Στα θεωρεία είναι η θέα...

Ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία δεν επιδιώκει να φτιάξει ούτε κόμμα ούτε κίνημα. Επιθυμεί να εμφανιστεί την τελευταία στιγμή με ένα ψηφοδέλτιο του οποίου θα είναι επικεφαλής. Στόχευσή του δεν είναι φυσικά ο πόλεμος στην ολιγαρχία και στην κλεπτοκρατία κι ας ισχυρίζεται στις ομιλίες του τα ίδια με αυτά που έλεγε πριν δύο χρόνια και τον οδήγησαν στη συντριβή. Αν ήταν, άλλωστε, δεν θα ζητούσε συγγνώμες για τη Novartis, τις τηλεοπτικές άδειες ή την Μ. Γκραμπόβσκι ούτε θα είχε τη στήριξή της στο rebranding του. Βεβαίως αυτό το ψηφοδέλτιο μπορεί να χρειαστεί ακόμα και 500 υποψήφιους σε όλη τη χώρα. Πού θα τους βρει; Κάπου εδώ μπαίνουν στην εξίσωση αυτοί που τους έστειλε στα θεωρεία την Τετάρτη...

Για να μην αδικήσω τον Αλέξη, κίνημα πολιτών χωρίς καμία προηγούμενη κομματική εξάρτηση ή έστω παλαιότερη που θα αυτοοργανωθεί για να στηρίξει ένα πρόσωπο δεν μπορεί να πετύχει κανένας αυτήν τη στιγμή από όσους αφήνουν υπονοούμενα πως θα κατέλθουν στον πολιτικό στίβο, εκτός από την Μαρία Καρυστιανού. Το Κίνημα Δημοκρατίας, για παράδειγμα, οργανώθηκε κατά βάση από πρώην συριζαίους κι αντιμετωπίζει πολύ μεγάλες δυσκολίες στο να προσελκύσει πολίτες που δεν έχουν αναμειχθεί ποτέ στη ζωή τους με κόμματα. Σε αυτό το πλαίσιο, το μόνο κόμμα επί της ουσίας που προσελκύει "πραγματικούς ανθρώπους" είναι η ΝΔ κι αυτό όχι φυσικά γιατί εμπνέει με τις μεταρρυθμίσεις της αλλά γιατί νέμεται την εξουσία και είναι πιο λογικό κάποιος να βάλει στην άκρη την καριέρα του στον ιδιωτικό τομέα για να ασχοληθεί με την ενεργό πολιτική μέσω ενός κόμματος που κυβερνά εξίμισι χρόνια κι έχει προοπτικές να συνεχίσει να κρατά τα γκέμια...

Με βάση όλα αυτά, οι πρόεδροι του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, οι βουλευτές και τα στελέχη τους μπορούν ακόμα να ελπίζουν πως ο Τσίπρας θα τους δεχθεί στο καράβι του, έστω και για να το καθαρίζουν. Ο Σωκράτης που σιγοπίνει το κώνειο, για παράδειγμα, θα παλέψει για την έδρα στη Β' Θεσσαλονίκης με την Δ. Αυγέρη ή ο Αλ. Χαρίτσης με τον Π. Κωνσταντινέα στην Καλαμάτα, αλλά μέχρι εκεί. Τα δαχτυλίδια που άρπαξαν για να γίνουν παρένθετες μητέρες ή που άφησαν να πέσουν στο πάτωμα δεν τους εξασφαλίζουν κάτι παραπάνω από τον απόλυτο αυτοεξευτελισμό τους...

   

Δεν γεννιούνται παλικάρια στης αγροτιάς τα παραμύθια...

Βρισκόμαστε λίγες ημέρες πριν τη 17η επέτειο της δολοφονίας τού Αλέξη Γρηγορόπουλου, οπότε το να ισχυρίζεται κάποιος πως η κατάχρηση εξουσίας από την αστυνομία είναι ένα αριστερό παραμύθι μάλλον συνθλίβεται από την ιστορία. Δεν είναι, όμως, όλα τα δεξιά αφηγήματα αποκυήματα φαντασίας και προπαγανδιστικές πομφόλυγες... 

Το κράτος, που είναι και το μόνο που νομιμοποιείται να ασκεί βία σε μια δημοκρατία, δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια στην παραβίαση της νομιμότητας. Σε διαφορετική περίπτωση καλώς ήρθατε στη ζούγκλα...

Και στις τρέχουσες αγροτικές κινητοποιήσεις έχει ασκηθεί υπέρμετρη αστυνομική βία. Αλίμονο όμως, η κατάληψη εθνικών ή επαρχιακών οδών είναι λογικό να έχει συνέπειες. Ούτε μπορεί να δικαιολογείται από το ότι δεν έχουν καταβληθεί οι επιδοτήσεις και στους έντιμους αγροτοκτηνοτρόφους ή από το ότι είναι εθιμικό τους δικαίωμα. Υπάρχουν πολλές άλλες επαγγελματικές κατηγορίες που δεν δικαιούνται καν κοινοτικών επιδοτήσεων και οι οποίες διεκδικούν το δίκιο τους χωρίς παραδοσιακά νταηλίκια...

Λυπάμαι αλλά έχοντας μεγαλώσει στη Θεσσαλία δεν μπορώ να συμμεριστώ τις φαντασιώσεις ενός κολωνακιώτη για το τι εστί αγροτιά. Όπως και δεν είμαι σε θέση να εξωραΐζω τους στρατιωτικούς έχοντας υπηρετήσει τη στρατιωτική μου θητεία... 

Φυσικά και υπάρχουν αγρότες και κτηνοτρόφοι που ζουν από τη γη και τα ζωντανά τους αλλά η Λάρισα δεν έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης στην κατοχή Πόρσε Καγιέν γιατί αυτές φυτρώνουν δίπλα στα βαμβάκια και στα σιτηρά. Ούτε είναι δυνατό να παράγουμε περισσότερους αξιωματικούς από πολύ μεγαλύτερες χώρες για να έχουμε συνταγματάρχες, για παράδειγμα, στην παραλαβή εγγράφων...

Ήδη σας ακούω να αναρωτιέστε αν με όσα γράφω παραπάνω ξεπλένω τον Κ. Μητσοτάκη, τον Ν. Δένδια, τη ΝΔ, τον Φραπέ, τον Χασάπη ή την Σεμερτζίδου. Όχι, σε καμία περίπτωση. Τα εγκλήματα του λευκού κολάρου είναι πολύ βαρύτερης ηθικής απαξίας από την κατάληψη μιας περιφερειακής οδού. 

Αν, όμως, η δικαιοσύνη κλείνει πολλές φορές τα μάτια μπροστά στα εγκλήματα των μεγαλόσχημων αυτό δεν σημαίνει πως όλοι οι υπόλοιποι δικαιούμαστε να υποπίπτουμε σε άλλα. Αυτή η νοοτροπία είναι πρωτοξάδελφη του λαϊκισμού κι έχουμε πληρώσει πολύ βαρύ τίμημα  και για το ότι θεωρούμε όλους τους αγώνες δίκαιους, Ας μην ξαναπληρώσουμε...

 

 

  

Όσο πιο στριμωγμένος τόσο πιο επικίνδυνος...

Ο Κυρ. Μητσοτάκης προφανώς κι ανησυχεί για τα αγροτικά μπλόκα αλλά δεν τα τρέμει κιόλας. Κι όχι μόνο γιατί ενεργοποιεί τον προσφιλή του κοινωνικό του αυτοματισμό, στρέφοντας τη μία κοινωνική κατηγορία σε βάρος τής άλλης. Δεν υπάρχουν, άλλωστε, μόνο οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι που πένονται αλλά κι εκείνοι που ακόμα κι αν δεν είναι φραπέδες, χασάπηδες και κυρίες με Φεράρι ζουν πλουσιοπάροχα δηλώνοντας πολύ περισσότερες εκτάσεις και κοπάδια από αυτά που έχουν ή λαμβάνοντας παχυλές επιδοτήσεις για τα στρέμματα που διαθέτουν κι όχι για την παραγωγή τους. Πολλοί από αυτούς πολύ θα ήθελαν να μπουν σε ένα από τα κυκλώματα- με πολιτική κάλυψη βεβαίως- που κάνουν τους πλούσιους ζάπλουτους...

Ο πρωθυπουργός δεν τρέμει γιατί κυβερνήσεις δεν βγάζει η περιφέρεια αλλά η Αττική, άντε και η Θεσσαλονίκη. Όταν ο μισός και πλέον πληθυσμός κατοικεί στο λεκανοπέδιο- είτε ψηφίζει σε αυτό είτε είναι ετεροδημότες- η έγνοια του είναι κυρίως να μοιράσει σε αυτό επιδόματα. Οι υπόλοιποι ας αρκεστούν στις αγροτικές επιδοτήσεις όταν κι αν ξεκλειδώσουν. Έτσι κι αλλιώς η φεουδαρχία είναι πολύ πιο παρούσα στην επαρχία οπότε οι διαπροσωπικές υποχρεώσεις, ταξίματα και ρουσφέτια ισοσταθμίζουν τις όποιες άλλες απώλειες...

Όπως κι αν έχει ο κλοιός σφίγγει γύρω από τον Μητσοτάκη. Μόνο η αυτοδυναμία τον σώζει αλλά όσο περνά ο χρόνος μοιάζει όλο και δυσκολότερη ως ενδεχόμενο. Φυσικά ένας άνθρωπος ο οποίος παρακολουθούσε ακόμα και το υπουργικό του συμβούλιο και την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων δεν θα πέσει αμαχητί, κάθε άλλο. Κι όσο πιο στριμωγμένος θα νιώθει τόσο πιο επικίνδυνος θα γίνεται για τη δημοκρατία και τους θεσμούς της...

  

Το χάος σήμερα κερδίζει τον Μητσοτάκη αλλά όχι τη ΝΔ...

Δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιο θα είναι πρώτο κόμμα στις επόμενες βουλευτικές εκλογές αν αυτές γίνουν την άνοιξη του 2027. Δεν γνωρίζουμε καν ποια κόμματα ή συνασπισμοί κομμάτων θα κατέλθουν και υπό ποιες ηγεσίες... 

Αν, όμως, στήνονταν κάλπες σε ένα μήνα, πολύ δύσκολα δεν θα ήταν πρώτη η ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη. Κι αυτή, νομίζω, είναι μια εκτίμηση που όσο κι αν πικραίνει τους προοδευτικούς πολίτες δεν είμαι ο μόνος που την κάνει. 

Το να συζητάμε, συνεπώς, τώρα για αμιγώς κεντροαριστερή κυβέρνηση είναι περισσότερο wishful thinking παρά κοντινή πραγματικότητα. Αφήστε που μια τέτοια συζήτηση αφορά και κόμματα- νυν και μελλοντικά- και ηγεσίες- νυν και μελλοντικές- που έχουν αποδεδειγμένα απομακρυνθεί με τις πρακτικές τους από τη δημοκρατία και την πρόοδο...

Κι έρχομαι στο κρίσιμο ερώτημα: το ότι με τα σημερινά τουλάχιστον δεδομένα κυβέρνηση δεν συγκροτείται χωρίς τη ΝΔ υποχρεώνει τα προοδευτικά κόμματα να συγκυβερνήσουν μαζί της; Όχι, έτσι κι αλλιώς ακόμα και τα υγιή στοιχεία στο κυβερνών κόμμα είτε σιωπούν είτε είναι παραγκωνισμένα είτε εκφράζουν μια ιδεολογία που δεν έχει στο επίκεντρό της τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας. 

Από την άλλη, όμως, είναι φανερό ότι τα προοδευτικά κόμματα χρειάζονται τους ψηφοφόρους τής ΝΔ, όπως κι αν αυτοπροσδιορίζονται εκείνοι ιδεολογικά. Αδυνατώ, άλλωστε, να κατανοήσω πώς τα προοδευτικά κόμματα που συγκυβέρνησαν με την ακροδεξιά τού ΛΑΟΣ και των ΑΝΕΛΛ και προοδευτικοί ηγέτες που δήλωναν το 2023 πως είναι καλοδεχούμενες οι ψήφοι τής Χρυσής Αυγής και το 2025 ζητούν συγγνώμες από την "αγία οικογένεια" θα αποκήρυσσαν σήμερα με αξιοπιστία οποιαδήποτε σύμπραξη με τη ΝΔ...

Όταν ακόμα και στις "made in Maximou" δημοσκοπήσεις το χάος κερδίζει τον Μητσοτάκη είναι λογικό η αντιπολίτευση΄- τουλάχιστον το κομμάτι της που μπορεί ακόμα να σκέφτεται πολιτικά- να επιθυμεί να εκφράσει το χάος. Και για να το εκφράσει δεν μπορεί να αποκλείει και τις δυνάμεις εντός τής ΝΔ που ολοένα και περισσότερο στήνουν αναχώματα στο μητσοτακισμό. 

Φυσικά πρέπει να υπάρχουν και "κόκκινες γραμμές", διαφορετικά θα ήταν προτεραιότητα η πτώση Μητσοτάκη ώστε όλοι μετά να ψηφίσουμε ΝΔ. Αν, όμως, δεν θέλουμε κάτι τέτοιο τότε η προοδευτική αντιπολίτευση οφείλει να κινηθεί ακόμα και με κυνισμό γιατί όταν βρίσκεσαι 20 πόντους πίσω σε ένα μπασκετικό ματς οι ανορθόδοξες άμυνες κι επιθέσεις ίσως και να αποδειχθούν αποτελεσματικότερες για να το γυρίσουν...   

 

    

Όλοι μαζί ξέρουμε ποιοι τα έφαγαν...

Είναι φανερό ότι ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία αντιγράφει τον Ανδρ. Παπανδρέου κι ως προς το σχέδιο επιστροφής του. Δεν θα σταθώ στη σύγκριση των δύο ανδρών, ας τους κρίνει η Ιστορία. 

Στέκομαι, ωστόσο, σε μια άλλη κεφαλαιώδη διαφορά. Όταν το 1993 ο Ανδρέας επέστρεψε στην εξουσία ήταν ηγέτης μιας παράταξης κι όχι απλώς ενός κόμματος. Το ΠΑΣΟΚ είχε γειωθεί για τα καλά στην κοινωνία κι αυτή του η γείωση, άλλωστε, στο συνδικαλισμό και στην τοπική αυτοδιοίκηση συνέδραμε τα μάλα ώστε ο πατήρ Μητσοτάκης να μην ολοκληρώσει καν τετραετία. Όσο χαρισματικός, δηλαδή, κι αν ήταν ο, έτσι κι αλλιώς ασθενής, αρχηγός δεν θα τα είχε καταφέρει αν δεν υπήρχε κι ένας δυνατός πολιτικός οργανισμός από πίσω του να τον υποστηρίζει...

Από την άλλη, ο συγγραφέας τής "ΠαραμΙθάκης" δεν έχει καν κόμμα και ούτε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα κάνει. Εδώ καλά καλά δεν μπορεί να συνεδριάσει το επιστημονικό του συμβούλιο χωρίς γκρίνιες, σκεφτείτε να πρέπει να βρει και στελέχη που να κάνουν το στοιχειώδες γκελ στην κοινωνία. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με μια κοινωνία που εξαγριώνεται ημέρα με την ημέρα, πως δεν θέλει να βλέπει μπροστά της κανέναν από αυτούς που κυβέρνησαν ή κυβερνούν...

Φυσικά κι αυτή η κοινωνία δεν είναι αμέτοχη ευθυνών. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι, για παράδειγμα, δεν μπορούν να παριστάνουν πως οι κομπίνες με τις επιδοτήσεις ξεκίνησαν το 2019 ή θα τελειώσουν μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Κι αν δεν τα φάγαμε όλοι μαζί σίγουρα ξέρουμε περισσότερα για το ποιοι τα έφαγαν αλλά ντρεπόμαστε να το μαρτυρήσουμε. Είμαστε μια κοινωνία συνενοχής κι όχι αθώων, προσφέροντας εμμέσως το καλύτερο άλλοθι για τους "νόμιμους ιδιοκτήτες τής χώρας". Κι αυτοί φυσικά το εκμεταλλεύονται απολύτως...

 

Ούτε ιδεολόγοι ούτε κορόιδα...

Τύφλα να έχουν η Γέφυρα των Στεναγμών στη Βενετία ή το Τείχος των Δακρύων στην Ιερουσαλήμ μπροστά στους δακρυγόνες αδένες που θα ανοίξουν στην Κουμουνδούρου και στην Πατησίων αν ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία αποφασίσει να κάνει στροφή στην καριέρα του διεκδικώντας ένα Νόμπελ Λογοτεχνίας κι όχι την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή. Η συντριπτική πλειονότητα των βουλευτών και των στελεχών τού ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς προσμένουν να τους διασώσει κι αν δεν το κάνει θα έχει πάει χαμένος κι όλος ο αυτοεξευτελισμός τους (και) των τελευταίων μηνών. Γιατί τι άλλο από αυτοεξευτελισμός είναι να σε φτύνουν συνέχεια κι εσύ να παριστάνεις πως ρίχνει καταιγίδα;...

Όταν βλέπεις, για παράδειγμα, τον Π. Πολάκη να κάθεται δίπλα δίπλα με τον Αλ. Χαρίτση καταλαβαίνεις και το μέγεθος της απόγνωσης αμφοτέρων των ανδρών, είτε συχνάζουν πάνω είτε κάτω από τα 300 μέτρα. Αν μη τι άλλο, πάντως, η "Ιθάκη" δεν μας δίνει μόνο το ταξίδι, που θα έλεγε κι ο Αλεξανδρινός, αλλά και τη δυνατότητα να αξιολογήσουμε πόσο χαμηλού ηθικού αναστήματος ήταν όλοι εκείνοι που μας πουλούσαν ηθικό πλεονέκτημα σαν να ήταν χύτρες ταχύτητας. Κι αν δεν έκλεψαν όπως η συμμορία που μας κυβερνά τα τελευταία εξίμισι χρόνια δεν έκαναν και πολλά για να διασφαλίσουν ότι οι νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας θα πληρώσουν για τις αμαρτίες τους. Και τώρα απολογούνται και για τα λίγα που έκαναν για να αποδοθεί δικαιοσύνη...

Την ερχόμενη Τετάρτη θα παρελάσουν στο Παλλάς όλα τα πολιτικά ορφανά τού Αλέξη για να διαπιστώσει αυτοπροσώπως πόσο πρόθυμα είναι να κάνουν τα πάντα για να διασωθούν. Τα πάντα εκτός από το να παραιτηθούν από το βουλευτικό τους αξίωμα, τουλάχιστον όχι αν δεν εξασφαλίσουν πρώτα εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Τσίπρα. Δεν είναι, άλλωστε, ούτε ιδεολόγοι ούτε κορόιδα. Είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο οι πολίτες έχουν σιχαθεί την πολιτική...

 

Αναποφάσιστοι αποφασισμένοι...

Όταν δεν ξέρουμε ποια κόμματα και με ποιες ηγεσίες θα κατέλθουν στις επόμενες εκλογές είναι λογικό τα δημοσκοπικά ποσοστά των αναποφάσιστων να σπάνε ρεκόρ. Συνοπτικά, δεν είμαστε βέβαιοι ποιον πρόεδρο θα έχει το ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά είναι κόμματα- γάτες Σρέντινγκερ μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία, ενώ αβέβαιο είναι κι αν θα υπάρξει κόμμα Σαμαρά. Ούτε καν πως η ΝΔ θα κατεβεί με τον Κ. Μητσοτάκη, τουλάχιστον στις δεύτερες εκλογές, είμαστε σίγουροι...

Αυτή είναι, όμως, μόνο η μισή εικόνα. Το υψηλό ποσοστό των αναποφάσιστων δεν σχετίζεται μόνο με την πολιτική ρευστότητα αλλά και με την πολιτική φαυλότητα. Όταν, για παράδειγμα, οι πολίτες βλέπουν να προστατεύονται από την κυβερνητική πλειοψηφία στην εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ μάρτυρες- καθ' έξιν νικητές τυχερών παιχνιδιών πώς να θεωρήσουν ότι η ψήφος τους μετράει; Ή όταν διαβάζουν το πόνημα ενός πρώην πρωθυπουργού με το οποίο ταυτίζει την πολιτική με την ίντριγκα, το κουτσομπολιό και την απαξίωση;...

Φυσικά και η πολιτική δεν είναι μόνο η παρακμή της ούτε όσοι υπηρετούν αυτή τη μορφή της, την έμπλεη βυζαντινισμών, δικαιούνται να είναι οι μοναδικοί εκφραστές δημόσιου λόγου και πρότυπα δημόσιου ήθους. Όσοι, επομένως, πιστεύουν ότι οι πολίτες θα επιλέξουν πολιτικούς- χωριά Ποτέμκιν, χωρίς βάθος δηλαδή και ουσία, ή πολιτικούς γυρολόγους που αναζητούν προσωπική διάσωση με περιτύλιγμα όμορφες ιδέες σύντομα θα βρεθούν προ μεγάλων εκπλήξεων. Από τον μόνο του οποίου ο λόγος πραγματικά έχει αξία, από το λαό...