Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Τώρα χρειαζόμαστε έναν Βαρουφάκη που να μην φτάνει σε οργασμό από την ίδια του τη ρητορική...


Αν έπρεπε να περιγράψω με ένα ουσιαστικό τα συναισθήματα που κυριαρχούν σε όσους διαχειρίζονται το ελληνικό πρόγραμμα στη χώρα μας και στο εξωτερικό, αυτό θα ήταν η "αμηχανία". Είναι έκδηλη, άλλωστε, κι εκφράζεται είτε με μισόλογα, όπως στην περίπτωση της Ανγκ. Μέρκελ και της Κρ. Λαγκάρντ, είτε με τη σιωπή, όπως συμβαίνει με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Κι αυτό γιατί όλες οι πλευρές έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι ΄"κόκκινες γραμμές" που έχουν χαράξει κατά το απώτερο και πρόσφατο παρελθόν μάλλον θα επαναχαραχτούν προκειμένου η Ευρώπη να γλιτώσει τα χειρότερα στις επικείμενες εκλογές σε Ολλανδία, Γαλλία και Γερμανία. Μόνο που όλοι τους πρέπει να το κάνουν να φανεί σαν να μην άλλαξε τίποτα. Μπορείς να το αποκαλέσεις και "διαχρονική ψευδαίσθηση της πολιτικής"...

Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών είναι πιθανό να κληθεί σύντομα να δικαιολογήσει πώς θα παραμείνει στην θέση του όταν ο ίδιος είχε δηλώσει ότι κάτι τέτοιο θα ήταν ασυμβίβαστο με τη μείωση του αφορολόγητου. Η επικεφαλής τού ΔΝΤ πώς "ξαφνικά" το ελληνικό χρέος έγινε βιώσιμο όταν εδώ και και πολύ καιρό η ίδια και τα στελέχη της επέμεναν ότι είναι εξαιρετικώς μη βιώσιμο. Και η καγκελάριος της Γερμανίας θα αναγκαστεί να χαλαρώσει τη λιτότητα στους "τεμπέληδες" Έλληνες και να αυξήσει τις δημόσιες επενδύσεις στη χώρα της ούτως ώστε το τέλος τού έτους να την βρει στο ίδιο πόστο κι όχι στη σύνταξη. Όπως θα έλεγε κι ο Ουίν. Τσέρτσιλ (βλ. φωτό), "πολιτική είναι η ικανότητα να προβλέπεις τι θα γίνει σε ένα χρόνο και ύστερα να έχεις την ικανότητα να εξηγείς γιατί αυτό δεν συνέβη"...

Φυσικά και η ελληνική κυβέρνηση θα χρειαστεί να κάνει υποχωρήσεις για να ολοκληρωθεί επιτέλους η β' αξιολόγηση. Μόνο που κάθε ημέρα που περνά, γίνεται ολοφάνερο ότι τα δεδομένα τού 2017- με το Brexit, τον Ντ. Τραμπ και την άνοδο της ακροδεξιάς- είναι πολύ διαφορετικά από εκείνα του 2015. Υπό αυτή την έννοια είμαστε ίσως άτυχοι που ο Γιάνης Βαρουφάκης ανάλαβε υπουργός Οικονομικών πριν δύο χρόνια κι όχι σήμερα. Κι αυτό όχι γιατί δύο χρόνια αργότερα έχει απολέσει τον παροιμιώδη ναρκισσισμό του, αλλά γιατί η θεωρία παιγνίων του τώρα έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να πετύχει, αφού οι αντίπαλοί μας έχουν πολύ περισσότερα να χάσουν, και σε αυτά συμπεριλαμβάνεται πλέον και το "κεφάλι" τους. Μήπως, επομένως, ο Ευκλείδης ολοκλήρωσε τον κύκλο του και θα πρέπει να αντικατασταθεί όχι από τον Γιάνη, ο οποίος "έκαψε" μόνος του το πολιτικό του χαρτί, αλλά από έναν "Βαρουφάκη" ο οποίος όμως δεν θα φτάνει σε οργασμό από την ίδια του τη ρητορική;...




Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Για να χωρίσεις τον Πάνο και να νυμφευτείς την Φώφη πρέπει πρώτα η Φώφη να χωρίσει τον Κούλη...

Η κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ μοιάζει και είναι όντως παράδοξη. Τι σχέση μπορεί να έχει, τουλάχιστον στην θεωρία, ένα κόμμα τής ριζοσπαστικής Αριστεράς με ένα που φλερτάρει ανοιχτά με τον εθνικισμό και τη συντήρηση; Κι αν η κοινή αντιμνημονιακή ρητορική ήταν ικανός λόγος συμπόρευσης πριν το τρίτο μνημόνιο, ποιος είναι ο συνδετικός κρίκος μετά από τη υπογραφή του; Αυτά τα ερωτήματα είναι εύλογα κι οφείλουν να απασχολούν τη συνείδηση κάθε Αριστερού...

Στην πολιτική, ωστόσο, αν όχι και σε οποιοδήποτε άλλο τομέα, οφείλεις να λαμβάνεις υπόψη και την πραγματικότητα. Στη δική μας περίπτωση η εναλλακτική για το ΣΥΡΙΖΑ είναι να συνεργαστεί με ένα σχηματισμό, τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, η οποία δεν έχει αποφασίσει ακόμα αν θέλει να συνδράμει στην απεμπλοκή τής χώρας από νεοφιλελεύθερες επιλογές ή να παραμείνει "ουρά" τής νεοφιλελεύθερης κι ακροδεξιάς ΝΔ των Μητσοτάκη- Γεωργιάδη...

Σε θεωρητικό επίπεδο η σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται πιο κοντά στη ριζοσπαστική Αριστερά. Είναι, επίσης, θετικό πως, έστω τουλάχιστον για την προσέλκυση ψηφοφόρων πριν τις εκλογές τους, σοσιαλδημοκρατικά κόμματα όπως το SPD στη Γερμανία δείχνουν διάθεση να επιστρέψουν στις ρίζες τους. Αυτό, ωστόσο, δεν το βλέπουμε να συμβαίνει στην Ελλάδα, όπου το ΠΑΣΟΚ, ως βασικός πόλος τής αποκαλούμενης κεντροαριστεράς, επιμένει να αποκλείει το ΣΥΡΙΖΑ από το διάλογο για μια προοδευτική αναγέννηση της χώρας...

Φυσικά πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι, γι' αυτό και είναι λογικό κάποιοι στη Χαριλάου Τρικούπη να συμπεριφέρονται ακόμα σαν να ανήκουν σε ένα κόμμα τού 45%. Η Φ. Γεννηματά, όμως, οφείλει άμεσα να ξεδιαλύνει την κατάσταση και να αποφασίσει αν θέλει να παραμείνει όμηρος των βενιζέλων, των λοβέρδων και των λοιπών βαριδίων τής εποχής τής εξουσίας ή να χαράξει τη δική της στρατηγική, η οποία πρέπει να συμπεριλαμβάνει το ΣΥΡΙΖΑ ως σύμμαχο κι όχι ως αντίπαλο...

Μέχρι, ωστόσο, να συμβούν όλα αυτά στην Κουμουνδούρου δεν έχουν άλλη επιλογή από το να παραμείνουν πιστοί στο "γάμο ανάγκης" που τους συνδέει με τους ΑΝΕΛ, εφόσον βεβαίως αυτό επιθυμεί κι ο Π. Καμμένος. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι πέρα από την αντιμνημονιακή ατζέντα τα δύο κόμματα συνδέει και η βούληση να βάλουν ένα τέλος στη διαπλοκή και στη διαφθορά. Κι αυτή η μάχη, όπως είναι λογικό, δεν μπορεί να δοθεί μαζί με αυτούς που εισέπρατταν τα θαλασσοδάνεια για να λειτουργούν ως υπηρέτες τού τραπεζικού- επιχειρηματικού- μιντιακού κατεστημένου...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, επομένως, οφείλει να συμβάλει στην καλλιέργεια του εδάφους για τη δημιουργία ενός ευρύτατου προοδευτικού μετώπου. Μέχρι να συμβεί, όμως, αυτό είναι και υποχρεωμένος να φτιάχνει λεμονάδες από τα λεμόνια που του δίνονται για να μην μείνει ξεκρέμαστος...



  

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Το ματσάκι γυρίζει...


Ήταν καλή η απόφαση του Eurogroup; Μένει να αποδειχθεί σε όσα συμπεριληφθούν στις προτάσεις των τεχνικών κλιμακίων που επιστρέφουν την ερχόμενη εβδομάδα στην Αθήνα. Αν, για παράδειγμα, η μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων και η αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων ισοσταθμιστούν από τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, του ΦΠΑ σε τρόφιμα, ενέργεια κι εστίαση, καθώς κι από το πρόγραμμα τριών δισ. ευρώ για 100.000 θέσεις εργασίας τον επόμενο ενάμισι χρόνο και την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, θα μπορούμε να μιλάμε για την πρώτη ουσιαστικώς νίκη κατά τής άγριας λιτότητας. Υπάρχει, πάντως, ήδη ένα πολύ καλό σημάδι πως η απόφαση του Eurogroup ήταν θετική για τον ελληνικό λαό κι αυτό δεν είναι άλλο από την "ξαφνική" ασθένεια του άθλιου Κούλη, η οποία δεν του επέτρεψε να εκφωνήσει ομιλία με την οποία έλπιζε να κατακεραύνωνε την κυβέρνηση για τη μη ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης...

Είναι πλέον εμφανέστατη η αμηχανία τής ΝΔ από τη στρατηγική της ήττα. Άλλωστε ο ακροδεξιός αντιπρόεδρός της το είχε ομολογήσει, μέσα στην παραζάλη που προκαλεί η πάση θυσία αυτοπροβολή του, ότι στόχος της ήταν να μην ολοκληρωθεί η β' αξιολόγηση ή, έστω, αυτή να συνοδευτεί με σκληρά μέτρα, η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές κι ο ίδιος με τους συνοδοιπόρους του να επιστρέψουν στην εξουσία καβάλα σε ένα λευκό άλογο, αποκαθαρμένοι από τα αμαρτήματα του παρελθόντος.

Ο άθλιος Κούλης έχει ζητήσει την προσφυγή στις κάλπες τόσες φορές αυτό το χρόνο που βρίσκεται στην ηγεσία τού κόμματός του- αλήθεια, πώς θα ολοκληρωνόταν το συντομότερο δυνατό η αξιολόγηση, όπως διατυμπάνιζε, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;- ώστε να έχει ξεπεράσει σε γραφικότητα ακόμα και τον Β. Λεβέντη και το δικό του αίτημα για οικουμενική κυβέρνηση. Προφανώς στο Μοσχάτο πρέπει να καταλήξουν γρήγορα σε νέο αφήγημα πριν εξαντληθεί τελείως κι ο κομματικός στρατός, ο οποίος προετοιμαζόταν πυρετωδώς για έναν πόλεμο που μάλλον δεν θα πραγματοποιηθεί το 2017 ή το 2018...

Φυσικά μόνο η διατύπωση του νομοσχεδίου που θα ολοκληρώνει τη β' αξιολόγηση θα μας βοηθήσει να καταλήξουμε ή όχι στο συμπέρασμα ότι από το 2019 η χώρα θα κινείται με ένα άλλο μείγμα πολιτικής από αυτό που επικράτησε τα τελευταία εφτά χρόνια. Ένα, όμως, ακόμα καλό σημάδι ήταν η χθεσινή δημόσια τοποθέτηση του Β. Σόιμπλε, η οποία υπολειπόταν πολύ σε αλαζονεία προηγούμενων δηλώσεών του. Θα ήταν υπερβολή να έγραφα για ήττα τού υπουργού Οικονομικών τής Γερμανίας, ο ο οποίος είναι καταφανέστατο ότι επιδιώκει το Grexit, αλλά όπως κι αν έχει, προέκυψε ένα σοβαρό πρώτο πλήγμα στην ατσαλάκωτη εικόνα τού σκληρού Γερμανού. Κι αυτό οφείλουμε να το πιστώσουμε στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία πολιτεύεται μακριά από το "ναι σε όλα" τής μνημονιακής αντιπολίτευσης και την ανέξοδη συνθηματολογία τής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης. Το ματσάκι γυρίζει, αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα για να κερδηθεί...





Δείξε μου πώς καρφώνεις τη μπάλα να σου πω αν είσαι Έλληνας...

Υπάρχουν, σχηματικώς γράφοντας, δύο είδη ρατσιστών: εκείνοι που είναι ρατσιστές απέναντι σε οτιδήποτε δεν τους μοιάζει στον καθρέφτη κι αυτοί που είναι ρατσιστές ακόμα και στο ρατσισμό τους. Αυτό έχει εφαρμογή και στην περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Όσοι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία δεν θα δεχθούν ποτέ ότι μπορεί να υπάρξει μαύρος Έλληνας, γι' αυτό κι αντιμετωπίζουν ως ξένο ένα παιδί που από σεβασμό δεν θέλει να υπογράφει αυτόγραφα στην ελληνική σημαία και το οποίο δηλώνει πως όπου κι αν βρεθεί, κουβαλά μαζί του την Ελλάδα. Όσοι, πάλι, εντάσσονται στη δεύτερη κατηγορία καμαρώνουν για τον Γιάννη, αλλά αν δουν κάποιον μαύρο στο δρόμο- ανεξαρτήτως αν αυτός και τα παιδιά του ζουν χρόνια στην Ελλάδα ή όχι- από μέσα τους ή φωναχτά του λένε "γύρνα πίσω στην πατρίδα σου σκυλάραπα" και του πετούν και καμιά μπανάνα...

Οι περισσότεροι ρατσιστές, πάντως, συμφωνούν ότι Έλληνας γεννιέσαι και δεν γίνεσαι και πως για να έχεις το δικαίωμα να παρουσιάζεσαι ως τέτοιος πρέπει ως ελάχιστη προϋπόθεση οι γονείς των γονιών των γονιών σου να έχουν γεννηθεί εδώ και, "φυσικά", να είσαι λευκός. Την ίδια στενόμυαλη λογική χρησιμοποιούν και στην περίπτωση του σεξουαλικού προσανατολισμού, όπου το σκεπτικό τους συμπυκνώνεται στο "πας μη ετεροφυλόφιλος ανώμαλος και διεστραμμένος". Γι' αυτό και δεν θέλουν οι γονείς και τα παιδιά τους να παρακολουθούν σχολικά σεμινάρια στα οποία θα παρουσιάζονται όλες οι περιπτώσεις, λες και δεν είναι προτιμότερο να εξοικειώνεται κάποιος με το τι συμβαίνει στην πραγματική κοινωνία από τα παιδικά του χρόνια από το να αφήνει τη διαπαιδαγώγησή του και γι' αυτά τα θέματα στην τηλεόραση, για παράδειγμα, όπου οι γκέι ή οι τραβεστί παρουσιάζονται συνήθως σαν καρικατούρες...

Βγαίνουν διάφοροι πιθηκάνθρωποι και για να αποδείξουν δήθεν το δίκαιο του ρατσισμού τους ισχυρίζονται πως κάποιος επιλέγει να γίνει ομοφυλόφιλος, γι' αυτό και δεν είναι σωστό να προβάλλεται η ομοφυλοφιλία ως κάτι το φυσιολογικό. Ακόμα, όμως, κι αν είναι έτσι, από πότε η ελευθερία τής επιλογής, είτε πρόκειται για πατρίδα είτε για σεξουαλικό προσανατολισμό είτε για οτιδήποτε άλλο, θεωρείται ανώμαλη, ακόμα κι όταν γίνεται από ενήλικο άτομο;...

Για να μην παρεξηγηθώ από εκείνους που έχουν την παρεξήγηση πρόχειρη στο στόμα, δεν εννοώ πως ο οποιοσδήποτε που περνά τα σύνορα, νομίμως ή παρανόμως, και δηλώσει πως θέλει να γίνει Έλληνας για ιδιοτελείς σκοπούς δικαιούται να αποκτήσει την υπηκοότητα. Βεβαίως και πρέπει να υπάρχουν κανόνες χορήγησής της, αλίμονο όμως αν αυτό εξαρτάται από το πόσο εντυπωσιακά καρφώματα σε αγώνες μπάσκετ κάνει κάποιος, όπως συνέβη με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο επί εποχής Σαχλαμαρά. Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από διπλός ρατσισμός, άρα και διπλά κατακριτέο από κάθε πραγματικά κι όχι μόνο στα χαρτιά προοδευτικό άνθρωπο...




Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" αθωώνει τους φαύλους...

Η δημοκρατία δεν είναι δυνατό να στερεώνεται στο φόβο. Δεν μπορεί, όμως, να ορθοποδήσει κι αν δεν γίνονται και πολλά για την καταπολέμηση των αιτιών που τον γεννούν. Φυσικά ο μεγαλύτερος κίνδυνος και για την ελληνική κοινωνία είναι η αποκαλούμενη εγκληματικότητα του "λευκού κολάρου", μιας σάπιας ελίτ δηλαδή που όταν δεν χρησιμοποιεί ως προκάλυμμα το νόμο, που η ίδια διαμορφώνει μέσω των λακέδων της στο πολιτικό σύστημα, τον παραβιάζει ακόμα κι απροκάλυπτα, εκτιμώντας πως διαθέτει ένα ιδιότυπο άσυλο από εξουσίες που έχει του χεριού της. Η καταστολή αυτού του είδους τής εγκληματικότητας είναι που θα ενισχύσει κυρίως το αίσθημα δικαιοσύνης στο μέσο πολίτη, πέρα βεβαίως κι από τη σημαντική ενίσχυση του κρατικού ταμείου...

Δεν φτάνει, όμως, μόνο η καταστολή τής "υψηλής" εγκληματικότητας προκειμένου να εμπεδωθεί το αίσθημα ασφάλειας στο μέσο πολίτη. Η βία στα γήπεδα, στα Εξάρχεια, το κάψιμο λεωφορείων ή το σπάσιμο ακυρωτικών μηχανημάτων των μέσων μεταφοράς δεν αποτελούν φαινόμενα που γεννήθηκαν ή γιγαντώθηκαν την τελευταία διετία. Ζούμε μαζί τους εδώ και πολλά χρόνια. Το επιχείρημα, ωστόσο, πως "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" δεν τιμά κανένα, μολονότι η σημερινή κυβέρνηση δικαιούται να υπερηφανεύεται πως είναι η μοναδική που εξάρθρωσε κύκλωμα ναρκωτικών στα Εξάρχεια...

Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί συμπολίτες μας δυσκολεύονται να πληρώσουν ακόμα και το εισιτήριο του μετρό. Κι ο γράφων στο παρελθόν έχει υποπέσει, ενδεχομένως και στο μέλλον να υποπέσει στο αδίκημα της εισιτηριοδιαφυγής, σταθμίζοντας προτεραιότητες του ατομικού του προϋπολογισμού. Μόνο που δεν είναι δυνατό να υποστηρίζει κάποιος πως μπορούν να υπάρξουν δωρεάν κι ασφαλή μέσα μεταφοράς για όλους αν κανένας δεν πληρώνει για τη μετακίνησή του. Και είναι αστείο να μιλάμε για παραβίαση προσωπικών δεδομένων με το ηλεκτρονικό εισιτήριο όταν αυτό εφαρμόζεται σε κάθε προηγμένη χώρα εδώ και δεκαετίες...

Το ίδιο ισχύει και για τη βία στα πανεπιστήμια. Ούτε αυτή γεννήθηκε ή γιγαντώθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που δεν μπορεί να γίνεται ανεκτό και σήμερα να προπηλακίζονται, για παράδειγμα, καθηγητές που αντιδρούν σε γκράφιτι σε πανεπιστημιακούς χώρους. Ούτε να ιεροποιούμε το άσυλο σαν να βρισκόμαστε ακόμα στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου ή της δικτατορίας. Ακριβώς επειδή οι άνθρωποι αυτής της κυβέρνησης έχουν συλλήβδην στιγματιστεί ως φιλοτρομοκράτες ή και τρομοκράτες έχουν την υποχρέωση όχι μόνο να κινούνται στο πλαίσιο της νομιμότητας, αλλά και να φαίνεται πως το κάνουν. Σε διαφορετική περίπτωση δίνουν επικοινωνιακά, έστω, πατήματα σε φαύλους να υποδύονται τους προστάτες τού νόμου και της τάξης...  

 

  

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Όποιος μπορεί να ορίσει μια τιμή για τον Παρθενώνα μπορεί να πουλήσει και τη μάνα του και τον πατέρα του...

Πολύ φοβάμαι τους ανθρώπους οι οποίοι μπορούν να ορίσουν μια τιμή για το οτιδήποτε. Αυτό φοβάμαι περισσότερο κι από την ενοικίαση, για παράδειγμα, της Ακρόπολης σε οίκο μόδας, η οποία ευτυχώς αποτράπηκε. Άλλωστε με ποιο δικαίωμα θα υψώναμε φωνή στο Βρετανικό Μουσείο την επόμενη φορά που θα ενοικίαζε για δεξίωση την αίθουσα των Γλυπτών του Παρθενώνα όταν εμείς θα είχαμε νοικιάσει τον Ιερό Βράχο για τριάντα αργύρια; Δεν παύει, ωστόσο, να με προβληματίζει η άνεση με την οποία ορισμένοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα της είσπραξης χρημάτων για να πουλήσουν ή, έστω, να ενοικιάσουν το οτιδήποτε. Ενδεχομένως οι ίδιοι να είναι ικανοί να πουλήσουν και τη μάνα τους και τον πατέρα τους αν η τιμή είναι συμφέρουσα...

Πόσες φορές, εξάλλου, στα πολλά πλέον χρόνια τής κρίσης δεν έχουμε πει πως δεν θα ξεπουλήσουμε και τον Παρθενώνα για να αποπληρώσουμε το δημόσιο χρέος; Θα ισχυριστείτε πως αυτά είναι ψιλά γράμματα όταν ετοιμάζεται να λειτουργήσει το Υπερταμείο Αποκρατικοποιήσεων, στο οποίο θα ενταχθεί όλη η δημόσια περιουσία για σχεδόν εκατό χρόνια, όση βεβαίως δεν θα έχει πουληθεί στο μεταξύ. Μερικές φορές, όμως, η διαχείριση των συμβόλων αποδεικνύεται ουσιαστικότερη στην πορεία ενός έθνους από οτιδήποτε άλλο...

Τι μήνυμα θα δίναμε στο εξωτερικό αν επιτρέπαμε να σουλατσάρουν μοντέλα και σταρ τού Χόλιγουντ δίπλα σε ένα από τα σημαντικότερα μνημεία τού παγκόσμιου πολιτισμού, που στέκεται όρθιο 2.500 χρόνια, διαφημίζοντας τα ρούχα μιας εταιρείας που δεν μετρά ούτε εκατό έτη ζωής; Ακόμα και οι Αμερικανοί, αρκετοί από τους οποίους πιστεύουν ότι υφίσταται ακόμα η Ανατολική Γερμανία, γνωρίζουν τι εστί Παρθενώνας κι ας μην ξέρουν ποια είναι η Gucci. Ποιος θα διαφήμιζε ποιον επομένως;...

Η Ακρόπολη δεν ανήκει μόνο στους Έλληνες, αλλά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μόνο που σε εμάς έμελλε να γίνουμε οι κληρονόμοι της, γι' αυτό και θα είμαστε υπόλογοι σε όλο τον πλανήτη αν δεν τη διαχειριστούμε όπως της αξίζει, όπως για παράδειγμα αν τη βγάλουμε στο γιουσουρούμ ακόμα κι αν τα λεφτά είναι πολλά. Καθένας έχει προφανώς το δικαίωμα να την επισκέπτεται, να μαθαίνει την ιστορία της και να φωτογραφίζεται στη σκιά της, κανείς ωστόσο δεν δικαιούται να την εκμεταλλεύεται για να πουλήσει μερικά συνολάκια παραπάνω μιας μόδας που από τη φύση της είναι καταδικασμένη να είναι εφήμερη. Αν θέλει η Gucci και η κάθε Gucci μπορεί να στήσει μια γιορτή στη Διονυσίου Αεροπαγίτου με θέα τον Ιερό Βράχο και να κάνει τη δουλειά της, αφού οι άνθρωποί της είναι ανίκανοι να δημιουργήσουν ένα νέο Παρθενώνα, αλλά ας αφήσει τους προγόνους μας ήσυχους στον αιώνιο ύπνο τους πριν τους ξυπνήσει η οργή από την ύβρι των επιγόνων τους...  




Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Άκου φασιστάκο, ο γιος τής Μάγδας Φύσσα βρίσκεται στην καρδιά κάθε ελεύθερου πολίτη...

Όποιος περίμενε από τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα να ρωτήσουν τη μητέρα τού Παύλου Φύσσα πού είναι τώρα ο γιος της για να συνειδητοποιήσει πόσο κτηνώδης είναι ο φασισμός μάλλον είναι πολύ ανεκτικός απέναντί του. Το ίδιο ισχύει και για όποιον μέχρι τις τελευταίες αποκαλύψεις για τις φιλοχιτλερικές γιορτές Μιχαλολιάκου- Κασιδιάρη και Σία πίστευε ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι εγκληματική οργάνωση νεοναζί που αγαπούν τη Γερμανία τού "Φίρερ" πολύ περισσότερο από την Ελλάδα. Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα θα είναι ντροπή για οποιοδήποτε δικαστή να καταδικάσει τον δήμαρχο Πατρέων, Κώστα Πελετίδη, για μη παραχώρηση δημοτικών χώρων στους χιτλερίσκους...

Η Χρυσή Αυγή δεν είναι κόμμα για να έχει το δημοκρατικό δικαίωμα να διαλαλεί ελεύθερα τις απόψεις της σε δημόσιους χώρους. Θα το είχε- έστω κι αν κι ο λόγος της εμπίπτει στον αντιρατσιστικό νόμο- αν έμενε "μόνο" στα μισαλλόδοξα κηρύγματα. Όταν, όμως, μια ομάδα ανθρώπων δρα οργανωμένα προβαίνοντας σε εγκληματικές πράξεις- ακόμα και σε δολοφονίες- τότε αυτή η ομάδα ονομάζεται δικαίως εγκληματική οργάνωση...

Σε αυτό το πλαίσιο υπόλογη είναι και η ΕΡΤ, η οποία παραχωρεί τηλεοπτικό χρόνο σε ένα μόρφωμα που επικαλείται δημοκρατικά δικαιώματα την ίδια ώρα που ονερεύεται την παλινόρθωση του Γ' Ράιχ. Πώς θα σας φαινόταν αν, για παράδειγμα, παρακολουθούσατε από τη δημόσια τηλεόραση σε απευθείας σύνδεση συγκέντρωση παιδόφιλων ή βιαστών;

Η Χρυσή Αυγή, άλλωστε, δεν είναι απαραίτητο να καταδικαστεί από το δικαστήριο για να της αφαιρεθεί το δικαίωμα να εκφράζει δημόσιο λόγο. Υπάρχει κι ο αντιρατσιστικός νόμος, του οποίου παραβιάζει κάθε άρθρο και υποσημείωση. Φυσικά και η δημοκρατία οφείλει να είναι ανεκτική ακόμα κι απέναντι στους αντιπάλους της, δεν ανέχεται ωστόσο τη βία που καταλύει θεμελιώδεις αξίες της, όπως το σεβασμό στο διαφορετικό...

Δυστυχώς ο μιθριδατισμός μας έχει επηρεάσει ακόμα και την αντίληψή μας για τη Χρυσή Αυγή, την οποία έχουμε αποδεχθεί πλέον ως έναν από τους κεντρικούς πυλώνες τής πολιτικής ζωής τού τόπου. Σε τέτοιο σημείο, μάλιστα, που φοβάμαι πως ακόμα κι όταν επανέλθει μια είδους κανονικότητα στη χώρα αυτό δεν θα επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό την απήχηση που έχουν οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα στο λούμπεν προλεταριάτο. Κι αυτό είναι λογικό όταν σήμερα οι πιο δυναμικοί πολέμιοί της είναι οι εκπρόσωποι του άλλου άκρου, εκείνου μια διεθνιστικής Αριστεράς η οποία αγαπά οτιδήποτε ξένο κι εχθρεύεται κάθε τι ελληνικό.

Υπάρχουν πολιτικοί και κόμματα που από το πρωί μέχρι το βράδυ ασχολούνται αποκλειστικώς με τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων, αδιαφορώντας στην ουσία για τον ελληνικό πληθυσμό. Βεβαίως και δεν τους κατατάσσω στην ίδια χορεία με τους χρυσαυγίτες- δεν προπηλακίζουν, για παράδειγμα, Έλληνες στο δρόμο-, ωστόσο παρατηρώ έναν αντίστροφο ρατσισμό, ο οποίος στο τέλος ενισχύει τους νεοναζί. Καλό είναι, επομένως, να ζητάμε από την πολιτική μας ηγεσία να επιλύσει τα προβλήματα που εκτρέφουν την ακροδεξιά, αλλά είναι και καθήκον τού κάθε πολίτη να πολεμά το φασισμό στην καθημερινότητά του από όποια θέση κι αν βρίσκεται. Σε διαφορετική περίπτωση θα πληθύνουν οι μανάδες που θα τις προσεγγίζουν ανθρωπόμορφα κτήνη για να τις ρωτήσουν πού είναι τα παιδιά τους...