Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Ο ΔΟΛ δεν είναι παρθένα που "ατιμάζει" ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πόρνη που θέλει να αλλάξει νταβατζή...


Μέχρι πριν μερικές ώρες τα κόμματα της διαπλοκής και τα μιντιακά τους φερέφωνα αγωνιούσαν δήθεν για την τύχη των εργαζόμενων στο ΔΟΛ κι όχι "βεβαίως" για να διασώσουν το προπύργιο της διαπλοκής. Όλα άλλαξαν όταν ο Στ. Ψυχάρης ανάθεσε στον Βασίλη Μουλόπουλο την προσπάθεια διάσωσης του Συγκροτήματος στο οποίο εργάστηκε επί τρεις δεκαετίες. Μόνο που ο τελευταίος δεν καλύπτει τις προδιαγραφές τού πεπτωκότος συστήματος, αφού είναι συριζαίος...

Σύμφωνα με τη δική τους λογική τα "ΝΕΑ" και το "ΒΗΜΑ" έχουν λόγο ύπαρξης μόνο αν δημοσιεύουν άρθρα και ρεπορτάζ κατά του ΣΥΡΙΖΑ. "Σε διαφορετική περίπτωση ας κλείσουν κι ας πάρουν μαζί τους στον τάφο 400 εργαζόμενους", φαίνεται πως είναι το σκεπτικό όσων διαχρονικά χρησιμοποιούν την εργατική τάξη ως ασπίδα των ΔΟΛίων συμφερόντων τους...

Ας υποθέσουμε πως οι εξελίξεις στο ΔΟΛ είναι αποτέλεσμα "χυδαίου εκβιασμού" από την κυβέρνηση, όπως δήλωσε ο Β. Βενιζέλος. Φυσικά και κατακρίνω κάτι τέτοιο- αν και σε όποια έκταση ισχύει- πόσω μάλλον όταν προέρχεται από ένα κόμμα που πολιτεύτηκε έχοντας ως σημαία του το ηθικό πλεονέκτημα και τη μάχη κατά τού τριγώνου τής διαπλοκής...

Επίσης, έχουν κάθε δικαίωμα οι αντιπολιτευόμενοι να στηλιτεύουν τέτοιου είδους πρακτικές. Μόνο που κι ο γράφων δικαιούται να επισημαίνει την υποκρισία να μέμφονται κυβερνητικές παρεμβάσεις στον Τύπο εκείνοι που κρατήθηκαν στην εξουσία επί 40 χρόνια χάρη ακριβώς σε αυτές. Τι θέλω να πω σε απλά ελληνικά; Πως ο ΔΟΛ δεν είναι μια παρθένα που ενδεχομένως να "ατιμάσει" ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μια πόρνη που "απλώς" θέλει να αλλάξει νταβατζή...

Οι εφημερίδες είναι έτσι κι αλλιώς "πεθαμένη" ιστορία στην Ελλάδα κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στο διαδίκτυο και στην τηλεόραση, στις προσφορές στις οποίες έθισαν το κοινό τους ή στην οικονομική κρίση. Είναι αλήθεια ότι και σε χώρες όπου οι κάτοικοί τους παραδοσιακά διαβάζουν, τα έντυπα έχουν καταγράψει σημαντική πτώση και μπορεί μια ημέρα να "πεθάνουν" κι εκεί. Μόνο που έχει σημασία και πώς φεύγει κάπως από τη ζωή, με αξιοπρέπεια δηλαδή ή ατιμασμένος...

Στη δική μας περίπτωση ο έντυπος Τύπος "πεθαίνει" από την περιφρόνηση του αναγνωστικού κοινού, των ανθρώπων δηλαδή που θέλουν ακόμα και σήμερα που τα ηλεκτρονικά "γκάτζετ" βρίσκονται στο απόγειο της δόξας τους να πιάνουν στα χέρια τους χαρτί, αλλά αναγκάζονται να αγγίζουν πατσαβούρες. Ανάμεσα σε αυτούς κι ο γράφων, ο οποίος μεγάλωσε μυρίζοντας σαν ναρκομανής το μελάνι των εφημερίδων και τώρα, μολονότι κι επαγγελματικώς υποχρεωμένος να το πράττει, δεν βρίσκει το λόγο να σπαταλήσει ούτε ένα λεπτό τού ευρώ για να αγοράσει κάποιο έντυπο που όχι μόνο δεν θα έχει κάτι καινούριο να του πει, αλλά που θα του πασάρει την προπαγάνδα τού επιχειρηματία και του κόμματος το οποίο στηρίζει...

Οι εφημερίδες, δυστυχώς, έχουν "πεθάνει" και πολύ φοβάμαι πως το αίμα τους βρίσκεται και στα δικά μου χέρια στο πλαίσιο συμβιβασμών που επιβάλλει η αντίληψη ότι τα τείχη πέφτουν από μέσα κι όχι απέξω. Γι' αυτό και για το μερίδιο της ευθύνης που μου αναλογεί ζητώ συγγνώμη πρώτα από όλα από εκείνους τους ελάχιστους που διαχρονικά δεν θεώρησαν τη δημοσιογραφία σκαλοπάτι για κάποιου άλλου είδους καριέρα ή για τον πλουτισμό τους αλλά την αντιμετώπισαν ως αυτό που θα έπρεπε όντως να είναι, λειτούργημα δηλαδή που οφείλεις να του αφιερωθείς εφ' όρου ζωής με το πάθος που του αξίζει...  





Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Η δύσκολη στιγμή που ένας λαός καλείται να ενηλικιωθεί και να πάψει να κατηγορεί τους "γονείς" του...

Όπου και να ταξιδέψω όχι μόνο η Ελλάδα αλλά κι ο πλανήτης ολόκληρος με πληγώνουν, για να παραφράσω τον Γιώργο Σεφέρη. Στην Ευρώπη ο Β. Σόιμπλε απειλεί την Ελλάδα με το χειρότερο μνημόνιο όλων των εποχών, λες κι έχει βάλει στοίχημα με τον εαυτό του για το πόσο πιο καταστροφικός μπορεί να γίνει, την ίδια ώρα που τα σύνορα παραμένουν ερμητικώς κλειστά, η Μεγάλη Βρετανία προειδοποιείται για μια σκληρή έξοδο από την Ε.Ε. και η Ολλανδία, η Γαλλία, αλλά και η Γερμανία προετοιμάζονται για την κατάληψη των "χειμερινών ανακτόρων" από την ακροδεξιά...

Στις ΗΠΑ, πάλι, η ακροδεξιά έχει ήδη καταλάβει την εξουσία στο πρόσωπο του Ντ. Τραμπ, ο οποίος αν και δεν έχει ακόμα ορκιστεί, ωστόσο έχει ήδη φροντίσει να κοινωνήσει τους βασικούς άξονες της πολιτικής του που κινούνται γύρω από έναν παλαιάς κοπής απομονωτισμό, ο οποίος είναι ανεφάρμοστος στον 21ο αιώνα, και τη μισαλλοδοξία. Α, υπάρχει και η Κύπρος που δεν ξέρω αν "οι εμπόροι την μισούνε", όπως έγραψε κάποτε ο Δ. Σαββόπουλος, πάντως σίγουρα την εποφθαλμιούν προτείνοντας ένα σχέδιο λύσης που κάνει την οριστική διχοτόμηση πιο συμφέρουσα εθνικώς ως επιλογή. Αλήθεια, σας ευχήθηκα καλό 2017 ή μήπως με όλα αυτά το ξέχασα;...

"Και τώρα τι κάνουμε ως χώρα;", είναι το εύλογο ερώτημα. "Συναινούμε σε έξτρα μέτρα 4,5 δισ. ευρώ ώστε να μείνει το ΔΝΤ, να ολοκληρωθεί η β' αξιολόγηση, να υπάρξουν περισσότερες ελπίδες για ουσιαστική διευθέτηση του χρέους, να αποφύγουμε ένα καθαρώς γερμανικό μνημόνιο, να μπούμε στην ποσοτική χαλάρωση και κάποια στιγμή σχετικώς σύντομα να βγούμε στις αγορές; Μπορεί η καταπονημένη μετά από εφτά χρόνια μνημονίων ελληνική κοινωνία να βρει το κουράγιο να αποδεχθεί ένα ακόμα φορτίο δίχως, μάλιστα, να είναι σίγουρη ότι θα είναι το τελευταίο;...

Από την άλλη, πόσο έτοιμη είναι αυτήν τη φορά να έρθει σε πλήρη ρήξη με τους δανειστές; Είναι εύκολο να κατηγορείς τον Αλέξη Τσίπρα πως έκανε κωλοτούμπα το 2015 και μετάτρεψε το "όχι" τού δημοψηφίσματος σε "ναι", αλλά η επανεκλογή του δύο μήνες αργότερα απόδειξε ότι το εκλογικό σώμα ήταν εκείνο που δεν επιθυμούσε το Grexit, προτιμώντας το διάβολο που γνώριζε...

Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα και, πάντως, για να δοθούν απαιτείται πρώτα ο καθένας μας να προχωρήσει αρχικώς σε μια σοβαρή ενδοσκόπηση και για πρώτη ίσως φορά να προτάξει το ταξικό κι εθνικό του συμφέρον πάνω από το ατομικό- οικογενειακό. Αυτό που γνωρίζω, πάντως, είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν διαθέτει τη λαϊκή εντολή ούτε για να υπογράψει νέα μέτρα 4,5 δισ. ευρώ, αλλά ούτε και για να αποφασίσει Grexit. Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι αν στο τέλος πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στα δύο οφείλει να προσφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία, είτε μεταφράζεται σε δημοψήφισμα- με καθαρό ερώτημα αυτήν τη φορά για την παραμονή ή όχι στην Ευρωζώνη- είτε βουλευτικές εκλογές με απολύτως διασαφηνισμένα διλήμματα...

Ο πολυχαϊδεμένος κυρίαρχος λαός, ο οποίος επιλέγει να αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους από το να αναλαμβάνει τις ευθύνες του- είναι εκείνος από τον οποίο απαιτεί η δημοκρατία να δώσει ένα τέλος στο δράμα, θετικό ή αρνητικό θα το κρίνει η Ιστορία. Είτε μας αρέσει είτε όχι έχουμε χρέος κι απέναντι στις γενιές που θα μας διαδεχθούν να ενηλικιωθούμε επιτέλους...







Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Μέχρι να βρούμε φρέσκα, ζουμερά πορτοκάλια ας βολευτούμε με τα ξινισμένα λεμόνια...

Αργά ή γρήγορα- μην μου ζητάτε να σας ορίσω σαφή ημερομηνία, κανείς δεν μπορεί να το κάνει- η εποχή των μνημονίων θα τελειώσει, όπως τέλειωσαν και η Κατοχή, η δικτατορία των συνταγματαρχών και η μεταπολίτευση. Αυτό σημαίνει και πως το πολιτικό μας προσωπικό οφείλει να προετοιμάζεται για την επόμενη ημέρα, η οποία θα βρει την Ελλάδα σε παρόμοια- αν κι όχι ίδια- κατάσταση με αυτή που βρέθηκε και μετά από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κι αν το σενάριο ενός εμφυλίου πολέμου πέρα από ανεπιθύμητο είναι κι ακραίο, πρέπει να έχουμε υπόψη πως η εθνική ενότητα μόνο πάνω στην κοινωνική δικαιοσύνη είναι δυνατό να χτιστεί. Σε διαφορετική περίπτωση οι αντίπαλοι ιδεολογικοί πόλοι όχι μόνο θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, αλλά θα είναι κι απαραίτητο αυτό να συμβεί. Για να το προσωποποιήσω, διαφορετική Ελλάδα θέλει ο Αλέξης Τσίπρας κι άλλη ο άθλιος Κούλης...

Αν μεταρρυθμίσεις θεωρούνται οι περικοπές δαπανών για την Υγεία και την Παιδεία και η πλήρης ιδιωτικοποίησή τους, η οριστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας ή η αύξηση του ΦΠΑ για τα φάρμακα και τα βασικά είδη διατροφής ώστε να πληρώνουν ελάχιστους φόρους οι έχοντες και κατέχοντες, ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω. Δοκίμασα και δοκιμάσαμε αρκετά από αυτά τα "φάρμακα" τα τελευταία εφτά χρόνια χωρίς επιτυχία. Όταν η χώρα επιστρέψει στην κανονικότητα δεν θα έχει ανάγκη από περισσότερο νεοφιλελευθερισμό ούτε όμως κι από κρατικό πατερναλισμό, τα δύο μοντέλα δηλαδή που κατά κόρον εφαρμόστηκαν και στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια...

Χρειαζόμαστε, τόσο η χώρα μας όσο και η Ευρώπη κι ο πλανήτης ολόκληρος, περισσότερο σοσιαλισμό. Με αυτό δεν εννοώ τη δικτατορία τού προλεταριάτου, την κατάργηση των εκλογών, τη στέρηση ατομικών και πολιτικών ελευθεριών ή τη λογοκρισία, αλλά ένα πρότυπο κοινωνίας που θα έχει ως ελάχιστη αναφορά το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος, ωστόσο θα το ξεπερνά κατά πολύ σε στόχους και φιλοδοξίες. Δεν αρκούν, για παράδειγμα, πλέον η δίκαιη αναδιανομή τής φτώχειας, τα επιδόματα, οι κατώτατοι μισθοί και συντάξεις και η στοιχειώδης Υγεία και Παιδεία.

Απαιτείται ριζική και δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και δημιουργία ίσων ευκαιριών για την παραγωγή νέου. Γιατί να μην υπάρχει, για παράδειγμα, κι ανώτατος μισθός και γιατί οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες να θεωρούνται αυτονόητες όταν πρόκειται για ένα τηλεοπτικό τάλεντ σόου, αλλά γραφικές όταν αναφερόμαστε σε πολύ σημαντικότερες αποφάσεις με κοινωνικό αντίκτυπο;...

Οι μονοκομματικές κυβερνήσεις έκλεισαν τον κύκλο τους και οι κυβερνήσεις συνεργασίας ακόμα κινούνται στον αστερισμό τού πρόσκαιρου τακτικισμού, όπως αποδεικνύουν οι συγκυβερνήσεις ΝΔ- ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Αν ο προοδευτικός κόσμος επιθυμεί αριστερόστροφες πολιτικές μακράς πνοής, αυτές δεν θα μπορέσει να τις βρει όσο η κυβέρνηση της Αριστεράς εξαρτάται από τις ψήφους ενός εθνολαϊκιστικού κόμματος όπως αυτό του Π. Καμμένου, που αντιδρά στο κοινωνικό πεδίο σε οτιδήποτε δεν μυρίζει ναφθαλίνη- από τη χορήγηση ιθαγένειας στα παιδιά μεταναστών που έχουν ανατραφεί στην Ελλάδα μέχρι το γάμο των ομοφυλόφιλων.

Τώρα που η Δημοκρατική Συμπαράταξη δείχνει να εξοστρακίζει τα δεξιά της βαρίδια, που το Ποτάμι στερεύει, που η Ένωση Κεντρώων μοιάζει έτοιμη από καιρό να συνδράμει σε κυβερνητικό επίπεδο και που Κωνσταντοπούλου- Λαφαζάνης δεν αποκλείεται να επιστρέψουν στο "μαντρί" είναι η ώρα να διαμορφωθεί ένας όσο το δυνατό ευρύτερος προοδευτικός πόλος, ο οποίος αρχικώς θα αποτελέσει ανάχωμα στη νεοφιλελεύθερη μητσοτακική ΝΔ και στη συνέχεια θα οδηγήσει τον τόπο στη μεταμνημονιακή εποχή...

Θα με ρωτήσετε αν όλα αυτά μπορούν να γίνουν και με τη συμμετοχή πολιτικών όπως η Φώφη, ο ρεζίλης των Παπανδρέου ή ο Β. Λεβέντης. Θα σας απαντήσω πως είναι υποχρέωσή μας να συνεχίσουμε να αναζητάμε φρέσκα ζουμερά πορτοκάλια. Όταν, όμως, η ζωή μάς δίνει λεμόνια, έστω και ξινισμένα, είναι καθήκον μας να φτιάξουμε λεμονάδα αν δεν θέλουμε να μείνουμε διψασμένοι...



Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Ομπάμα, Ρούζβελτ και Χίτλερ μαζί...

Περισσεύουν οι υμνολογίες παγκοσμίως για τον Μπαράκ Ομπάμα, κι αυτό είναι λογικό αν σκεφτεί κανείς ποιον διαδέχθηκε και ποιος τον διαδέχεται. Πάντοτε, άλλωστε, το μέγεθος των πολιτικών ανδρών εξαρτάται από την εποχή τους και τους αντιπάλους τους. Όπως κι αν έχει, ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ έχει πολλά για τα οποία θα πρέπει να υπερηφανεύεται, αλλά και πολλά για τα οποία θα όφειλε να ντρέπεται...

Η μεταρρύθμιση στο χώρο τής υγείας, που για τα δεδομένα στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού μοιάζει με Οκτωβριανή Επανάσταση, συγκαταλέγεται ασφαλώς στα επιτεύγματά του. Κυρίως, ωστόσο, ακολούθησε μια οικονομική πολιτική στο πρότυπο του "Νιου Ντιλ" του Φράνκλιν Ρούζβελτ και της καλύτερης εκδοχής τής σοσιαλδημοκρατίας η οποία έφερε αποτελέσματα: σνομπάρισε τη λιτότητα, τύπωσε χρήμα, προκάλεσε δημόσιες επενδύσεις και η Αμερική κατάφερε να εξέλθει της κρίσης δυνατότερη και με το ποσοστό ανεργίας σε χαμηλό επίπεδο. Αν και η Ευρώπη ακολουθούσε τον ίδιο δρόμο, οι λαοί της θα ήταν σήμερα πολύ ευτυχέστεροι...

Μόνο που η προεδρία Ομπάμα δεν ήταν τόσο ονειρική όσο την θέλουν τα γυαλιστερά εξώφυλλα που προσφέρουν αφειδώς ο χαρισματικός Μπαράκ, η επικοινωνιακή σύζυγός του και οι κόρες τους. Οι ταξικές ανισότητες στις ΗΠΑ είναι σήμερα ελάχιστα πιο μαζεμένες σε σύγκριση με το 2008, ελάχιστοι εξακολουθούν να κερδίζουν όσα εκατομμύρια συνανθρώπων τους μαζί- απόδειξη ότι τα οφέλη τής παγκοσμιοποίησης δεν μοιράζονται δικαίως- και κάθε τρεις και λίγο ένας μαύρος πέφτει νεκρός από σφαίρες αστυνομικού. Κι αν αυτό είναι εσωτερική τους υπόθεση, το ότι ο Μπ. Ομπάμα, με την ιμπεριαλιστική όσο κι άφρονα ψυχροπολεμική εξωτερική του πολιτική, παραλίγο να πυροδοτήσει ένα Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο με αφορμή τη Μέση Ανατολή και την εμφανώς υποκινούμενη "Αραβική Άνοιξη" και στόχο τη Ρωσία μάς αφορά όλους...

Προκειμένου να πείσει την ανθρωπότητα ότι οι ΗΠΑ συνεχίζουν να είναι η μοναδική υπερδύναμη- μολονότι ο πλανήτης μας γίνεται όλο και πιο πολυπολικός- θέλησε να δημιουργήσει έναν παγκόσμιο μπαμπούλα, έναν εχθρό εναντίον τού οποίου θα έπρεπε να συνασπιστεί όλος ο "ελεύθερος κόσμος". Δεν ισχυρίζομαι πως ο Βλ. Πούτιν είναι κάποια αρσακειάδα και δεν έχει κι εκείνος το δικό του μερίδιο ευθύνης για την αναστάτωση που βιώνουμε. Μόνο που και εν έτει 2017, όπως άλλωστε κι επί Σοβιετικής Ένωσης, δεν υπάρχουν διάβολοι στη διπλωματική σκακιέρα παρά μόνο λιοντάρια που δεν θα ησυχάσουν αν δεν μείνει μόνο ένα από αυτά στη ζούγκλα. Και στο μεσοδιάστημα, βεβαίως, υποφέρουν τα βατράχια...

Υπό αυτή την έννοια, της μεγαλομανούς δηλαδή επεκτατικής πολιτικής που πρώτα καθορίζει τους εχθρούς και μετά τους φίλους, ο Μπ. Ομπάμα ομοιάζει του Χίτλερ κι όχι βεβαίως γιατί έστειλε Εβραίους να βρουν τον θάνατο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή γιατί πάσχει από κάποια ψυχωσική παρέκκλιση, τα οποία προφανώς και δεν ισχύουν. Για όλα αυτά, όμως, όσο κι αν με ανησυχεί (sic) η προεδρία Τραμπ, για τον οποίο ο μεγάλος εχθρός είναι η Κίνα οπότε ετοιμαστείτε για έναν άλλου είδους Ψυχρό Πόλεμο, αισθάνομαι και μια ανακούφιση που ο χρόνος τού Μπ. Ομπάμα στέρεψε και δεν θα μπορέσει να απελάσει κι άλλους Ρώσους διπλωμάτες μέχρις ότου η Γη μας να μετατραπεί για τα καλά σε ένα απέραντο φρενοκομείο...

Η Ιστορία δεν θα καταχωρήσει τον 44ο Αμερικανό πρόεδρο στο ίδιο κεφάλαιο με τον Χίτλερ, τον Μουσολίνι ή τον Στάλιν και δικαίως. Ούτε, όμως, και σε εκείνο που είναι αφιερωμένο σε όσους αγωνίστηκαν για την παγκόσμια ειρήνη κι ας έλαβε ένα σχετικό Νόμπελ στην αρχή τής προεδρίας του που στο φινάλε της μοιάζει τόσο ειρωνικό...

 


Όταν ο ανίκανος υπουργός δεν παραιτείται, απολύεται...

Τουλάχιστον ο Δημήτρης Βίτσας είχε το θάρρος να το παραδεχθεί ότι η κυβέρνηση πιάστηκε απροετοίμαστη στη Λέσβο, όπου οι πρόσφυγες αφέθηκαν να ξεπαγιάσουν στις σκηνές τής ντροπής. Αλίμονο, ωστόσο, αν αυτό είναι αρκετό για να συγχωρηθούν οι ευθύνες όσων είναι αρμόδιοι, με πρώτο και κύριο τον Γ. Μουζάλα. Ο άνθρωπος είναι γιατρός εγνωσμένης αξίας, με χρόνια προσφοράς στο ακτιβιστικό κίνημα. Μόνο που κανένας μας δεν είναι ικανός για τα πάντα και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Γ. Μουζάλας έχει αποδειχθεί πολλάκις ανίκανος να διαχειριστεί, στο μέτρο τού ανθρωπίνως δυνατού βεβαίως, το προσφυγικό...

Δεν είναι μόνο η απρονοησία ενόψει του κύματος κακοκαιρίας ούτε φυσικά ευθύνεται ο ίδιος για τα παγκόσμια προσφυγικά και μεταναστευτικά ρεύματα. Είναι εγκληματική, ωστόσο, η πολύ χαμηλή απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων που διατίθενται για τη διαχείριση του προσφυγικού και η ανεξέλεγκτη σε βαθμό επικινδυνότητας δράση ΜΚΟ, που αποκαλύπτουν κάτι χειρότερο από δόλο, ανικανότητα...

Δέχομαι ότι οι Ευρωπαίοι μάς πετάνε λεφτά για να μην αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες, ότι η μετεγκατάσταση προσφύγων προχωρά με πολύ αργούς ρυθμούς, ότι η τοπική αυτοδιοίκηση δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων κι ότι ορισμένοι φορείς και πολίτες εξακολουθούν να συμπεριφέρονται ρατσιστικά κι όχι ανθρώπινα. Μόνο που στο τέλος ο λογαριασμός φτάνει, και δικαίως, στα χέρια τής κεντρικής διοίκησης. Κι όταν η τελευταία δεν έχει το θάρρος ούτε καν να παραδεχθεί τα λάθη της τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την απόλυση του αρμόδιου υπουργού, ο οποίος με την ουσιαστική απραξία του προσβάλλει την Αριστερά στο σύνολό της, προσφέροντας επιχειρήματα σε εκείνους που πολύ θα ήθελαν να μπουν νάρκες στο Αιγαίο ώστε να γλιτώσουμε με αυτόν τον τρόπο από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες...

Όπως είναι, επίσης, προσβλητικό για την Αριστερά το ότι η κυβέρνηση δεν παίρνει επισήμως θέση κατά τής έκδοσης των οκτώ Τούρκων αξιωματικών στη χώρα τους, όπου στην καλύτερη γι' αυτούς περίπτωση το καθεστώς Ερντογάν τους περιμένει για να τους βασανίσει. Είναι ταπεινωτικό οι αρμόδιοι υπουργοί να κρύβονται πίσω από την ανεξαρτησία τής δικαιοσύνης αντί να γίνουν οι ίδιοι μπροστάρηδες του αιτήματος να μην εκδοθούν, όταν αυτό είναι ηλίου φαεινότερο ότι πρέπει να γίνει και με βάση το εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο...

Αν η Τουρκία θέλει να ξεκινήσει πόλεμο με την Ελλάδα μπορεί να βρει χίλιες δυο άλλες δικαιολογίες και, πάντως, δεν χρειάζεται να περιμένει να πληροφορηθεί την τύχη των αξιωματικών της. Αλίμονο, άλλωστε, αν ένα κράτος- μέλος τής ΕΕ ποδοπατήσει θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αξίες μόνο και μόνο για να μην αναστατώσει έναν παρανοϊκό ηγεμόνα, ο οποίος με το μεγαλοϊδεατισμό του έχει εκνευρίσει ακόμα και τους Αμερικανούς. Καλύτερα να το κλείσουμε από τώρα το μαγαζί σε μια τέτοια περίπτωση...



   

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Είπαμε να τελειώνουμε με τους διαπλεκόμενους, όχι να τους κάνουμε ήρωες...

Οι δημοσιογράφοι που συνελήφθησαν με τη διαδικασία τού αυτόφωρου κατόπιν σχετικής επιθυμίας τού Π. Καμμένου έχουν τόση εξοικείωση με την ελεύθερη, μαχητική έρευνα όση και οι Έλληνες με το σιβηρικό ψύχος. Την ημέρα, για παράδειγμα, που θα διαβάσετε στα "Παραπολιτικά" κάποιο ρεπορτάζ για το πλοίο τής ηρωίνης "Noor 1" ή για τα στημένα παιχνίδια στο ποδόσφαιρο, σας καλώ να μου ζητήσετε να βγω με το μποξεράκι στην τηλεόραση, όπως ο Γκάρι Λίνεκερ όταν πήρε το πρωτάθλημα Αγγλίας η Λέστερ...

Δεν γνωρίζω αν ο ανήλικος γιος τού υπουργού Άμυνας εμπλέκεται στην οργάνωση των Ρούπα- Μαζιώτη ούτε αν όντως ο συλληφθείς αυτοφωράκιας (όλοι ξέρουμε ποιος είναι ο πραγματικός εκδότης) κι ο διευθυντής του εκβίαζαν, μέσω του παιδιού του, τον Π. Καμμένο για να μην προχωρήσει η ιστορία με τα μαύρα ταμεία τού ΚΕΕΛΠΝΟ, από τα οποία φέρεται να έχουν καρπωθεί μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ καθένας από τους δύο δημοσιογράφους. Θα περιμένω από τη δικαιοσύνη να μου λύσει τις απορίες...

Ξέρω, όμως, από πρώτο χέρι ότι η δημοσιογραφία δεν μπορεί να ασκείται ελεύθερα όταν από τη μια στιγμή στην άλλη έχει το δικαίωμα να σε συλλαμβάνει ένας αστυνομικός με τη διαδικασία τού αυτόφωρου σαν να σε έχει πιάσει να κάνεις φόνο ή ληστεία. Ο Αλμπέρ Καμί είχε κάτι παραπάνω από δίκιο όταν έλεγε πως ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι καλός ή κακός, αλλά ο λογοκριμένος, υπό ασφυκτικούς περιορισμούς Τύπος δεν είναι δυνατό να είναι κάτι άλλο από κακός. Η Ελλάδα είναι η μοναδική ίσως χώρα τού υποτίθεται αναπτυγμένου κόσμου που χαρακτηρίζει στο νομικό της σύστημα και ποινικά τα αδικήματα που τελούνται διά του Τύπου...

Φυσικά ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να ζητά αποζημίωση και την αποκατάσταση της προσωπικότητάς του στην περίπτωση που εκτιμά πως αυτή έχει τρωθεί από ένα δημοσίευμα ή από μία μετάδοση. Η ευνομούμενη πολιτεία, ωστόσο, οφείλει να σταθμίζει αγαθά και να προκρίνει αυτά τα οποία έχουν μεγαλύτερη σημασία για την εύρυθμη λειτουργία της. Ως προς τη δημοσιογραφία, είναι προτιμότερο να γραφτεί ή να μεταδοθεί και μια κουβέντα παραπάνω για ένα δημόσιο πρόσωπο από το να συλλαμβάνεται ο δημοσιογράφος, λες και βρισκόμαστε σε δικτατορικό καθεστώς, ακόμα και στην περίπτωση που προβεί σε κάποια αξιολογική κρίση...

Με την πρωτοβουλία του ο Π. Καμμένος χάνει το δίκιο του, αν αυτό βεβαίως βρίσκεται με το μέρος του, και ταυτοχρόνως φέρνει σε δύσκολη θέση μια κυβέρνηση η οποία έχει υποσχεθεί να τελειώσει τη διαπλοκή κι όχι να την ηρωοποιήσει. Και σε αυτό το πεδίο, όμως, τα λόγια έχουν καπελώσει τα έργα από τα οποία, άλλωστε,κρινόμαστε όλοι στο τέλος. Την ώρα που οι καναλάρχες απαιτούν να μην υποβάλουν ούτε καν πόθεν έσχες- όπως είναι αναγκασμένος να υποβάλει κι ο πιο φτωχός δημοσιογράφος- και οι τηλεοπτικές άδειες τελούν ακόμα στο στάδιο της διακήρυξης ιδεών- ανεξαρτήτως αν γι' αυτό η ευθύνη βαραίνει περισσότερο άλλους κι όχι την κυβέρνηση- ήταν επικοινωνιακά τουλάχιστον άστοχο εκ μέρους Καμμένου να ζητήσει χειροπέδες για τους "παραπολιτικούς" δημοσιογράφους.

Δεν κατάφερε τίποτα περισσότερο από το να συμβάλει στο ξέπλυμα ενός μιντιακού- επιχειρηματικού- πολιτικού συστήματος που λειτουργεί πάνω στο μοντέλο των συγκοινωνούντων δοχείων, τα απόβλητα των οποίων καταλήγουν στην κοινή γνώμη. Φυσικά και κατανοώ τον πατέρα που εξεγείρεται όταν χρησιμοποιούν το παιδί του για αλλότριους σκοπούς. Μόνο που ο Πάνος είναι παμπόνηρος και πολλά χρόνια στην πολιτική για να μην αντιλαμβάνεται ότι αν επιτρέψεις στους άλλους να δουν το δάκρυ σου τότε θα σε πατήσουν κάτω έως ότου να μην βγάζεις πια ούτε αναπνοή...



 

      

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Το παιδί των Ρούπα- Μαζιώτη είναι δικό τους θύμα, όχι του κράτους...

Έπρεπε να επιταχυνθεί η διαδικασία λήψης απόφασης για την επιμέλεια του γιου των Ρούπα- Μαζιώτη; Έπρεπε κι αν ο νόμος είναι αυτός που φέρνει καθυστερήσεις, έστω κι ελάχιστων ημερών, τότε να αλλάξει πάραυτα. Από αυτό, ωστόσο, μέχρι του να δημιουργηθεί ένα τσίρκο εντυπώσεων γύρω από την τύχη ενός ανήλικου, με ακραίες εκφράσεις για συνθήκες κράτησης προκειμένου να ηρωοποιηθούν στα μάτια ορισμένων δύο τρομοκράτες, υπάρχει μεγάλη απόσταση...

Κανένας μας, βεβαίως, δεν μπορεί να προδικάσει πώς θα καταλήξει στη ζωή του ένα παιδί έξι χρόνων. Φαντάζομαι, ωστόσο, πως αν του έχουν προκληθεί ανεπούλωτα τραύματα αυτά δεν οφείλονται στο ότι έβλεπε συνεχώς αστυνομικούς επί δύο ημέρες σε ένα νοσοκομείο, αλλά στο ότι οι γονείς του ζούσαν κυνηγημένοι επί χρόνια, αυτοκυνηγημένοι θα έγραφα για να είμαι πιο ακριβής. Γιατί αυτό είναι σήμερα το αντάρτικο πόλης, μια επαναστατική γυμναστική που αφήνει πίσω της ρημαγμένες ψυχές και οικογένειες...

Δεν είμαι σε θέση να μιλήσω από καθέδρας για το πώς πρέπει να μεγαλώνει κανείς παιδιά: ούτε το έχω σπουδάσει ούτε το έχω κάνει. Αν, όμως, ισχύει πως ο χαρακτήρας ενός ατόμου διαμορφώνεται στα παιδικά του χρόνια και, μάλιστα, μέχρι την ηλικία των πέντε χρόνων τότε είναι φανερότατη η επίδραση που έχουν πάνω του οι γονείς του. Επομένως, ίσως θα ήταν λογικό όποιοι ενήλικοι επιθυμούν να φέρουν στον κόσμο άλλους ανθρώπους να περνούν πρώτα από ένα τεστ που να επιβεβαιώνει ή όχι ότι διαθέτουν έστω τις ελάχιστες προδιαγραφές για κάτι τέτοιο, όσο οργουελικό κι αν διαβάζεται. Δυστυχώς δεν είναι όλοι κατάλληλοι για να γίνονται γονείς κι αυτό έχει αποδειχθεί σε πολλές περιπτώσεις και δεν αναφέρομαι μόνο στους παιδοκτόνους ή στους παιδόφιλους, αλλά και σε "συνηθισμένες" οικογένειες που μεγαλώνουν προβληματικά άτομα που είτε δεν έλαβαν αγάπη είτε ανατράφηκαν με την πεποίθηση ότι κανένας άλλος δεν έκανε παιδί παρά μόνο η Μαριώ τον Γιάννη...

Με βάση όλα τα παραπάνω, αν το παιδί των Ρούπα- Μαζιώτη είναι θύμα, θύτης δεν είναι το κράτος αλλά οι γονείς του. Φυσικά ενυπάρχει η ατομική ευθύνη για το πώς θα καταλήξουμε στη ζωή μας, η οποία παίζει και το σημαντικότερο ρόλο. Σε διαφορετική περίπτωση όλα τα παιδιά ληστών ή τρομοκρατών θα γίνονταν και οι ίδιοι ληστές και τρομοκράτες και θα αθωώνονταν από τα δικαστήρια δικαίως λόγω κακού DNA. Ωστόσο ο ρόλος των γονέων είναι καταλυτικός και για τα καλά και για τα άσχημα, γι' αυτό και δεν είναι ντροπή όσοι είναι ήδη ή όσοι επιθυμούν να γίνουν να συνομιλήσουν με κάποιον παιδοψυχολόγο ή να διαβάσουν και κάνα σχετικό βιβλίο.

Δεν πιστεύω ότι οι λύσεις βρίσκονται στους ειδικούς ή στα "μάνιουαλ", αλλά είναι θαμμένες κάτω από τις προκαταλήψεις και τις βεβαιότητές μας. Κι αν οι ειδικοί και τα "μάνιουαλ" δεν είναι κομπογιαννίτες τότε μας βοηθούν να τις ανακαλύψουμε. Πάντως λύση δεν είναι να μεγαλώνεις σε γιάφκες περιμένοντας από τους γονείς σου να αλλάξουν τον κόσμο βάζοντας βόμβες σε υποκαταστήματα τραπεζών στη χάση και στη φέξη και κατηγορώντας στη συνέχεια το κράτος γιατί το παιδί τους συνομίλησε για λίγο με θεραπευτές σε ένα νοσοκομείο...