Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Ο Ολυμπιακός κινδυνεύει από τον Μαρινάκη, όχι από τον Ζουράρι...

Το ελληνικό ποδόσφαιρο σε όλα τα επίπεδα υποφέρει εδώ και χρόνια από έναν ακραίο οπαδισμό, ο οποίος γεννά χουλιγκανισμό και φυσικά δεν του επιτρέπει να θεωρείται κάτι περισσότερο από περιθωριακό στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το τελευταίο, επομένως, που χρειαζόταν ήταν ένας υφυπουργός, Παιδείας μάλιστα, να επαναλαμβάνει, καπηλευόμενος τον αριστοφανισμό, χυδαιότητες για να αναφερθεί σε οπαδούς αντίπαλων ομάδων από τη δική του...

Ο Κ. Ζουράρις ήταν μια ανεξέλεγκτη "πυρηνική βόμβα" για την κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή κι αυτό θα ήταν αφελές να μην το γνωρίζει ο Αλ. Τσίπρας. Το μόνο που θα μείνει, εξάλλου, από την υπουργική του θητεία δεν είναι κάποιο έργο του- ήταν σαν να μην πέρασε ποτέ από το υπουργείο- παρά μόνο οι γνωστές λεκτικές του ακροβασίες χάριν εντυπωσιασμού τού πόπολου...

Αλίμονο όμως, δεν είναι ο Κ. Ζουράρις ο οποίος προσβάλλει τους φιλάθλους τού Ολυμπιακού με τη συμπεριφορά του ως φανατικός παοκτζής ή, έστω, δεν είναι αυτός το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αυτό βρίσκεται στον μεγαλομέτοχο της ΠΑΕ Ολυμπιακός, ο οποίος, όπως κι άλλοι προκάτοχοί του, χρησιμοποιεί τη δημοφιλέστερη και πλέον πολυνίκη ομάδα τής χώρας ως ασπίδα απέναντι σε επιθέσεις οι οποίες τον αφορούν προσωπικώς...

Ενδεχομένως η κυβέρνηση να βρίσκεται σε πόλεμο με τον Β. Μαρινάκη, αλλά αυτό αφορά τον ίδιο και σε καμία περίπτωση τον Ολυμπιακό. Γι' αυτό κι όταν το ομαδοποιεί χάρη και στους οργανωμένους οπαδούς απειλεί την κοινωνική ηρεμία μέσω της έξαρσης φαινομένων βίας στους αγωνιστικούς χώρους κι έξω από αυτούς...

Στη ρητορική του πολύ συχνά ο κουμπάρος τής Ντ. Μπακογιάννη χαρακτηρίζει τη δημοκρατικώς εκλεγμένη κυβέρνηση χούντα. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο μάλλον, για παράδειγμα, θα γινόταν νωρίτερα και δεν θα καθυστερούσε το λιγότερο 17 μήνες η καθαρογράφηση της απόφασης για το "Noor 1" ή οι εφοπλιστές θα πλήρωναν έστω κι ένα ευρώ παραπάνω από όσα (δεν) πλήρωναν κι επί προηγούμενων κυβερνήσεων...

Ο γράφων εύχεται, ως ολυμπιακών πεποιθήσεων ο ίδιος, να μην ξαναγίνουμε μάρτυρες φαινομένων Κοσκωτά κι ο Β. Μαρινάκης να είναι καθαρότερος κι από την κοκαΐνη Κολομβίας. Η απονομή, ωστόσο, του δικαίου δεν είναι δυνατό εν έτει 2018 να παρεμποδίζεται από ορδές αφιονισμένων χουλιγκάνων ούτε από άλλου είδους πρακτικές που παραπέμπουν σε λατινοαμερικανικές μπανανίες...   




Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Ούτε ένα ελληνικό μέσο θα δημοσίευε όλα τα Mnimonia Papers...

Παρακολουθώντας το "Post", τη νέα ταινία τού Στίβεν Σπίλμπεργκ για το παρασκήνιο πίσω από τη δημοσίευση των "Pentagon Papers" από τη "Washington Post", κατέληξα αβίαστα στο συμπέρασμα ότι κανένα ελληνικό μέσο δεν θα δημοσίευε ποτέ στην ολότητά τους τα "Mnimonia Papers", αν θεωρήσουμε πως υπάρχουν κάπου καλά κρυμμένα τέτοιου είδους έγγραφα. Τα συριζαίικα ΜΜΕ θα δημοσίευαν τα ενοχοποιητικά στοιχεία για ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και τα αντιπολιτευτικά για ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κανένας δεν θα δημοσίευε τα πάντα γιατί πολύ απλά με αυτόν τον τρόπο (δεν) ασκείται σήμερα η δημοσιογραφία σε αυτήν τη χώρα...

Η εκδότρια, την επίμαχη περίοδο, της "Washington Post", Κέι Γκρέιαμ, ήταν οικογενειακή φίλη των Κένεντι κι ενός από τους αρχιτέκτονες του πολέμου στο Βιετνάμ, του Ρ. ΜακNαμάρα. Κι όμως, πήρε την απόφαση να δημοσιεύσει τα "Pentagon Papers", ρισκάροντας τη χρεοκοπία τής επιχείρησής της- υπήρχε μια εποχή κατά την οποία οι εκδότες ήταν μόνο εκδότες-, ακόμα και τη φυλάκισή της...

Ποιος από όλους τους Έλληνες εκδότες και κάθε λογής μιντιάρχες θα είχε τα αρχίδια σήμερα να τα βάλει ακόμα και με εκείνους που τον ταΐζουν; Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, δεν τολμούν να τα βάλουν ούτε καν με πολιτικούς τής αντίπαλης παράταξης με το συλλογισμό "να τα έχουμε καλά με όλους". Έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι αλλάζουν κόμματα συχνότερα κι από ό,τι οι ελληνικές ποδοσφαιρικές ομάδες προπονητές...

Και ύστερα αναρωτιούνται όλοι αυτοί οι μεγαλοσχήμονες γιατί ο κοσμάκης δεν σπαταλά έστω ένα ευρώ για να αγοράσει τις εφημερίδες και τα περιοδικά τους. Το ίδιο σφιχτός θα ήταν και με τις ιστοσελίδες, αν υποχρεωνόταν να τις πληρώνει...

Οι περισσότεροι εμπιστεύονται τις αναρτήσεις των φίλων τους στο facebook ή στο twitter παρά το σανό που τους ταΐζουν πληρωμένοι κονδυλοφόροι, οι οποίοι είναι μαλωμένοι με την αλήθεια ή, έστω, με όλες τις διαστάσεις της. Γιατί να χύσει, επομένως, ο λαός έστω κι ένα δάκρυ για τους εργαζόμενους του MEGA και του κάθε MEGA, για τους χιλιάδες άνεργους δημοσιογράφους όταν πρώτα αυτοί οι ίδιοι δεν φρόντισαν να διαφυλάξουν την ιερότητα του λειτουργήματός τους, επιλέγοντας για τον εαυτό τους το ρόλο τής βολικής εκδιδόμενης που πηγαίνει όπου φυσά ο άνεμος και με όποιον της σκάσει τα περισσότερα;...




Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Αναρχικός ήταν ο Νικόλας Άσιμος, όχι ο Τζίμης Πανούσης...

Συμφωνούσα και γελούσα με αρκετά από αυτά που έλεγε ο Τζίμης Πανούσης, αν κι όχι με όλα, αφού ο εκλιπών αρκετές φορές μπέρδευε το χιούμορ με την πρόκληση για την πρόκληση, μισαλλοδοξία κι εμμονική διαστροφή ακόμα και για πρόσωπα, όπως ο Γ. Νταλάρας, ή θεσμούς, όπως η εκκλησία, τα οποία ούτε ο γράφων εκτιμά ιδιαιτέρως. Σαφώς και η δημόσια στάση του δεν χαρακτηριζόταν από τον πολιτικό ορθολογισμό με τον οποίο έχει δηλητηριαστεί και η ελληνική κοινωνία.

Αλίμονο, όμως, αν πιστέψουμε ότι ο Τζιμάκος ήταν αναρχικός κι αντιεξουσιαστής. Αναρχικός κι αντιεξουσιαστής ήταν, για παράδειγμα, ο Νικόλας Άσιμος, όχι όμως κι ο Πανούσης, ο οποίος συναγελάστηκε με κάθε μορφή εξουσίας- από τα μίντια έως τους ιδιοκτήτες κέντρων διασκέδασης και λοιπούς μεγαλοεπιχειρηματίες- προκειμένου να κοινοποιεί τη δουλειά του και να βγάζει φράγκα από αυτή...

Για να μην παρεξηγηθώ από εκείνους που έχουν έφεση να παρεξηγούνται: δεν κακολογώ τον Πανούση γιατί χρησιμοποίησε το σύστημα για να το πολεμήσει. Πολύ καλά έπραξε, αφού χρειάζονται και οι Δούρειοι Ίπποι για να μας θυμίζουν πως κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας...

Ούτε υποκύπτω στο λαϊκισμό τής δεξιάς να αναρωτιέται πώς ένας Αριστερός μπορεί να ζει στην Εκάλη. Αν μη τι άλλο, γνωρίζουμε πώς έκανε τα λεφτά του ο Τζιμάκος, χάρη στην εργασία του στο χώρο τής τέχνης, ο οποίος είναι πολύ καλώς αμειβόμενος για όσους έχουν ταλέντο και το καλλιεργούν ποικιλοτρόπως. Αυτό που δεν ξέρουμε, επισήμως τουλάχιστον, είναι, για παράδειγμα, πού βρήκε τα λεφτά ο Κ. Μητσοτάκης για να αγοράσει το σπίτι τού Βολτέρου...

Ο πραγματικός αναρχικός κι αντιεξουσιαστής, ωστόσο, δεν χρησιμοποιεί κανενός είδους θεσμό, κρατικό ή ιδιωτικό, ώστε να βγάζει εκατομμύρια από αυτόν. Ναι μεν βρίσκει τρόπους να βιοπορίζεται με αξιοπρέπεια εντός τού συστήματος που του έλαχε, αλλά δεν φτάνει στο σημείο να γίνεται πλούσιος από αυτό...

Επαναλαμβάνω, πολύ καλώς έπραξε ο Τζιμάκος κι αξιοποίησε τα παράθυρα που του άφησε το κοινοβουλευτικό- τραπεζικό- κεφαλαιουχικό καθεστώς ώστε να το αποδομεί. Ούτε ο ίδιος, όμως, αποπειράθηκε, από όσο γνωρίζω τουλάχιστον, να αποδώσει στον εαυτό του το χαρακτηρισμό τού αντισυστημικού τον οποίο τόσο εύκολα του προσδίδουν κάποιοι σήμερα από άγνοια ή από ενοχές. Τι να πεις Τζιμάκο; Έλληνες, κωλοέλληνες...



  

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Όποιος ζει από τα μνημόνια πεθαίνει κι από αυτά...

Θα στενοχωριόμασταν άραγε το ίδιο για τους επιβάτες τού "Τιτανικού", αν μαθαίναμε πως θα μπορούσαν όλοι να σωθούν εγκαταλείποντας το πλοίο, αλλά δεν το έκαναν γιατί πίστευαν μέχρι την τελευταία στιγμή ότι με κάποιο θαύμα θα σώζονταν μένοντας στις πολυτελείς καμπίνες τους; Μάλλον θα τους θεωρούσαμε αφελείς κι άξιους της μοίρας τους...

Λυπάμαι, αλλά το ίδιο φοβάμαι πως ισχύει και για όσους πίστευαν μέχρι και χθες ότι ήταν εργαζόμενοι του MEGA κι επί σχεδόν δύο χρόνια δούλευαν περιμένοντας από τους ιδιοκτήτες τού σταθμού να δείξουν τον ανθρωπισμό που δεν έδειξαν ποτέ κατά τη διάρκεια των μνημονιακών χρόνων. Τότε που το Μεγάλο Κανάλι κατηγορούσε τους Έλληνες πως τα έφαγαν μαζί με τους μεγαλοκαρχαρίες και στις ίδιες ποσότητες...

Είναι σκληρό και δύσκολο να πάρεις την απόφαση να εγκαταλείψεις μια εργασία στην οποία κάποιοι είχαν αφιερώσει ακόμα και 20 χρόνια από τη ζωή τους. Είναι, ωστόσο, αυτοκτονικό- δεν αναφέρομαι μόνο στο MEGA- να προτιμάς το διάβολο που γνωρίζεις από το να δοκιμάσεις την τύχη σου αλλού, όσο δύσκολη κι αν είναι σήμερα η αγορά εργασίας, προσμένοντας από το κράτος να σε σώσει...

Οι ίδιοι που μιλούσαν όλα αυτά τα χρόνια για το κακό Δημόσιο, ειρωνεύονταν το κοινωνικό κράτος κι έδιναν όρκους πίστης στο μεγάλο κεφάλαιο τώρα παρακαλούν για μια λύση η οποία στο σύστημα που τόσο αγαπούν, τον ανεξέλεγκτο δηλαδή καπιταλισμό, μπορούν να δώσουν μόνο οι ιδιοκτήτες. Σε διαφορετική περίπτωση θα είχαμε σοσιαλισμό, που τόσο όμως μισούν...

Δεν γράφω ό,τι γράφω για να δικαιολογήσω τους ιδιοκτήτες τού MEGA και του κάθε MEGA- δεν τους φταίει καμιά κυβέρνηση για το ότι εκείνοι δεν θέλουν να διεκδικήσουν την έβδομη κι "ορφανή" τηλεοπτική άδεια-, αλλά για να επισημάνω για μια ακόμα φορά πως αν δεν υπήρχαν πρόβατα δεν θα υπήρχαν λύκοι. Δεν θα χαριστεί ο παράδεισος στην εργατική τάξη, θα πρέπει να παλέψει για να τον κερδίσει κι όσο συμπεριφέρεται με δουλοπρέπεια τόσο πιο πολύ την περιμένει η επί γης κόλαση, η μόνη μάλλον που υπάρχει γενικώς... 




Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Οι νταβατζήδες τής εργατικής τάξης δεν απεργούν ποτέ...

Το ΚΚΕ διέθετε την οργάνωση και την εμπειρία- σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από το ΣΥΡΙΖΑ- ώστε να αποτελέσει την εμπροσθοφυλακή τού αντιμνημονιακού μετώπου, ιδίως από τη στιγμή που η ΝΔ προσχώρησε στο μνημονιακό. Δεν το πέτυχε, ωστόσο, απλούστατα γιατί δεν το θέλησε ποτέ.

Το είχε ομολογήσει, άλλωστε, απροκάλυπτα και η Αλ. Παπαρήγα ότι δεν επιθυμούσε την εξουσία σε καπιταλιστικό καθεστώς. Κι αναρωτιέμαι ο αφελής: τότε τι νόημα έχει να είσαι ακόμα κι αντιπολίτευση, αν εξαντλείσαι στην επαναστατική γυμναστική και σε επικοινωνιακά σόου όπως το χάπενινγκ του ΠΑΜΕ με την Εφη Αχτσιόγλου στο υπουργείο Εργασίας;...

Αν, για παράδειγμα, ο Περισσός δεν ήθελε πραγματικά να μην αλλάξει τίποτα στην εργατική νομοθεσία και να προστατεύσει καλύτερα τους δικούς του εργατοπατέρες θα ήταν μονόδρομος η στρατηγική κατάληψης της εξουσίας, με δημοκρατικά μέσα βεβαίως. Θα επιτυγχανόταν πολύ ευκολότερα από το Γράμμο και το Βίτσι με μια ριζοσπαστικοποιημένη κοινωνία στο όριο της φτώχειας...

Αν δεν επιθυμούσε το ΚΚΕ ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει κωλοτούμπα και να υπογράψει μνημόνιο, ας επιδίωκε να ήταν αυτό στην θέση του. Αν στόχος σου είναι να αλλάξεις τον κόσμο, μπαίνεις στο γήπεδο, δεν κάθεσαι στις κερκίδες για να πετάς μπουκάλια σε όσους παίζουν μπάλα και να λες πως εσύ θα έπαιζες καλύτερα...

Το ΚΚΕ, επομένως, δεν είναι κάτι άλλο από ντίλερ αριστεροσύνης, από νταβατζής τής εργατικής τάξης και τοκογλύφος επαναστατικών συνειδήσεων. Αν έκανε το ένα δέκατο της προσπάθειας που επιχειρεί σήμερα για να μην χάσουν οι εργατοπατέρες του το δικαίωμα να αποφασίζουν μόνοι τους για τις απεργίες στα πρωτοβάθμια σωματεία, ενδεχομένως να είχαμε γλιτώσει αρκετά από τα μνημονιακά μέτρα, έστω κι αν το ΚΚΕ βρισκόταν πάλι στην αντιπολίτευση.

Γι' αυτό και το επαναστατικό ξέσπασμα του Κόμματος για ένα θέμα ήσσονος σημασίας για την πλειονότητα των μικρομεσαίων- πού είναι το αντιδημοκρατικό στο να αποφασίζει μια απεργία η σχετική πλειοψηφία των συμμετεχόντων σε μια Συνέλευση;- το καθιστά ακόμα χυδαιότερο. Τουλάχιστον ο Κ. Μητσοτάκης δεν παριστάνει πως νοιάζεται για τους φτωχούς...



  

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Στα θερμοκήπια πολιτικής ορθότητας ακόμα και η ανδρεία είναι σεξισμός...

Οι κοινωνίες μας κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από τον πολιτικό ορθολογισμό σε σύγκριση με το σεξισμό. Φυσικά και δεν επικροτώ την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπως είναι και η περίπτωση της αξιοποίησης από έναν άνδρα της όποιας ανώτερης θέσης του προκειμένου να προσεγγίσει μια γυναίκα. Αλίμονο, όμως, αν πρέπει να απολογούμαστε για τη χρήση εκφράσεων όπως "φέρσου αντρίκεια" ή αν μπερδεύουμε το έντονο φλερτ με τη σεξουαλική παρενόχληση. Ιδίως όταν δεν είναι λίγες οι γυναίκες που χρησιμοποιούν με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση τα σωματικά τους προσόντα προκειμένου να κάνουν καριέρα και πολύ καλά κάνουν. Ο καθένας πορεύεται με τα πλεονεκτήματά του σε αυτήν τη ζωή...

Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι δυνατό κάθε φορά που μιλά μια γυναίκα σε θέση εξουσίας ή κοντά σε θέση εξουσίας να απαγορεύεται η κριτική των όσων λέει για να μην κατηγορηθεί ο επικρίνων για σεξισμό. Το να πεις, για παράδειγμα, στην Μπ. Μπαζιάνα "γύρνα στην κουζίνα σου αντί να δίνεις συνεντεύξεις" είναι προφανώς ρατσιστικό. Το να αναρωτηθείς, ωστόσο, μεγαλοφώνως για το πώς "έτυχε" η ακαδημαϊκή της καριέρα να εκτοξευτεί επί ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι για το οποίο δικαιούται να αναρωτηθεί ο κάθε μέσος πολίτης δίχως να πιαστεί στα συριζαίικα ραντάρ πολιτικής ορθότητας...

Αλίμονο αν πιστεύουμε ότι μόνο αν γλείφεις κατουρημένες ποδιές ή ανεβαίνεις σε κρεβάτια μπορείς να κάνεις καριέρα. Όποιος το πιστεύει μάλλον ψάχνει για δικαιολογίες για την αποτυχία του ή άλλοθι για τις επιλογές του...

Αν μια γυναίκα είναι σπουδαία ηθοποιός και κυνηγά την επιτυχία με αποφασιστικότητα κι εργατικότητα και χωρίς κλαψουρίσματα έχει πολλές πιθανότητες να πετύχει. Αν μια σύντροφος πρωθυπουργού, ένα δημόσιο πρόσωπο δηλαδή, δεν επιθυμεί να σχολιάζεται μπορεί κάλλιστα να μην παραχωρεί συνεντεύξεις. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν είναι δυνατό να μετατρέψουμε τις κοινωνίες μας σε θερμοκήπια πολιτικής ορθότητας όπου θα φοβάσαι μην πεις έστω και μια κουβέντα παραπάνω για να μην κατηγορηθείς για ρατσισμό...



Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Ανυπότακτοι στα ασήμαντα, αντάρτες κοινής λογικής στα σημαντικά...

Είναι ταξική πολιτική να διακοπούν οι εκδρομές των σχολείων στο εξωτερικό γιατί πολλές οικογένειες δεν έχουν τα χρήματα για να στέλνουν τα παιδιά τους; Σαφώς και είναι, αλλά δεν βρίσκω τίποτα το κατακριτέο ή το οπισθοδρομικό σε αυτό!

Μακάρι να υπήρχε η δυνατότητα το υπουργείο Παιδείας να καλύπτει με δικά του έξοδα αυτές τις εκδρομές, ώστε κάθε μαθητής, κάπου ανάμεσα στις αναπόφευκτες κραιπάλες τής νιότης του, να παίρνει μια ιδέα από το πώς ζουν σε άλλα κράτη. Από τη στιγμή, ωστόσο, που δεν υπάρχει και τα παιδιά πιο οικονομικώς τακτοποιημένων οικογενειών μπορούν έτσι κι αλλιώς να ταξιδεύουν στο εξωτερικό- κανείς δεν πρόκειται να τους πάρει το διαβατήριο- γιατί θα πρέπει οι μαθητές φτωχότερων οικογενειών να υφίστανται τον οικονομικό στιγματισμό, ο οποίος είναι τόσο σύμφυτος με τον καπιταλισμό, από την παιδική- εφηβική τους ηλικία;...

Γεννιέσαι άνθρωπος, αλλά πολίτης γίνεσαι. Να το έχουμε αυτό υπόψη κι όταν ασκούμε κριτική για το τέλος στις πλαστικές σακούλες αντί να κάνουμε την αυτοκριτική μας...

Αν παράγαμε και χρησιμοποιούσαμε λιγότερο πλαστικό, καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν θα μπορούσε να μας επιβάλει αυτό το έξτρα χαράτσι. Αυτό, όπως και πολλά άλλα από τα δεινά μας, προκύπτει από την ανευθυνότητα με την οποία διάγουμε το βίο μας, μέσα στο φόβο και στην υποταγή για τα ασήμαντα και μέσα στην ανταρσία από την κοινή λογική για τα σημαντικά...

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα είναι τόσο απαραίτητη η σύνδεση του εκπαιδευτικού μας συστήματος με τη διαμόρφωση ταξικής συνείδησης. Αν αυτό είχε επιτευχθεί, δεν θα διαμαρτύρονταν οι προνομιούχοι για τις σχολικές εκδρομές ούτε το λούμπεν προλεταριάτο για το φόρο στις σακούλες. Θα ήξεραν ήδη ότι θεμελιώδης λίθος τής κοινωνικής συνοχής είναι οι ίσες ευκαιρίες και η προστασία τού περιβάλλοντος.

Όταν αυτά δεν υπάρχουν ή κινδυνεύουν, η διακοπή των σχολικών εκδρομών και τα περιβαλλοντικά τέλη είναι τα μικρότερα από τα προβλήματα που θα έπρεπε να μας απασχολούν. Αν θέλουμε, φυσικά, να μην είμαστε οι τελευταίες γενιές που ζούμε με μια σχετική ειρήνη σε αυτόν τον πλανήτη...

Υ.Γ. Ο vromostomos επιστρέφει την Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου.