Ξέρουν τα πάντα για σένα και ύστερα καμώνονται τους σπουδαίους που τους ψηφίζεις...

Πριν μερικές εβδομάδες η Ανν. Μισέλ Ασημακοπούλου έβγαζε καπνούς από τα αφτιά της εναντίον τού ψηφίσματος καταδίκης τής Ευρωβουλής για τις παραβιάσεις τού κράτους δικαίου στη χώρα μας. Αν την άκουγε κάποιος χωρίς να ξέρει την ίδια ή τι συμβαίνει στην Ψωροκώσταινα κάποια δίκια θα της έβρισκε. Μερικές εβδομάδες αργότερα συνελήφθη με τη γίδα στην πλάτη να αξιοποιεί παρανόμως κτηθέντα προσωπικά δεδομένα, επιβεβαιώνοντας κατ' ουσία το ψήφισμα της Ευρωβουλής...

Ας μην κοροϊδευόμαστε όμως, η Ασημακοπούλου κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι η μόνη στη ΝΔ που έχει στην κατοχή της τέτοιου είδους δεδομένα. Απλώς ήταν εκείνη που πρώτη και μέσα στη βιασύνη τής ασύδοτης αλαζονείας τού καθεστώτος Μητσοτάκη έσπευσε άγαρμπα να τα αξιοποιήσει. Η κυβέρνηση, άλλωστε, του Predator δύσκολα μπορεί να μας πείσει για το αντίθετο...

Ο Μητσοτακης κερδάει αυτή τη στιγμή στο πολιτικό σκηνικό, όπως θα έλεγε κι ο Αλέφαντος. Κερδάει και λόγω αδυναμιών των αντιπάλων του. Κερδάει, ωστόσο, σε ένα παιχνίδι που εδώ και χρόνια δεν παίζεται επί ίσοις όροις. 

Όταν, για παράδειγμα, τα ΜΜΕ σε χαϊδεύουν την ώρα που κατασπαράζουν τον βασικό σου αντίπαλο ή έχεις παράνομη πρόσβαση στα δεδομένα και στις επικοινωνίες εχθρών και φίλων όπως και να το κάνουμε μπαίνεις στο γήπεδο με ένα προβάδισμα. Φυσικά και η αντιπολίτευση έχει υποχρέωση να το αντιμετωπίσει ξέροντας ότι χάνει με 2- 0 ή 3- 0 από τα αποδυτήρια. Οι διαιτητές, όμως, εν προκειμένω η δικαιοσύνη και οι όποιες ελεγκτικές Αρχές, ποια δικαιολογία έχουν για να μην κάνουν τη δουλειά τους; Καμία... 

   

 
 

Πώς το ξεχάσατε αυτό; "Τι τα κάνουν τα κομμούνια οι ναζί, τα κάνουν σαπούνια να πλενόμαστε εμείς οι δεξιοί"...

Οι αυτοαποκαλούμενοι μεταρρυθμιστές δεν σταματούν να κατηγορούν, με οποιαδήποτε αφορμή, τον Αλέξη Τσίπρα για διχαστικό λόγο, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τη μάχη κατά τής διαπλοκής. Είχαν φτάσει στο σημείο να αποκαλέσουν εθνικό διχασμό την καταφυγή στην πηγή τού πολιτεύματος, δηλαδή στον ελληνικό λαό, με το δημοψήφισμα όταν η πίεση των δανειστών για περισσότερο νεοφιλελευθερισμό είχε γίνει αφόρητη. Κι όμως, αυτοί που βαυκαλίζονται τους πρωτοποριακούς απολιτίκ πολιτικούς τού 21ου αιώνα δεν βρήκαν μια λέξη καταδίκης να εκστομίσουν για τις δηλώσεις Πάγκαλου, Γεωργιάδη, Ασημακοπούλου, οι οποίες θυμίζουν 1946, λίγο πριν την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, κι όχι 2016...

Από μία άποψη δικαιολογώ Γεωργιάδη- Ασημακοπούλου (σε αντίθεση με τον ίδιο τον Θ. Πάγκαλο, σέβομαι την πορεία του στην Αριστερά, μολονότι τα στερνά τιμούν τα πρώτα): είναι πολύ μεγάλη η στενοχώρια των απογόνων των δοσίλογων και των μαυραγοριτών, των νικητών τού εμφυλίου, των εμπνευστών τής Μακρονήσου, των φυλακίσεων για πολιτικούς λόγους, των εκτελεστικών αποσπασμάτων, των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων, των βασιλικών και των χουντικών να βλέπουν σήμερα στην εξουσία τους απογόνους των ανταρτοσυμμοριτών, των εαμοβούλγαρων και των αναρχοκομμουνιστών. Ήταν κάτι με το οποίο πίστευαν ότι είχαν ξεμπερδέψει από το Δεκέμβρη του 1944, όταν οι τότε πάτρωνές τους Βρετανοί εκτελούσαν τους ήρωες της Εθνικής Αντίστασης για να μπορούν να κυβερνήσουν ανενόχλητα τα τσιράκια των ναζί...

Θέλω να νομίζω πως ο άθλιος Κούλης έχει άλλα ελαττώματα και σκελετούς στη ντουλάπα του κι όχι και σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στην Αριστερά, αν και οι δικές του δηλώσεις μαρτυρούν μάλλον το αντίθετο. Όπως κι αν έχει, όσο προσφέρει κομματικά αξιώματα και διατηρεί σε αυτά φασίστες όπως ο Αδ. Γεωργιάδης κι ο Μ. Βορίδης ή δεν λέει όχι στο άνοιγμα τής ΝΔ σε έκπτωτους κομματάρχες όπως ο Θ. Πάγκαλος τόσο το νέο που ευαγγελίζεται θα μοιάζει πιο παλιό κι από το παλιό...

Ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης οφείλει να απαντήσει εδώ και τώρα, αν θέλει να διατηρήσει έστω αυτό το ψευδεπίγραφο κύρος του το οποίο του έχει απονεμηθεί από την ελίτ κι όχι από τους πολίτες: θεωρεί αυτούς που μας κυβερνούν αναρχοκομμουνιστές που πρέπει να μπουν στη φυλακή, "όπως συμβαίνει με τους κομμουνιστές σε όλο τον κόσμο", και παραλληλίζει τον πόλεμο της κυβέρνησης με τους καναλάρχες με τις διώξεις των Εβραίων από τους ναζί; Κάθε λεπτό παραπάνω σιωπής ισούται με συνενοχή κι αποδεικνύει όλο και περισσότερο ότι τα δύο άκρα που τέμνονται διαχρονικά είναι ο νεοφιλελευθερισμός με το νεοφασισμό, όσο κι αν αυτό δεν βολεύει τη ρητορική εκείνων που οδήγησαν τη χώρα στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση αναπτυγμένου κράτους μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον πόλεμο, δηλαδή, που τόσο πολύ θα ήθελαν αρκετοί ανάμεσά τους να είχε κερδίσει ο Αδ. Χίτλερ...