Πόση υποκρισία χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογηθεί μια αποστασία...

Πόσα κροκοδείλια δάκρυα για τη δήθεν χαμένη τιμή τής Αριστεράς χύθηκαν ύστερα από την ομιλία τού Στέφανου Κασσελάκη στο ΣΕΒ. Πόσοι αριστεραμύντορες πρόταξαν τα στήθη τους για να μην αλωθεί η κυβερνώσα Αριστερά από το δεξιό αμερικανάκι που ήρθε για να κάνει ντιλς με τους βιομήχανους. Εν τέλει, πόση υποκρισία χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογηθεί μια αποστασία...

Όποιος ασχολείται με την κομματική πολιτική, όσο αγνές κι αν είναι οι προθέσεις του θα λασπώσει τα ποδαράκια του. Αγνοί κι ανέγγιχτοι από τη σαπίλα ιδεολόγοι υπάρχουν μόνο στα καφενεία. Σε αυτό το πλαίσιο και ντιλς γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται μεταξύ πολιτικών κι επιχειρηματιών. Από τον καθένα εξαρτάται αν σε αυτές τις συναλλαγές θα πουλήσει ακόμα και την ψυχή του ή όχι...

Όπως κι αν έχει, στις κάλπες δεν καταγράφονται απωθημένα αλλά κατά πόσο αυτά βρίσκουν απήχηση στο εκλογικό σώμα. Σε πέντε μήνες, επομένως, από σήμερα θα γνωρίζουμε αν όσοι τα επένδυσαν με ιδεολογική καθαρότητα θα καταφέρουν να εκπροσωπηθούν στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο ή όχι. Αν φτάσουν, βεβαίως, μέχρι εκεί και δεν αυτοδιαλυθούν στην πορεία, Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα...

 

 
 

Ούτε μέχρι τις ευρωεκλογές...

Τα τρία τέταρτα των ομιλιών των νεοαποστατών θα μπορούσαν να είχαν εκφωνηθεί κι από τον Στέφανο Κασσελάκη, με λιγότερο πουμαρό και περισσότερες πρακτικές προτάσεις. Το υπόλοιπο ένα τέταρτο έβγαζε, απλώς, τον προσωπικό κομπλεξισμό γι' αυτόν που τους πήρε το κόμμα μέσα από τα χέρια. Τίποτα, ωστόσο, δεν αποδείκνυε την ανάγκη να διασπαστεί η αξιωματική αντιπολίτευση για να φτιαχτεί ένα μόρφωμα το οποίο στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσε να αποτελεί την υπεραριστερή στη θεωρία τάση της, αφού στην πράξη στηρίζει (και) τους servicers, πέρα από το αφήγημα Μητσοτάκη...

Τα πολιτικά κόμματα δημιουργούνται ή έχουν λόγο ύπαρξης μόνο όταν απαντούν σε κοινωνικές ανάγκες. Σε διαφορετική περίπτωση εξαϋλώνονται γρηγορότερα από την ικανοποίηση των προσωπικών απωθημένων που τα δημιούργησαν. Εν προκειμένω, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν άλλαξε ιδεολογία ούτε διακήρυξη ούτε καταστατικό. Άλλαξε μόνο πρόεδρο που δείχνει μεγάλη διάθεση να τον ξανακάνει κυβέρνηση αντί να σκιαμαχεί με ανεμόμυλους. Μπορεί να μην είναι ρομαντικό, δεν υπάρχει ωστόσο κανένας ρομαντισμός και στην αποστασία...

Η Ν(έα) ΑΠ(οστασία) δεν θα φτάσει μέχρι τις ευρωεκλογές. Τα ανεμομαζώματα ευκαιρίας γίνονται πολύ εύκολα διαβολοσκορπίσματα προσωπικών φιλοδοξιών που δεν τέμνονται παρά μόνο περιστασιακά. Έχουν κάνει, όμως, ήδη πολύ κακό στην κυβερνώσα Αριστερά με τη φαγωμάρα τους, όπως έκαναν και τα τελευταία δέκα χρόνια οι περισσότεροι από αυτούς. Το τοπίο, ωστόσο, ξεκαθαρίζει κι ο καθένας τώρα θα μετρήσει το δικό του μπόι. Δεν μπορεί, πλέον, να κρύβεται πίσω από το μπόι τού άλλου για να νομίζει πως έχει λόγο ύπαρξης... 

 

Άνισος ήταν ο Ανδρέας, ο Μητσοτάκης υπήρξε προδότης και υποκριτής...

Η Ελλάδα αποτελεί μια ευρωπαϊκή, αν όχι και παγκόσμια, πρωτοτυπία από την αρχή μέχρι το τέλος της. Σε αυτή τη χώρα τής φαιδράς πορτοκαλέας, για παράδειγμα, οι νεκρολογίες ταυτίζονται με τις αγιογραφίες λόγω της στρεβλής αντίληψης ότι ο νεκρός πάντοτε δεδικαίωται. Δεν αντιλέγω πως ο Κ. Μητσοτάκης υπήρξε μία από τις εμβληματικότερες προσωπικότητες της μεταπολεμικής και μεταδικτατορικής Ελλάδας κι ότι κατά τη διάρκεια των 70 χρόνων παρουσίας στο δημόσιο βίο της χώρας μπορεί να είπε και να έκανε και κάποια πράγματα καλά, αν και δυσκολεύομαι να τα εντοπίσω...

Όταν, όμως, η πορεία ενός ανθρώπου μπαίνει στη ζυγαριά, τότε αυτή εξ ανάγκης κάπου γέρνει και στην περίπτωση Μητσοτάκη η αποτίμηση του έργου του είναι αρνητική. Γι' αυτό, άλλωστε, και σε αντίθεση με ό,τι συνέβη με τον μεγάλο του πολιτικό αντίπαλο, τον Ανδρ. Παπανδρέου, λίγοι είναι εκείνοι που θρηνούν την εκδημία του κι ακόμα λιγότεροι αν βγάλουμε από την εξίσωση τα βαφτιστήρια κι όσους άλλους ευεργέτησε με κρατική θέση ή και με φιλοδωρήματα αυτός ο κατά τα άλλα αντικρατιστής...

Την τελευταία 20ετία, εκμεταλλευόμενος τη βιολογική απουσία τού Ανδρ. Παπανδρέου, κι ως ένας από τους ελάχιστους επιζώντες μιας πολύ σκοτεινής περιόδου ο Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να ξαναγράψει την ελληνική Ιστορία και, κυρίως, να απαλλάξει τον εαυτό του από τη μεγάλη του ευθύνη για την αποστασία τού 1965 και τα όσα την ακολούθησαν. Ήταν τότε που μαζί με άλλους αποστάτες τής Ένωσης Κέντρου συνέβαλε στην πτώση τής δημοκρατικώς εκλεγμένης κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, η οποία οδήγησε στη δικτατορία...

Μπορεί να πρόδωσε γιατί φοβόταν πως έχανε το τρένο τής διαδοχής από τον γιο τού "Γέρου τής Δημοκρατίας", γιατί ήταν πιστός στο Παλάτι και στους Αμερικανούς ή για όλα αυτά και για τα φράγκα. Όποιοι κι αν ήταν οι λόγοι, πάντως, ένα είναι σίγουρο, ότι ήταν φτηνοί και χυδαίοι. Γι' αυτό κι ο χαρακτηρισμός τού Εφιάλτη θα τον συνοδεύει στην αιωνιότητα...

Δεν είναι τούτη η ώρα η κατάλληλη για να σχολιάσω το πώς ο Κ. Μητσοτάκης, όπως εξάλλου και οι περισσότεροι πολιτικοί, κληροδότησε την πολιτική στα παιδιά του πλουσιότερος από όσο ήταν όταν μπήκε σε αυτή. Είναι κρίμα, για παράδειγμα, που ο Μ. Χριστοφοράκος της Siemens δεν θα μπορέσει να παραστεί στην κηδεία ενός πολύ καλού του φίλου και να μας δώσει ορισμένες εξηγήσεις, όπως άλλωστε κι ο προσφάτως επίσης αποδημήσας Αρ. Αλαφούζος για να μας μιλήσει για παλιότερους οικονομικούς εκβιασμούς κι εξωχώριες εταιρείες...

Θα σταθώ, ωστόσο, στο μύθο πως αν ο "επίτιμος" κατάφερνε να ολοκληρώσει το έργο τής τριετίας 1990- 1993 η Ελλάδα θα είχε αποφύγει τη χρεοκοπία και τα μνημόνια. Κατ' αρχάς ο εκλιπών, μολονότι διαπρύσιος κήρυκας του νεοφιλελευθερισμού όσον αφορά τα εισοδήματα των μη φίλων του, υπήρξε από τους μεγαλύτερους κρατιστές στην πράξη για τον ίδιο και τους φίλους του. Κάντε ένα "τουρ" στο Δημόσιο και ρωτήστε πόσους χρωστούν την θεσούλα τους στην "Αγία Οικογένεια" και οι πιο αφελείς ανάμεσά σας θα εκπλαγούν από τις απαντήσεις που θα λάβουν. Για να μην μνημονεύσω πόσες συντάξεις λάμβανε αυτός ο δήθεν "μαχητής" τού εξορθολογισμού τού συνταξιοδοτικού συστήματος και η υποκρισία λάμψει περισσότερο...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν επιδίωξε να επιβάλει τον θατσερισμό κατά την πρωθυπουργική του θητεία ώστε να απαλλαγούμε κάποια ημέρα από αυτόν, αλλά για να κρατήσει στους αιώνες των αιώνων ζωντανή την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η οποία αποτελεί διαχρονικά τη ρίζα τής λιτότητας σε βάρος των μικρομεσαίων προκειμένου να απαλλάσσονται οι ελίτ. Κι αν ακόμα πιστέψουμε ότι οι αθρόες απολύσεις κι αποκρατικοποιήσεις συνιστούν τη συνταγή για τη μελλοντική μας ευτυχία, γιατί θα πρέπει να θαυμάζουμε πολιτικούς οι οποίοι απέτυχαν να ολοκληρώσουν το όραμά τους, αποδίδοντας την ευθύνη στις κοινωνικές αντιδράσεις; Πόσο αντιλαϊκιστές και μεταρρυθμιστές είναι, εν τέλει, εκείνοι που λυγίζουν κάτω από το βάρος τού πολιτικού κόστους, έστω κι αν έδωσαν κάποιες μάχες οπισθοφυλακών με αυτό;...

Για όλα αυτά, επομένως, και για πολλά άλλα τολμώ να γράψω πως σε αντίθεση με τον Ανδρ. Παπανδρέου ο Κ. Μητσοτάκης δεν ήταν άνισος, αλλά προδότης, φαύλος και ιδεοληπτικός. Κι ως τέτοιος παραδίδεται κι από την πλειονότητα του ελληνικού λαού στην κρίση τής Ιστορίας...