Το να σε αποκαλούν "κακομοίρη" είναι το ίδιο απαξιωτικό με το να σε λένε "κοσμάκη", όπως το κάνουν κι αρκετοί πολιτικοί που βαυκαλίζονται τους φιλολαϊκούς και τους προοδευτικούς. Καλό είναι, συνεπώς, κάποιοι που προσβλήθηκαν με το χαρακτηρισμό Θεοχάρη να είναι λιγότερο πρόθυμοι να δείχνουν τους άλλους με το δάχτυλο όταν η δική τους καμπούρα φαίνεται από το διάστημα. Στο κάτω κάτω η αγάπη ενός πολιτευτή για το λαό στις περισσότερες περιπτώσεις είναι τόσο άδολη όσο και του εκδοροσφαγέα για τα πρόβατα...
Αν ρωτάτε εμένα, θα αισθανόμουν το ίδιο προσβεβλημένος (τρόπον τινά) είτε με αποκαλούσαν κακομοίρη είτε νοικοκυραίο. Και τα δύο μου εκπέμπουν την ίδια μιζέρια, απλώς σε διαφορετικές αποχρώσεις, την ίδια ηττοπάθεια απέναντι στο βίο, την ίδια προβολή ηθικών ενστάσεων από φόβο για τη ζωή και τις απολαύσεις της. Όπως κι αν έχει, είμαστε οι περισσότεροι θύματα του ίδιου ιουδαιοχριστιανικού πολιτισμού που εργαλειοποιεί την αμαρτία για να διαιωνίζει την αδικία...
Σε αυτό το πλαίσιο, τα όσα ισχυρίζονται οι νεοδημοκράτες, προεξάρχοντος βεβαίως του Αδ. Γεωργιάδη, δεν είναι ούτε λεκτικά ατυχήματα ούτε ενδείξεις αλαζονείας. Δεν είναι μόνο αυτά, για να είμαι ακριβέστερος.
Είναι κι εκλογική στρατηγική, μια απάντηση, αν θέλετε, στο επίσης εκβιαστικό "η εμείς ή κανείς" του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. "Είτε οι νοικοκυραίοι, που πηγαίνετε τακτικότερα στις κάλπες, θα μας ψηφίσετε είτε θα αφήσετε τη χώρα έρμαιο των αναρχομπαχαλάκηδων και των τεμπέληδων". Έχει πιάσει, άλλωστε, και στο πρόσφατο παρελθόν. Γιατί να μην ξαναπιάσει;...
