Ποτάμι, το Google Translate της ελίτ και του Βερολίνου...

Δεν τρέφω καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση στον βουλευτή τού ΣΥΡΙΖΑ, Β. Διαμαντόπουλο. Ο χαρακτηρισμός του, όμως, "ακραίο κέντρο" για το Ποτάμι κι όχι μόνο είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους που έχουν ακουστεί το τελευταίο χρονικό διάστημα αφού αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό την πραγματικότητα. Η περίπτωση του Γρ. Ψαριανού, ο πολιτικός λόγος τού οποίου είναι ένα μείγμα υποτέλειας, τηλεοπτικού trash και χυδαιότητας, δεν είναι μεμονωμένη. Γι' αυτό κι έσπευσε να τον καλύψει το κόμμα του στη νέα αήθη επίθεσή του σε πολιτικό του αντίπαλο, αυτήν τη φορά εναντίον τής Θεανώς Φωτίου. Το εύρος, εξάλλου, του κουτσαβακισμού τού εν λόγω "κυρίου", ο οποίος όταν δεν μιλά με εμέσματα μυρίζει παλτό βουλευτίνων, αποκαλύπτεται και με το να παραφέρεται μόνο όταν έχει απέναντί του εύκολους στόχους. Θα τολμούσε, αλήθεια, να αποκαλέσει νεομνημονιακό σούργελο τον Γιάνη Βαρουφάκη αν καθόταν δίπλα του;...

Αυτό είναι, όμως, εν τέλει το Ποτάμι: ένα χιπστεροφασιστικό πολιτικό μόρφωμα το οποίο ιδρύθηκε και χρηματοδοτείται από τους εθνικούς μας νταβατζήδες προκειμένου να αποτελέσει ανάχωμα στην επέλαση της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Τζάμπα όμως πάνε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, τα λεφτά τού Γ. Μπόμπολα αφού παρόλο το χρήμα που έχει ρίξει και τη μιντιακή υποστήριξη που απολαμβάνει το κόμμα τού οποίου φέρεται να ηγείται ο Στ. Θεοδωράκης (ποιός να το πίστευε πριν μερικά χρόνια ότι ένας τόσο αυτάρεσκα αμόρφωτος θα ήταν επικεφαλής κοινοβουλευτικού σχηματισμού) το μόνο που έχει κατορθώσει είναι να λειτουργεί ως Google Translate των θέσεων τής ελίτ και του Βερολίνου...

Δυσκολεύομαι ακόμα να κατανοήσω γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι άκρο και το ΠΑΣΟΚ ή το Ποτάμι κέντρο. Οι νεοφιλελεύθερες μνημονιακές οικονομικές πολιτικές, τις οποίες και τώρα ζητούν από την κυβέρνηση οι δανειστές να υπογράψει και τις οποίες τα δύο τελευταία κόμματα ασπάζονται έστω κι ως λύση ανάγκης, είναι μετριοπαθείς προτάσεις; Οι θέσεις τού Ποταμιού για τη μετανάστευση, οι οποίες είναι στην ουσία αμπαλαρισμένες χρυσαυγίτικες, μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τον πραγματικά φιλελεύθερο κόσμο; Η εθελοδουλία, ο ραγιαδισμός, το "να σε όλα" είναι κεντρώες επιλογές ή εξτρεμιστικές;...

Μην απορείτε, επομένως, για το ότι ζούμε μια περίοδο πολιτικής ηγεμονίας τής ριζοσπαστικής Αριστεράς απέναντι σε όλους τους ακραίους, είτε πρόκειται για νεοναζί είτε για σταλινικούς είτε για αριστεριστές κι αναρχικούς τής πλάκας είτε για κεντροαριστεροδεξιούς της φάπας. Ακόμα κι εκείνοι που διαφωνούν, για παράδειγμα, με τον τρόπο που διαπραγματεύονται ο Αλέξης Τσίπρας κι ο Γιάνης Βαρουφάκης κατανοούν ότι υπάρχει ένας ιδεολογικός ιστός που συνδέει τα λόγια με τις πράξεις τους. Κάποιοι τις θεωρούν ιδεοληψίες, αλλά και πάλι είναι κάτι πολύ περισσότερο από τον ιδεολογικό αχταρμά των ποταμίσιων πασόκων, οι οποίοι αναζητούν στίγμα μέσα από την εξυπηρέτηση των διαχρονικών τους μαστροπών και γι' αυτό δεν το βρίσκουν...

Με αυτά και με άλλα αναρωτιέμαι πόσο χρήσιμη είναι για τον τόπο η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεροδεξιάς. Από τη μια είναι σαφώς προτιμότερο Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ να ζητήσουν συγγνώμη για το μνημονιακό τους παρελθόν και παρόν και να στραφούν περισσότερο προς την Αριστερά, έστω και για καιροσκοπικούς λόγους. Σε μια τέτοια περίπτωση σαφώς και θα προτιμούσα ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαζόταν μαζί τους παρά με τους ψεκασμένους ΑΝΕΛΛ. Από την άλλη, ωστόσο, η σοσιαλδημοκρατία, ακόμα κι όταν είναι γνήσια, έχει τα όριά της, τα οποία έχει θέσει η ίδια στον εαυτό της. Ενδεχομένως αυτά να είναι αρκετά σε πιο ομαλές περιόδους. Βρισκόμαστε, όμως, σε μια εποχή που η ρήξη με το κατεστημένο είναι προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ για να μπορέσουν ο λαός και η πατρίδα να ορθοποδήσουν...

Ο σοσιαλδημοκράτης, για παράδειγμα, μπορεί να είναι ευχαριστημένος και μόνο που είναι δυνατό πλέον τα παιδιά μεταναστών που έχουν μεγαλώσει στην Ελλάδα και δεν μιλούν άλλη γλώσσα να λαμβάνουν την ελληνική ιθαγένεια. Ο ριζοσπάστης Αριστερός, ωστόσο, βλέπει πως αυτό δεν φτάνει για να επιτευχθεί η ενσωμάτωση στην ελληνική κοινωνία τού πληθυσμού που έχει έρθει από άλλες γωνιές τού πλανήτη. Γι' αυτό και θα είναι τραγωδία για τον τόπο αν αυτοί που ανδρώθηκαν πολιτικώς με τις ιδέες τής ριζοσπαστικής, μαρξιστικής-λενινιστικής και ουχί σταλινικής Αριστεράς να λοξοδρομήσουν προς πιο συντηρητικές ατραπούς. Τώρα δεν έχουν μόνο το καρπούζι αλλά και το μαχαίρι για να κάνουν βαθιές τομές. Η Ιστορία δεν θα τους συγχωρήσει αν επιλέξουν ως τακτική την ακινησία...




   

Η ριζοσπαστική Αριστερά ντρέπεται σήμερα και για λογαριασμό σου Αλέξη μου...

Ο Αντ. Σαχλαμαράς δεν είναι ακροδεξιός μόνο στην προεκλογική τακτική, αλλά και στην ψυχή. Γι' αυτό και δεν εκπλήσσομαι από τη μισαλλόδοξη προπαγάνδα νόμου, τάξης κι ασφάλειας που έχει εξαπολύσει τις τελευταίες ημέρες. Είναι και λογικό όταν εσύ αποτελείς το μεγαλύτερο δημόσιο κίνδυνο για τη χώρα να τον ανακαλύπτεις στην ξανθή κουπ Ξηρού ή στους μετανάστες. Εχουμε έναν πρωθυπουργό ο οποίος δεν έχει επιχειρήματα για να στηρίξει τα δυόμισι χρόνια τής πρωθυπουργίας του κι ο οποίος καταφεύγει στη δοκιμασμένη συνταγή τής κινδυνολογίας, της τρομοϋστερίας και του ρατσισμού προκειμένου να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Ο λαός δεν φοβάται τον Χρ. Ξηρό, τον Ν. Μαζιώτη, τον Ν. Ρωμανό και τους υπόλοιπους αντάρτες πόλης. Δεν συμφωνεί με τις πρακτικές τους, ανάμεσά τους κι ο γράφων, αλλά το τελευταίο πράγμα που σκέφτεται πριν βγει από το σπίτι του με κατεύθυνση τον ΟΑΕΔ για το επίδομα ανεργίας, την εργασία-δουλεία του, για να πληρώσει λογαριασμούς ή για να τα βάλει με το γραφειοκρατικό τέρας τού Δημοσίου είναι μήπως τον περιμένει στη γωνία κάποιος "τρομοκράτης" για να τον μπουμπουνίσει. Εχει τόσους άλλους τρομοκράτες με κοστούμια φορτωμένους στην καμπούρα του που οι Ξηροί του φαίνονται παιδάκια με τα κουβαδάκια τους...

Ερήμην, εξάλλου, άλλου έργου ο, για λιγότερες από 20 ακόμα ημέρες, πρωθυπουργός μας περιοδεύει στο φράχτη-τερατούργημα του Εβρου, ο οποίος αποτελεί ντροπή για τον ανθρώπινο πολιτισμό, ισομεγέθη με την "πράσινη γραμμή" στην Κύπρο ή το τείχος που χωρίζει τους παλαιστίνιους από τους ισραηλινούς. Αυτός ο νεοφιλελεύθερος, ο οποίος δεν έχει πρόβλημα με τα κεφάλαια των μεγαλοεπιχειρηματιών ή των εφοπλιστών να ταξιδεύουν ελεύθερα σε φορολογικούς παραδείσους, είναι υπερήφανος για ένα σύγχρονο τείχος τού αίσχους, το οποίο εμποδίζει την πρόσβαση σε μια καλύτερη ζωή για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Ακόμα και στεγνά οικονομικώς να το δει κανείς η συνεισφορά των μεταναστών στην ελληνική οικονομία είναι τεράστια. Αν υπάρχουν, για παράδειγμα, ακόμα πρωτογενής παραγωγή κι ασφαλιστικοί φορείς σε αυτόν τον τόπο το οφείλουμε σε σημαντικό βαθμό στους "παράνομους" που ήρθαν κάποια στιγμή στη χώρα μας. Κι αν αυτή η πατρίδα αποφασίσει να μοιράσει τον πλούτο της ισομερώς, τότε υπάρχει άφθονος χώρος για όλα τα λουλούδια να ανθίσουν. Τότε μόνο οι τσουκνίδες τύπου Σαχλαμαρά, ο οποίος έβαλε τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή αλλά έκανε την ιδεοληψία της νόμους τού κράτους, θα περισσεύουν...

Κι από την άλλη έχεις έναν υποψήφιο πρωθυπουργό τής Αριστεράς που αντί να συμβάλλει ώστε να βγει ο τόπος από τον σκοταδισμό πηγαίνει σε αγιασμούς υδάτων κι αφήνει περιστέρια να πετάξουν στο φονταμενταλιστικό ελληνικό ουρανό. Κατανοώ ότι ζούμε σε μια κοινωνία που αν πεις πως είσαι άθεος είναι σαν να έχεις ομολογήσει δημοσίως ότι είσαι παιδόφιλος, συζυγοκτόνος και καταχραστής δημόσιου χρήματος μαζί. Η Αριστερά, όμως, Αλέξη μου υποτίθεται πως έρχεται για να εκπολιτίσει αυτήν τη χώρα, όχι για να διαιωνίσει συντηρητικά αντανακλαστικά. Αν είναι να κυβερνήσει με βάση τη διαχειριστική λογική τού "δεν αγγίζουμε ιερές αγελάδες" δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουμε τους σαμαροβενιζέλους, οι οποίοι είναι άλλωστε και πιο ορίτζιναλ θρησκόληπτοι και καλβινιστές. Δεν είναι ντροπή αλλά επιλογή το να μην πιστεύεις στον θεό, όπως βεβαίως δεν είναι ντροπή και να πιστεύεις. Δεν είναι ντροπή να θέτεις τη στάση πληρωμών στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, πόσω μάλλον όταν αυτό σου το όπλο κάνει όλο τον πλανήτη να τρέμει. Ντροπή είναι μόνο να μην είσαι υπερήφανος για την ιδεολογία σου, τις επιλογές ζωής που έχεις κάνει και τις πολιτικές σου, εν τέλει να ντρέπεσαι γι' αυτό που είσαι και να δίνεις υπερβολική σημασία στο τί θα πει ο κόσμος. Μπορεί κάποιοι, ακόμα και οι περισσότεροι Αλέξη μου, να πιστέψουν ότι έγινες χριστιανός επειδή σε είδαν δίπλα σε αυτό το απολίθωμα σκέψης που λέγεται μητροπολίτης Σεραφείμ. Η Αριστερά, ωστόσο, που θέλει να βαυκαλίζεται πως είναι ριζοσπαστική και την οποία υποτίθεται πως εκπροσωπείς, αισχύνεται σήμερα και για λογαριασμό σου...