Η δικτατορία της ακροδεξιάς θα διαδεχθεί την κοινοβουλευτική ολιγαρχία...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης υπόσχεται να χτυπήσει τους υπεύθυνους για την οπαδική βία όσο ψηλά κι αν βρίσκονται ένα πικρό χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη των περισσότερων Ελλήνων. Κι αυτό γιατί γνωρίζουν ότι αυτοί που διοικούν το ελληνικό ποδόσφαιρο διοικούν και την κυβέρνηση της χώρας. Αν δεν υπήρχαν όχι μόνο θα βλέπαμε διαφορετικό πρωτάθλημα, αλλά και διαφορετικά ΜΜΕ. Εν τέλει, θα ζούσαμε σε μια διαφορετική δημοκρατία...

Ποιος, αλήθεια, πιστεύει ότι η κατάσταση θα είναι καλύτερη σε δύο μήνες επειδή μέχρι τότε δεν θα υπάρχουν οπαδοί στα γήπεδα; Και με τους φιλάθλους, εξάλλου, αυτούς δηλαδή που αγαπούν πραγματικά τα αθλήματα, τι θα κάνουμε; Όμηροι κι αυτοί μιας μαφίας που έχει απλώσει τα πλοκάμια της παντού;...

Ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί τής οπαδικής βίας, ποιοι δηλητηριάζουν συνειδήσεις με την πένα ή το μικρόφωνό τους και ποιοι είναι οι φυσικοί αυτουργοί. Δεν είμαστε δα καμιά μεγάλη χώρα κι ο πληθυσμός της έτσι κι αλλιώς μειώνεται... 

Όπως, όμως, συμβαίνει και στις υπόλοιπες δυτικές δημοκρατίες οι πολίτες δεν πιστεύουν ότι οι πολιτικές τους ελίτ εργάζονται γι' αυτούς κι όχι για τους χορηγούς τους. Κι αυτό είναι τρομακτικό όχι γιατί πιστεύω στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία, αλλά γιατί αυτό που ακολουθεί δεν θα είναι η άμεση δημοκρατία αλλά η δικτατορία τής ακροδεξιάς... 

 

Ο φόβος φυλάει το 41%...

Πόσο τυχεροί θα ήμασταν αν η βία στην ελληνική κοινωνία ήταν οπαδική και μόνο οπαδική. Θα ήταν και πιο εύκολο τόσο να την δαμάσουμε όσο και να την περιθωριοποιήσουμε. Η βία, όμως, δεν είναι μόνο οπαδική. Τη συναντάμε, για παράδειγμα, και στα σχολεία και στις γυναικοκτονίες. Την έχουμε νομιμοποιήσει ως πρώτη κι εύκολη λύση κι όχι ως τελευταία καταφυγή κι αυτό από μόνο του αποτελεί εχέγγυο διαιώνισής της...

Αν χρειαζόμασταν μια απόδειξη ότι κάτι στραβό συμβαίνει στην κοινωνία τού 41% αυτή ήρθε το βράδυ τής Πέμπτης στου Ρέντη. Δεν χρειαζόμασταν ωστόσο καμία απόδειξη. Ζούμε όλοι μας στην ίδια κοινωνία όπου βασιλεύουν η ανασφάλεια και η υπολανθάνουσα οργή γι' αυτούς που εξουσιάζουν αξιοποιώντας τους μεγαλύτερους φόβους μας και τα χυδαιότερα ένστικτά μας. Κι εμείς αμήχανοι τους στηρίζουμε μην προσδοκώντας και πολλά και, κυρίως, από τους εαυτούς μας στη λογική τού ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν...

Οι διαχωριστικές γραμμές τής συντήρησης και της προόδου είναι ακόμα ορατές μολονότι τις θολώνει η μάχη για την επιβίωση. Η συντήρηση κυβερνά με το φόβο, την ανασφάλεια, τις χαμηλές προσδοκίες, την καλλιέργεια του έτσι είναι τα πράγματα και δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ... 

Η πρόοδος σήμερα στην Ελλάδα οπισθοχωρεί γιατί από αυτή οι πολίτες έχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις κι όταν δεν τις ικανοποιεί, αποστασιοποιούνται. Η ελπίδα, όμως, η δικαιοσύνη, η ισότητα, η πραγματική δημοκρατία δεν είναι αδειανά κελύφη. 

Έχουν περιεχόμενο το οποίο θέλει κόπο και μόχθο για να μην είναι μόνο τύπος αλλά να αποκτά κι ουσία. Όπως κι αν έχει, πάντως, είναι προτιμότερο να πολεμάς για να έχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα κάτω από τον ίδιο ήλιο από το να τον κρύβεις για να φαίνεται η σκιά σου μεγαλύτερη...   

 

Θανατική ποινή στον Δράκοντα...

Ο υφυπουργός Αθλητισμού είχε περάσει πριν μερικούς μήνες νομοσχέδιο με το οποίο αυστηροποιούσε τη νομοθεσία για την οπαδική βία. "Παραδόξως", δεν απέτρεψε τη δολοφονία τού νεαρού Άλκη. Φταίει το νομοσχέδιο γι' αυτό; Όχι, απλώς ήταν άχρηστο, όπως άχρηστο είναι οτιδήποτε νομοθετείται με βάση την θεματολογία των δελτίων ειδήσεων και τη δίψα τού πόπολου για αίμα στην αρένα κι όχι ύστερα από βαθιά μελέτη των αιτιών που γεννούν και συντηρούν ένα κοινωνικό πρόβλημα, εν προκειμένω το χουλιγκανισμό...

Μπορεί στην Ελλάδα και στην ΕΕ γενικότερα να έχει καταργηθεί, και σωστά, η θανατική ποινή, ισχύει όμως σε άλλες χώρες τού κόσμου, ακόμα και σε κάποιες που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε "πολιτισμένες" δίχως να έχουμε πατήσει ποτέ το πόδι μας σε αυτές, όπως οι ΗΠΑ. Έχει εκλείψει, άραγε, η βαριά εγκληματικότητα σε αυτά τα κράτη, με το σκεπτικό πως η αποτροπή είναι το κύριο επιχείρημα των θιασωτών των δρακόντειων νόμων; Όχι βεβαίως. Στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού μάλιστα, που τόσο λατρεύουν οι νεοφιλελέδες, μπάτσοι σκοτώνουν ακόμα μαύρους μόνο και μόνο γιατί είναι μαύροι...

Πώς μπορεί, συνεπώς, αυτή ιδίως η κυβέρνηση, η οποία είναι επιχορηγούμενη από ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων, να συμβάλει στην καταπολέμηση της οπαδικής βίας; Γι' αυτό καταφεύγει μονίμως στην επικοινωνία και στην προπαγάνδα μέχρι να αποδειχθούν τα μέτρα της αναποτελεσματικά και να πάρει άλλα εξίσου ατελέσφορα. Κι όταν, μάλιστα, η οπαδική βία συνδέεται με την ακροδεξιά βία οργανώσεων που πρωτοστάτησαν και στα συλλαλητήρια κατά τής Συμφωνίας των Πρεσπών τότε θα πρέπει να θεωρούμε αδύνατο να κοπεί ο ομφάλιος λώρος που συνδέει κράτος και παρακράτος από μια κυβέρνηση που αξιοποιεί ως δεξαμενή ψηφοφόρων και τη σαπίλα...