Ντροπή,ντροπή,ντροπή,ντροπή και πάλι ντροπή...

Το επιχείρημα που χρησιμοποιείται από την αντιπολίτευση εσωτερικού κι εξωτερικού είναι πως η Ελλάδα άργησε να αντιμετωπίσει τις προσφυγικές ροές κι έδειξε ανεκτικότητα σε αυτές, γι' αυτό και τώρα αντιμετωπίζει εχθρική στάση από τους Ευρωπαίους. Είναι αλήθεια ότι καθυστέρησε η όσο το δυνατό πληρέστερη ταυτοποίηση των προσφύγων και η δημιουργία αξιοπρεπών hot spot και κέντρων μετεγκατάστασης. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, πως όλα αυτά γίνονταν από την επομένη τής ανάληψης της εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ, στις 26 Ιανουαρίου 2015, Πιστεύετε, αλήθεια, ότι οι εταίροι μας δεν θα έλεγαν "ωραία, έχουμε βάλει την Ελλάδα να κάνει τη δουλειά για όλους μας, ας πάμε οι υπόλοιποι για ύπνο"; Έχετε την εντύπωση πως θα άπλωναν χείρα βοηθείας για να μοιραστεί το βάρος μια χώρα όπως η δική μας, η οποία αντιμετωπίζει έτσι κι αλλιώς μια πρωτόγνωρη για τα ευρωπαϊκά μεταπολεμικά δεδομένα οικονομική κρίση; Φταίει η Ελλάδα και για το ότι η Συρία έχει μετατραπεί σε πολεμικό θέατρο προετοιμασίας τού Γ' Παγκοσμίου Πολέμου; Τα πλούσια κράτη τού Βορρά ισχυρίζονται πως δεν μπορούν να φιλοξενήσουν περισσότερους από μερικούς χιλιάδες πρόσφυγες ετησίως την ίδια ώρα που κουνούν το δάχτυλο στη φτωχοποιημένη Ελλαδίτσα γιατί δεν περιθάλπει με ανθρωπιστικούς όρους εκατομμύρια εξ αυτών. Κι όταν φτάνουν στο τσακίρ κέφι τί μας ζητούν; Να τους πνίγουμε στο Αιγαίο ή να τους μαντρώνουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης-ντροπή για τον πολιτισμό μας, όπως οι Αμυγδαλέζες των σαμαροβενιζέλων...

Εδώ και πολλά χρόνια φωνάζαμε πως τα ελληνικά σύνορα είναι κι ευρωπαϊκά. Φυσικά και γνωρίζω ότι ο εξ ανατολών γείτονάς μας δεν είναι και το "καλύτερο παιδί" τού κόσμου, ωστόσο υπάρχει μια αντίφαση από τη μια να ισχυρίζεσαι πως επιθυμείς συμπαραστάτη τη διεθνή κοινότητα στο Αιγαίο κι από την άλλη να δαιμονοποιείς την εμπλοκή τού ΝΑΤΟ. Δεν αγάπησε ξαφνικά η Βορειοατλαντική Συμμαχία τη χώρα μας. Πιθανόν, για παράδειγμα, να θέλει να ανασχέσει με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο τις προσφυγικές ροές αλλά και τη ναυτική κάθοδο των Ρώσων στη Συρία. Στη διπλωματία, ωστόσο, δεν περιμένεις πότε θα σε αγαπήσει κάποιος αληθινά για να δώσεις τη συναίνεσή του, αλλά εξετάζεις κατά πόσο, έστω κι ως ένα σημείο, τα συμφέροντά σας συμπίπτουν. Σε αυτό το πλαίσιο κι εφόσον τα νατοϊκά πλοία όντως επιστρέφουν στην Τουρκία τα καραβάνια των προσφύγων, μόνο οφέλη μπορεί να έχει η Ελλάδα. Βεβαίως κι αυτό μένει να αποδειχθεί στην πράξη, αλλά έχει επίσης αποδειχθεί ότι δεν μπορούμε μόνοι μας, όπως είναι λογικό, να ελέγξουμε την κάθοδο των μυρίων...

Μόνο υπερήφανος δεν είμαι, εξάλλου, που τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη στη χώρα είναι μια εγκληματική συμμορία. Και τί δεν έχουμε ακούσει γι' αυτό, και δικαίως ομολογουμένως, από τους "πολιτισμένους" Ευρωπαίους. Πώς αντιμετωπίζουν. ωστόσο, κάποιοι ανάμεσά τους τον κίνδυνο της Ακροδεξιάς; Υιοθετώντας τις πολιτικές της: κλείνοντας, για παράδειγμα, σύνορα, χτίζοντας φράχτες, θέτοντας ανθρώπινα δικαιώματα σε δημοψήφισμα, κατάσχοντας χρήματα και τιμαλφή προσφύγων ή απειλώντας άλλες χώρες. Τί θα λύσει μια έξοδος της Ελλάδας από τη Σένγκεν; Θα σταματήσει τον πόλεμο στη Συρία και τους Σύριους να εγκαταλείπουν τα βομβαρδισμένα σπίτια τους; Ποιός είναι, επιτέλους, ο στόχος; Να γίνει η Ελλάδα τόπος κατοικίας όλων των απελπισμένων τού πλανήτη; Ας γινόταν, αν αυτό ήταν εφικτό, αλλά αν δεν μπορεί να το κάνει η Γερμανία πώς μπορούμε να το κάνουμε εμείς; Λαϊκίζω, μετά από όλα αυτά, γράφοντας πως αν οι πρόσφυγες ήταν τράπεζες θα τις είχαν ήδη διασώσει οι γραμματείς και φαρισαίοι της Γηραιάς, κυρίως στα μυαλά, Ηπείρου;...







  

Φοβάμαι και φοβάμαι πολύ...

Η Ευρώπη μπορεί οποτεδήποτε να κλείσει τα σύνορά της και να αποδεχθεί, παραλλήλως, την έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας ή την παραμονή της με εξευτελιστικούς όρους. Τη στιγμή, ωστόσο, που θα προχωρήσει σε τέτοιες κινήσεις οφείλει να συνειδητοποιήσει πως θα έχει βάλει κι ένα τέλος σε ένα όραμα δεκαετιών για την πραγματική της ένωση. Μια κατάργηση της συνθήκης Σένγκεν, έστω κι αν βαφτιστεί προσωρινή, θα αποτελέσει παραδοχή ήττας τής δημοκρατίας και της ελευθερίας απέναντι στον ακροδεξιό σκοταδισμό και στη μισαλλοδοξία που φυτεύεται από πολιτικούς αγύρτες στις καρδιές των Ευρωπαίων και η οποία θα χρειαστεί δεκαετίες για να κοπεί...

Απαιτήθηκε ένας δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος μέσα στον ίδιο αιώνα για να αντιληφθούν στη Γηραιά Ήπειρο πως αν θέλουμε να αποφύγουμε κι έναν τρίτο η λύση δεν είναι να εστιάσουμε σε αυτά που μας χωρίζουν αλλά σε εκείνα που μας ενώνουν. Οι Έλληνες δεν είναι ίδιοι με τους Βρετανούς ούτε οι Σουηδοί με τους Ισπανούς, αυτό ωστόσο δεν αποκλείει τη συνεργασία κι όχι την αντιπαράθεση ως μέθοδο επίλυσης των διαφορών μας. Κάθε λαός είναι κρίσιμο να μην απολέσει την ιδιοσυστασία του, σε έναν κόσμο ωστόσο που σε μερικές ώρες μπορείς να βρίσκεσαι από τη μία "γωνιά" του στην άλλη είναι αστείο να πιστεύουμε ότι η επιστροφή στην εθνική περιχαράκωση είναι η σωτηρία, πόσω μάλλον όταν θα απαγορεύουμε την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων την ίδια ώρα που θα επιτρέπουμε την αντίστοιχη για σερβιέτες, αλλαντικά ή τάμπλετ...

Σε αυτό το πλαίσιο, η Μεγάλη Βρετανία οφείλει να κατανοήσει πως δεν υπάρχει ένωση "α λα καρτ". Η αποδοχή διαφορετικών κανόνων για όμοιες περιπτώσεις συνιστά κατάρρευση θεμελιωδών αρχών κι αξιών, η οποία είναι προφανές ότι θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις. Γιατί, για παράδειγμα, να αποδεχθεί η Ελλάδα να αποτελεί αποθήκη ανθρώπινων ψυχών προερχόμενων εκτός Ε.Ε., ενώ στη Γηραιά Αλβιόνα θα υπάρχουν ποσοστώσεις ακόμα και για την εισδοχή υπηκόων κρατών-μελών τής Ένωσης; Οι περισσότεροι μετανάστες και πρόσφυγες, άλλωστε, προέρχονται από χώρες που αποτέλεσαν αποικίες των δυτικών δυνάμεων, οι οποίες και παίζουν σήμερα ψυχροπολεμικές παρτίδες στο συριακό έδαφος. Με ποιο ηθικό δικαίωμα, επομένως, θα βγάλουν τη χώρα μου από τη Σένγκεν εκείνοι που πρώτα λεηλάτησαν τον πλούτο των λαών και ύστερα τους προέτρεψαν σε αδελφοκτόνους πολέμους για να συνεχίζουν να τους ελέγχουν μέσω του διαίρει και βασίλευε; Και με τι θράσος τα κράτη τού Βίσεγκραντ εξακολουθούν να μας κουνούν το δάχτυλο, δείχνοντας πολιτική αγνωμοσύνη και ιστορική λήθη;...

Η Ε.Ε. είναι τόσο εύθραυστη ώστε αρκεί να φύγει ένα κομμάτι από τον τοίχο για να καταρρεύσει αυτός σαν Τζένγκα. Αυτό ίσχυε πέρυσι με το ευρώ, αυτό ισχύει και φέτος με τη Σένγκεν. Η Ελλάδα μπορεί να στοχοποιείται στον αιώνα τον άπαντα σαν τον κακιά τής παρέας, ακόμα όμως κι αν απαλλαγούν από αυτή οι "πολιτισμένοι" Ευρωπαίοι, που όταν δεν χτίζουν φράχτες κατάσχουν περιουσίες προσφύγων, το πρόβλημα δεν θα έχει λυθεί. Κι αυτό γιατί είναι πολύ βαθύτερο από τις δημοσιονομικές δυσκολίες ενός κράτους-μέλους ή από το πόσους πρόσφυγες μπορεί να υποδεχθεί...

Εδώ και πάρα πολύ καιρό ακολουθούμε ένα δρόμο που οδηγεί κατευθείαν στο γκρεμό, στο όνομα ενός εθνικισμού ο οποίος στην αρχή φαινόταν μόνο οικονομικός, ενώ είναι βαθύτατα πολιτικός. Αποδεικνύεται ημέρα με την ημέρα ότι αυτοί που διοικούν σήμερα τις Βρυξέλλες το μόνο όραμα που διαθέτουν δεν είναι άλλο από το πώς θα συνεχίζουν να κυβερνούν στις χώρες τους όσο γίνεται περισσότερο. Κανένας, μα κανένας τους δεν αναλογίζεται πώς θα είναι η Ευρώπη σε δέκα χρόνια από τώρα εξαιτίας των πολιτικών τους, αφού έτσι κι αλλιώς εκείνοι θα είναι συνταξιούχοι ή νεκροί. Σε αυτό το βωμό είναι που θυσιάζουμε τη δημοκρατία και την ελευθερία μας για να θωπεύσουμε το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Φοβάμαι και φοβάμαι πολύ...

 

    

Στο μεσοπόλεμο για όλα έφταιγαν οι εβραίοι, σήμερα οι έλληνες, ποτέ αυτοί που ονειρεύονται νέα Αουσβιτς...

Το ξέρω ότι θα δυσαρεστήσω τον Κούλη, ο οποίος προκρίνει τους αριθμούς έναντι των ανθρώπων, αλλά η πραγματικότητα μας ποτίζει καθημερινώς με παραδείγματα του πόσο στρεβλή είναι αυτή η ιδεοληψία. Η Δανία, για παράδειγμα, σύμφωνα με την τελευταία έρευνα της Διεθνούς Διαφάνειας είναι η πιο αδιάφθορη χώρα τού κόσμου. Την ίδια ώρα, ωστόσο, πέρασε νόμο για την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων των προσφύγων, εξέλιξη που θα μπορούσε πολύ εύκολα να την κατατάξει ανάμεσα στις πιο διεφθαρμένες χώρες τού πλανήτη, μολονότι οι νεοφιλελέδες θα έφερναν αντιρρήσεις γι' αυτό.

Γιατί τί άλλο από διεφθαρμένες ψυχές μπορεί να είναι αυτές που αδιαφορούν στην ουσία για τον πόνο των άλλων και προσπαθούν να αποκομίσουν κέρδος κι από αυτόν; Κι αν η Δανία αποτελούσε την εξαίρεση στην Ευρώπη θα μπορούσα να πω κι ένα "δεν βαριέσαι". Η απανθρωπιά, ωστόσο, τείνει να γίνει ο κανόνας: απελάσεις, χτίσιμο τειχών, επίσημες μισαλλόδοξες πολιτικές, άνοδος της ακροδεξιάς, αντιπροσφυγικές συγκεντρώσεις βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη σε μια ήπειρο που φαίνεται πως έχει λησμονήσει για τα καλά τα δεινά τα οποία της επισώρευσε ο φασισμός και κάνει ό,τι μπορεί για να τα ξαναζήσει...

Η Ελλάδα, η οποία απειλείται τώρα με έξοδο από τη Σένγκεν, δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Επί σαμαροβενιζέλων χρησιμοποίησε τους κοινοτικούς πόρους για τη διαχείριση του προσφυγικού οπουδήποτε αλλού πέρα από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Αλλά και η σημερινή κυβέρνηση ελάχιστα έχει υλοποιήσει από τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει. Προφανώς η ταυτόχρονη διαχείριση μιας οικονομικής κρίσης και μιας ανθρωπιστικής καταστροφής θα γονάτιζε ακόμα και τη Γερμανία, ιδίως αν είχε να διαχειριστεί ακτογραμμή 16.000 χιλιομέτρων, ωστόσο δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για την ανοργανωσιά που παρατηρείται στις αρμόδιες δομές και για την οποία είναι υπόλογος ο αρμόδιος υπουργός Γ. Μουζάλας, ο οποίος είναι πολύ πιο επικοινωνιακός από την προκάτοχό του Τασία Χριστοδουλοπούλου, η οποία στοχοποιήθηκε αδίκως από τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα και το ακραίο κέντρο αλλά η οποία υπήρξε σαφώς πιο αποτελεσματική. Είναι αλήθεια ότι χρειαζόμαστε κι άλλους οικονομικούς πόρους, αλλά από την άλλη δεν είναι κακό ο κάθε ανευθυνοϋπεύθυνος να αναλάβει μια συγκεκριμένη δουλειά και να τη φέρει σε πέρας...

Πώς, όμως, να συγκρατηθώ και να μη σχολιάσω την απύθμενη υποκρισία τού ευρωπαϊκού βορρά, καθώς και των κρατών τής πρώην κομμουνιστικής ανατολικής Ευρώπης, οι λαοί των οποίων πριν από 25 χρόνια έφευγαν μετανάστες για τη χώρα μας κι αλλού και τώρα χτίζουν τείχη για να μην αναλάβουν κι εκείνοι το ανθρωπιστικό μερίδιο που τους αναλογεί; Κι όσο κι αν η Ανγκ. Μέρκελ είχε κρατήσει το τελευταίο χρονικό διάστημα μια ως επί το πλείστον θετική στάση απέναντι στο προσφυγικό, το ότι δεν μπορεί να πείσει όχι μόνο τους εταίρους της αλλά και τον ίδιο το λαό της για την ανάγκη υποδοχής περισσότερων προσφύγων, σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στο ότι η ίδια τόσα χρόνια τους παραμύθιαζε πως για την ευρωπαϊκή κρίση, η οποία ήταν πάντοτε περισσότερο αξιών παρά οικονομική, έφταιγαν οι "κακοί ξένοι", είτε επρόκειτο για τον ευρωπαϊκό νότο είτε για τους μουσουλμάνους. Και τώρα η τευτονική δήθεν ηθική ανωτερότητα γίνεται σμπαράλια κάθε φορά που ανεβαίνουν τα ποσοστά ξενοφοβικών κομμάτων και πραγματοποιείται μια συγκέντρωση σε βάρος των αλλοδαπών, που κατά τα στερεότυπα όλοι ανεξαιρέτως επιτίθενται σεξουαλικώς σε βάρος των γυναικών μας. Λες και η Δύση, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, δεν έχει καμιά ευθύνη για την εξάπλωση του τζιχαντισμού λόγω των ιμπεριαλιστικών της πολιτικών στη Μέση Ανατολή...

Ας υποθέσουμε πως οι "συνετοί" ευρωπαίοι πετούν την Ελλάδα από τη Σένγκεν. Αυτό θα τερματίσει τον πόλεμο στη Συρία ή στη Λιβύη; Η Τουρκία θα ανακόψει το προσφυγικό κύμα; Οι πρόσφυγες θα πάψουν να καταφτάνουν στο Αιγαίο; Φυσικά κι όχι. Ναι μεν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες θα έχουν βρει έναν πολύ βολικό αποδιοπομπαίο τράγο-χάρη στην προπαγάνδα χρόνων είναι πολύ εύκολο να πείσουν τους λαούς τους πως οι έλληνες φταίνε και γι' αυτήν την κρίση, όπως άλλωστε έφταιγαν οι εβραίοι για τα πάντα την περίοδο του μεσοπολέμου-, μόνο που το πρόβλημα θα εξακολουθεί να υφίσταται. Κι όταν θα έχουν θυσιάσει και την Ιφιγένεια, ποιό άλλο αποκούμπι θα εφεύρουν μήπως και διασωθούν πολιτικώς; Βλέπετε, οι "βάρβαροι έλληνες ήσαν μια κάποια λύσις" για μια Ευρώπη που παραδίνεται στις δυνάμεις τού σκότους, οι οποίες ονειρεύονται σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης και πυροβολισμούς των εξαθλιωμένων στις συνοριακές της γραμμές...

Οι έλληνες διδάσκουν ανθρωπιά σε μια Ευρώπη που όταν δεν χτίζει τείχη δίνει όρκους αιώνιας πίστης στο νεοφιλελευθερισμό...

Το πιθανότερο είναι οι έλληνες ακτιβιστές οι οποίοι βοηθούν τους πρόσφυγες που καταφτάνουν στη χώρα μας με τη σέσουλα να μην κερδίσουν ποτέ το Νόμπελ Ειρήνης. Μικρή σημασία έχει αυτό, ωστόσο, αν σκεφτεί κανείς πως ζούμε σε έναν κόσμο που το συγκεκριμένο βραβείο έχει απονεμηθεί στον Χ. Κίσιντζερ κι όπου η Σαουδική Αραβία προεδρεύει της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Ετσι κι αλλιώς όλο και περισσότεροι στο εξωτερικό αρχίζουν να αναγνωρίζουν πως οι τόσο συκοφαντημένοι κάτοικοι αυτής της χώρας δείχνουν καθημερινώς κι εμπράκτως την αλληλεγγύη τους στους κατατρεγμένους αυτού του πλανήτη, μολονότι οι ίδιοι είναι φορτωμένοι στις πλάτες τους με τρία άδικα μνημόνια. Την ίδια ώρα, οι πλούσιοι και δήθεν φιλάνθρωποι ευρωπαίοι, που δεν σταματούν να παραδίδουν θεωρητικά μαθήματα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χτίζουν φράχτες ή στην ουσία καταργούν τη Σένγκεν, όπως συμβαίνει με τη Δανία και τη Σουηδία. Αν είναι αυτός ο πολιτισμός σας, χίλιες φορές να με αποκαλούν βλάχο έλληνα από "πολιτισμένο" ευρωπαίο...

Η Ελλάδα έχει καταστεί εδώ και καιρό ο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος μιας Ευρώπης που όλο και περισσότερο μοιάζει διαλυμένη παρά ενωμένη. Φυσικά κάναμε κι εμείς ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να στοχοποιηθούμε. Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών για την οικονομική γενοκτονία που συντελείται τα τελευταία έξι σχεδόν χρόνια σε αυτόν τον τόπο. Ακόμα και δολοφόνοι, ωστόσο, να ήμασταν θα μας είχαν αναγνωριστεί ελαφρυντικά και η καλή συμπεριφορά εντός τής φυλακής θα μας είχε δώσει πόντους ώστε να αποφυλακιστούμε όσο το δυνατό συντομότερα...

Εκείνοι, ωστόσο, που κινούν τα νήματα ζητούν περισσότερο αίμα: δεν τους φτάνουν οι νέες μειώσεις στις συντάξεις ούτε αποδέχονται εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης του ασφαλιστικού, όπως οι φόροι στα τυχερά παιχνίδια ή η αύξηση των εργοδοτικών εισφορών, που χτυπούν και τα δικά τους συμφέροντα. Δεν θα ησυχάσουν έως ότου η πατρίδα μας πέσει στο επίπεδο των κρατών τού πρώην ανατολικού μπλοκ, έως ότου δηλαδή οι μισθοί μας γίνουν Βουλγαρίας, οι συντάξεις μας Ρουμανίας και οι ζωές όλων μας βγαλμένες από την κόλαση στο απόλυτο νεοφιλελεύθερο πείραμα του 21ου αιώνα, που έχει στόχο να επεκταθεί στο σύνολο των ευρωπαϊκών λαών...

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχεις και τους εσωτερικούς εχθρούς τής δημοκρατίας μας να παριστάνουν τους θεματοφύλακες της συνταγματικής έννομης τάξης όταν όλα αυτά τα χρόνια έβγαζαν συνταγματικό κάθε μνημονιακό νόμο εκτός από εκείνους που έβλαπταν τα δικά τους συμφέροντα. Οι εισαγγελείς, σε συνέχεια των δικηγόρων, εξέδωσαν ανακοίνωση για να επιτεθούν στην κυβερνητική ρύθμιση με την οποία δίνεται η δυνατότητα νομικής αξιοποίησης παρανόμως αποκτηθέντων αποδεικτικών μέσων, μια διάταξη που ανοίγει το δρόμο για την ουσιαστική αξιοποίηση λιστών όπως της Λαγκάρντ. Οσοι δεν θέλουν, ωστόσο, να κοσκινίσουν, επιλέγουν να εστιάζουν στο δένδρο κι όχι στο δάσος...

Ο εκάστοτε νομοθέτης είναι υποχρεωμένος να ζυγίζει καταστάσεις και να διαλέγει να υπηρετεί το γενικό από το ειδικό καλό όταν προκύπτει σύγκρουσή τους. Δικαιοσύνη δεν αποδίδεται, εξάλλου, με την τυφλή τήρηση του νόμου αλλά όταν λαμβάνεται υπόψη το πνεύμα του. Και τότε είναι επιτρεπτή η συμμαχία ακόμα και με το διάβολο. Κι όταν το ερώτημα είναι αν θέλουμε να γεμίσει το δημόσιο ταμείο με χρήματα από τις διάφορες λίστες φοροδιαφυγής τότε η φωνή λαού που ακούγεται βγάζει ένα μεγάλο "ναι". Κι ας κλαυθμηρίζουν οι φαρισαίοι με την τήβεννο που αναγνωρίζουν την υποχρέωση καταβολής αναδρομικών μόνο στην πάρτη τους... 

Κανένα ιμπέριουμ δεν είναι αθάνατο κι αυτό η Γερμανία όφειλε να το θυμάται...

Η Γερμανία κάνει το λάθος το οποίο έχει κάνει και η ίδια στο παρελθόν, όπως και κάθε άλλη αυτοκρατορία που γνώρισε αυτός ο πλανήτης: πιστεύει ότι το ιμπέριούμ της θα είναι αθάνατο. Γι' αυτό κι εξακολουθεί να συμπεριφέρεται στα υπόλοιπα κράτη-μέλη τής Ε.Ε. σαν να υπάρχουν μόνο και μόνο για να τη χειροκροτούν στις παρελάσεις της. Εγινε καθαρό τα πεντέμισι χρόνια που διαρκεί η ελληνική κρίση, γίνεται ξεκάθαρο και με την τοποθέτησή της ως προς το προσφυγικό: δέχθηκε στο έδαφός της όσους θεώρησε χρήσιμο ανθρώπινο δυναμικό για τη βιομηχανία της και για τους υπόλοιπους απαιτεί η Ελλάδα να επιτελέσει ένα μικρό θαύμα, συνδυάζοντας την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης των μόνιμων κατοίκων της με την αντίστοιχη για τα ατέλειωτα κύματα προσφύγων και μεταναστών που φτάνουν στα νησιά της ακόμα και μέσα στο καταχείμωνο. Την ίδια ώρα που το Βερολίνο θωπεύει την Αγκυρα και της μοιράζει δισεκατομμύρια για να πράξει το αυτονόητο, να ελέγξει δηλαδή τους ανθρώπους που επιχειρούν να διαβούν τα ελληνοτουρκικά σύνορα, κουνά το δάχτυλο στην Αθήνα απειλώντας την με έξοδο έστω από τη Σένγκεν, αφού προς το παρόν τουλάχιστον δεν πέτυχε να μας κλοτσήσει έξω από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε...

Επαναλαμβάνω για εκατομμυριοστή φορά πως για τα δεινά μας ευθυνόμαστε πρώτα και κύρια εμείς οι ίδιοι, οι ηγεσίες μας αλλά κι ως άτομα ξεχωριστά. Η πατρίδα μας, ωστόσο, χρησιμοποιήθηκε για να δοθεί ένα μάθημα σε όποιον άτακτο θεωρήσει πως υπάρχει άλλος δρόμος από την αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία. Κληθήκαμε να πιούμε το δηλητήριο που μας πρόσφεραν σαν φάρμακο και το ήπιαμε, έστω κι αν είναι αλήθεια ότι δεν αξιοποιήσαμε μνημονιακά μέτρα τα οποία θα μας ωφελούσαν να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη. Το μείγμα, όμως, που μας επιβλήθηκε, χαρακτηρίζεται κυρίως από τις δηλητηριώδεις δραστικές ουσίες του κι όχι από τα θρεπτικά του συστατικά...

Μόνο που το 2016 δεν θα είναι 2015: η ελληνική κυβέρνηση δεν θα είναι μόνη της στον αγώνα κατά τής λιτότητας. Ήδη, έστω με δειλά βήματα, σε αυτόν συμπαρατάσσονται μαζί της χώρες τού μεγέθους τής Γαλλίας και της Ιταλίας, με την αναμονή θετικών εξελίξεων και στην Ισπανία. Το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε παραμένει, δίχως αμφιβολία, ισχυρό, όπως συμβαίνει με οποιονδήποτε έχει το χρήμα. Οι σκλάβοι, ωστόσο, αφυπνίστηκαν και η Ιστορία έχει αποδείξει ότι αυτό σημαίνει διακοπή τής γραμμικής πορείας των γεγονότων...

Το πρώτο "κρας τεστ" μέσα στο νέο έτος για να δούμε πού βρισκόμαστε είναι το ασφαλιστικό. Αν η κυβέρνηση κατορθώσει, όσο δύσκολο κι αν φαντάζει με δεδομένη την πρόσφατη κατάληξη της μεγάλης διαπραγμάτευσης, να μην υποχωρήσει από την κόκκινη γραμμή της διατήρησης των κύριων συντάξεων στα σημερινά τους επίπεδα θα πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό ρήγμα στην ατελέσφορη πολιτική τής εξόντωσης της μεσαίας τάξης. Δυστυχώς σε αυτήν την εθνική προσπάθεια δεν συμμετέχουν αυτοί που ο ελληνικός λαός έφτυσε τρεις φορές μέσα στο 2015. Χρησιμοποιούν αστείες προφάσεις, όπως ότι η επιχειρηματικότητα θα πληγεί ανεπανόρθωτα αν τεθεί μια απειροελάχιστη προμήθεια  στις τραπεζικές συναλλαγές άνω των 1.000 ευρώ, λες κι αν μειωθούν τα χρήματα κι άλλο από τις τσέπες των συνταξιούχων, από τα οποία ζουν ολόκληρες οικογένειες, η κατανάλωση κι άρα η αγορά θα ανακάμψουν...

Στην ουσία, ωστόσο, κι όσο κι αν κραυγάζουν για να πείσουν πρώτα τους εαυτούς τους ότι έχουν λόγο ύπαρξης στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, η αντιπολίτευση δεν υπάρχει περίπτωση να τορπιλίσει τις μνημονιακές δεσμεύσεις τής χώρας μας και να έρθει σε αντιπαράθεση με τους εγχώριους και ξένους νταβατζήδες μας. Εκτός αν στόχος των τελευταίων παραμένει το Grexit και τότε κάποιοι στο εσωτερικό λειτουργούν εν είδει "λαγών" ή πέμπτης φάλαγγας. Θέλω να νομίζω από απόλυτη δουλοπρέπεια κι όχι από δόλο...