να κλάψουν τους δικούς τους νεκρούς...

Αν, για παράδειγμα, επιθυμούν να θρηνήσουν τους απεργοσπάστες υπό την πίεση των αφεντικών τους νεκρούς τής Marfin ή τον εθνικιστή κι εγκληματία τού κοινού ποινικού δικαίου Κ. Κατσίφα με γεια τους με χαρά τους. Ας μην προσπαθούν, όμως, να επιβάλουν την αγωνιώδη τους αναζήτηση για ήρωες και στους υπόλοιπους...

Είναι, αν μη τι άλλο, πολύ αισιόδοξη όσο και πολύ απαισιόδοξη η παγκόσμια κινητοποίηση κατά τού ρατσισμού και υπέρ των ίσων ευκαιριών. Αισιόδοξη γιατί, ενδεχομένως χάρη και στον κοροναΐό που απόδειξε ότι είμαστε το ίδιο ευάλωτοι σε μια πανδημία, για να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα να το αναγνωρίσεις. Απαισιόδοξη, όμως, γιατί το πρόβλημα ζει ανάμεσά μας κι ακόμα κοστίζει ζωές μολονότι βρισκόμαστε στο 2020...

Ο ρατσισμός, εξάλλου, έχει την ιδιαιτερότητα να είναι εύκολα αναγνωρίσιμος στους άλλους, αλλά δύσκολα όταν αφορά εμάς τους ίδιους. Γι' αυτό και είναι, για παράδειγμα, ευκολότερο να θρηνούμε για τον Φλόιντ, αλλά όχι για τον Ζακ Κωστόπουλο ή για τους πρόσφυγες και μετανάστες που πέθαναν στα νερά τού Αιγαίου στην προσπάθειά τους να μας... εξισλαμίσουν. Τα ελαττώματα των άλλων είναι πάντοτε πιο κατακριτέα, άλλωστε, από τα δικά μας... 

Ο κόσμος δεν μπορεί να αναπνέει με τυφλή εκδίκηση...

Μακάρι όλοι εκείνοι που συγκλονίστηκαν, και δικαίως, με τον τρόπο που δολοφονήθηκε ο Τζορτζ Φλόιντ να έδειχναν τα ίδια ανθρώπινα αντανακλαστικά κι όταν ένας αδύναμος στην Ελλάδα πέφτει θύμα τής κρατικής βίας ή της κρατικής ανοχής στη βία. Υπενθυμίζω πως για αρκετούς που θρηνούν σήμερα πάνω από τον τάφο τού αφροαμερικανού ο Ζακ Κωστόπουλος δεν ήταν παρά ένα ομοφυλόφιλο πρεζάκι που πήρε ό,τι του άξιζε. Για να μην αναφερθώ, εξάλλου, στις χιλιάδες άλλες περιπτώσεις ευάλωτων ομάδων οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση αντιμετωπίζονται με λεκτικό ρατσισμό και στη χειρότερη με συμπεριφορές που ομοιάζουν αρκετών λευκών αστυνομικών στις ΗΠΑ...

Η βία, εξάλλου, για να τερματιστεί θα πρέπει κάποιος να αποφασίσει πως δεν θα την αντεκδικηθεί, ανεξαρτήτως αν αυτός ο κάποιος με το νόμο τής εκδίκησης θα είχε το "δικαίωμα" να το κάνει. Κανένας αφροαμερικανός δεν θα επιστρέψει, για παράδειγμα, στη ζωή ή δεν θα είναι πιο ασφαλής όσα αστυνομικά τμήματα κι αν καούν στο όνομά του. Η βία γεννά βία μέχρι κάποιος γενναίος να δώσει τέρμα στην αναπαραγωγή τού μίσους...

Δεν ισχυρίζομαι πως η δικαιοσύνη οφείλει να απονέμεται με εκπτώσεις ή πως η εμπιστοσύνη μου είναι απόλυτη στον τρόπο που λειτουργεί. Θα ήμουν τουλάχιστον αφελής αν το πίστευα. Ούτε, όμως, η αυτοδικία ούτε η εκδίκηση ούτε το οφθαλμός αντί οφθαλμού έκανε τον κόσμο μας καλύτερο.

Μάλλον χειρότερο, όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις που παραμερίζουμε τη λογική και τη σύνεση για πιο αυθόρμητα συναισθήματα. Οι άνθρωποι οφείλουν να εξεγείρονται απέναντι στην αδικία, η τυφλή βία όμως δεν οδηγεί πουθενά γιατί ακριβώς δεν βλέπει πού πηγαίνει...