Αχ, αυτά τα μαύρα ριάλια...

Όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι η πρωταθλήτρια διαφθοράς στην ΕΕ μάλλον δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην Κύπρο. Το πρόσφατο σκάνδαλο με τις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι τού προεδρικού ζεύγους είναι μόνο η κορυφή τού παγόβουνου σε ένα κράτος όπου το ξέπλυμα κάθε λογής "μαύρου" χρήματος είναι το σήμα κατατεθέν τής οικονομίας του... 

Μπορεί οι Τούρκοι να κατέχουν παρανόμως περίπου το 37% του νησιού αλλά και το υπόλοιπο μάλλον κατεχόμενο είναι, κυρίως από Ρώσους, Κινέζους και Ισραηλινούς. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, φυσικά, και για τα προσκόμματα που μπαίνουν σε μια επίλυση του κυπριακού η οποία κοντά στα 52 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή αποκλείεται να είναι δίκαιη, αν ποτέ συμβεί...

Οι τελευταίοι, βεβαίως, οι οποίοι δικαιούμαστε να σοκαριζόμαστε από την έκταση της διαφθοράς με τη συμμετοχή πολιτικών και κομμάτων είναι οι Ελλαδίτες. Και μόνο το ότι τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα τα περισσότερα χρόνια τής μεταπολίτευσης και τα οποία βρίσκονται τώρα στην κυβέρνηση και στην αξιωματική αντιπολίτευση χρωστούν στις ελεγχόμενες από ξένους τράπεζες κοντά στο ένα δισ. ευρώ μαρτυρά το μέγεθος της διαπλοκής και το πόσο αδιανόητο είναι να επιβληθούν κανόνες στο χρηματοπιστωτικό σύστημα κι αυτοί να εφαρμοστούν προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Πώς να δαγκώσεις το χέρι που του χρωστάς;...

Το "μαύρο" πολιτικό χρήμα, πάντως, δεν περιορίζεται στις τράπεζες. Είναι κοινό μυστικό ότι η κρατική χρηματοδότηση ή οι συνδρομές των μελών δεν είναι οι αποκλειστικοί τρόποι οικονομικής ενίσχυσης των περισσότερων κομμάτων. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως η αντίστροφη μέτρηση για τον Στέφανο Κασσελάκη στην ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε όταν άρχισε να μιλά γι' αυτά τα ζητήματα, θορυβώντας πολλούς στην Κουμουνδούρου, ανάμεσά τους και τον προκάτοχό του στο προεδρικό γραφείο... 

Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήμουν αφελής αν πίστευα ότι το "μαύρο" χρήμα θε εξαλειφθεί από την πολιτική, η οποία είναι ένα πολύ ακριβό σπορ στο οποίο επιδίδονται συνήθως πλούσιοι. Μπορούμε, όμως, να απαλλαγούμε από ένα κομμάτι τής υποκρισίας με την απελευθέρωση του ποσού δωρεών ταυτοχρόνως με την υποχρέωση για κάθε κόμμα να δημοσιοποιεί ποιοι και με ποια ποσά τα χρηματοδοτούν. Δεν θα ξεριζώναμε το κακό αλλά θα μας έδινε μια καλύτερη εικόνα για το ποιοι κυβερνούν, επί της ουσίας, αυτόν τον τόπο...

 

 

Δεν βρήκα τον Αντύπα ούτε στο Μαξίμου ούτε στα μπλόκα για να του πω γεια χαρά...

Σας έχω ένα ερώτημα για όχι και τόσο δυνατούς λύτες: πότε- το αργότερο- θα επιστρέψουν στα χωράφια τους οι αγρότες; Όταν χαραχτεί εθνική στρατηγική για τη γεωργία και την κτηνοτροφία, όπως δικαίως τώρα ζητούν, ή όταν επανεκκινήσουν οι γεωργικές εργασίες τους; 

Μάλλον το δεύτερο, γι' αυτό και περισσεύουν τα επιχειρήματα περί ηρωισμού. Ήρωας είναι αυτός που θυσιάζει και τον εαυτό του για κάτι που τον ξεπερνά. Όχι αυτός που αντί να πάει στο καφενείο για να παίξει χαρτιά πηγαίνει στο μπλόκο για να παίξει χαρτιά...

Προφανώς και η κομπανία των προθύμων αγροτών που συνάντησαν την Τρίτη τον Κ. Μητσοτάκη είναι συνδικαλιστές φίλα προσκείμενοι στη ΝΔ. Ποιοι νομίζετε, ωστόσο, πως βρίσκονται κατά βάση στα μπλόκα; 

Οι κολλίγοι από το "Χώμα βάφτηκε κόκκινο", ο Μαρίνος Αντύπας ή Ινδοί μετανάστες που δουλεύουν στα χωράφια κάτω από τους σαράντα βαθμούς Κελσίου; Συνδικαλιστές βρίσκονται κι εκεί διαφόρων κομμάτων, κάποιοι μάλιστα όπως ο "πολύς" Ανεστίδης και της ΝΔ. Και βρέθηκαν στα μπλόκα κυρίως γιατί δεν τους είχαν καταβληθεί οι ενισχύσεις. Τη Mercosur την ανακάλυψαν κι εκείνοι- όπως κι αρκετοί στην αντιπολίτευση πλην Κασσελάκη- στην πορεία...

Η πρωτογενής παραγωγή πεθαίνει και η ευθύνη τής ΕΕ γι' αυτό είναι τεράστια. Πρόκειται, όμως, για την ίδια Ευρώπη από την οποία εισπράττουν και οι κομμουνιστές αγροτοσυνδικαλιστές. Πότε, έτσι κι αλλιώς, βγήκαν οι αγρότες στους δρόμους για να απαιτήσουν, για παράδειγμα, την κατάρτισή τους σε νέες τεχνολογίες και καλλιέργειες κι όχι για επιδοτήσεις και φτηνό ρεύμα και πετρέλαιο; 

Τι έχουν πράξει οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια για να μην τους τρώνε το βιός οι μεσάζοντες; Οι συνεταιρισμοί έχουν αφήσει εποχή με την αδιαφάνεια και την κακοδιοίκησή τους. Ας παραμερίσουν, συνεπώς, όλες οι πλευρές τα πολιτικάντικα παιχνιδάκια κι ας καθίσουν στο τραπέζι οι πραγματικοί παραγωγοί για να βρουν ρεαλιστικές λύσεις αντί να παράγεται ένα καθημερινό τηλεοπτικό σόου που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την επισιτιστική κρίση η οποία βρίσκεται προ των πυλών...  

Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς...

Η Μαρία Καρυστιανού έκανε ένα μεγάλο πολιτικό λάθος, είτε λόγω της απειρίας της είτε εξαιτίας κακών συμβουλών. Προανήγγειλε το κόμμα της πολύ νωρίς και στο πλαίσιο ενός άτυπου ανταγωνισμού με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία για το ποιος θα το ανακοινώσει πρώτος αλλά και γιατί πίστεψε ότι ο Κ. Μητσοτάκης θα πάει άμεσα σε εκλογές. 

Αντί, συνεπώς, να περιμένει να το ανακοινώσει ένα μήνα πριν τις κάλπες και να πάρει όλο το χαρτί τώρα θα πρέπει να απαντά επί ενάμιση χρόνο για θέματα που είναι προφανές ότι δεν γνωρίζει, αλλά και να δέχεται τη δολοφονία χαρακτήρα που δέχθηκαν κι άλλοι τα προηγούμενα χρόνια. Πρώτα ο Αλ. Τσίπρας και στη συνέχεια ο Στέφανος Κασσελάκης...

Φυσικά κι από ένα πολιτικό πρόσωπο με πρωθυπουργικές φιλοδοξίες περιμένουμε απαντήσεις για τα πάντα, όπως και το να δέχεται αυστηρή κριτική. Αρκεί τα μέτρα και τα σταθμά μας να είναι δίκαια. Γιατί, για παράδειγμα, η Καρυστιανού η οποία μπαίνει τώρα στην πολιτική να έχει ήδη επεξεργασμένες θέσεις για τα πάντα αλλά από τον Τσίπρα που είναι στο πολιτικό κουρμπέτι από τα γεννοφάσκια του να είμαστε ικανοποιημένοι με τον "δημοκρατικό καπιταλισμό" και το "σοκ δημοκρατίας"; Ή γιατί δεν αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατό ο Ν. Ανδρουλάκης να είναι πάνω από τέσσερα χρόνια πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, να είναι κι αυτός στο κουρμπέτι από τα γεννοφάσκια του, να είναι πάνω από ένα χρόνο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα και η δημοσκοπική του βελόνα να είναι κολλημένη;...

Το πολιτικό τοπίο δεν θα διαμορφωθεί στην οριστική του μορφή πριν τις πρώτες εκλογές. Μετά από αυτές κι έχοντας γνώση τής απόφασης του ελληνικού λαού οι συσχετισμοί θα είναι πολύ διαφορετικοί από τους σημερινούς και θα μπορούμε να μιλάμε με μεγαλύτερη σιγουριά για το μέλλον. Έχουμε, όμως, και μερικές σχετικές βεβαιότητες: η πλειονότητα όσων σήμερα κατηγορούν Καρυστιανού- Κασσελάκη είτε θα βγουν αποδυναμωμένοι είτε θα βρίσκονται πολύ χαμηλότερα από τις σημερινές προσδοκίες τους είτε θα είναι εκτός Βουλής αφού όλοι τους έχουν ήδη αποτύχει στο να γκρεμίσουν το καθεστώς Μητσοτάκη. Οι ζωντανοί, επομένως, με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς...

   

Οι υποκριτές υποκρίνονται για τα πάντα, είναι η φύση τους...

Όποιος έχει διαβάσει την ιστορία τής CIA γνωρίζει ότι οι αποτυχίες της στην επιβολή πολιτικών ή στην πρόγνωση γεγονότων είναι περισσότερες από τις επιτυχίες της. Σε σχέση με την Ελλάδα, μάλιστα, όλοι ξέρουμε πλέον ότι το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο δεν ήταν αμερικανοκίνητες. Φυσικά και είχαν την ανοχή τού αμερικανικού κατεστημένου αλλά δεν σχεδιάστηκαν στο Λάνγκλεϊ...

Καμία αντίρρηση, ο Ντ. Τραμπ επιδιώκει αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα και στο Ιράν. Όπως οι προκάτοχοί του ήθελαν τον έλεγχο της Ουκρανίας ή την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του Ανατολικού Συνασπισμού. Οι χιλιάδες άνθρωποι, όμως, που σκοτώθηκαν σε όλες αυτές τις εξεγέρσεις, οι πολιτικοί κρατούμενοι ή οι πολιτικοί εξόριστοι δεν είναι προϊόντα τής τεχνητής νοημοσύνης. Είναι όντα με σάρκα κι αίμα που ζητούν ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα, όλα αυτά τα δικαιώματα τα οποία στη Δύση θεωρούνται, στα Συντάγματα και στους νόμους της τουλάχιστον, δεδομένα...

Γιατί, συνεπώς, η ελληνική Αριστερά περιόρισε τα δάκρυά της για τον Ν. Μαδούρο, την ώρα μάλιστα που ακόμα και η αντιπρόεδρός του φαίνεται πως τα έχει βρει με τον πλανητάρχη; Γιατί η ελληνική Αριστερά είναι βαθιά χωμένη στις ιδεοληψίες και στα στερεότυπά της, σύμφωνα με τα οποία οι Αμερικανοί έχουν πάντα άδικο κι όσοι είναι εναντίον τους έχουν πάντα δίκιο. 

Γιατί η ελληνική Αριστερά προσαρμόζει τα γεγονότα στα κουτάκια της. Γιατί η ελληνική Αριστερά είναι ένα συνονθύλευμα υποκριτών που έχουν εφαρμόσει πολύ πρόσφατα τις πιο δεξιές πολιτικές κι έχουν συνεργαστεί με τους πιο δεξιούς και τώρα παριστάνουν τις άμωμες αρσακειάδες. Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος τους σιχάθηκε... 

Η επόμενη κυβέρνηση δεν θα είναι μονοκομματική...

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι σκεφτόταν το πρωινό τής 28ης Φεβρουαρίου 2023 η Μαρία Καρυστιανού αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ψαχνόταν για το πώς θα γινόταν πρωθυπουργός. Το βράδυ, όμως, της ίδιας ημέρας άλλαξε η ζωή της, όπως θα άλλαζε η ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου θα έχανε το παιδί του, ιδίως με έναν τόσο φρικιαστικό και ξαφνικό τρόπο... 

Ούτε πιστεύω ότι την επομένη τού δυστυχήματος είχε βάλει μπρος κάποιο σατανικό σχέδιο να αξιοποιήσει τη συμπάθεια του λαού προς το πρόσωπό της ώστε να κυβερνήσει τη χώρα. Σε αντίθεση, δηλαδή, με πολλούς άλλους πολιτευτές δεν αναζητούσε φόρμουλες για να τρουπώσει στην πολιτική. Η ζωή κι ο θάνατος ήταν αυτοί που από ένα σημείο και μετά έκαναν την κάθοδό της στον πολιτικό στίβο σχεδόν αναπόδραστη...

Είναι προφανές ότι η Καρυστιανού, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, δεν διαθέτει ούτε πολιτική πείρα ούτε κυβερνητικό πρόγραμμα ούτε εξειδικευμένες γνώσεις σε μια σειρά θεμάτων. "Πώς θα διαπραγματευτεί με τον Ερντογάν", ακούω πολλούς να ρωτούν και το επιχείρημα δεν είναι καθόλου αβάσιμο... 

Οι πιο αριστεροί, μάλιστα, θέτουν δήθεν αθώα ερωτήματα για το ποια είναι η στάση της απέναντι σε πιο δικαιωματικά ζητήματα, όπως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών ή το προσφυγικό. Λες και η πρώτη φορά Αριστερά δεν ήταν αυτή που δίστασε να νομοθετήσει την ισότητα στο γάμο ή λες και η Μόρια ήταν "επίτευγμα" κάποιας δεξιάς κυβέρνησης... 

Με λίγα λόγια, αυτοί που έχουν ήδη κυβερνήσει, έχουν χρεοκοπήσει τη χώρα, της έφεραν μνημόνια, Τέμπη, Predator και ΟΠΕΚΕΠΕ είναι οι τελευταίοι που δικαιούνται να σηκώνουν το δάχτυλο στην Καρυστιανού. Ούτε μπορούν να μιλούν για λαϊκισμό εκείνοι που θα έσκιζαν το μνημόνιο με ένα νόμο κι ένα άρθρο ή τη Συμφωνία των Πρεσπών...

Όπως κι αν έχει, αργά ή γρήγορα η Μαρία θα παρουσιάσει και πρόγραμμα και πρόσωπα, που θα κριθούν προφανώς από όλους μας. Έχει ήδη αποδείξει όμως ότι διαθέτει τη βούληση να σπάει αβγά και σε ένα πολιτικό τοπίο που αυτό δεν είναι και το πιο σύνηθες είναι από μόνο του ένα πλεονέκτημα... 

Ούτε είναι, όμως, μόνη σε αυτό όπως θέλει να παρουσιάζεται. Υπάρχουν κι άλλα πολιτικά πρόσωπα- Κασσελάκης, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης- που με τις αδυναμίες τους ο καθένας έχουν δείξει κι εκείνοι αντοχές απέναντι στη σαπίλα τού δημόσιου βίου. Η επόμενη κυβέρνηση, έτσι κι αλλιώς, δεν θα είναι μονοκομματική. Έτσι δεν είναι;...

  

Είμαστε διεφθαρμένοι ως το κόκαλο αλλά έκστασι δεν πήραμε ποτέ...

Ένα κράτος δρακόντειων νόμων που τηρούνται στο ακέραιο δεν είναι του γούστου μου. Όπως, άλλωστε, κι οποιαδήποτε νοοτροπία σύμφωνα με την οποία πρώτα βρίσκουμε τι δεν θέλουμε να κάνουμε και μετά προσαρμόζουμε το συντηρητισμό μας στην ανθρώπινη φύση. Θα έβρισκα, πάντως, μια συνεκτικότητα σε ένα κράτος που εφαρμόζει τους ίδιους νόμους για όλους τους πολίτες του, χωρίς εξαιρέσεις για την ελίτ, την οποία και θα παραδεχόμουν. Δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοια κράτη στον κόσμο. Γνωρίζω, πάντως, ότι ένα τέτοιο κράτος δεν είναι η Ελλάδα...

Έχει ενδιαφέρον το κυβερνητικό αφήγημα σύμφωνα με το οποίο οι νέοι μας κυρίως θα αγαπήσουν τα ναρκωτικά γιατί ένας πολιτικός αρχηγός που χρησιμοποίησε για μια φορά ένα από αυτά στη νιότη του μίλησε για μια ενδιαφέρουσα εμπειρία την οποία πάντως δεν επανέλαβε λόγω των παρενεργειών της. Ακόμα, όμως, κι αν ο Γιάνης Βαρουφάκης ισχυριζόταν πως δεν έχει περάσει ούτε ημέρα από το 1989 μέχρι και σήμερα που να μην χρησιμοποιεί έκστασι, σε ποιο μικρό σπίτι στο λιβάδι διαβιούν όσοι μας λένε στα σοβαρά πως υποκινεί τη νεολαία μας στη χρήση ναρκωτικών ουσιών; Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο καθένας μας μπορεί να βρει από το πρωί μέχρι το βράδυ στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, στα βιβλία κάθε είδους αναφορά στα ναρκωτικά και με το δέλεαρ, μάλιστα, του απαγορευμένου αλλά τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα πεθάνουν με μια βελόνα στο μπράτσο γιατί ο Γιάνης μαστούρωσε πριν 37 χρόνια...

Προφανώς κι αντιλαμβάνομαι τις σκοπιμότητες πίσω από τον ηθικό πανικό που έχει καταλάβει την κυβέρνηση του Predator, των Τεμπών ή του ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι ακριβή στην εδώ και χρόνια παραγεγραμμένη μικροπαραβατικότητα και φτηνή στα εγκλήματα του λευκού κολάρου. 

Κι αυτό γιατί πρώτος ο Κ. Μητσοτάκης έχει συνειδητοποιήσει πως οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν από τις παροχές ή τα προγράμματα αλλά από το βαθμό αγανάκτησης των πολιτών απέναντι στην ανομία. Μόνο που τα δύο μέτρα και δύο σταθμά έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι έχουμε μια κυβέρνηση που πίσω από το φερετζέ τού φιλελευθερισμού κρύβει τον πιο βαθύ κοτζαμπασισμό...

  

Στο βούρκο πλεονέκτημα έχουν οι ανήθικοι...

Ο Νικόλας που πάει με όλα κι ο οποίος προσπαθεί να κάνει προσωπικό ντιλ με την Μ. Καρυστιανού κατηγόρησε το ΣΥΡΙΖΑ πως δαιμονοποιεί οτιδήποτε συνιστά μαζική κινητοποίηση των πολιτών. Λες κι ο ίδιος έχει πλευρίσει την Μαρία των Τεμπών ως εκπρόσωπος του κόμματος με το οποίο εξελέγη ευρωβουλευτής κι όχι ως πολιτικάντης που αναζητά νέα στέγη για να επιβιώσει στο κομματικό παίγνιο, θεωρώντας πως αργά ή γρήγορα η Καρυστιανού θα δει τα δύσκολα και θα βάλει εκείνον μπροστά για πρωθυπουργό... 

Κι όταν εργαλειοποιεί τους χιλιάδες συμπολίτες του που τον ψήφισαν όχι για να ρίξει τον Στέφανο Κασσελάκη αλλά για να βρίσκεται στο πλάι του η υποκρισία φτάνει σε νέα υψηλά επίπεδα. Αυτά του βούρκου...

Ποιος, όμως, έχει το ηθικό ανάστημα στην Κουμουνδούρου για να αναμετρηθεί σε αυτό το επίπεδο με τον Φαραντούρη; Αυτοί που οργάνωσαν κι εκτέλεσαν το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου; Αυτοί που χρησιμοποίησαν τον Σ. Φάμελλο σαν παρένθετη μητέρα μέχρι να πάρει μπρος ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία; Οι βουλευτές και τα στελέχη που αναζητούν ρόλο σε ένα άλλο κόμμα; Ή, μήπως, ο ίδιος ο Σωκράτης που σιγοπίνει το κώνειο κι ο οποίος ζει το μύθο του, να του ανοίγουν αστυνομικοί τις πόρτες, και πιστεύει ότι είναι αρχηγός τού τίποτα;...

Όλος αυτός ο συρφετός αξίζει απολύτως ο ένας στον άλλο κι όλοι μαζί να χορέψουν το χορό τού Ζαλόγγου όταν έρθει η άγια εκείνη ώρα τής κάλπης. Κι αν, μάλιστα, ο Αλέξης είτε δεν κάνει κόμμα είτε δεν τους πάρει στη σανίδα του τότε δεν θα βρίσκουν ούτε μαντήλι για να σύρουν. Πολλώ δε μάλλον για να κλάψουν και, κυρίως, ο λαός που πίστεψε ότι είχαν και το ηθικό πλεονέκτημα. Τρομάρα τους...