Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Τώρα που χάσαμε και δεν πήραμε την Πόλη μήπως να δώσουμε το Καστελόριζο;...

Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε από τη Φενέρμπαχτσε κι έτσι αναβλήθηκε η πολυαναμενόμενη από το 1453 επιστροφή τής Κωνσταντινούπολης σε ελληνικά χέρια. Ή, μήπως, δεν είναι ακριβώς έτσι κι ένας αγώνας καλαθοσφαίρισης είναι γραφικό να συσχετίζεται με αλυτρωτικές επιδιώξεις και με την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο; Όσοι παρακολουθούν τα ελληνικά, αλλά και τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσαν πολύ εύκολα να μπερδευτούν τις τελευταίες ημέρες και να θεωρήσουν πως από έναν τελικό τής Ευρωλίγκας θα κρινόταν αν η χώρα μας θα έπαιρνε πίσω την Ίμβρο και την Τένεδο ή αν θα οφείλαμε να παραχωρήσουμε τη Ρόδο και το Καστελόριζο...

Τέτοιου είδους αντιλήψεις γίνονται ακόμα πιο γελοίες αν σκεφτεί κανείς πόσοι ξένοι αγωνίστηκαν και στις δύο ομάδες στον τελικό τής Κυριακής. Κι αν ο Θρύλος διέθετε περισσότερους γηγενείς από τη Φενέρμπαχτσε, στην τελευταία δεν αγωνίστηκε ούτε ένας Τούρκος παρά μόνο τιμής ένεκεν στους οπαδούς τής ομάδας προς το τέλος τού ματς κι όταν είχαν όλα κριθεί. Με δεδομένο ότι ο κορμός τού τουρκικού κλαμπ αποτελείται από Σέρβους- ανάμεσά τους κι ο προπονητής του- κι Αμερικανούς, σε περίπτωση νίκης τού Ολυμπιακού και με βάση το σκεπτικό των γραφικών εθνικιστών θα ήταν δικαιότερο η Ελλάδα να καταλάμβανε το Βελιγράδι και την Ουάσιγκτον...

Για να μην μπερδευόμαστε: δεν θεωρώ πως ένα επαγγελματικό παιχνίδι μπάσκετ ή ποδοσφαίρου είναι, απλώς, ένα ματς στις μπασκέτες ή στο πέντε επί πέντε της γειτονιάς μεταξύ φίλων. Ακόμα και οι επαγγελματίες αθλητές δεν αγωνίζονται μόνο για το χρήμα, αλλά και για τη δόξα που φέρνουν οι τίτλοι, πόσω μάλλον οι φίλαθλοι που περιμένουν από αυτούς να ματώσουν τη φανέλα και να τους κάνουν υπερήφανους. Γι' αυτό κι ένα ματς είναι ένας πόλεμος χωρίς όπλα και νεκρούς, όπου η ικανότητα των "στρατευμάτων" και η ευφυΐα των "στρατηγών" παίζουν τον αποφασιστικότερο ρόλο. Αλίμονο, όμως, αν εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τους διεθνείς αγώνες ως βάση για να δικαιολογούμε ανοησίες όπως αυτές που ακούστηκαν στο παρελθόν από ντοπαρισμένους μας, μάλιστα, αθλητές ότι η πρωτιά βρίσκεται στο DNA των Ελλήνων...

Με τους Τούρκους, εξάλλου, είμαστε πολύ πιο ίδιοι και στην εμφάνιση και στο χαρακτήρα από όσο θα τολμούσαμε να παραδεχθούμε ώστε να το παίζουμε πολιτισμένοι κι εκείνους να τους αποκαλούμε συλλήβδην βάρβαρους. Ούτε έχει νόημα να βγάλουμε τα κομπιουτεράκια για να μετρήσουμε ποιοι έσφαξαν περισσότερους από τους γείτονές τους στο παρελθόν. Δεν παρακινώ στην ιστορική λήθη, αλλά στην εστίαση σε όσα μας ενώνουν, τα οποία είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν και τα οποία κάποιοι κι από τις δύο πλευρές τού Αιγαίου μεγεθύνουν για να ικανοποιήσουν μεγαλοϊδεατικές επιδιώξεις, οι οποίες μόνο συμφορές φέρνουν, όπως θα έπρεπε να μας είχε διδάξει η Ιστορία...




Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Καταντήσαμε κάθε λέξη των μνημονίων αυτής της χώρας...

Έχει και η κοροϊδία τα όριά της: το τρίτο μνημόνιο λήγει τον Αύγουστο του 2018. Τα μέτρα που ψηφίστηκαν από τη Βουλή αφορούν το 2019 και το 2020, άρα είναι αδύνατο να αποτελούν μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα του τρίτου μνημονίου. Επομένως, είτε ονομάσουμε το πολυνομοσχέδιο επέκταση του τρίτου μνημονίου ή τέταρτο μνημόνιο- ο τελευταίος είναι κι ο πιο έντιμος χαρακτηρισμός- η χώρα θα βγει, αν βγει, από τα μνημόνια στην ουσία μετά από το 2020.

Αυτό, ανάμεσα σε άλλα, σημαίνει ότι κι αν ακόμα στηθούν κάλπες με τη λήξη τής τετραετίας ο Αλ. Τσίπρας δεν θα μπορεί να επαίρεται πως ήταν εκείνος που έβγαλε τη χώρα από την επιτροπεία. Ενδεχομένως να μπορέσει να καμαρώνει πως πέτυχε μια ουσιαστική απομείωση του χρέους ή πως επί ημερών του περάσαμε από την ύφεση στην ανάπτυξη διαρκείας, όχι όμως και πως έσκισε τα μνημόνια. Πόσω μάλλον όταν με το χθεσινό ισοφάρισε το "ρεκόρ" των προκατόχων του...

Δεν αμφιβάλλω ότι αν ήταν πρωθυπουργός ο άθλιος Κούλης δεν θα είχε φέρει προς ψήφιση- από ιδεοληψία- μια σειρά αντιμέτρων, ανεξαρτήτως του ύψους αυτών που έφερε ο Αλ. Τσίπρας και της αιρεσιμότητας εφαρμογής τους από τη στιγμή που εξαρτάται από την επίτευξη υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων που σε βάθος χρόνου μοιάζουν ανέφικτα. Τουλάχιστον, όμως, ο πρόεδρος της ΝΔ δεν έχει κρύψει πως οραματίζεται μια Ελλάδα δίχως δημόσια δωρεάν Παιδεία ή Υγεία και πως είναι κάθε λέξη των μνημονίων.

Εκείνοι που έχουν πολλά να δικαιολογήσουν δεν είναι άλλοι από αυτούς που ορκίζονταν πως ήταν κάθε λέξη τού Συντάγματος και το έχουν καταστρατηγήσει όσο και οι προηγούμενοι. Αν η εντιμότητα κινητροδοτούσε τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του, θα είχαν οδηγήσει τη χώρα τη χώρα σε εκλογές, όπως πολύ έντιμα είχαν πράξει το Σεπτέμβριο του 2015, όταν αντί για σκίσιμο των μνημονίων κι ομολογουμένως κάτω από πολύ εκβιαστικά διλήμματα έφεραν τρίτο μνημόνιο. Μόνο που τότε προηγούνταν στις δημοσκοπήσεις, ενώ τώρα είναι δεύτεροι και με διαφορά...

Αν ήμουν, εξάλλου, στην θέση τού Αλ. Τσίπρα θα βαριόμουν αφόρητα να διαβάζω ξανά και ξανά λογύδρια με τα οποία θα υπενθύμιζα στον ελληνικό λαό τι συνέβαινε στη μετεμφυλιακή Ελλάδα με τις πολιτικές διώξεις, τα έργα και τις ημέρες των προκατόχων μου που οδήγησαν στη χρεοκοπία, την οποία διαχειρίστηκαν με επονείδιστα μνημόνια, για τα σκάνδαλα, τη λαμογιά και τη διαπλοκή τους με τραπεζίτες- μεγαλοεπιχειρηματίες- καναλάρχες. Το πόπολο, όσο αποχαυνωμένο κι αν είναι από τα διάφορα "Survivor", τα γνωρίζει όλα αυτά. Γι' αυτό, άλλωστε, κι εκτόξευσε στην εξουσία ένα κόμμα τού 3%. Ούτε καταρρέει ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί τον πολεμούν τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης. Αυτά τον πολεμούσαν, και πολύ πιο εντόνως μάλιστα, κι όταν κατήγαγε τη μία εκλογική νίκη μετά από την άλλη. Αφήστε που στο μεσοδιάστημα έχει φροντίσει και φροντίζει ακόμα να δημιουργεί το δικό του μιντιακό σύστημα.

Δεν είναι, επομένως, στραβός ο γιαλός Αλέξη, αλλά στραβά αρμενίζουμε. Κι αν πάψουν να μας υπερασπίζονται ακόμα και οι στατιστικές- το πρώτο τρίμηνο, για παράδειγμα, έκλεισε με ταμειακό έλλειμμα-, τότε ζήτω που καήκαμε. Πολύ φοβάμαι, κοντολογίς, πως και με τα νέα νεοφιλελεύθερα μέτρα δεν κυβερνά η Αριστερά, αλλά μια νεοδεξιά που απλώς ντρέπεται και με το δίκιο της να πει το όνομά της και να αποκηρύξει δημοσίως το παρελθόν της...    



 


Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Ψηφίζουν ακόμα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που χρεοκόπησαν τη χώρα και το βαφτίζουν ήθος αντί για ξέπλυμα...

Με την ψήφιση του τέταρτου μνημονίου η κυβέρνηση υπερβαίνει τη λαϊκή εντολή που είχε λάβει το Σεπτέμβριο του 2015 και η οποία δεν ξεπερνούσε την εφαρμογή τού τρίτου μνημονίου με ανθρώπινο πρόσωπο. Αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε είτε να πάει σε εκλογές είτε σε δημοψήφισμα, όχι μόνο για λόγους πολιτικής εντιμότητας απέναντι στους ψηφοφόρους της, αλλά και- μιλώντας καιροσκοπικώς- για την πολιτική επιβίωση του πρωθυπουργού, των υπουργών και των βουλευτών του. Πιθανότατα οι εκλογές θα διεξαχθούν πριν από το φθινόπωρο του 2019 και με επιλογή τού Αλ. Τσίπρα, αλλά όποτε κι αν γίνουν θα πρέπει να θεωρούνται χαμένες για τη σημερινή πλειοψηφία.

Αν σκεφτούμε πως τις έχασε ο Ελ Βενιζέλος που είχε φέρει την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών γιατί ο λαός ήταν εξουθενωμένος από την πολεμική προσπάθεια, πώς θα μπορέσει να τις κερδίσει ο Αλ. Τσίπρας; Με τη ρύθμιση του χρέους. την ποσοτική χαλάρωση και την έξοδο στις αγορές; Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως η χώρα σύντομα θα επανέλθει στην κανονικότητα, το οποίο δεν αποκλείω, οι τσέπες των Ελλήνων δεν θα γεμίσουν από τη μία στιγμή στην άλλη. Αυτό θα απαιτήσει χρόνο που υπερβαίνει κατά πολύ το 2019...

Από την άλλη, ωστόσο, είναι ολοφάνερη και η αμηχανία τής αντιπολίτευσης, και δη της αξιωματικής, η οποία θα καταψηφίσει σήμερα ένα πολυνομοσχέδιο το οποίο θα ψήφιζε και με τα δύο χέρια αν πίστευε ότι δεν θα ψηφιζόταν από τους κυβερνητικούς βουλευτές. Όπως, άλλωστε, είχε γίνει με το τρίτο μνημόνιο. Είναι χαρακτηριστικό πως τώρα ο άθλιος Κούλης προτείνει τα δικά του αντίμετρα, διανομή πλεονασμάτων και διάσωση των ένστολων, τα οποία μέχρι πρότινος καταδίκαζε ως λαϊκιστικά, ενώ δεσμεύεται ότι θα εφαρμόσει τα μέτρα που φέρνει η κυβέρνηση στην περίπτωση που γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός. Σε ένα τέτοιο πολιτικό σκηνικό, επομένως, στο οποίο κυριαρχούν η ισοπέδωση των ιδεολογιών και η υποκρισία γιατί να μην αναζητούν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και οι μπαχαλάκηδες του Ρουβίκωνα; Κουτσοί, στραβοί, όλοι στον Άγιο Παντελεήμονα...

Σύμπτωμα των καιρών, για το οποίο βεβαίως μεγάλη ευθύνη έχουν οι παλινωδίες τής σημερινής κυβέρνησης, είναι και η αφύπνιση των φαντασμάτων τού παρελθόντος, τα οποία πιστεύουν ότι δικαιώθηκαν από τις εξελίξεις. Αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα και οι ψηφοφόροι τους βγήκαν από τους τάφους τους για να κουνήσουν το δάχτυλο σε όσους αντιστάθηκαν στην καταστροφή τους, πιστεύοντας ότι μέσα από την αποτυχία τού ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε ότι στη ζωή δεν αξίζει να αγωνίζεσαι κόντρα σε θεούς και δαίμονες, αλλά να υποτάσσεσαι αυθωρεί και παραχρήμα για να γλιτώνεις τα χειρότερα. Λησμονούν ακόμα και το ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις, ιδίως αυτή του ρεζίλη των Παπανδρέου, διέθετε πολύ περισσότερα όπλα στη φαρέτρα της από αυτά που βρήκε και δημιούργησε εκ του μηδενός η κυβέρνηση της Αριστεράς...

Από ένα σημείο και μετά ο Αλ. Τσίπρας επέλεξε η τακτική οπισθοχώρηση του 2015 να γίνει στρατηγική και να λέει στην ουσία "ναι σε όλα", αυτό ωστόσο δεν δικαιολογεί τους προκατόχους του. Δεν μπορεί, άλλωστε, ένας δολοφόνος να επικαλείται στο δικαστήριο ως επιχείρημα ότι κι άλλοι έχουν δολοφονήσει για να ελαφρύνει την ποινή του. Γι' αυτό και δεν είναι απόδειξη πολιτικής συνέπειας και ήθους το να ψηφίζεις ακόμα ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, αλλά συνειδητού ή υποσυνείδητου ξεπλύματος αγυρτών που χρεοκόπησαν τη χώρα...  

 


Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Στη δημοκρατία που χρειάζεται φρουρές και προσκυνά μούμιες δολοφόνων έχουμε φτάσει σε αδιέξοδο...

Τι περίεργο πράγμα με εμάς τους Έλληνες: ενώ τα ξέρουμε όλα και πιάνουμε στον αέρα ακόμα και τις συνωμοσίες, παραμένουμε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα υπό την κηδεμονία τού ΔΝΤ. Μολονότι, για παράδειγμα, είμαστε τόσο γατόνια ώστε αντιληφθήκαμε ότι ο Ηλ. Κασιδιάρης απώθησε τον Ν. Δένδια για να περάσει αβρόχοις ποσί το τέταρτο μνημόνιο, συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε- παρακαλώντας, για παράδειγμα, για μια θεσούλα στο Δημόσιο ή για κάποια μπίζνα με το κρατικό ταμείο- ως το λούμπεν προλεταριάτο που έκλεισε τα μάτια στη χρεοκοπία τής χώρας από την ελίτ της, ικανοποιημένο με τα ψίχουλα που του πετούσε για να παραβλέπει τις ανομίες της...

Από το μυαλό, βεβαίως, των "σαϊνιών" που ανακάλυψαν ταύτιση ΣΥΡΙΖΑ- Χρυσής Αυγής ούτε που πέρασε πως ο Ν. Δένδιας έκανε παράκαμψη για να περάσει σκοπίμως μπροστά από τον Ηλ. Κασιδιάρη. Με τη δική τους λογική, επομένως, γιατί να αποκλείσουμε ότι και η ΝΔ ήταν μέσα στο κόλπο τής παρελκυστικής τακτικής;...

Πώς να περιμένεις, ωστόσο, καθαρότερη σκέψη από ένα λαό που συνωστίζεται για να τιμήσει τη μούμια μιας κατά συρροή δολοφόνου όπως ήταν η αγία- τρομάρα μας- Ελένη ή την εικόνα τής Παναγίας Σουμελά; Σε ένα τέτοιο πόπολο είναι λογικό να επιβάλλεται το ένα μνημόνιο μετά από το άλλο, να αντιπροσωπεύεται στη Βουλή από εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου και να το ηγεμονεύουν παπάδες- μπίζνεσμεν...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ηλ. Κασιδιάρης, όπως είχα σχολιάσει την προηγούμενη εβδομάδα και για τους Π. Καμμένο και Θ. Τζήμερο για τα δικά τους καραγκιοζιλίκια, δεν αποτελεί τίποτα άλλο από την προσωποποίηση της τζάμπα μαγκιάς στην οποία τόσο πολύ είναι εθισμένο σημαντικό κομμάτι τού πληθυσμού. Γι' αυτό κι ενθουσιάζεται με τους "άντρακλες" οι οποίοι είναι "αυθεντικοί" κι "αυθόρμητοι" και δεν διστάζουν να ρίχνουν και καμιά σφαλιάρα όταν φτάνουν στο κέφι...

Προφανώς και μια δημοκρατία που έχει ανάγκη από τη φρουρά για να επιβάλλει την τάξη αντιμετωπίζει σοβαρά δομικά προβλήματα, τα οποία γιγαντώνονται από την κοινή αίσθηση ότι η πολιτική σύγκρουση ανάμεσα στην κυβέρνηση και στο μεγαλύτερο κομμάτι τής αντιπολίτευσης δεν αφορά την ουσία, αλλά την επικοινωνία. Το τέταρτο μνημόνιο ψηφίζεται γιατί το ΔΝΤ θέλει περισσότερες διασφαλίσεις. Ποιος με σώας τας φρένας πιστεύει ότι ο άθλιος Κούλης, η Φώφη, ο Σταύρος κι ο Βασίλης θα έλεγαν "όχι" στους δανειστές αν από την ψήφο τους εξαρτιόταν η υιοθέτησή του; Κι όταν αυτήν τη στιγμή οι μόνοι που του αντιτίθενται στη Βουλή είναι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα και οι σταλινικοί πώς να μην σε πιάνει απελπισία;...

Το κυβερνητικό αφήγημα θυμίζει όλο και πιο πολύ το "success story" Σαχλαμαρά, αν και είναι καλύτερα θεμελιωμένο. Το ερώτημα, ωστόσο, που κρέμεται στα χείλη όλων είναι κατά πόσο θα εξέλθουμε της κρίσης ζωντανοί ή θα έχουμε ψοφήσει όπως ο γάιδαρος του Χότζα. Τυχόν, μάλιστα, αρνητική απάντηση θα έχει πολύ βαρύτερες συνέπειες για τη δημοκρατία μας από την πτώση μιας ακόμα κυβέρνησης...



Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Ο χαρακτήρας είναι μοίρα και το να μην έχεις μοιραίο...

Ας υποθέσουμε πως ένας δημοσιογράφος έχει στην διάθεσή του στοιχεία για μολυσμένο νερό σε ορισμένες περιοχές, τα οποία βασίζονται σε σχετική δειγματοληπτική έρευνα ανεξάρτητου φορέα, η οποία βρίσκεται ήδη στα χέρια τής δικαιοσύνης. Σύμφωνα με όσα διδάσκονται οι φοιτητές στις σχολές δημοσιογραφίας και με όσα θα όριζαν έναν ιδανικό κόσμο, θα τα δημοσίευε ανεπιφυλάκτως, από τη στιγμή που πρόκειται για τον ορισμό τού ζητήματος δημοσίου συμφέροντος...

Στις μπανανίες, ωστόσο, όπως η Ελλάδα, οι οποίες διοικούνται από κομματάρχες με τη συνεργασία μιντιακών φερεφώνων τους, στην θέση τού απολογούμενου δεν βρίσκονται όσοι ευθύνονται για τη μόλυνση και οι προστάτες τους, αλλά ο δημοσιογράφος που το έφερε στο φως, με αμίμητα επιχειρήματα του τύπου "υπάρχουν άλλα χίλια θέματα, γιατί να ασχοληθείς με αυτό από τη στιγμή που μπορεί να εμπλέκονται και φίλοι μας"; Ο δημοσιογράφος, μάλιστα, κατηγορείται για ανικανότητα επειδή δεν έκλεισε τα μάτια και τη μύτη του μπροστά στη σήψη και στη δυσωδία, όπως κάποιοι άλλοι που έχουν μπερδέψει το "κάνω καριέρα ως ορντινάντσα" με το "ασκώ δημοσιογραφία"...

Προσκλήθηκα πριν λίγο καιρό να μιλήσω σε σπουδαστές δημοσιογραφίας για το επάγγελμα. Σε αντίθεση με τον Αλ. Τσίπρα, επέλεξα συνειδητά να μην τους γεμίσω με αυταπάτες, γι' αυτό και τους διαχώρισα το πώς θα έπρεπε να ασκείται η δημοσιογραφία στην Ελλάδα και πώς ασκείται στην πραγματικότητα. Πιστέψτε με, πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, σε τέτοιο βαθμό που αναρωτιέμαι όλο και συχνότερα αν αξίζει να παλεύεις με τα σκατά όταν στην καλύτερη περίπτωση θα κερδίσεις ένα δικαστήριο στο οποίο σε έχουν στείλει φαύλοι και στη χειρότερη θα καταδικαστείς γιατί είχες το θράσος να γράψεις περισσότερα από αυτά που μπορούν να διασφαλίσουν την ευημερία τού συστήματος. Του όποιου συστήματος, δεξιού ή κι αριστερού...

Έχει κάνει κι ο γράφων τους συμβιβασμούς του, μικρούς ή μεγάλους, προσπαθώντας, όχι πάντοτε με επιτυχία, να διατηρεί την αξιοπρέπειά του σε ένα περιβάλλον στο οποίο στον πάτο πάνε οι άξιοι και πλέουν οι φελλοί. Πιθανότατα, εξάλλου, να είχε σήμερα περισσότερα χρήματα και δόξα και να είχε καταλάβει υψηλότερα πόστα αν διέθετε την ικανότητα- δεν την υποτιμώ- να περιγράφει τα ρούχα γυμνών βασιλιάδων ή, έστω, να παραμένει σιωπηλός μπροστά στον τραγέλαφο της όποιας εξουσίας...

Όσο μεγαλώνει, όμως, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να χορεύει όταν του χτυπούν το ντέφι και να παριστάνει τον διασκεδαστή τής κοινής γνώμης την ώρα που δίπλα του σφυρίζουν η λαμογιά και η αναξιοκρατία. Όπως λέει πολύ σοφά και η κουμπάρα μου, "ο χαρακτήρας είναι μοίρα". Θα πρόσθετα, πάντως, πως το να μην έχεις καθόλου χαρακτήρα και να άγεσαι και να φέρεσαι σαν μαριονέτα, πιστεύοντας ότι η σκιά σου είναι το μπόι σου, συνιστά την θλιβερότερη των καταλήξεων...








Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Ανακατεύομαι...

Όπου κι αν στρέψω το βλέμμα μου, είτε στα αριστερά είτε στα δεξιά. δεν βλέπω ένα κόμμα ή έναν πολιτικό ηγέτη ο οποίος να μπορεί να χαρακτηριστεί κάτι παραπάνω από μέτριος: όσοι δεν είναι λαϊκιστές είναι διεφθαρμένοι κι όσοι δεν είναι διεφθαρμένοι είναι ανίκανοι. Η χθεσινή ημέρα επιβεβαιώνει την απογοήτευσή μου: ο υπουργός Άμυνας έκανε κωλοδάχτυλα σε αγώνα πόλο γυναικών, την ίδια ώρα που περιφερειακός σύμβουλος χτυπούσε γυναίκα συνάδελφό του γιατί αφισοκολλούσε. Κατά τα άλλα υπερηφανευόμαστε για το ότι όταν οι άλλοι μάζευαν βελανίδια εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, απορούμε γιατί θέλουν να μας διώξουν κάποιοι από την ΕΕ κι αναρωτιόμαστε γιατί δεν τελειώνει η εποχή των μνημονίων...

Βεβαίως οι πολιτικοί συνιστούν ευθεία αντανάκλαση μιας κοινωνίας που ρέπει προς τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία, τον κουτσαβακισμό και τη βία. Ούτε ο Π. Καμμένος ούτε ο Θ. Τζήμερος είναι τόσο ανόητοι όσο φαίνονται. Και οι δυο τους απευθύνονται σε πολύ συγκεκριμένα ακροατήρια προκειμένου να εξασφαλίζουν την πολιτική τους επιβίωση, σε ένα λούμπεν προλεταριάτο που περιμένει από τους εντολοδόχους του τις ίδιες χυδαίες συμπεριφορές που εκείνοι του προσφέρουν αφειδώς. Και κάπως έτσι η πολιτική στην Ελλάδα εδώ και πολλά, πολλά χρόνια δεν ασκείται στο πεδίο των ιδεών και των πρακτικών αποτυπώσεών τους, αλλά σε αυτό ενός φτηνού εντυπωσιασμού, ενός λαϊκού θεάματος για πολίτες εθισμένους σε τηλεοπτικά σκουπίδια τύπου "Survivor"...

Όταν πρωτοξέσπασε η κρίση είχα την κρυφή ελπίδα πως τουλάχιστον το δόγμα τού σοκ θα μας αφύπνιζε, θα αντιλαμβανόμασταν τα λάθη μας, θα τα διορθώναμε και κάποια στιγμή θα βγάζαμε ξανά το κεφάλι μας στην επιφάνεια, φτωχότεροι μεν σοφότεροι δε. Αμ δε! Τόσα χρόνια μετά το μόνο που βελτιώθηκε σε αυτή τη χώρα είναι τα στοιχεία τής ΕΛΣΤΑΤ και τίποτα άλλο. Όπου κι αν στρέψω το βλέμμα μου αντικρίζω αναξιοκρατία, κομματισμό, ρουσφέτια, ήσσονα προσπάθεια, ωχαδερφισμό, μοιρολατρία, δειλία, ρατσισμό, ασυνειδησία, γλείψιμο και πνευματική νωθρότητα...

Φυσικά όλα αυτά δεν ισχύουν για όλους, πολύ φοβάμαι ωστόσο πως εκφράζουν διαυγώς το μέσο όρο. Σε ποια Ελλάδα, επομένως, ζητάμε από τους νέους με προσόντα να μείνουν κι από εκείνους που έχουν φύγει να επιστρέψουν; Στην Ελλάδα τού Καμμένου και του Τζήμερου, του Τσίπρα και του Μητσοτάκη, του Κουτσούμπα και του Λαφαζάνη, της Γεννηματά και του Λεβέντη, της Κωνσταντοπούλου και του Θεοδωράκη, του Μιχαλολιάκου και του Καρατζαφέρη; Ευχαριστώ πολύ, αλλά δεν θα πάρω. Ανακατεύομαι...

 

  

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Η μεγαλύτερη απογοήτευση της νεώτερης ελληνικής Ιστορίας...

Η μεγαλύτερη υπόσχεση που έδωσε αυτή η κυβέρνηση ήταν πως θα έσκιζε τα μνημόνια και θα ήταν ημέρα μεσημέρι. Ενδεχομένως να τα έχει σκίσει μέχρι τη λήξη τής θητείας της μόνο που κατά το μεσοδιάστημα έχει υπογράψει άλλα δύο. Η δεύτερη μεγαλύτερη υπόσχεση αφορούσε τη σύγκρουση με τη διαπλοκή, όπου η αλήθεια είναι ότι έχει καταφέρει περισσότερα. Υπάρχει, ωστόσο, ένα μεγάλο "αλλά": όταν οι πολίτες ζητούσαν κατεδάφιση της διαπλοκής δεν εννοούσαν αντικατάστασή της με νέα...

Τον φορολογούμενο, εκείνον τέλος πάντων που δεν είναι λούμπεν, ο οποίος θα πληρώσει, για παράδειγμα, περισσότερες ασφαλιστικές εισφορές για να λάβει μικρότερη σύνταξη δεν τον ενδιαφέρει αν ο νταβατζής του θα λέγεται Βαρδινογιάννης ή Σαββίδης, αλλά να μην έχει νταβατζήδες. Γι' αυτό και η ηθική έκπτωση της κυβέρνησης και προσωπικώς του Αλ. Τσίπρα είναι πολύ μεγαλύτερη σε αυτό το κομμάτι από ό,τι στην οικονομική πολιτική. Γιατί στο θέμα τής διαφθοράς η ευθύνη δεν μπορεί να καταλογιστεί στους δανειστές παρά μόνο σε εμάς τους ίδιους...

Αν ήταν η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ που νομοθετούσαν το χάρισμα των οφειλών γα τη ΣΕΚΑΠ ή χορηγούσαν αμνηστία στους τραπεζίτες που θα "κούρευαν" τα θαλασσοδάνεια των ΜΜΕ, όπως συμβαίνει σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε ξεσηκώσει το σύμπαν. Τώρα, όμως, χρησιμοποιεί τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα περί διάσωσης των θέσεων εργασίας κι επανεκκίνησης της οικονομίας τα οποία χρησιμοποιούσαν και οι σαμαροβενιζέλοι...

"Όλως τυχαίως", μάλιστα, ευνοημένοι νομοθετικών ρυθμίσεων που πολλές φορές περνούν βράδυ ως τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια είναι τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, με εμβληματικότερα τον Χρ. Καλογρίτσα και τον Ιβ. Σαββίδη. Μπορεί ο Αλ. Τσίπρας και οι υπουργοί του να διείδαν κάποιο ρεαλισμό στις κινήσεις των προκατόχων τους κι όχι σκοπιμότητα εξυπηρέτησης συμφερόντων τής ολιγαρχίας. Αν ισχύει το πρώτο, τους οφείλουν μια συγγνώμη, αν ισχύει το δεύτερο πρέπει να δικαστούν για εσχάτη προδοσία τού λαού...

Κι αφού σιγά σιγά η σημερινή κυβέρνηση οικειοποιείται όλο και περισσότερα επιχειρήματα των προηγούμενων, τι λογικότερο από το να οικειοποιηθεί και το φασιστικό "όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας", λες και είναι οι άλλοι που απομακρύνθηκαν από τις ιδεολογικές τους αρχές και τις προγραμματικές τους διακηρύξεις κι όχι εκείνοι που κυβερνούν πιστεύοντας ότι θα εξουσιάζουν για πάντα. Η άσκηση καλόπιστης κριτικής είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να αποφύγει ο όποιος εξουσιαστής αυτό που μοιάζει αναπόφευκτο σε τέτοιες περιστάσεις, να υποκύψει δηλαδή στους πειρασμούς οι οποίοι συνοδεύουν την άσκηση εξουσίας...

Κατανοώ ότι η κυβέρνηση δέχεται και πολύ κακόπιστη κριτική, έλα όμως που κανένας δεν έγινε καλύτερος με το συνεχές λιβάνισμα ή με το να επιδιώκει μόνο αυτό και να δαιμονοποιεί τη διαφορετική άποψη. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει κι όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν στο Μαξίμου τόσο ευκολότερα θα γλιτώσουν το χαρακτηρισμό τής "μεγαλύτερης απογοήτευσης της νεώτερης ελληνικής Ιστορίας"...