Ο στρατηγός άνεμος δεν θα σκότωνε δίχως στρατιώτες...

Όταν οι νεκροί από τη φωτιά τής Ανατολικής Αττικής μπορεί να ξεπεράσουν ακόμα και τους 100, τότε η ευθύνη δεν βαραίνει αποκλειστικώς το "στρατηγό άνεμο". Δίχως "στρατιώτες" δεν θα μπορούσε να πετύχει και πολλά. Η φύση, άλλωστε, είναι πολύ βολικός αποδιοπομπαίος τράγος αφού δεν έχει ανθρώπινη φωνή για να μιλήσει και να εξηγηθεί.

Όλοι, μα όλοι έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης: η κυβέρνηση, ο κρατικός μηχανισμός, η τοπική αυτοδιοίκηση, εκείνοι που έχτισαν και κατοίκησαν περιοχές δίχως σχέδιο πόλης και διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Ο επιμερισμός τής ευθύνης είναι δύσκολο να συμβεί όταν ακόμα υπάρχουν τόσοι αγνοούμενοι κι άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια για να σταθούν στα πόδια τους. Αλίμονο, όμως, αν απαγορεύσουμε στα μέσα ενημέρωση και, κατ' επέκταση, στους πολίτες να θέτουν ερωτήματα και να ζητούν απαντήσεις. Αν μη τι άλλο, το χρωστάμε στους νεκρούς και στις οικογένειές τους...

Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως τις επόμενες ημέρες ο ένας θα κατηγορεί τον άλλο με επιχειρήματα που σε αρκετές περιπτώσεις θα στέκουν, αλλά που στο τέλος θα δημιουργούν ένα τέτοιο σκοτεινό πέπλο ώστε να μην μπορούμε να διακρίνουμε τίποτα πίσω από αυτό κι όλοι να καταλήξουμε στο ότι είμαστε αθώοι για να ξεμπερδεύουμε με την αλήθεια. Δεν θα είναι η πρώτη φορά άλλωστε. Από την άλλη, η καταστροφή, όσο κυνικό κι αν διαβάζεται, μας προσφέρει την ευκαιρία να χτίσουμε από την αρχή περιοχές οι οποίες χτίστηκαν στο πόδι, δίχως συνεννόηση και στοιχειώδη μέτρα προφύλαξης. Αν είναι, όμως, να ξαναχτιστούν καμμένα σπίτια όπως ήταν πριν, αποκλεισμένα δηλαδή από δρόμους και την θάλασσα, και χωρίς κάποιο σχέδιο πόλης που να δημιουργεί δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις τότε θα είναι σαν να ξαναπροσκαλούμε το χάρο να περάσει μια βόλτα από τα μέρη μας...

Για να μην αρέσει στον Πατούλη ο "Κλεισθένης" θα είναι καλός...

Με την τοπική αυτοδιοίκηση έχουν ασχοληθεί διαχρονικά άνθρωποι οι οποίοι ήθελαν να προσφέρουν στον τόπο τους, δίχως να έχουν βλέψεις για την κεντρική πολιτική σκηνή ή για να γίνουν πλουσιότεροι. Ακόμα και να είχαν, πάντως, άλλου είδους επιδιώξεις η φιλοδοξία είναι αγαθό συναίσθημα αρκεί να στηρίζεται στις ικανότητες και στο ήθος. Σε διαφορετική περίπτωση εκθέτει ανεπανόρθωτα τον φορέα της, ο οποίος έχει μπερδέψει τον ίσκιο του με το μπόι του...

Στην τελευταία κατηγορία ανήκει ο πολυπράγμων Γ. Πατούλης: δήμαρχος Αμαρουσίου, πρόεδρος της ΚΕΔΕ και του ΙΣΑ και, πάνω από όλα, επιτυχημένος δημοσιοσχεσίτης. Χάρη στην τελευταία του ιδιότητα έχει κατορθώσει να παρουσιάζει το μέτριο έργο του, με υπόνοιες και για διαφθορά, σαν κοσμογονία. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσο κι αν τα κατηγορούμε, αποκαλύπτουν πολλά για την προσωπικότητα του καθενός μας κι ο λαϊφστιλίστικος τρόπος που τα χρησιμοποιούν ο Γ. Πατούλης και η σύζυγός του μαρτυρούν πολλά για το ήθος και τη γενικότερη προσωπικότητά τους...

Ο "Κλεισθένης" ενδεχομένως να μην αποτελεί στην πράξη κολοσσιαία μεταρρύθμιση, μολονότι η καθιέρωση της απλής αναλογικής είναι από μόνη της μια΄σημαντική αλλαγή προς τη σωστή κατεύθυνση. Αν στην κεντρική πολιτική κονίστρα δύο κόμματα με εντελώς διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, μπορούν και τα βρίσκουν΄ή όταν τα έχουν βρει στο παρελθόν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ- δηλαδή ο Ολυμπιακός κι ο Παναθηναϊκός της μεταπολίτευσης- γιατί να είναι απαγορευτικό κάτι τέτοιο στην τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία είναι κυρίως λάντζα και δευτερευόντως μεγάλα οράματα;...

Σε αυτό το πλαίσιο, κατανοώ τις αντιδράσεις των περισσότερων δημοτικών και περιφερειακών αρχόντων, συμπεριλαμβανομένου του "χρυσού" Πατούλη, αφού έχουν συνηθίσει να πολιτεύονται σαν πασάδες σε βιλαέτια. Το ότι είναι τέτοιου είδους πολιτικάντηδες που εξεγείρονται, αποτελεί από μόνο του εύσημο για τον "Κλεισθένη"...