Δεν δίνουν τώρα χρήματα για το λαό για να έχουν για την κηδεία του...

Η κυβέρνηση πολύ έκανε και πήρε μέτρα γενικής καραντίνας κι εγκαίρως- με εξαίρεση τις εκκλησίες- σε σύγκριση με χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία. Μόνο που δεν τολμά, στο υγειονομικό κομμάτι, να πει την αλήθεια στο λαό και να τον ενημερώσει πως η καραντίνα θα κρατήσει τουλάχιστον μέχρι το τέλος Απριλίου και βλέπουμε. Μας συμπεριφέρεται όπως στο βάτραχο στην κατσαρόλα που αν τον ρίξεις στο ζεματισμένο νερό θα τιναχθεί και θα φύγει, ενώ όταν του ανεβάζεις σταδιακώς την θερμοκρασία ψήνεται και το ευχαριστιέται...

Όσο για το οικονομικό κομμάτι, σε αυτό η κυβέρνηση κάνει τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που θα έπρεπε να πράττει, εφαρμόζοντας τον κοινωνικό δαρβινισμό- οικονομική ανοσία τής αγέλης επί το πιο επίκαιρο. Όποιος αντέξει, δηλαδή, την θύελλα μπορεί και να βοηθηθεί στη συνέχεια για να ανακάμψει...

Τι θα συμβεί, όμως, με αυτούς που αφήνονται τώρα στην ουσία αβοήθητοι να θαλασσοπνιγούν με το πονηρό σκεπτικό πως τα χρήματα δεν θα τους ωφελήσουν στη θάλασσα παρά μόνο αν πιάσουν στεριά; Αυτοί θα πνιγούν με μαθηματική ακρίβεια και η κυβέρνηση το πολύ πολύ να πληρώσει τα έξοδα της κηδείας τους...

Δεν νομίζω πως στο Μαξίμου είναι αφελείς και δεν ξέρουν τι κάνουν με τα μέτρα- σταγόνες στον ωκεανό που ανακοινώνουν, για επικοινωνιακούς λόγους, κάθε τρεις και λίγο. Η συσσώρευση πλούτου στους ολιγάρχες φίλους τού Κ. Μητσοτάκη ήταν εξαρχής στόχος τού πρωθυπουργού, ο οποίος διευκολύνθηκε τα μάλα από τον κορονοΐό. Η αναδιανομή πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω, άλλωστε, συνιστά πυλώνα τού νεοφιλελεύθερου μοντέλου που απειλεί την ΕΕ με κατάρρευση περισσότερο από ποτέ άλλοτε στο παρελθόν...

Ποιες δέκα εντολές, το Σύμφωνο Σταθερότητας...

Οι εργοδότες απολύουν, περικόπτουν μισθούς κι αυξάνουν ωράρια, η κυβέρνηση τους καλύπτει και η ΕΕ πετά δίχτυα ψαράδων για να ανασχέσει το τσουνάμι τού κορονοΐού. Στις Βρυξέλλες δεν τολμούν να αλλάξουν ούτε κόμμα από το Σύμφωνο Σταθερότητας σαν να ήταν οι δέκα εντολές και τα ευαγγέλια μαζί, για να μην ενοχλήσουν τη μακαριότητα του Βερολίνου. Στο Μαξίμου, πάλι, βρήκαν την ευκαιρία για να εφαρμόσουν μνημονιακές πολιτικές οι οποίες, πολύ φοβάμαι, θα μακροημερεύσουν και δεν θα αποσυρθούν με τη λήξη τού συναγερμού για την πανδημία...


Στο όνομα της διάσωσης επιχειρήσεων, αρκετές από τις οποίες έχουν βγάλει υπερκέρδη όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, οι εργαζόμενοι καλούνται να σηκώσουν το βάρος άλλης μιας κρίσης για την οποία δεν έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Δεν έχουν λεφτά, για παράδειγμα, τα σούπερ μάρκετ να προσλάβουν περισσότερους υπαλλήλους για να μην υποχρεώνουν τους ήδη απασχολούμενους σε αυτά να εργάζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ επτά ημέρες την εβδομάδα; Ή, μήπως, θα φαληρίσουν οι περισσότερες τουριστικές επιχειρήσεις, που βγάζουν εύκολο κι αφορολόγητο χρήμα κάθε σεζόν, αν ενισχυθούν από το δημόσιο ταμείο με λιγότερα χρήματα σε σχέση με τους υπαλλήλους τους;…


Αυτός ο πλανήτης βρίσκεται επί αιώνες σε πόλεμο, άλλοτε ανάμεσα σε έθνη και κράτη, άλλοτε με τρομοκρατικές οργανώσεις κι άλλοτε με πανδημίες. Όταν φτάνει η ώρα τής καταμέτρησης των απωλειών ως εκ θαύματος είναι οι πλούσιοι που έχουν διασωθεί ή κι ενισχύσει τον πλούτο τους και οι πολλοί που είτε έχουν αποχαιρετήσει τα εγκόσμια είτε έχουν βγει λαβωμένοι από τη συμφορά...


Ο νεοφιλελευθερισμός αποτείνεται στο σοσιαλισμό σε ώρα ανάγκης κι ο σοσιαλισμός με τη γενναιοδωρία του ανταποκρίνεται και τείνει χείρα βοηθείας. Μην γελιέστε, όμως, ούτε αυτήν τη φορά ο νεοφιλελευθερισμός θα δείξει καλύτερο πρόσωπο και δεν θα φανεί αχάριστος...

Τώρα μένουμε σπίτι, αλλά μην μας γίνει και συνήθεια...

Το να μένουμε σπίτι αυτό το χρονικό διάστημα, να περιορίζουμε τις κοινωνικές επαφές μας, πολλώ δε μάλλον τις μαζικές μετακινήσεις μας είναι εκ των ων ουκ άνευ. Η ανθρωπότητα βιώνει μια πανδημία κι από τη στιγμή που τα προηγούμενα χρόνια και δεκαετίες δίναμε περισσότερη έμφαση στην κερδοσκοπία κι όχι στη δημόσια υγεία είναι λογικό τώρα να τρέχουμε και να μην φτάνουμε. Αλίμονο, όμως, αν αυτό που μας μείνει όταν περάσουμε τη μπόρα είναι η αντίληψη ότι αυτός ο πλανήτης μπορεί να περιοριστεί στους τοίχους ενός σπιτιού...


Το να έχεις μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου όταν τόσοι άνθρωποι κοιμούνται κάτω από τα αστέρια δεν είναι διόλου αμελητέο. Ο άνθρωπος, όμως, είναι προορισμένος να αφήνει πίσω του την ασφάλεια του διάβολου που γνωρίζει, να ταξιδεύει, να ερευνά, να μαθαίνει και, ποιος ξέρει, μια ημέρα να επιστρέφει στην εστία του πιο καταπονημένος, αλλά σίγουρα σοφότερος από πριν. Προσωπικώς, με συγκινούσαν πάντοτε περισσότερο τα καραβάνια των τσιγγάνων από τα αγκυροβολημένα πλοία στα λιμάνια...


Παρατηρώ, επίσης, μια νέου τύπου παραλλαγή τού «μαζί τα φάγαμε» με αφορμή την ανευθυνότητα πολλών εξ ημών να συγχρωτιζόμαστε μολονότι κινδυνεύουμε. Βεβαίως όσοι καταδικάζουν εκείνους που κάνουν, για παράδειγμα, υπαίθρια πάρτι είναι πολύ πιο ανεκτικοί με όσους μαζεύονται στις εκκλησιές προκειμένουν να συναντήσουν τον Κύριό τους μια ώρα αρχύτερα.


Από την άλλη, όμως, οι πολιτικές και θρησκευτικές μας ηγεσίες ονομάζονται ηγεσίες όχι μόνο για να τις χειροκροτάμε, αλλά και για να λαμβάνουν δύσκολες αποφάσεις. Και, φυσικά, όχι για να είναι οι ίδιες τα πρώτα θύματα του κορονοΐού, όπως εχει συμβεί και στην Ελλάδα...