Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Διανοούμενοι αδιανόητου κομπλεξισμού...

Αν οι λαοί εκτός από τις πολιτικές έχουν και τις πνευματικές ηγεσίες που τους αξίζουν, τότε την έχουμε πολύ άσχημα. Χρόνια λέμε πως η κρίση που μας βασανίζει δεν είναι πρωτίστως οικονομική, αλλά αξιών. Από πού να αντλήσει, ωστόσο, τις τελευταίες το έρμο αυτό πόπολο όταν οι υποτίθεται πιο καλλιεργημένοι ανάμεσά του υπερασπίζονται στην ουσία το σύστημα που κατέρρευσε γιατί χάρη σε αυτό τα κονομούσαν εδώ και δεκαετίες ως χαραμοφάηδες με ντοκτορά;...

Ποιος ξέρει στο εξωτερικό όλους αυτούς τους σπουδαιοφανείς φιλόσοφους, λογοτέχνες, μουσικούς, εικαστικούς και λοιπούς καλλιτέχνες που εδώ τα συμβατικά μίντια μας τους παρουσιάζουν σαν τους σοφούς των σοφών; Και είναι τυχαίο που αρκετοί ανάμεσά τους επιχειρούν να αποδομήσουν προσωπικότητες Ελλήνων με διεθνές διαχρονικό κύρος, όπως ο Νίκος Καζαντζάκης ή ο Μίκης Θεοδωράκης, προκειμένου οι ίδιοι να φανούν ψηλότεροι; Πόσος κομπλεξισμός και μετριότητα  μπορεί να κρύβονται σε ανθρώπους που μπερδεύουν τη σκιά τους με το μπόι τους;...

Το "tweet" του Ν. Δήμου που δημοσιεύω είναι απλώς ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς εννοούν οι ψευτοδιανοούμενοί μας την παρέμβασή τους στη δημόσια ζωή τού τόπου: με σαχλά αστειάκια διά των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και με παραλήπτη τον αυτιστικό μικρόκοσμό τους, που ταυτίζει οτιδήποτε λαϊκό με το χυδαίο κι οτιδήποτε εξεζητημένο με την καλλιτεχνική πρωτοπορία. Υποτίθεται πως οι πνευματικοί μας ταγοί υπάρχουν για να τραβούν μακριά το λαό από φασιστικά στη νοοτροπία τους στερεότυπα κι όχι να τα αναπαράγουν δίκην εξυπνακισμού...

Τι μας λέει, για παράδειγμα, ο νεοφιλελεύθερος Ν. Δήμου κι ο κάθε Δήμου; Πως οι κνίτισσες- πρώην και νυν- αποκλείεται να είναι μορφωμένες, ενώ όλες οι καθηγήτριες είναι. Κατά τα άλλα, η Αριστερά είναι άκρο και λαϊκιστική κι όχι εκείνοι που στα κρυφά φιλούν τις αφίσες τής Μ. Λε Πεν...

Ενδεχομένως ακόμα και μέσα στο 2017 η χώρα να επιστρέψει σε μια οικονομική κανονικότητα, όσο δύσκολο κι αν φαντάζει αυτό σήμερα. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως έχουμε ήδη αρχίσει να προετοιμάζουμε τα μνημόνια του μέλλοντός μας κι αυτό όχι μόνο γιατί οι κρίσεις στον καπιταλισμό έρχονται πιο γρήγορα από τα καλοκαίρια, αλλά γιατί στην ουσία δεν άλλαξε τίποτα στη νοοτροπία που μας οδήγησε στη χρεοκοπία...

Οι πραγματικά υγιείς δυνάμεις αυτής της χώρας συνθλίβονται από τη δικτατορία τού μέτριου είτε προσωποποιείται από τους καρανίκες είτε από τους δήμου. Κάπου  ανάμεσα στον κομματισμό, στο συντεχνιασμό, στη φτήνια και στον αδικαιολόγητο ελιτισμό- σνομπισμό γκρεμίζονται τα όνειρα χιλιάδων ανθρώπων που βλέπουν απλώς το τέρας να αλλάζει προσωπεία αλλά να μην εξημερώνεται. Και πώς να συμβεί κάτι τέτοιο όταν ακόμα και οι θηριοδαμαστές είναι "πιασμένοι";...  



Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Ευλογία για έναν πρωθυπουργό να έχει γι' αντιπολίτευση τον Κούλη και την Φώφη...


Στη ΝΔ ο δήθεν μεταρρυθμιστής άθλιος Κούλης δίνει όρκο αιώνιας υποταγής στον αρχιεπίσκοπο Τζερόνιμο και τάσσεται κατά τού διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας. Στο ΠΑΣΟΚ η δήθεν προοδευτική Φώφη ξηλώνει τις αρμοδιότητες δικών της επιλογών σε ένα ρεσιτάλ αρχηγισμού που θυμίζει Ανδρ. Παπανδρέου αλλά στο κωμικότερο όπως καθετί, άλλωστε, στην Ιστορία που επαναλαμβάνεται. Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Για να έχουμε μια σοβαρή εικόνα των πολιτικών που αντιπολιτεύονται τον Αλέξη Τσίπρα και να κατανοήσουμε γιατί ο κόσμος δεν κατακλύζει τους δρόμους επτά χρόνια μετά από την επιβολή των μνημονίων και μολονότι η άγρια λιτότητα επί δίκαιους κι άδικους συνεχίζεται. Ο πρωθυπουργός απογοήτευσε, αλλά οι άλλοι χρεοκόπησαν τη χώρα κι εξακολουθούν να συμπεριφέρονται με τα ίδια μυαλά που οδήγησαν στη χρεοκοπία της...

Όπως κι αν έχει, πάντως, ούτε ο πρόεδρος της ΝΔ ούτε η ομόλογός του του ΠΑΣΟΚ κυβερνούν, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας. Κι εκείνος για μια ακόμα φορά στη συνέντευξή του στον Ν. Χατζηνικολάου- στην οποία ήταν περισσότερο επιθετικός από όσο του επιτρέπουν τα όποια επιτεύγματά του να είναι- υποσχέθηκε αυτό που έχουν υποσχεθεί όλοι οι προκάτοχοί του από το 2010 και μετά, την έξοδο δηλαδή από την επιτροπεία και τα μνημόνια. Έχω πάψει να μετράω πόσες φορές έχει ειπωθεί πως τα επόμενα μέτρα που ψηφίζονται θα είναι και τα τελευταία και πως στη συνέχεια θα επιστρέψουμε στις αγορές και θα έρθει η ανάπτυξη...

Η αλήθεια είναι ότι σήμερα βρισκόμαστε πιο κοντά από ποτέ σε αυτό το σημείο, μόνο που ο λαός δεν ταΐζεται πια με λόγια, αλλά θέλει έργα. Μόνο αν ήταν σίγουρος ότι η νέα μείωση στις συντάξεις και το ταυτόχρονο "κούρεμα" του αφορολόγητου δεν θα ακολουθηθούν από άλλα επώδυνα μέτρα τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ και της αποδοχής τού πρωθυπουργού θα ήταν πολύ υψηλότερα...

Ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, διατηρεί ένα πλεονέκτημα το οποίο δεν είχαν οι προκάτοχοί του: έχει το χρόνο με το μέρος του για να αντιστρέψει την εικόνα τόσο σε επικοινωνιακό όσο και, το σημαντικότερο βεβαίως, σε ουσιαστικό επίπεδο. Η ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης και η λήψη μέτρων που αφορούν το 2019 και το 2020 του δίνουν το χρονικό περιθώριο να διαπιστωθεί από την κοινή γνώμη το κατά πόσο βρισκόμασταν πράγματι τον Απρίλιο του 2017 λίγο πριν την έξοδο από το τούνελ ή αν είχε ακόμα ανηφόρα που μας παρουσιάστηκε σαν βόλτα στο πάρκο.

Αυτό σε συνδυασμό με το ότι οι πολίτες δεν ενθουσιάζονται από την εναλλακτική Μητσοτάκη- Γεννηματά δίνουν το δικαίωμα στον πρωθυπουργό να ελπίζει πως δεν θα αποτελέσει μια αριστερή παρένθεση και μόνο μέσα στο δικό μας δρόμο. Οφείλουμε, όμως, να λάβουμε υπόψη πως ιδίως στην πολιτική οι εξελίξεις δεν είναι ποτέ τόσο γραμμικές όσο τις θέλουν όσοι κάνουν σχέδια επί χάρτου κι ότι οι παγίδες τις οποίες στήνουν οι πολιτικοί σου αντίπαλοι ενίοτε είναι λιγότερο επικίνδυνες από τους αυτοπυροβολισμούς...
 


Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Ε, και;...

Αν κάτι γουστάρω πολύ στους Γάλλους είναι η σεξουαλική τους απελευθέρωση. Στις ΗΠΑ ο Μπ. Κλίντον παραλίγο να χάσει την προεδρία γιατί είπε ψέματα για την "ανάρμοστη" σχέση του με την Μόνικα Λιουίνσκι, αλλά στη Γαλλία οι πρόεδροί της μπορούν να έχουν όσες ερωμένες κι εξώγαμα επιθυμούν και να μην κουνιέται φύλλο, και καλώς δηλαδή. Έχει μείνει, άλλωστε, μνημειώδης η απάντηση του Φρ. Μιτεράν όταν είχε αποκαλυφθεί η ύπαρξη της εξώγαμης κόρης του: "ε, και";...

Στην Ελλάδα, πάλι, όπου στις δημόσιες εκδηλώσεις μας είμαστε "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" κι όταν κλείνουν οι πόρτες δεν ξέρουμε ποιος κοιμάται σε ποιο κρεβάτι χαρακτηρίζουμε ακόμα και γεροντόφιλο τον Εμ. Μακρόν γιατί είναι νυμφευμένος με μια γυναίκα 20 χρόνια μεγαλύτερή του, η οποία ήταν καθηγήτριά του στο σχολείο. Οι ίδιοι, βεβαίως, που γράφουν αυτά τα θρησκευτικά τού κατηχητικού αποκαλούν πρώτο μάγκα τον Ντ, Τραμπ, για παράδειγμα, που νυμφεύτηκε μια γυναίκα κατά 24 χρόνια μικρότερή του. Σαν να θέλουν να πρωτεύσουν σε έναν άτυπο διαγωνισμό αχαλίνωτου σεξισμού...

Οι πιο εκλεπτυσμένοι, μάλιστα, ανάμεσα στους κομπλεξικούς συγκρίνουν τον wannabe Γάλλο πρόεδρο με τον Ντάστιν Χόφμαν στον "Πρωτάρη" και την Μπριζίτ Τρονιέ με την Αν Μπάνκροφτ. Όλα τα στερεότυπα μπαίνουν σε ένα καζάνι ώστε το μείγμα που θα βγει να θυμίζει ποινικό αδίκημα σε παράλληλη πορεία με ταινία πορνό. Λες και είναι απίθανο στον πραγματικό κόσμο ο Εμ. Μακρόν να ήταν εκείνος που "αποπλάνησε" την δασκάλα του ή, γενικότερα, ένας νεαρός άνδρας να ερωτευτεί μια μεγαλύτερή του γυναίκα δίχως εκείνη να κουνήσει το δαχτυλάκι της...

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που ζει ανάμεσά μας- δυστυχώς δεν είναι και λίγοι- που πιστεύει ότι αν ένας άνδρας δεν νυμφευτεί μια συνομήλική του γυναίκα, αλλά μια νεαρότερη ή μεγαλύτερη ή έναν άλλον άνδρα αυτός ο άνδρας είναι απεσταλμένος τού σατανά στη Γη κι έχει έρθει για να σπείρει το κακό. Για να μην αναρωτιέστε, δηλαδή, και για το ποιοι διαβάζουν την "Ελεύθερη Ώρα", τη "Δημοκρατία" ή την "Espresso"...

Ένας πολιτικός μπορεί να αποδειχθεί αποτυχημένος για χίλιους δυο λόγους, πάντως όχι γιατί ερωτεύτηκε μια μεγαλύτερή του. Δεν ξέρω, επομένως, αν ο Εμ. Μακρόν αποδειχθεί ένας επιτυχημένος πρόεδρος- αυτό μόνο το μέλλον θα το δείξει-, αλλά δεν θα κριθεί από το τι του αρέσει στην κρεβατοκάμαρά του. Όπως, εξάλλου, κι ο Φρ. Ολάντ δεν ήταν αποτυχημένος πρόεδρος γιατί κεράτωσε την σύντροφό του με μια πιτσιρίκα, αλλά γιατί απέτυχε να στήσει τη Γαλλία γερά στα πόδια της. Χίλιες φορές, άλλωστε, προτιμότερος ένας πολιτικός που δεν κρύβει την όποια διαφορετικότητά του από εκείνον που κάνει το σταυρό του ξανά και ξανά όταν τον τραβούν οι κάμερες στο πλευρό τής σιτεμένης γυναικούλας του κι όταν αυτές κλείνουν αναπαριστά τις "50 Αποχρώσεις του Γκρι" με πρόβατα και κατσίκες...

 

Όποιος Αριστερός προτιμά την Λε Πεν από τον Μακρόν να ζητήσει και την επαναλειτουργία τού Νταχάου...

Η γαλλική Αριστερά στο πρόσωπο του Ζαν Λικ Μελανσόν απώλεσε μια ιστορική ευκαιρία να μπει στο β' γύρο των προεδρικών εκλογών και να τις κερδίσει. Δεν συμμερίζομαι, επομένως, απόψεις σύμφωνα με τις οποίες πήγε πολύ καλά και πως το μέλλον τής ανήκει. Ποιος ξέρει, άλλωστε, πώς θα έχουν διαμορφωθεί οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες στη Γαλλία και στην Ευρώπη ύστερα από πέντε χρόνια, όταν και θα διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές, προκειμένου να εξάγει κανείς συμπεράσματα από τώρα;...

Όπως κι αν έχει, έμεινε αναπάντητο το ιστορικό πλέον ερώτημα του πώς θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν ο Ζαν Λικ Μελανσόν είχε συνεργαστεί με τους Σοσιαλιστές και δεν επέμενε στο δρόμο τής ιδεολογικής καθαρότητας, που είναι πιθανό να του δώσει μια θέση στον παράδεισο, αλλά τον άφησε έξω από το προεδρικό μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων. Υπό αυτήν την έννοια, κατά ειρωνικό όμως τρόπο για τον ίδιο, επιβεβαιώθηκε η δήλωση Μελανσόν πως δεν είναι Αλέξης Τσίπρας. Τουλάχιστον ο τελευταίος εισέβαλε στα "χειμερινά ανάκτορα" κι αν καταλήξει στην κόλαση θα φταίνε οι ψευδαισθήσεις κι όχι τα απωθημένα του...

Και τώρα στα δύσκολα: όλοι θα επιθυμούσαμε να επιλέγαμε από το καλό το καλύτερο. Μόνο που η ζωή δεν μας παρέχει πάντοτε αυτήν την πολυτέλεια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι Γάλλοι καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε έναν σοσιαλφιλελεύθερο και σε μια φασίστρια. Με λίγα λόγια, ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη. Μόνο που για τους απανταχού Αριστερούς είναι προσβλητική η στάση Μελανσόν να μην στηρίξει δημοσίως τον Εμ. Μακρόν στο β' γύρο. Κι αυτό γιατί ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια οικονομική ιδεοληψία που αν οι λαοί είναι ενωμένοι μπορούν να αντιμετωπίσουν με πολιτικά επιχειρήματα κι αγωνιστικές δράσεις. Από την άλλη, ωστόσο, ο φασισμός είναι κάτι ακόμα χειρότερο από ιδεοληψία, αφού δεν απευθύνεται στην ανθρώπινη λογική, αλλά στο θυμικό. Γαργαλά τα χυδαιότερα των ανθρώπινων ενστίκτων και συμπεριφέρεται στο διαφορετικό όχι μόνο με λεκτική κακοποίηση, αλλά και με σωματική βία. Το να καταργηθεί, για παράδειγμα, ο κατώτατος μισθός στο όνομα της ανταγωνιστικότητας συνιστά ταξική βία. Το να απελαύνεις, όμως, ανθρώπους με βάση την καταγωγή ή το θρήσκευμά τους λέγεται ναζισμός...

Ο Εμ. Μακρόν είναι ένας άγνωστος Χ κι αυτό γιατί κατά τη μακρά και νέου τύπου προεκλογική του καμπάνια φρόντισε να υποσχεθεί μεταρρυθμίσεις που κάνουν ευτυχισμένους τόσο τους μεγαλοεπιχειρηματίες- όπως, για παράδειγμα, η απελευθέρωση των απολύσεων- όσο και τους λιγότερο προνομιούχους- ενίσχυση χαμηλότερων εισοδημάτων, μείωση φόρων. Αν πιστεύαμε, εξάλλου, τις προεκλογικές δεσμεύσεις των υποψήφιων τότε ο Φρ. Ολάντ δεν θα είχε καταργήσει το φόρο 75% στους υπερπλούσιους, τον οποίο μάλιστα ο ίδιος εισήγαγε, και στα μέρη μας ο Αλέξης Τσίπρας θα είχε σκίσει τα δύο πρώτα μνημόνια και δεν θα υπόγραφε ποτέ το τρίτο...

Αντιθέτως, όμως, η Μ. Λε Πεν είναι γνωστή και μη εξαιρετέα: η ατζέντα της περιλαμβάνει εθνικισμό, απομονωτισμό, μισαλλοδοξία, ιδεοληψίες δηλαδή που ανθίζουν στην Ευρώπη τής οικονομικής, θεσμικής κι εν τέλει κοινωνικής κρίσης. Δεν είμαι σε θέση, επομένως, να φανταστώ πώς ένας Αριστερός θα μπορούσε να της δείξει έστω κι ανοχή. Και για να το κάνω ακόμα πιο λιανά, αν έπρεπε να διάλεγα στην Ελλάδα ανάμεσα στον άθλιο Κούλη και στους χιμπαντζήδες με τα μαύρα θα επέλεγα, με παγωμένη καρδιά βεβαίως, τον πρώτο, με τον οποίο μπορώ να αντιπαρατεθώ στο πλαίσιο της δημοκρατίας, από εκείνους που χρησιμοποιούν πιστόλια και μαχαίρια για να επιβάλουν τα χιτλερικά τους ιδεώδη. Κι ας λειτουργεί πολλές φορές ο νεοφασισμός ως το μακρύ χέρι τού νεοφιλελευθερισμού σε ένα ταγκό από το οποίο κινδυνεύουμε να επιστρέψουμε στο μεσαίωνα...  



Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Ο Κούλης ψάχνει για χουντικούς στη Βενεζουέλα όταν τους έχει σε διπλανά γραφεία...

Αν ρωτήσετε έναν μέσο νεοδημοκράτη ποιο ακριβώς είναι το οικονομικό πρόγραμμα της ΝΔ, μάλλον δεν θα μπορέσει να σας απαντήσει με σαφήνεια. Αν, πάλι, τον ρωτήσετε για την κατάσταση στη Βενεζουέλα, μολονότι η συγκεκριμένη χώρα βρίσκεται σε άλλη ήπειρο και πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη δική μας, θα φανεί πιο κατηγορηματικός στην απάντησή του: "τα κομμούνια φίλοι τού Τσίπρα σκοτώνουν κόσμο ή τον αφήνουν να πεθάνει από την πείνα"...

Μην περιμένετε, πάντως, να σας δώσει περισσότερες εξηγήσεις για το πώς έφτασε η Βενεζουέλα σε αυτό το σημείο. Πιθανότατα δεν γνωρίζει ότι το μακρινό αυτό κράτος στήριζε την ευημερία του στο πετρέλαιο που καταρρέει στις διεθνείς αγορές ούτε τις κατά καιρούς αποτυχημένες απόπειρες πραξικοπήματος της CIA ούτε ότι η χώρα είναι διχασμένη και δεν βγαίνουν στους δρόμους κατά χιλιάδες μόνο αντίπαλοι του Νικολάς Μαδούρο αλλά και τσαβίστας ούτε ότι αν δεν είχε προηγηθεί την τελευταία 20ετία μια ριζική όσο και δίκαιη αναδιανομή- διανομή τού πλούτου και δεν είχαν αναπτυχθεί εκπαιδευτικές και υγειονομικές δομές η κατάσταση σήμερα θα ήταν πολύ χειρότερη...

Αν, επομένως, ο μέσος νεοδημοκράτης αναζητά χούντες και φιλοχουντικούς να καταδικάσει δεν έχει κανένα λόγο να τους ψάχνει στο πρόσωπο του Νικολάς Μαδούρο, ο οποίος άλλωστε είναι εκλεγμένος από το λαό. Ας τους αναζητήσει στο εσωτερικό τής παράταξής του. Έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται να ξεσκονίσει το βιογραφικό και του τελευταίου στελέχους της για να ανακαλύψει την πυρίτιδα. Αρκεί να μάθει, αν δεν το γνωρίζει, ποιος είναι ο αντιπρόεδρος της ΝΔ κι ο τομεάρχης Εσωτερικών της για να διαπιστώσει ότι οι λάτρεις απολυταρχικών καθεστώτων κατοικοεδρεύουν στην Πειραιώς...

Υπενθυμίζω ότι ο Αδ. Γεωργιάδης εξυμνούσε δημοσίως μέχρι προσφάτως τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, διατεινόταν πως δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο και χρέωνε στον Κ. Καραμανλή τον πρεσβύτερο- τον ιδρυτή, δηλαδή, του κόμματος στο οποίο είναι αντιπρόεδρος- την οικονομική κατάρρευση της χώρας. Λίγα χρόνια πριν ο Μ. Βορίδης ήταν γραμματέας τής νεολαίας τής χουντικής ΕΠΕΝ και κυκλοφορούσε στα Εξάρχεια με τσεκούρια...

Σήμερα, βεβαίως, και οι δύο τους, όπως κι άλλοι άλλωστε που κάποτε υμνούσαν τους συνταγματάρχες, έχουν αναβαπτιστεί στην κολυμπήθρα τού Σιλωάμ κι έχουν αυτοανακηρυχθεί μετριοπαθείς, αντιλαϊκιστές εκπρόσωποι του φιλελευθερισμού. Τουλάχιστον τα ινδάλματα της νιότης τους, οι Παπαδόπουλος- Παττακός και σία, παρέμειναν πιστοί στις ιδεοληψίες τους μέχρι τέλους και δεν παράστησαν τους δημοκράτες για ψηφοθηρικούς λόγους...

Όπως κι αν έχει, πάντως, η μεγαλύτερη ευθύνη αναλογεί στον "πολιτικό κρατούμενο" Κούλη: αυτός έδωσε υψηλά πόστα στους αδωνοβορίδηδες, αυτός απέπεμψε την Κ. Παπακώστα για χάρη τού Αδώνιδος, αυτός χαϊδεύει ακροδεξιά αντανακλαστικά στο προσφυγικό, για παράδειγμα, για να μην χάσει πελατεία. Δεν θέλω, όμως, να είμαι άδικος μαζί του, αφού τουλάχιστον με αυτόν τον τρόπο αποδεικνύει την αγάπη και το σεβασμό στο "έργο" τού πατέρα του, ο οποίος είχε ανοίξει το δρόμο για τη χούντα με την αποστασία τού 1965. Καλός γιος, άθλιος πολιτικός, όπως και σχεδόν όλα τα μέλη μιας οικογένειας βουτηγμένης από πάνω έως κάτω στη διαφθορά και στη διαπλοκή...



  

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Δεν εξηγεί η Ελλάδα ούτε τους Μελανσόν ούτε τις Λε Πεν...

Δεν αμφιβάλλω πως η Ελλάδα αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση εντός τής ΕΕ. Η χώρα μας αντιμετωπίζει ζητήματα όπως η διαφθορά, η γραφειοκρατία ή η αναξιοκρατία που στα περισσότερα από τα υπόλοιπα κράτη- μέλη, τουλάχιστον αυτά της δυτικής Ευρώπης, έχουν επιλυθεί σε σημαντικό βαθμό. Γι' αυτό, άλλωστε, και η δημοσιονομική προσαρμογή που απαιτήθηκε από τους Έλληνες, μολονότι ήταν άστοχη τόσο σε ποιότητα όσο και σε ποσότητα και σε σημαντικό βαθμό άδικη, ήταν πολύ μεγαλύτερη σε σύγκριση με άλλες χώρες που εφάρμοσαν μνημόνια ή τέθηκαν υπό επιτροπεία...

Τα παραπάνω εξηγούν γιατί η Ελλάδα δεν έχει βγει ακόμα από την κρίση σχεδόν ακριβώς εφτά χρόνια μετά από την ψήφιση του πρώτου μνημονίου- με την ευθύνη να βαραίνει τόσο τους δανειστές όσο και τους δανειζόμενους-, καθώς και την άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία. Δεν εξηγούν, ωστόσο, και γιατί ριζοσπαστικοποιούνται οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί λαοί, είτε με θετικό είτε με αρνητικό πρόσημο...

Γιατί, για παράδειγμα, την Πορτογαλία κυβερνά ένας αριστερός συνασπισμός; Γιατί οι Podemos στην Ισπανία ανάπτυξαν μια τέτοια δυναμική; Γιατί στη Γαλλία ο Ζαν Λικ Μελανσόν έχει πιθανότητες να μπει στο β' γύρο των προεδρικών εκλογών και γιατί στη Μεγάλη Βρετανία οι Εργατικοί έχουν για ηγέτη τους έναν μαρξιστή;...

Κι από την άλλη, την πιο σκοτεινή πλευρά, γιατί στην ανατολική Ευρώπη έχει αναζωπυρωθεί ο εθνικισμός, γιατί στη Γερμανία το ακροδεξιό AfD αυξάνει τις δυνάμεις του και γιατί στη Γαλλία η Μ. Λε Πεν είναι φαβορί για να περάσει στο β' γύρο; Για όλα αυτά προφανώς δεν φταίει η Ελλάδα ή, έστω, δεν φταίει η χώρα μας σε σημαντικό βαθμό. Η Ευρώπη νοσεί βαριά και γι' αυτό δεν ευθύνονται τα άσωτα "παιδιά" της, αλλά οι αποτυχημένες πολιτικές των "γονέων" τους...

Κατανοώ ότι η ήπειρός μας καλείται να ανταγωνιστεί αναδυόμενες οικονομίες για τις οποίες όροι όπως εργατικά δικαιώματα, κοινωνικό κράτος πρόνοιας ή δίκαιη φορολόγηση είναι παντελώς άγνωστοι. Πώς οφείλει, όμως, να αντιμετωπίσει η Ενωμένη Ευρώπη μια δυστοπία; Υποκύπτοντας σε αυτή με το να κινεζοποιήσει την οικονομία της ή να γίνει πρωτοπόρος στο να καθιερωθούν παγκοσμίως κοινοί κανόνες σε βασικά ζητήματα όπως η προστασία των εργαζόμενων και του περιβάλλοντος και η καταπολέμηση των φορολογικών παραδείσων; Τι νόημα θα έχει, εξάλλου, η κοινή ευρωπαϊκή αγορά αν αυτή μετατραπεί σε ανταλλαγή σκλάβων κι αν τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας θα διαβιώνουν σε συνθήκες που θα θυμίζουν την εποχή πριν τη βιομηχανική και τη γαλλική επανάσταση;...

Αυτοί που ηγεμονεύουν την Ευρώπη δεν αντιλαμβάνονται ότι παίζουν κορώνα γράμματα τα αξιώματά τους με το να προσφέρουν γη και ύδωρ στο νεοφιλελευθερισμό; Αν δεν τους νοιάζει για τους ψηφοφόρους τους, τουλάχιστον ας αφυπνιστούν για να προστατεύσουν τις θεσούλες τους από όσους αξιοποιούν ή εκμεταλλεύονται- διαλέγετε και παίρνετε- τα συμπτώματα των καιρών για να τους τις αρπάξουν...



  

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Τον "τύραννο" Ερντογάν ψήφισαν 25.000.000 Τούρκοι, τον "δημοκράτη" Ντάισελμπλουμ πόσοι Ευρωπαίοι;...

Ξέρετε ποιος είναι πραγματικά σπουδαίος σε οποιοδήποτε τομέα; Εκείνος που το έργο που αφήνει πίσω του μπορεί να επιβιώσει και χωρίς τη δική του φυσική παρουσία. Στην πολιτική, για παράδειγμα, είναι αυτός που κληροδοτεί θεσμούς, νόμους και, κυρίως, νοοτροπία η επιβίωση των οποίων δεν εξαρτώνται από τον ίδιο, αφού έχουν γίνει κτήμα τού λαού, ο οποίος δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει ευεργετήματα που του δόθηκαν μόνο και μόνο γιατί εκείνοι που διαδέχθηκαν τους ευεργέτες του είχαν αντίθετη άποψη. Για όλα αυτά και για πολλά παραπάνω αποτελεί συστατικό στοιχείο μιας υγιούς δημοκρατίας η διάκριση των εξουσιών και η μη υπερσυγκέντρωση αρμοδιοτήτων σε ένα και μόνο πρόσωπο, όσο χαρισματικός κι αν είναι αυτός που ασκεί την εξουσία σε μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο...

Για του λόγου το αληθές ας ξεχάσουμε για λίγο την Τουρκία τού Ρ. Τ. Ερντογάν κι ας γυρίσουμε στη δεκαετία τού '30, όταν ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Φράνκλιν Ρούζβελτ,- πολύ λιγότερο αυταρχικός από τον Τούρκο πρόεδρο κι επικίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη- απαίτησε από το Κογκρέσο την αύξηση των αρμοδιοτήτων του προκειμένου να παρακάμψει το εχθρικό προς αυτόν όσο και συντηρητικό Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας του. Οι γερουσιαστές και οι βουλευτές απέρριψαν το αίτημά του- μολονότι η πλειοψηφία ήταν Δημοκρατικοί, όπως κι ο πρόεδρος- ακριβώς γιατί αντιλήφθηκαν ότι όσο προοδευτικός, ανοιχτόμυαλος κι οραματιστής κι αν είναι κάποιος ηγέτης δεν είναι δυνατό να παρακάμπτει θεσμούς αντλώντας υπερεξουσίες που μπορούν να καταστήσουν επικίνδυνο όχι μόνο τον διάδοχό του αλλά κι αυτόν τον ίδιο, αν υποθέσουμε σωστά πως η εξουσία διαφθείρει και τους καλύτερους ανάμεσά μας...

Σε αυτό το πλαίσιο, όσοι καταγγέλλουν- και καλά κάνουν- τη ροπή τής Τουρκίας προς τον απολυταρχισμό θα έπρεπε να κάνουν το ίδιο και για μια σειρά άλλων καθεστώτων με την αυτή "α λα καρτ" αντίληψη για τη δημοκρατία. Αν ο Ρ. Τ. Ερντογάν είναι τύραννος γιατί να μην θεωρείται το ίδιο, για παράδειγμα, κι ο Βλ. Πούτιν του οποίου οι πολιτικοί αντίπαλοι δολοφονούνται "μυστηριωδώς" ο ένας μετά από τον άλλο; Όσο λαοπρόβλητος, άλλωστε, είναι ο πρόεδρος της Ρωσίας άλλο τόσο είναι κι ο Τούρκος ομόλογός του...

Κι αν ακόμα δεχθούμε ότι η νίκη Ερντογάν στο δημοψήφισμα ήταν οριακή ή ότι στηρίχθηκε στη βία και στη νοθεία, οφείλουμε επίσης να αναγνωρίσουμε ότι κάποιος που ύστερα από 15 χρόνια στην εξουσία και ύστερα από αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις κατορθώνει ακόμα να συγκεντρώνει στο πλευρό του ευρύ κομμάτι τού πληθυσμού αν μη τι άλλο διαθέτει μεγαλύτερη λαϊκή νομιμοποίηση από ηγέτες που δεν εκλέχθηκαν καν από το λαό- βλ. Γ. Ντάισελμπλουμ- ή μόνο από μερικές εκατοντάδες ευρωβουλευτές, όπως ο Ζ. Κ. Γιούνκερ, ή δίχως να έχουν συγκεντρώσει την πλειοψηφία σε απόλυτους αριθμούς, όπως ο Ντ. Τραμπ. Για να μην μιλήσουμε για την Ελλάδα, όπου αν μείνει κάποιος πρωθυπουργός επί τρία συναπτά έτη θα πιστέψουμε ότι κυβερνά μια ζωή ολόκληρη. Καλά κάνουν, επομένως, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις εξελίξεις στη γείτονα, αλλά θα έκαναν ακόμα καλύτερα αν φρόντιζαν να αυξήσουν τη λαϊκή νομιμοποίηση και των δικών τους ηγετών και των αποφάσεών τους...