Έλληνα, ποιος είσαι;...

Στην Ανατολή μας εκτιμούν, στη Δύση μας περιφρονούν. Σύμφωνοι, κάθε αφορισμός ναι μεν εμπεριέχει αλήθειες, αλλά δεν τις αποκαλύπτει σε όλες τους τις διαστάσεις. Σε γενικές γραμμές, πάντως, αυτή είναι η εικόνα που έχουν για την Ελλάδα στο εξωτερικό, κι ας είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης σε σχετική έρευνα στο αν θεωρούμε τον πολιτισμό μας ανώτερο από τους υπόλοιπους. Θα τρεφόμαστε για πάντα από το αρχαίο μας μεγαλείο, ωστόσο αυτό δεν είναι αρκετό για να μας αποτρέψει από το να παραμείνουμε κομπάρσοι στο διηνεκές...

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχει αναθέσει σε ειδική ομάδα την αποστολή διαμόρφωσης της σύγχρονης εικόνας της, ύστερα από μια δεκαετία που δεν έχει κερδίσει τίποτα σε τίτλους. Κι αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε κι εμείς ως χώρα να κάνουμε κάτι παρόμοιο, να ανοίξουμε ένα δημόσιο διάλογο με τη συμμετοχή όλων όσοι το επιθυμούν με στόχο το rebranding της Ελλάδας στο εξωτερικό, όχι μόνο με όρους εμπορικούς, αλλά και ουσίας. Η οικουμένη γνωρίζει ποιοι ήμασταν, ξέρει ποιοι είμαστε, καιρός να μάθουμε κι εμείς ποιοι θέλουμε να γίνουμε...

Οι προκαταλήψεις που έχουμε εμείς για τους εαυτούς μας και οι άλλοι για εμάς δεν πρόκειται να εξαφανιστούν από τη μία στιγμή στην άλλη. Ούτε είναι σκόπιμο να αντιγράψουμε πιστά συμπεριφορές που εν πολλοίς δεν ταιριάζουν στην ψυχοσύνθεσή μας. 

Δεν είναι, για παράδειγμα, απαραίτητο να μαζεύουμε τα σκουπίδια μας μετά από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, όπως έκαναν οι Ιάπωνες στο Μουντιάλ. Το να μην μαχαιρωνόμαστε, ωστόσο, με αφορμή τη μπάλα θα ήταν ένα καλό πρώτο βήμα. Αρκεί να μην μπερδεύουμε την αλαζονεία με την υπερηφάνεια ή, από την άλλη, τη δουλοπρέπεια με την ταπεινότητα κι όλα θα πάνε πολύ καλύτερα...

  

   
 

Τουλάχιστον ο Γολιάθ επέτρεψε στον Δαβίδ να βρεθεί στο ίδιο γήπεδο μαζί του...

Οτιδήποτε στη ζωή αποκλείει την έκπληξη είναι εκ των προτέρων βαρετό. Το ίδιο θα ισχύσει και για την ποδοσφαιρική ευρωπαϊκή λίγκα των 12  πλούσιων, εφόσον "περπατήσει". Αν ξέρεις από την αρχή ότι θα επικρατήσει ένα ισχυρός ανάμεσα σε άλλους ισχυρούς, αυτομάτως το ενδιαφέρον μειώνεται. Και με αυτόν τον τρόπο υποβαθμίζεται εκ νέου το ποδόσφαιρο, όπως έχει ήδη υποβαθμιστεί από τους συνεχόμενους αγώνες σε διάφορους θεσμούς που και τους παίκτες εξοντώνουν και το ενδιαφέρον απομειώνουν από τη στιγμή που τα πολλά τρόπαια σε μια σεζόν τα καθιστούν πασατέμπο κι όχι ιερά δισκοπότηρα...

Αυτό που συμβαίνει στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν είναι τίποτα διαφορετικό από τον εφαρμοσμένο νεοφιλελευθερισμό που παρατηρούμε και σε πολλούς άλλους τομείς. Στην Ελλάδα, με αφορμή και την πανδημία, σχετίζεται και με την εξαφάνιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων προς όφελος των μεγάλων... 

Το ποδόσφαιρο, όμως, είναι ξεχωριστό γιατί οι "πελάτες" του φίλαθλοι μένουν πιστοί στο "προϊόν", την ομάδα τους δηλαδή, ακόμα κι αν δεν τα πηγαίνει καλά στους αγωνιστικούς χώρους. Γι' αυτό και οι απαιτήσεις τους είναι δικαιολογημένα υψηλότερες και γι' αυτό και οι επιθυμίες τους θα έπρεπε να θεωρούνται ιερές...

Οι ποδοσφαιρικοί κολοσσοί, εξάλλου, λησμονούν πως τους περισσότερους παίκτες τους δεν τους έχουν παράξει οι ίδιοι, αλλά τους έχουν αγοράσει από συλλόγους που τώρα τους καταδικάζουν στη χρεοκοπία. Αντί να συμφωνήσουν, όπως γίνεται στο NBA, για αυστηρά οικονομικά όρια στους προϋπολογισμούς και στις μεταγραφές τους, ώστε ο ανταγωνισμός να παραμένει ζωντανός και υγιής, δημιουργούν ένα ολιγοπώλιο που σε μακροπρόθεσμο χρονικό διάστημα θα πληγώσει και τους ίδιους, αφού το ενδιαφέρον αναπόδραστα θα μειωθεί αν παρακολουθείς εβδομάδα παρά εβδομάδα τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να αντιμετωπίζει τη Μίλαν ή τη Γιουβέντους τη Ρεάλ Μαδρίτης... 

Αυτό ακριβώς είναι ο νεοφιλελευθερισμός, μια ιδεοληψία που δεν λογαριάζει το παρελθόν κι αδιαφορεί για το μέλλον. Υπολογίζει μόνο στο ζοφερό παρόν για να αβγατίζει τα κέρδη των λίγων σε βάρος των πολλών...