Είναι "κωλοδεξιοί της ΕΡΕ" κι αν δεν τους αρέσει να αλλάξουν, αλλιώς ξυδάκι...

Η ελληνική δεξιά διακατέχεται από μία διαχρονική ψύχωση με τους τύπους και τη σοβαροφάνεια κι από μία πολύ διακριτική (sic) προσέγγιση της ουσίας. Τώρα, για παράδειγμα, δεν τους πειράζει και πολύ που αποδεικνύονται στην πράξη "κωλοδεξιοί τής ΕΡΕ", όπως τους χαρακτήρισε ο Νίκος Ξυδάκης, αλλά που κάποιος τους αποκάλεσε με αυτόν τον τρόπο. Κι αυτό μόλις μία εβδομάδα μετά από την θεσμοθέτηση πανεπιστημιακής αστυνομίας και τις ίδιες ημέρες που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κόψουν την Ελλάδα στα δύο με το κλείσιμο της εθνικής οδού προκειμένου να εξυπηρετηθεί κι ο φίλος παραχωρησιούχος και κάνουν νέα δωράκια στους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς και στις αμοιβές των "golden boys" της ΕΡΤ...

Στην κυβέρνηση επιμένουν ότι κρατούν ανοιχτή τη Βουλή και ψηφίζουν το ένα μετά από το άλλο άσχετα νομοσχέδια με την πανδημία γιατί η δημοκρατία δεν μπαίνει σε καραντίνα, σε αντίθεση και με τις διαδηλώσεις κατά των πολιτικών της. Την ίδια ώρα, ωστόσο, εκκρεμεί εδώ και δύο μήνες αίτημα του αρχηγού τής αξιωματικής αντιπολίτευσης για προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για θέματα δημοκρατίας και διαφάνειας, ενώ ο πρωθυπουργός αρνείται επανειλημμένως να απαντά σε ερωτήσεις που του θέτει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, οι "κωλοδεξιοί" κρατούν τους τύπους αφήνοντας ανοιχτό το Κοινοβούλιο, αλλά μόνο για να περνούν τα χαριστικά τους νομοσχέδια για κολλητούς και φίλους κι όχι για να τους ασκείται κριτική...

Όλο κι αυξάνονται τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, φορείς κι οργανισμοί που εντοπίζουν ζητήματα δημοκρατίας κι ελευθεροτυπίας στην Ελλάδα, κατατάσσοντάς την όλο και χαμηλότερα στους σχετικούς δείκτες. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την επιλογή τής διοίκησης της ΕΡΤ από τα τέσσερα πέμπτα της Επιτροπής Διαφάνειας της Βουλής- εμπεριέχει κι αυτοκριτική γιατί ούτε επί ημερών τής πρώτης φοράς Αριστεράς η δημόσια ραδιοτηλεόραση είχε αποφύγει τον πειρασμό τού κομματισμού- φυσικά και δεν επιλύει όλα τα προβλήματα. 

Θα ήταν, όμως, μία πολύ καλή αρχή και θα συνιστούσε ένα φωτεινό παράδειγμα και για τον τρόπο συγκρότησης του ΕΣΡ, καθώς και για τον τρόπο λειτουργίας των ιδιωτικών, αλλά κρατικοδίαιτων ΜΜΕ. Αν, όμως, ο Κ. Μητσοτάκης δεν το υλοποίησε μέχρι σήμερα που ήταν καβάλα στο δημοσκοπικό άλογο, μάλλον δεν θα το πράξει ποτέ. Δεν του το επιτρέπει και το προσωπικό του λάιφσταϊλ, άλλωστε, να παρουσιάζεται απολύτως διαφανής στο λαό...

 
 

Ισότητα ψήφου σημαίνει και τα αμερικανάκια να ψηφίζουν με απλή αναλογική...

Ο Κ. Μητσοτάκης ισχυρίζεται πως θέλει οι Έλληνες τρίτης ή τέταρτης γενιάς τής Αστόρια- αυτοί οι γραφικοί τύποι τού "Γάμος αλά ελληνικά" που ξέρουν να φτιάχνουν σπανακόπιτα, αλλά ούτε μια λέξη στα ελληνικά- να αποφασίζουν, αν ψηφίσουν ακόμα κι εκατομμύρια από αυτούς, για το ποιος θα κυβερνά εμένα που ζω στην Αθήνα, έχω βιώσει τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και θα υφίσταμαι τις συνέπειες των επιλογών τους. Ο πρωθυπουργός, μάλιστα, χρησιμοποιεί το επιχείρημα- για να δικαιολογήσει το ότι Αμερικανοί θα αποφασίζουν για τη ζωή στην Ελλάδα- πως με αυτόν τον τρόπο υπερασπίζεται την ισότητα της ψήφου. Την ίδια ώρα, βεβαίως, σπεύδει να καταργήσει την απλή αναλογική, που σε αυτό ακριβώς εξυπηρετεί...

Δεν είμαι πασιονάριος της απλής αναλογικής, αφού στην Ελλάδα ιδίως οι κομματικές συνεργασίες πέρα από το ότι είναι δύσκολες εμπεριέχουν υπερβολικές δόσεις κάτω από το τραπέζι συναλλαγής. Δίχως, άλλωστε, τη συνεργασία των όποιων δύο μεγαλύτερων κομμάτων δεν σχηματίζεται, κατά πάσα πιθανότητα, κυβέρνηση κι αν ακόμα σχηματιστεί ο πολιτικός βίος μετατρέπεται σε μια άνοστη σούπα όπου η αντιπολίτευση θα είναι περιορισμένη κι αδύναμη και οι διαχωριστικές ιδεολογικές γραμμές άκρως δυσανάγνωστες. Έχουμε, όμως, ανάγκη από ένα αναλογικότερο σύστημα από αυτό που έχει ισχύσει στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, το οποίο σημαίνει και κατάργηση του μπόνους βουλευτών για το πρώτο κόμμα, που σημαίνει ακριβώς ανισότητα ψήφου...

Αυτό, όμως, που δεν έχουμε ανάγκη είναι την αλλοίωση των εκλογικών καταλόγων με ανθρώπους που ενδεχομένως να ενδιαφερθούν μία φορά στα τέσσερα χρόνια για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά που μπορεί να πιστεύουν ότι ακόμα υφίστανται η ΕΡΕ, η Ένωση Κέντρου ή το ΠΑΣΟΚ. Είναι διαφορετική περίπτωση οι Έλληνες που έφυγαν λόγω της κρίσης ή και νωρίτερα, που έχουν μεγαλώσει στην Ελλάδα κι ενδεχομένως έχουν ακόμα φορολογικές υποχρεώσεις εδώ, κι άλλο εκείνοι που τη γνωρίζουν από τις διηγήσεις των παππούδων τους, από ολιγοήμερες διακοπές κι από καρτ ποστάλ. Η ισότητα δίχως αναλογικότητα, άλλωστε, δημιουργεί ανισότητες που εν προκειμένω μπορεί να τις πληρώσουν όσοι για τον έναν ή τον άλλο λόγο επιμενούν να ζουν σε αυτήν τη γωνιά τής οικουμένης...