Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Ο Παπάκ έχει...ρεύμα στους διαπλεκόμενους!


Αν κάποτε στηθεί Ειδικό Δικαστήριο στο οποίο κατηγορούμενοι για εσχάτη προδοσία θα είναι όλοι όσοι οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική υποδούλωση θα πρέπει να φυλαχτεί μια θέση και για τον Γ. Παπακωνσταντίνου! Ο σημερινός υπουργός ΠΕΚΑ έκανε ό,τι μπορούσε όταν ήταν υπουργός Οικονομικών για να τεθούμε υπό διεθνή κηδεμονία, με μεγαλύτερο έγκλημά του το "φούσκωμα" του ελλείμματος του 2009. Αν δεν είχε σπουδάσει οικονομικά στα καλύτερα ξένα πανεπιστήμια κι αν δε διέθετε κυβερνητική εμπειρία, αλλά κι αντίστοιχη σε διεθνείς οργανισμούς μπορεί και να απέδιδα τις καταστροφικές πολιτικές του σε άγνοια. Δυστυχώς, όμως, δε μπορώ να του απονείμω αυτό το ελαφρυντικό. Ο Παπάκ ήξερε πολύ καλά τί έκανε και, για να μιλήσουμε νομικά, δεν ενέργησε από ενσυνείδητη αμέλεια αλλά από δόλο...
Σε άλλα πολιτικά συστήματα οι πολιτικοί που αποτυγχάνουν, πηγαίνουν σπίτια τους ή ακόμα και φυλακή όταν αποδεικνύεται ότι καταχράστηκαν την εξουσία τους. Στο Ελλαδιστάν, όμως, κανένας φαύλος δεν πηγαίνει χαμένος! Η χειρότερη τιμωρία που μπορεί να υποστεί από τον πολιτικό του προϊστάμενο είναι η μετάθεσή του σε άλλο υπουργείο, λιγότερο "βαρύ" αλλά το ίδιο προσοδοφόρο όταν έχει τις κατάλληλες γνωριμίες. Κι ο Παπάκ έχει τις άκρες του στον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας! Τις είχε από την εποχή που ως μέλος του Δ.Σ. του ΟΤΕ λειτουργούσε ως ο "από μέσα" των προμηθευτών του...
Οι καιροί μπορεί να αλλάζουν, αλλά ο Παπάκ βρίσκει πάντοτε τον τρόπο να είναι ευχάριστος στους πλούσιους φίλους του. Τελευταία χάρη που τους έκανε είναι η αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ κατά 12% σε μια εποχή που οι περισσότεροι πολίτες βλέπουν τα εισοδήματά τους να μειώνονται ραγδαία. Ποιός επωφελείται από αυτήν την απόφαση; Μα, οι ιδιώτες πάροχοι ενέργειας βεβαίως, οι οποίοι δε μπορούν να ανταγωνιστούν τη ΔΕΗ παρά μόνο αν αυτή απαξιωθεί. Κι αυτό συμβαίνει όχι μόνο με τις αυξήσεις στο ρεύμα, αλλά και με μια σειρά άλλων κινήσεων που δρομολογούντα, όπως το πρωτοφανές της παραχώρησης εργοστασίων της σε ιδιώτες στο όνομα του ελεύθερου ανταγωνισμού! Αυτή ήταν, όμως, και παραμένει η ιδιωτική επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα: κρατικοδίαιτη, μιζαδόρικη και καθόλου καινοτόμα. Ευτυχώς, ωστόσο, για τους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες, το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι γεμάτο με πρόθυμους να ξεπουλήσουν δημόσια περιουσία Παπάκ...
Υ.Γ.: Καλή Χρονιά, με υγεία, δημιουργία κι αντίσταση σε εκείνους που βλέπουν τις ζωές μας σα χωράφια τους...

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Είμαστε όλοι βορειοκορεάτες!



Επιτρέψτε μου να καταθέσω μια αιρετική άποψη: ο οδυρμός των βορειοκορεατών κρύβει, μέσα στην υπερβολή του, μια αληθινή προσήλωση στον αποθανόντα "Πολυαγαπημένο Ηγέτη" Κιμ Γιονγκ Ιλ! Μη με παρεξηγείτε, είμαι ο τελευταίος που του αρέσει να απολογείται για αυταρχικούς δικτάτορες οι οποίοι καταδικάζουν τους λαούς τους στην εξαθλίωση και στην πείνα στο όνομα όμορφων ιδεών, ενώ την ίδια ώρα εκείνοι ζουν στα πλούτη τα οποία κληροδοτούν στα παιδιά τους. Ο τύραννος είναι τύραννος ακόμα κι όταν ισχυρίζεται πως τον επιβουλεύονται οι καπιταλιστικές δυνάμεις...Τότε γιατί κλαίνε τον Κιμ Γιονγκ Ιλ με τέτοιο πάθος οι βορειοκορεάτες; Είναι πολύ απλό: για τον ίδιο λόγο που και οι έλληνες δεν ξεσηκώνονται ενάντια σε ένα σύστημα που διαιωνίζει την κοινωνική αδικία. Αν υπήρχαν νομικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα της πλύσης εγκεφάλου την εποχή που αυτή εφευρέθηκε, τότε ο δημιουργός της θα "κολυμπούσε" στο χρήμα...

Οι βορειοκορεάτες από την ώρα που ξυπνούσαν μέχρι τη στιγμή που πήγαιναν για ύπνο έβλεπαν, άκουγαν, οσφραίνονταν, γεύονταν, ακουμπούσαν τον Κιμ Γιονγκ Ιλ! Οι πέντε ανθρώπινες αισθήσεις ήταν ιδιοκτησία του καθεστώτος, το οποίο έτσι δε χρειαζόταν τα όπλα για να επιβληθεί. Το ίδιο συμβαίνει και στο δυτικό πολιτισμό, όχι όμως με το γκροτέσκο τρόπο που ακολουθείται στη Βόρειο Κορέα. Ο καπιταλισμός επιβιώνει γιατί έχει καταφέρει να πλασάρει την παραμύθα πως όλοι μπορούμε να γίνουμε πλούσιοι αρκεί να "ακολουθήσουμε το όνειρό μας". Γι' αυτό και υπομένουμε όλα τα δεινά, ζώντας με την ψευδαίσθηση πως θα γυρίσει ο τροχός χάρη στη σκληρή μας εργασία κι όλος ο πλανήτης θα μας ανήκει...

Συγγνώμη που σας ξυπνώ απότομα, αλλά στη ζωή δεν παίρνεις ό,τι αξίζεις, αλλά ό,τι διεκδικείς. Αν αυτά είναι μόνο το χρήμα και η εξουσία θα τα πάρεις, μόνο που πρέπει να πληρώσεις και το ανάλογο αντίτιμο, όπως μπορεί να μας διαβεβαιώσει κι ο...Φάουστ. Μόνο η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη, οι οποίες μπορούν να αποκτηθούν με ένα διαφορετικό σύστημα διαπαιδαγώγησης, οικογενειακής και σχολικής, μπορεί να μας λυτρώσει. Χωρίς, όμως, να χάνουμε την ατομικότητα που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τα πρόβατα...

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Μικροί άνθρωποι σε μεγάλες θέσεις!



Ποιά είναι η αγαπημένη σας ματαιοδοξία; Και μη μου πείτε πως δεν έχετε καμία γιατί πρώτο από όλους κοροϊδεύετε τον εαυτό σας! Δεν θα σας αποκαλύψω τη δική μου, εκτός αν υποσχεθείτε να με βοηθήσετε να την εκπληρώσω, αλλά θα σας υπενθυμίσω ποιά ήταν αυτή για το "σατανά" Αλ Πατσίνο στο "Δικηγόρο του Διαβόλου": η ματαιοδοξία κυρίες και κύριοι! Σαν αυτή από την οποία χαρακτηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό ο ρεζίλης των Παπανδρέου, ο οποίος για να παραμείνει πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς είναι πρόθυμος να οδηγήσει το κόμμα που ίδρυσε ο πατέρας του και το οποίο, στην ουσία, κληρονόμησε σε μια ιστορική συντριβή στις επερχόμενες εκλογές...

Αν θέλετε την άποψή μου, θεωρώ τη ματαιοδοξία τη φιλοδοξία των μετρίων. Εκείνων, δηλαδή, που μπερδεύουν το μπόι τους με τη σκιά τους, των τραγικών περιπτώσεων που πιστεύουν ότι η ζωή, η ιστορία, ο λαός, ο θεός τούς χρωστούν τα πάντα και γι' αυτό θα πρέπει να υπομένουν στωικώς όλες τις παραξενιές τους. Από αυτήν την ασθένεια πάσχει κι ο ρεζίλης αλλά και η μητέρα του, οι οποίοι δε μπορούν να πιστέψουν ότι οι πολίτες έχουν στρέψει την πλάτη τους σε αυτόν που γεννήθηκε στο βασίλειο της Μακεδονίας, αλλά δεν έγινε ποτέ Φίλιππος ή Αλέξανδρος...

Μακάρι το ΠΑΣΟΚ να κατεβεί στις επόμενες εκλογές με το ρεζίλη ή, έστω, αυτός να καθυστερήσει τόσο πολύ να κινήσει τις διαδικασίες αντικατάστασής του ώστε ο διάδοχός του να παραλάβει τον "Τιτανικό" την ώρα που το προσωπικό του θα κατεβάζει ήδη τις σωσίβιες λέμβους! Ας μη γελιόμαστε όμως, το μεγάλο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι τα πρόσωπα αλλά η ξηρασία ιδεών, η σήψη που έχει προκληθεί στον "οργανισμό" του από τα τόσα χρόνια στην εξουσία που δεν το έκαναν σοφότερο αλλά κυνικότερο. Γι' αυτό και συνέβη το πιο επικίνδυνο: μικροί άνθρωποι βρέθηκαν σε υψηλές θέσεις, ζαλίστηκαν από την θέα που δεν προοριζόταν για τα μάτια τους κι έπεσαν πάνω μας. Ως συνέπεια, βρισκόμαστε τώρα καταπλακωμένοι από τα συντρίμμια του "πράσινου ήλιου"...

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Θα πάω στο Αγιον Ορος να μάθω διοίκηση επιχειρήσεων!



Οσα περισσότερα μαθαίνουμε για τον ηγούμενο Εφραίμ τόσο περισσότερο διαπιστώνω ότι πρόκειται, στην ουσία, για κλώνο του Γ. Ρασπούτιν, του καλόγερου που διοικούσε, χάρη στις μαγγανείες του, τη Ρωσία περισσότερο από ό,τι ο αυτοκράτορας Νικόλαος Β' και η σύζυγός του Αλεξάνδρα. Δεν εξηγείται αλλιώς γιατί σε αυτήν τη χώρα όταν εκδίδεται ένταλμα σύλληψης σε βάρος κάποιου αυτός ο κάποιος καταλήγει στη φυλακή εκτός αν λέγεται Μ. Ψωμιάδης ή ηγούμενος Εφραίμ...

Ας υποθέσουμε πως είμαι ένας καλοπροαίρετος, στα όρια μεταξύ αφέλειας κι ανοησίας, άνθρωπος και δεχθώ ότι ο ηγούμενος είναι πραγματικά άρρωστος και δεν κοροϊδεύει θεούς κι ανθρώπους για να γλιτώσει την "ψειρού". Αν είναι έτσι, πρώτη φορά βλέπω γιατρούς κάποιου που είναι ασθενής επί ημέρες να τον συμβουλεύουν να μη μεταφερθεί σε νοσοκομείο. Δε λέω, ο θεός μπορεί να είναι μεγάλος, κι ακόμα μεγαλύτερος για τους...αγίους, αλλά κι αυτός δε μπορεί να κάνει και πολλά αν ο ασθενής δεν θέλει να ιαθεί!

Την ίδια ώρα, έχω ακούσει όλες αυτές τις ημέρες γελοία επιχειρήματα, κυρίως από αστείους ρασοφόρους, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ακόμα κι ότι ο Εφραίμ δεν έπρεπε να συλληφθεί επειδή είναι Χριστούγεννα! Λες και η Δικαιοσύνη δεν πρέπει να κάνει τη δουλειά της 365 ημέρες το χρόνο. Αφήστε που οι μοναχοί σε κάποιες μονές στο Αγιον Ορος (δεν είμαι βέβαιος για το Βατοπέδι) είναι παλαιοημερολογίτες οπότε τα Χριστούγεννα δεν έφτασαν ακόμα γι' αυτούς...

Για να μην πολυλογώ, προφανώς και οι κρίνοντες κρίνονται. Απορώ, όμως, με όλους εκείνους τους ιερωμένους και τους πολιτικούς που σπεύδουν να επιτεθούν στη Δικαιοσύνη μόνο στις σπάνιες περιπτώσεις που απλώνει τα "χέρια" της σε κάποιον του σιναφιού τους, αλλά σφυρίζουν αδιάφορα όταν, για παράδειγμα, αφήνει το μεγαλύτερο σκάνδαλο των τελευταίων δύο δεκαετιών, δηλαδή τη Siemens, ατιμώρητο...

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Ακροδεξιά δεν θέλατε στην κυβέρνηση; "Λουστείτε" την τώρα!



Ας υποθέσουμε για ένα λεπτό ότι η χώρα είχε ανάγκη μια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., δηλαδή δεξιάς με αριστερό παρελθόν και γνήσιας δεξιάς, για να σωθεί. Από πού κι ως πού, όμως, θα έπρεπε να συμμετάσχει σε αυτή και η ακροδεξιά; Οι "πράσινοι" και οι "γαλάζιοι" βουλευτές δεν ήταν έτσι κι αλλιώς αρκετοί ώστε να έχει η κυβέρνηση Παπαδήμου άνετη κοινοβουλετική πλειοψηφία; Γι' αυτό κι απορώ τώρα με τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ που τσακώνονται με τον "τσεκουράτο" Μ. Βορίδη, ενθυμούμενοι ξαφνικά ότι έχουν διαφορετικό αξιακό κώδικα από το ΛΑΟΣ. Λυπάμαι, αλλά κανείς δεν κοιμήθηκε ποτέ διαφορετικά από όπως έστρωσε...

Το ότι οι πολιτικές αντιλήψεις των Γ. Καρατζαφέρη, Μ. Βορίδη κι Αδ. Γεωργιάδη είναι τόσο σκοταδιστικές όσο ο μεσαίωνας είναι γνωστό σε όλους όσοι επιμένουμε να θέλουμε να ζούμε στον 21ο αιώνα. Δε με παραξενεύει επομένως που ο υπουργός Μεταφορών, τρομάρα μας, για το μόνο που ανησυχεί είναι μήπως αποφυλακιστούν οι λαθρομετανάστες και μας κλέψουν τις περιουσίες μας, βιάσουν τις γυναίκες μας και σκοτώσουν τα παιδιά μας. Το ότι αυτό ακριβώς κανει η νεοφιλελεύθερη πολιτική που υπηρετεί κι ο ίδιος δε φαίνεται να απασχολεί και πολύ το Μ. Βορίδη. Ούτε βεβαίως ότι είναι πολύ πιο επικίνδυνοι για την κοινωνία οι λύκοι με τσεκούρια, οι οποίοι κυκλοφορούν με αμφίεση προβάτου...

Οι ακροδεξιοί του ΛΑΟΣ, εξάλλου, ανησυχούν πως ο θεσμός του γάμου θα απαξιωθεί εφόσον ένα ζευγάρι μπορεί να χωρίσει συναινετικώς χωρίς να χρειάζεται να τρέχει στα δικαστήρια. Γι' αυτούς είναι προτιμότερο να διαιωνίζεται η δυστυχία στον αιώνα τον άπαντα, με θύματα κυρίως τα παιδιά, παρά να μπορεί κάποιος να συνεχίζει την πορεία του χωρίς να προσφεύγει πρώτα σε δικηγόρο γι' αυτό. Πολύ με τρομάζουν οι θεματοφύλακες της ηθικής γιατί δεν έχουν ιδέα από ζωή παρά μόνο από ευαγγέλια. Αφήστε που σε πλείστες περιπτώσεις ο μοραλισμός τους είναι συνώνυμο της υποκρισίας...

Πολύ περισσότερο, όμως, με τρομάζουν οι "αριστεροί" που ανοίγουν τις κερκόπορτες στους σκοταδιστές και τους επιτρέπουν να γίνονται συνδιαμορφωτές αποφάσεων, αντί να τους κλείνουν στην "ντουλάπα" και να μην τους επιτρέπουν να βγουν από αυτή πριν σκάσουν! Ολα τα υπόλοιπα είναι "κροκοδείλιες υλακές" ανθρώπων που θα πουλούσαν ακόμα και τη μάνα τους για να διατηρήσουν τα οφίτσιά τους...

Υ.Γ. Χρόνια πολλά και καλά σε όλους όσοι τα αξίζουν!

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Το ΠΑΣΟΚ είναι επιτέλους νεκρό και τώρα όλα επιτρέπονται!


Ημέρες που είναι σας έχω μια κινηματογραφική πρόταση: δείτε το "Δρόμο του Χρήματος" στον οποίο εξαιρετικοί ηθοποιοί, όπως ο Κέβιν Σπέισι κι ο Τζέρεμι Αϊρονς, υποδύονται μεγαλοστελέχη επενδυτικής εταιρείας, που δεν κατονομάζεται αλλά φέρνει όλα τα χαρακτηριστικά της "Lehman Brothers", τα οποία αφού συνειδητοποιούν πως το "καράβι" πάει προς το παγόβουνο εξαιτίας της δικής τους απληστίας αλλά και των πελατών τους αποφασίζουν να κάνουν το τελευταίο κόλπο: να θυσιάσουν έναν ολόκληρο πλανήτη, βυθίζοντάς τον στην κρίση, προκειμένου εκείνοι να γλιτώσουν τις παχυλές τους αμοιβές και τα ακόμα πιο παχυλά τους μπόνους. Κακή ώρα δηλαδή σαν το ΠΑΣΟΚ, σε μεγαλύτερο βαθμό, και τη Ν.Δ. σε μικρότερο!
Κοιτάξτε πού κατάντησαν τα δύο κόμματα εξουσίας, να περικόπτουν για τρίτη φορά τις επικουρικές συντάξεις, με λίγα λόγια να υπεξαιρούν τις καταθέσεις ζωής των εργαζόμενων προκειμένου να μην αναγκαστούν να στενοχωρήσουν μόνο τους πελάτες τους. Αυτό δε συμβαίνει, άλλωστε, τα τελευταία δύο χρόνια; Αντί να απολυθούν ανίκανοι δημόσιοι υπάλληλοι, να κλείσουν άχρηστοι δημόσιοι οργανισμοί, να γίνουν κάποια μικρά έστω βήματα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, επιλέχτηκε η οριζόντια μείωση μισθών και συντάξεων και η επιβολή δεκάδων νέων άμεσων κι έμμεσων φόρων. Ποιά λογική κρυβόταν πίσω από αυτήν την παράνοια; Απλούστατα, οι κυβερνώντες ήθελαν να αποφύγουν την ολομέτωπη επίθεση σε αυτούς που τους έκαναν κυβερνώντες γι' αυτό και προτίμησαν να διαλύσουν το σύμπαν! Ο αδιέξοδος πολιτικός καιροσκοπισμός τους, όμως, οδήγησε στο αναπόφευκτο: να μην είναι δυνατό πλέον να εξαιρεθούν και τα "δικά μας παιδιά" από την καρμανιόλα, τα οποία όμως επειδή είναι κακομαθημένα δεν έχουν σκοπό να στηρίξουν τώρα το χέρι που τους τάιζε, αλλά δεν τους ταΐζει πια. Κάπως έτσι εξηγείται και η μεγάλη δημοσκοπική κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ, η οποία θυμίζει πτώση από τον 100ό όροφο ουρανοξύστη...
Αυτοί που ζουν από το ξίφος πεθαίνουν από αυτό κι όσοι εξουσιάζουν χάρη στο πελατειακό κράτος που δημιούργησαν, καταρρέουν όταν αυτό δε μπορεί πλέον να σταθεί. Το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η Ν.Δ. είχαν πάψει προ πολλού να αποτελούν (αν υπήρξαν ποτέ) πόλους διαμόρφωσης πολιτικών με βάση ιδεολογικούς προσανατολισμούς. Δεν ήταν τίποτα άλλο από μηχανισμοί διεκδίκησης και νομής της εξουσίας, χρησιμοποιώντας τις πιο μακιαβαλικές των τακτικών. Γι' αυτό και τώρα που η εποχή κι ο λαός "διψούν" για νέες ιδέες αυτοί οι δύο κομματικοί σχηματισμοί μοιάζουν εντελώς έξω από τα νερά τους. Σε αυτό το πλαίσιο έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως το ΠΑΣΟΚ δε μπορεί να το σώσει κανένας Βενιζέλος, Λοβέρδος ή Χρυσοχοΐδης, αλλά ούτε και η ως επί το πλείστον καλοζωισμένη μέχρι πρόσφατα βάση του. Για να παραφράσω το Νίτσε, το ΠΑΣΟΚ είναι επιτέλους νεκρό και τώρα όλα επιτρέπονται!

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Βουλευτές από τον Αρη, λαός από την Αφροδίτη!




"Είμαστε κομμάτι της κοινωνίας και κατανοούμε τα προβλήματά της". "Συμπάσχουμε με τον κόσμο που υποφέρει, δεν έχουμε κατεβεί από τον Αρη". "Είμαστε άνθρωποι του λαού". Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει αυτές και παρόμοιες παρόλες από βουλευτές, υπουργούς και πολιτικούς αρχηγούς; Και ύστερα έρχεται η δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες τους από την οποία αποκαλύπτεται πόσο διαφορετικές είναι οι ζωές των ανθρώπων της εξουσίας: ο μέσος όρος τους διαθέτει καταθέσεις μερικών δεκάδων ή κι εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ κι αρκετά περισσότερα του ενός ακίνητα, για να μιλήσω μόνο για τις "χοντρές" περιπτώσεις και να μην υπεισέλθω σε "λεπτομέρειες", όπως μετοχές, ομόλογα, σκάφη και λοιπές απολαύσεις για λίγους...


Οπως εγώ δε μπορώ να καταλάβω (τουλάχιστον όχι ακόμα!) τη ζωή ενός άστεγου που ψάχνει στα σκουπίδια για να βρει κάτι να φάει, έτσι και οι περισσότεροι πολιτικοί μας δε μπορούν να γνωρίζουν τί σημαίνει για ένα μέσο νοικοκυριό να πληρώνει το ένα χαράτσι πίσω από το άλλο και την ίδια ώρα να βλέπει τους μισθούς του στην καλύτερη περίπτωση να μειώνονται και στη χειρότερη να καταργούνται λόγω της ανεργίας. Και για να το προσωποποιήσω, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα σαν την κορυφή του παγόβουνου κι όχι από εμπάθεια, πώς είναι δυνατό ο Ε. Βενιζέλος, με τις καταθέσεις μερικών εκατομμυρίων ευρώ στις τράπεζες (για να μην αναφέρω την υπόλοιπη οικογενειακή περιουσία του), να καταλαβαίνει πόσο απίθανο είναι για ένα μεροκαματιάρη να επιβιώσει όταν χρειάζεται να δίνει σχεδόν όλη την αμοιβή του σε φόρους;...


Την ίδια ώρα, εκτιμώ πως μόνο λαϊκισμός δεν είναι να αναρωτιέμαι με ποιά περιουσία μπήκαν στην πολιτική οι περισσότεροι βουλευτές και με ποιά βρίσκονται τώρα. Από πού κι ως πού άνθρωποι που δεν έχουν κάνει άλλη δουλειά στη ζωή τους διαθέτουν καταθέσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ; Γιατί δε γράφουν βιβλία όπου θα καταγράψουν το μυστικό της επιτυχίας τους, αν το χρήμα μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία, κι έτσι να φανούν πραγματικά χρήσιμοι στους ψηφοφόρους τους; Και πώς είναι δυνατό να αγοράζουν ακίνητα σε πανάκριβες περιοχές σε εξευτελιστικές τιμές; Ποιά είναι η κρυφή διαπραγματευτική τους συνταγή που κάνει όσους να συναλλάσσονται μαζί τους να υποκύπτουν στη "γοητεία" τους; Φοβάμαι πως οι περισσότεροι την υποψιαζόμαστε...

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Μας περνούν για...καμαριέρες!



Αυτός ο κατασυκοφαντημένος λαός τα έχει πει όλα κι όμως εξακολουθεί να λοιδορείται από εκείνους που δεν έχουν πάρει και δεν έχουν στηρίξει ούτε μια σωστή απόφαση τα τελευταία δύο χρόνια. "Από τη στιγμή που βγήκε το συγγνώμη χάθηκε το φιλότιμο", διατείνεται η λαϊκή σοφία κι επιβεβαιώνεται κάθε ημέρα. Πόσω μάλλον όταν ακόμα δεν έχουμε ακούσει τη λέξη "συγγνώμη" να βγαίνει από τα χείλη εκείνων οι οποίοι, στην θεωρία τουλάχιστον, ήταν πρόθυμοι ακόμα και να θυσιάσουν το ένα τους χέρι για να μας πείσουν πόσο ωφέλιμο κι αποτελεσματικό ήταν το μνημόνιο για την Ελλάδα...

Ο Ν. Στρος Καν, αφού "τακτοποίησε" την καμαριέρα και τις "εκκρεμότητες" που προέκυψαν από τα πάθη του, μίλησε με τα χειρότερα λόγια για τη συμφωνία που καταδυναστεύει και τώρα τη χώρα μας, την οποία χαρακτήρισε τιμωρητική, εκδικητική και καθόλου χρήσιμη. Ποιός τα είπε αυτά, για να μην ξεχνιόμαστε; Ο άνθρωπος ο οποίος κατά την ομιλία του στο ελληνικό Κοινοβούλιο την εποχή της παντοδυναμίας του παρίστανε το γιατρό που χορηγούσε πικρό αλλά σωτήριο φάρμακο. Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για θλιβερά υπουργίδια τύπου Σαχινίδη ("πέσαμε έξω"), Λοβέρδου ("δεν είχαμε επιτυχίες") και Χρυσοχοΐδη ("αποδειχθήκαμε πλήρως ανίκανοι"), τα οποία "προσεύχονται" για μετάνοια πριν τους εύρει ο πολιτικός τους θάνατος...

Ολοι αυτοί, πάντως, έχουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα στη "φαρέτρα" τους: την "κοντή" μνήμη του εκλογικού σώματος, το οποίο δίνει πολύ εύκολα "συγχωροχάρτια" κάθε φορά που προσέρχεται στις κάλπες. Πώς να εξηγήσω αλλιώς το ότι βγάζει πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις τη Ν.Δ. των ίδιων πάνω κάτω προσώπων τα οποία παρέδωσαν ένα κράτος στα όρια της χρεοκοπίας; Λυπάμαι, αλλά δεν κατανοώ τη λογική του μη χείρον βέλτιστον, πόσω μάλλον όταν αυτή έχει αποτύχει ξανά και ξανά και ξανά. Μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να παριστάνουμε τις...καμαριέρες;

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

"Είμαστε ανίκανοι, ψηφίστε μας"!


Φωνάζετε τον υδραυλικό της γειτονιάς σας για ένα μερεμέτι, εκείνος έρχεται, παίρνει τα χρήματά σας αλλά σας λέει πως δεν είναι ο κατάλληλος γι' αυτήν τη δουλειά και φεύγει! Ξεχνά, όμως, να σας επιστρέψει τα χρήματά σας. Θα τον ξανακαλούσατε; Μάλλον όχι, αλλά το θέμα μου δεν είναι η "συμπαθής" κατηγορία των ελεύθερων επαγγελματιών για τους οποίους η φοροδιαφυγή είναι τρόπος ζωής, αλλά η επίσης "συμπαθής" κατηγορία των πολιτικών, οι οποίοι για να σώσουν το τομάρι τους επιχειρηματολογούν υπέρ της ανικανότητάς τους! Πείτε μου εσείς πώς αλλιώς μπορώ να χαρακτηρίσω εκείνους οι οποίοι προκρίνουν την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου τομέα από την εκ θεμελίων αναδόμησή του. Ή, για να θυμηθώ τον αρχιερέα της διαπλοκής το φάντασμα του οποίου κυβερνά αυτήν τη χώρα, πώς είναι δυνατό να ζητούν την ψήφο μας εκείνοι που ισχυρίζονται πως αυτή είναι η Ελλάδα και δεν αλλάζει;...
Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για εκείνους οι οποίοι ενώ συμμετέχουν σε κυβέρνηση συνεργασίας, υποτίθεται για τη σωτηρία της χώρας, υποστηρίζουν πως αυτή δεν είναι λύση γι' αυτό και ζητούν αυτοδυναμία στις επερχόμενες, γρηγορότερα παρά αργότερα όπως δείχνουν τα πράγματα, εκλογές. Κι επειδή η "καμπάνα" χτυπά για τον Α. Σαμαρά, η άμετρη φιλοδοξία του οποίου μπορεί να συγκριθεί με το ύψος του, καλό είναι να του υπενθυμίσω πως όποιος αγαπά πραγματικά την πατρίδα του δε χρειάζεται να κατοικεί στο Μέγαρο Μαξίμου για να το αποδεικνύει...
Αυτό είναι, όμως, και το μεγάλο πρόβλημα του πολιτικού προσωπικού της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των "δελφίνων" του ΠΑΣΟΚ: διαθέτει την οίηση του Ναπολέοντα, αλλά δράμι από τη στρατηγική του σκέψη. Οι διάφοροι ηγετίσκοι μπερδεύουν το πολιτικό τους μπόι με τη σκιά τους κι όταν έρχεται η ώρα του λογαριασμού είναι έτοιμοι να ρίξουν την ευθύνη οπουδήποτε αλλού εκτός από τους εαυτούς τους. Σε αντίθεση με ό,τι παρακινούσε ο Νίκος Καζαντζάκης τους ανθρώπους να κάνουν, δεν αγαπούν την ευθύνη, δε λένε "μονάχοι μας θα σώσουμε τον κόσμο κι αν αυτός δε σωθεί, εμείς θα φταίμε". Αγαπούν μόνο τον εαυτό τους, την εξουσία και το χρήμα κι όχι απαραιτήτως με αυτήν τη σειρά! Γι' αυτό κι όταν πρέπει να κάνουν και καμιά δουλειά, κι όχι μόνο παράτες και δεξιώσεις, πανικοβάλλονται σα να τους έχουν ζητήσει να διασχίσουν τον Ατλαντικό κολυμπώντας. Πού θέλω να καταλήξω; Στο ότι δε χρειαζόμαστε πολιτικούς, αλλά πολιτική συνείδηση ώστε να παίρνουμε μόνοι μας τις αποφάσεις που αφορούν τις ζωές μας και να μην επαφιέμαστε στον ανύπαρκτο πατριωτισμό των εγκληματιών του λευκού κολλάρου...

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Οταν οι "θεοί" αποδεικνύονται φούσκες...


Δεν είναι ειρωνικό; Σκάει σα φούσκα η "μετοχή" Λ. Παπαδήμος, γρηγορότερα κι από όσο η "φούσκα" του χρηματιστηρίου πριν από μια δεκαετία περίπου, κατά την οποία ο σημερινός πραξικοπηματικά διορισμένος πρωθυπουργός κρατούσε "τσίλιες" με την ιδιότητα του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος...
Δεν εκπλήσσομαι με τη δημοσκοπική κατρακύλα της κυβέρνησης Παπαδήμου, αλλά και για την ασυνεννοησία που υπάρχει μεταξύ των υπουργών της, οι οποίοι, τηρώντας την "παράδοση", ενδιαφέρονται περισσότερο για την προσωπική και κομματική τους διάσωση και δευτερευόντως για τη διάσωση της χώρας. Αυτό το σύμπλεγμα τραπεζιτοφασιστών που σχηματίστηκε τον προηγούμενο μήνα δεν ήταν δημιούργημα της λαϊκής ετυμηγορίας, αλλά μιας απονεννοημένης προσπάθειας της πολιτικής κι επιχειρηματικής ελίτ να γλιτώσει τον αφανισμό της. Γι' αυτό κι ο ίδιος ο Λ. Παπαδήμος προβλήθηκε από τα "megaλα" μέσα ενημέρωσης της διαπλοκής σα μία μείξη θεού κι αλλάχ, σαν το μεσσία που κατέβηκε στη γη από τη...Φρανκφούρτη για να γλιτώσει τους έλληνες από τος εαυτούς τους!
Καλώς ή κακώς, όμως, η κοινωνία της πληροφορίας στην οποία ζούμε δεν επιτρέπει το εύκολο πλάσιμο μύθων. Κι όταν ακόμα κάποιοι βρίσκουν τρόπο να εξαπατήσουν, ο χρόνος διάρκειας της εξαπάτησης θυμίζει φρέσκο γάλα. Αυτό ήταν και το λάθος όσων πλάσαραν το Λ. Παπαδήμο ως τη μοναδική λύση για τη χώρα: θεοποίησαν έναν άνθρωπο με πολλές αδυναμίες. Θα έπρεπε επικοινωνιακώς να είχαν κάνει τη δουλειά τους πολύ καλύτερα, να μη δημιουργούσαν δηλαδή μεγάλες προσδοκίες έτσι ώστε η κατηφόρα να μην ήταν πολύ απότομη. Αφού ήθελαν ο τραπεζιτάρχης να μείνει στην εξουσία μέχρι το 2013 όφειλαν να τον προστατεύσουν καλύτερα και να μην τον "προικοδοτήσουν" με αγιογραφίες. Γι' αυτό και τώρα η προσφυγή στη βούληση του λαού, την οποία τόσο μισούν οι άνθρωποι του παρασκηνίου, μοιάζει πιο αναπόφεκτη από ποτέ...

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Αν δε μπορείτε να φανείτε χρήσιμοι, τουλάχιστον μην είστε αριβίστες!


Ψάχνω, ψάχνω, αλλά δε μπορώ να εντοπίσω πού χάθηκαν όλες αυτές οι δηλώσεις, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, απο κυβερνητικούς και τροϊκανούς, για το πόσο ωφέλιμο και σωτήριο για τη χώρα είναι το μνημόνιο. Θυμάστε, για παράδειγμα, το στιλ αυστηρού γυμνασιάρχη που είχε λανσάρει ο Β. Βενιζέλος όταν πρωτοδιορίστηκε υπουργός Οικονομικών; Αν ο οποιοσδήποτε τολμούσε να του πει το αυτονόητο, πως σε κάποιον δηλαδή με σπασμένο πόδι δε μπορείς να τον βάλεις να τρέξει κατοστάρι, τον κοιτούσε με τον απαξιωτικό τρόπο τον οποίο υιοθετούν πολύ γρήγορα όσοι φαύλοι κι ανίκανοι νομίζουν πως αποκτούν εξουσία και του απαντούσε σα να συνομιλούσε με εθνικο μειοδότη! Τώρα, όμως, ο "πολύς" Β. Βενιζέλος δηλώνει πως το DNA του μνημονίου ήταν λανθασμένο και πως αν μπορούσε θα εφάρμοζε εντελώς διαφορετική πολιτική!
Είμαι πρόθυμος να δεχθώ τις δικαιολογίες όσων πίστεψαν πραγματικά στο μνημόνιο και στην ωφελιμότητά του για τον τόπο. Αλλωστε, ούτε εγώ θεωρώ πως όλες οι "συνταγές" του ήταν λανθασμένες ή, έστω, προς τη λανθασμένη εκτίμηση. Οι πολιτικές αποφάσεις, εξάλλου, δεν πρέπει να ποινικοποιούνται παρά μόνο αν υπολανθάνει δόλος προσπορισμού παράνομου πλουτισμού. Ωστόσο, όσοι πολιτεύονται με κυνισμό κι αριβισμό οφείλουν να έχουν τη στοιχειώδη ευθιξία να παραιτούνται από τα δημόσια αξιώματά τους και, φυσικά, να μην έχουν βλέψεις να διεκδικήσουν την αρχηγία κομμάτων. Οποιος τώρα ισχυρίζεται πως έβλεπε την καταστροφή να έρχεται κι όχι μόνο δε σήμανε συναγερμό, αλλά απειλούσε κι όλους εκείνους που τον προειδοποιούσαν να αλλάξει ρότα, καλά θα κάνει να σωπαίνει γιατί αλλιώς εκτίθεται...
Το ίδιο, βεβαίως, δεν ισχύει μόνο για το Β. Βενιζέλο, αλλά και για εκείνους, στην κυβέρνηση, στη Βουλή, στην τρόικα και στα μίντια, οι οποιοι ωρύονταν σε βάρος όλων όσων διαπίστωναν, χρησιμοποιώντας τη στοιχειώδη λογική ενός δεκάχρονου, πως το "πράγμα δε βγαίνει". Σε ποιά "σπηλιά" έχουν χωθεί τώρα όλοι αυτοί οι...αγνοούμενοι του μνημονίου; Και γιατί έχουν αφήσει στην θέση τους γραφικές περιπτώσεις, όπως αυτή της τραγουδίστριας της χούντας Ν. Μούσχουρη, να υπερασπίζονται τα ανυπεράσπιστα; Για ό,τι συνέβη τα τελευταία δύο χρόνια ο ιστορικός του μέλλοντος θα πρέπει να κανει μεγάλη προσπάθεια για να τα εξωραΐσει, αλλά και για να εντοπίσει ψήγματα έστω σωστών (χρησιμοποιώ αυτό το...αηδιαστικό επίθετο με κάθε επιφύλαξη γιατί μου θυμίζει κατηχητικό!) αποφάσεων και πράξεων. Και, πάντως, από αυτό το απόλυτο ναυάγιο του πολιτικού, τεχνοκρατικού και μιντιακού προσωπικού σε ελάχιστους θα πρέπει να επιτρέψει ο ελληνικός λαός να ανεβούν στις σωστικές λέμβους...

Κανένας...άχρηστος δεν πήγε χαμένος σε αυτήν τη χώρα!


Συνήθως ένα ζευγάρι κάνει τα πάντα για να πείσει συγγενείς, γνωστούς και φίλους ότι παντρεύεται από έρωτα κι όχι από συνοικέσιο. Κάθε κανόνας, όμως, έχει και την εξαίρεσή του και στην πολιτική σκηνή της χώρας αυτή αντικατοπτρίζεται στη συγκυβέρνηση Παπαδήμου: βλέπετε, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. προσπαθούν να πείσουν ότι αυτός ο "γάμος" δεν έγινε από έρωτα, αλλά από συνοικέσιο! Δυστυχώς, όμως, για εκείνους δεν είναι μόνο ο βήχας που δε μπορεί να κρυφτεί...
Μπορούν να παριστάνουν όσο θέλουν τους αντιπάλους για τα "μάτια" του εκλογικού σώματος, ωστόσο η αλήθεια είναι ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. συμφωνούν σε πολύ περισσότερα από όσα τολμούν να παραδεχθούν ακόμα και στις κομματικές τους συνεδριάσεις. Δε στέκομαι μόνο στο βασικότερο, δηλαδή στην αποδοχή της μνημονιακής πολιτικής, αλλά ακόμα και στους εξυπνακισμούς για την αποφυγή εφαρμογής μέτρων που ναι μεν επιβάλλονται απέξω αλλά έπρεπε να είχαν ληφθεί στην Ελλάδα εδώ και χρόνια. Πιο κραυγαλέα παραδείγματα είναι η εργασιακή εφεδρεία και οι συγχωνεύσεις άχρηστων δημόσιων οργανισμών. Και τα δύο κόμματα βολεύονται με το να πετούν τη "μπάλα" στην εξέδρα γιατί το τελευταίο που θέλουν να κάνουν είναι να πληγώσουν τα κομματόσκυλά τους...
Δεν πειράζει αν εγκαταλείπονται σχολεία και νοσοκομεία χωρίς το απαραίτητο προσωπικό, αρκεί να μένουν στην θέση τους, για παράδειγμα, όσοι αποξηραίνουν ακόμα την Κωπαΐδα, 81 χρόνια μετά από την αποξήρανσή της! Ούτε ενδιαφέρει και πολύ τους προϊσταμένους της δημόσιας διοίκησης να διώξουν εκείνους τους δημοσίους υπαλλήλους οι οποίοι έχουν γνώσεις δημοτικού κι εργατικότητα τζίτζικα, αλλά οι ίδιοι και οι οικογένειές τους ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ. "δαγκωτό" εδώ και δεκαετίες! Κι όλα αυτά γιατί, αλίμονο, στόχος δεν είναι ο εκσυγχρονισμός κι άρα διάσωση του δημόσιου τομέα, αλλά η διατήρηση των φαύλων όσο γίνεται περισσότερο. Κι όταν αυτό δε θα μπορεί να κρατήσει άλλο, να παραχωρηθούν οι λειτουργίες του Δημοσίου στους "ημέτερους" ιδιώτες. Οσο για τους άχρηστους, όλο και κάπου θα τους βολέψουν οι κομματάρχες. Κανένας άχρηστος δεν πήγε χαμένος σε αυτήν τη χώρα...

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Ολοι οι...θλιβεροί άνθρωποι του προέδρου!



Το να θεωρεί κάποιος τον εαυτό του ηγέτη ενώ είναι ηγετίσκος, πέρα από έλλειψη ευθυκρισίας μαρτυρά κι άνθρωπο αδύναμο ακόμα και να αντιληφθεί την τραγικότητα της υπόστασής του. Επιτρέψτε μου, όμως, να θεωρώ πως υπάρχει κι ένα είδος ανθρώπων ακόμα θλιβερότερο από εκείνους που προσκολλώνται στην εξουσία χωρίς να την αξίζουν και γιατί αυτή είναι το μόνο "επάγγελμα" που γνωρίζουν να κάνουν στη ζωή τους: πρόκειται για τους λακέδες αυτών των αρχηγίσκων, οι οποίοι ναι μεν θέλουν να διασκεδάζουν τα αφεντικά τους, ωστόσο στο τέλος αυτοί που το γλεντούν περισσότερο είναι όσοι αντιλαμβάνονται τη φαιδρότητα των γελωτοποιών τού "βασιλιά"...

Αυτό δε συμβαίνει, άλλωστε, τώρα και με όλους τους ανθρώπους του πρόεδρου Παπανδρέου; Την ώρα που εκείνος ταξιδεύει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη για να επιλύσει και το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής, αφού πρώτα έλυσε όλα τα εγχώρια και διεθνή οικονομικά προβλήματα, οι υποτελείς του, τύπου Καρχιμάκη ή Γερουλάνου, βγαίνουν κάθε τρεις και λίγο στα μέσα ενημέρωσης για να υπερασπίζονται τα ανυπεράσπιστα: δηλαδή τη χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης! Ούτε η κυβέρνηση του τουρίστα της Ραφήνας, άλλωστε, δεν είχε καταφέρει να πυροδοτήσει μια παγκόσμια κρίση...

Φυσικά κι αντιλαμβάνομαι την πρεμούρα όλων αυτών των πασοκοειδών, τα οποία γνωρίζουν ότι χωρίς το ρεζίλη των Παπανδρέου δεν έχουν κανένα μέλλον στο δημόσιο βίο της χώρας. Ούτε είμαι εγώ εκείνος που θα φορέσει "μαύρα" αν το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώσει μονοψήφιο ποσοστό στις ερχόμενες εκλογές, εφόσον αυτές δεν αναβληθούν επ' αόριστον μέχρι να διασωθούν οι γερμανοί και οι τραπεζίτες. Ωστόσο, αποτελεί προσβολή για τους αγνούς υποστηρικτές του συγκυβερνώντος κόμματος η εμφάνιση του ρεζίλη ως εγγυητή της ενότητας μιας παράταξης η οποία γιγαντώθηκε λόγω μιας ψευδεπίγραφης σοσιαλιστικής ρητορείας, παράμεινε στην εξουσία επί δεκαετίες εξαιτίας του "πράσινου" πελατειακού κράτους που καλλιέργησε και τώρα καταρρέει όπως καθετί που έχει φτιαχτεί στην άμμο. Ο ρεζίλης έκανε ό, τι ακριβώς κι ο πατέρας του: χρησιμοποίησε ωραίες λέξεις, όπως "διαφάνεια" και "πράσινη" ανάπτυξη, για να γραπώσει την εξουσία. Οι ηγέτες, όμως, δεν κρίνονται από τις δηλώσεις αλλά από τις πράξεις τους και σε αυτές τόσο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ όσο και οι κολαούζοι του "έγραψαν" κάτω από τη βάση πάνω από μία φορές και γι' αυτό δε δικαιούνται να ζητούν νέες ευκαιρίες...

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Να μη μας "τυφλώσει" ο...Κανένας!


Υπάρχουν δύο κατηγορίες πολιτικών και πολιτών, οι οποίοι βιάζονται να γίνουν εκλογές: οι πρώτοι, κι αγνότεροι, είναι εκείνοι οι οποίοι έχουν τη στοιχειώδη απαίτηση η κυβέρνηση που τους επιβάλλει τις αποφάσεις της και η οποία τους αντιπροσωπεύει στο εξωτερικό να διαθέτει τη νομιμοποίησή τους: δηλαδή να έχει εκλεγεί από τους ίδιους και να μην έχει σχηματιστεί κατόπιν πιέσεων από τα εγχώρια κι αλλοδαπά πολιτικά κι επιχειρηματικά συμφέροντα, όπως συμβαίνει...κακή ώρα με την κυβέρνηση Παπαδήμου. Υπάρχει, ωστόσο, και μια άλλη κατηγορία, η οποία ζητά εκλογές εδώ και τώρα γιατί φοβάται πως αν αυτές αργήσουν η δίψα της για εξουσία δεν θα κορεστεί ποτέ. Αναφέρομαι, κυρίως, στο κόμμα της Ν.Δ. και στον αρχηγό της Α. Σαμαρά, ο οποίος διαπιστώνει ημέρα με την ημέρα ότι η στρατηγική του "κωλοτούμπα" να αποδεχθεί, στην ουσία, τη μνημονιακή πολιτική τον έχει αποξενώσει από εκείνους που άγονται και φέρονται από συνθήματα κι άκοπες υποσχέσεις για "καλύτερες ημέρες", δηλαδή την πλειονότητα του εκλογικού σώματος...
Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι τυχαίο ότι η Ν.Δ., που είναι πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις ελέω της πολυδιασπασμένης Αριστεράς, με το ζόρι ξεπερνά το 20%. Για να μη μιλήσω, βεβαίως, για το ΠΑΣΟΚ, το οποίο αν κατεβεί στις εκλογές με το ρεζίλη των Παπανδρέου θα πρέπει να είναι ικανοποιημένο αν διατηρήσει τη δεύτερη θέση. Ωστόσο, άλλος θα είναι ο νικητής των εκλογών, με την προύπόθεση πως αυτός υπάρξει! Πρόκειται για το κόμμα του "Κανένα", η δυναμική του οποίου διαπερνά ψηφοφόρους όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων, από την άκρα Αριστερά ως την άκρα δεξιά. Είναι φανερό πια σε όλους: ο λαός ψάχνει για σωτήρες, αλλά δεν τους βρίσκει στα "αποκαΐδια" της μεταπολίτευσης. Πράττει ορθώς; Οχι! Κι αυτό γιατί οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από ηγέτες, αλλά από τη δυνατότητα να ηγούνται οι ίδιοι των ζωών τους...
Πώς θα συμβεί αυτό; Αποκτώντας, πρώτα, την παιδεία να αντιλαμβάνονται ότι οι "μεγάλοι" και "τρανοί" της ιστορίας δεν ήταν θεότητες με υπερφυσικές δυνατότητες, αλλά άνθρωποι από σάρκα κι οστά που πήγαν ένα βήμα παραπέρα από τους υπόλοιπους όχι γιατί είχαν περισσότερα πόδια, αλλά γιατί δε φοβήθηκαν τη...μετακίνηση. Πέρα από την παιδεία, εξάλλου, που θα τους διδάξει την ισότητα, οι πολίτες χρειάζονται θεσμούς που θα διέπονται από ισοπολιτεία και ισονομία. Κι εδώ παρεμβαίνει η δημιουργία κουλτούρας συμμετοχής στα κοινά, η οποία και θα γεννήσει το αίσθημα της ατομικής ευθύνης σε βάρος της τυφλής μούντζας και βίας. Οταν θα αρχίσουμε να αποφασίζουμε για το πού θα τοποθετηθεί ο κάδος απορριμμάτων της γειτονιάς μας, θα φτάσουμε κάποια στιγμή να αποφασίζουμε και για το πού θα πρέπει να διατίθενται τα κρατικά έσοδα, χωρίς λαϊκισμούς κι αμετροέπειες. Ολα αυτά προφανώς κι απαιτούν χρόνο. Γι' αυτό κι ελπίζω στο μεσοδιάστημα να μην "ξεφυτρώσουν"...Κανένες, οι οποίοι θα φορέσουν το μανδύα του "Μεσσία" και θα πείσουν ένα λαό σε απελπισία να τους ακολουθήσει στο δρόμο της εκπλήρωσης της ατομικής τους ματαιοδοξίας και μόνο...

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Η Ευρώπη είναι νεκρή γιατί δε γεννήθηκε ποτέ!



Εφόσον δεν αλλάξει κάτι δραματικά τις επόμενες ώρες, η Ευρώπη όπως την ξέραμε θα αποτελέσει παρελθόν λίαν συντόμως! Αυτό δεν θα ήταν απαραιτήτως κακό αν στην θέση της δε δημιουργείτο ένα καινοφανές μόρφωμα δημοσιονομικής πειθαρχίας, στα όρια της νεύρωσης, κι απροκάλυπτου γερμανικού "ιμπέριουμ", που όμοιό του είχε να ζήσει η ήπειρός μας από την εποχή που δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση ακριβώς γι' αυτόν το λόγο: για να μη χρειαστεί δηλαδή ξανά η Ευρώπη, αλλά κι ο πλανήτης να υποστούν τις αιματηρές συνέπειες του γερμανικού εθνικισμού. Για να μη χρειαστεί να ξαναφορέσουν μαύρα γυναίκες από το Δίστομο (όπως η εικονιζόμενη Μαρία Παντίσκα) ύστερα από το πέρασμα αυτών που και σήμερα επιμένουν να εξωραΐζουν τον ιμπεριαλισμό τους με ισχυρές δόσεις προτεσταντικής ηθικής...

Ας μην κοροϊδεύομαστε όμως: αυτό που αποκαλείται εύσχημα "Ενωμένη Ευρώπη" δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα. Ο γαλλογερμανικός άξονας, για παράδειγμα, που τη διαφεντεύει σήμερα δε δημιουργήθηκε από το Ν. Σαρκοζί και την Α. Μέρκελ αλλά προϋπήρχε αυτών των δύο "μοιραίων" ηγετών. Η Ε.Ε. πολύ γρήγορα έπαψε να είναι ένας μοχλός διατήρησης της ειρήνης στην ήπειρό μας κι αλληλεγγύης μεταξύ των λαών της και μετατράπηκε σε ένα όχημα επιβολής πολιτικών που οδήγησαν σε μια άνιση κατανομή του πλούτου. Οι αποκαλούμενοι ευρωκράτες υπηρέτησαν πιστά ένα σύστημα το οποίο οδήγησε σταδιακά στην εξαφάνιση ακόμα κι αυτού του κοινωνικού κράτους, που δεν ήταν τίποτα άλλο από μια μεσοβέζικη λύση που εφηύρε ο καπιταλισμός για να μη χάσει το "παιχνίδι" από το σοσιαλισμό...

Γι' αυτό και το πρόβλημά μας σήμερα δεν είναι η απουσία χαρισματικών ηγετών. Αυτοί ποτέ δεν υπήρξαν, τουλάχιστον όχι στο βαθμό που θεοποιούνται σήμερα. Πόσο οραματιστές μπορούμε, για παράδειγμα, να χαρακτηρίσουμε εκείνους που στο παρελθόν έβαλαν την άμαξα μπροστά από το άλογο, όπως συνέβη με την οικονομική ένωση που προηγήθηκε της πολιτικής; Η Ευρώπη χρειάζεται περισσότερη δημοκρατία, αλληλεγγύη κι ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη. Η Ευρώπη, ωστόσο, που ονειρεύονται οι "Μερκοζί" είναι ο εφιάλτης εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών της...

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Αχ, Αννούλα...ευτυχώς που δεν έχει χιονιά!


Ευτυχώς που, όπως λέει και το τραγούδι, "κρύο δεν κάνει στην Ελλάδα, κρύο δεν έκανε ποτέ"! Διαφορετικά θα είχαμε μαθητές που όχι μόνο θα πήγαιναν πεινασμένοι (κι όχι για γνώση) και με άδειες τσάντες (ελλείψει βιβλίων) στο σχολείο τους, αλλά εκεί θα τους περίμενε μια παγωμένη τάξη, κι όχι εξαιτίας της ψυχρότητας των καθηγητών. Δυστυχώς έτσι λειτουργεί σήμερα στην Ελλάδα ένας από τους βασικότερους, αν όχι ο βασικότερος πόλος που θα μπορούσε να "τραβήξει" τη χώρα μακριά από την κρίση. Γιατί είναι η παιδεία αυτή που θα μας οδηγήσει για πρώτη φορά στα χρονικά στο δρόμο της ανάπτυξης με κοινωνική δικαιοσύνη κι όχι φυσικά οι οριζόντιες περικοπές των μισθών και των συντάξεων...
Το δυστύχημα είναι, όμως, πως εκείνοι που μας κυβερνούν δεν ενδιαφέρονται τόσο για την υπεράσπιση των συμφερόντων της πλειονότητας του ελληνικού λαού (αυτή είναι για εκείνους δευτερεύουσα προτεραιότητα), αλλά η σωτηρία της κάστας και της μεγαλομανίας τους! Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, η Α. Διαμαντοπούλου να νομοθετεί για το νέο Λύκειο και το νέο Πανεπιστήμιο όταν δε μπορεί να εξασφαλίσει τους στοιχειώδεις όρους λειτουργίας τους. Κανείς δεν αντιλέγει ότι χρειάζονται μεταρρυθμίσεις και, κυρίως, να εφαρμοστούν αυτές οι μεταρρυθμίσεις, αλλά είναι εγκληματικό να αφήνεις μαθητές και φοιτητές χωρίς θέρμανση και βιβλία στις τάξεις και στα αμφιθέατρα και να περιμένεις από αυτούς να γίνουν άξιοι επαγγελματίες σε μια χώρα που φέρεται στη μισθωτή εργασία σα να είναι χολέρα...
Δεν έχω αντίρρηση να ευχηθώ χρόνια πολλά στην Αννα Διαμαντοπούλου για την αυριανή της γιορτή. Ωστόσο, με τις ευχές δε λύνονται τα προβλήματα παρά μόνο αν είναι κανείς παπάς και ζει από αυτές! Τί να ζητήσεις, όμως, από μια κυβέρνηση που έτσι κι αλλιώς σχηματίστηκε για να μη ζητά πολλά από τους δανειστές μας; Και γιατί η πολιτική ελίτ κι επιχειρηματική ελίτ να βάλει τα δάχτυλά της και να βγάλει τα μάτια της, δίνοντας ουσιαστικές γνώσεις στη νεολαία ώστε εκείνη να στραφεί μια ημέρα εναντίον τους; Γι' αυτό και στη σκέψη εκείνων που μας διαφεντεύουν είναι προτιμότερο να απαξιωθεί έτι περαιτέρω η δημόσια παιδεία και να αντικατασταθεί από την ιδιωτική, η οποία προφανώς και δεν θα ενδιαφέρεται να δημιουργήσει συνειδητοποιήμένους πολίτες, παρά μόνο πειθήνια ρομποτάκια που δεν θα έχουν το "θράσος" να θέλουν και να αμείβονται καλά!

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Ας ουρλιάξουμε και λίγο πριν γίνουμε ένα με την "άσφαλτο"!


Ξέρετε με τί μοιάζουμε; Με εκείνους που τους οδηγούν, χωρίς διαμαρτυρία, ως τον τεσσαρακοστό όροφο ουρανοξύστη, τους σπρώχνουν στο κενό, αλλά δεν προσπαθούν να κρατηθούν από κάπου για να σωθούν κι αρχίζουν να ουρλιάζουν μόνο όταν φτάνουν σε απόσταση αφής από το πεζοδρόμιο! Γι' αυτό και η απορία μου με τα χθεσινά έκτροπα με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν είναι το ότι συνέβησαν, αλλά το ότι ήταν περιορισμένα...
Για να μην παρεξηγούμαι: η τυφλή βία, πέρα από ανόητη, είναι τόσο ωφέλιμη όσο ένα καράβι στον Ολυμπο: όταν στοχοποιείς κι επιτίθεσαι στην επαγγελματική ιδιότητα κάποιου κι όχι στις ατομικές του πράξεις το μόνο που έχεις στο πλευρό σου δεν είναι το δίκιο αλλά το φασισμό. Ωστόσο, μου προκαλεί θλίψη μια κοινωνία που έχει αυτοβυθιστεί στην κατάθλιψη και στη "μοίρα" της χωρίς να κάνει τίποτα για να την αλλάξει. "Και τί μπορούμε να κάνουμε;", αναρωτιούνται πολλοί, απογοητευμένοι κι από την άδοξη κατάληξη κινημάτων όπως των "αγανακτισμένων", τα οποία δεν θα μπορούσαν έτσι κι αλλιώς να πάνε μακριά δεδομένων των διαφορετικών αφετηριών, προσωπικών και πολιτικών, από τις οποίες ξεκίνησαν όσοι συμμετείχαν σε αυτό. Θα μπορούσαμε να κάνουμε, πάντως, πολύ περισσότερα από το να στηρίζουμε στις δημοσκοπήσεις και, κυρίως, με τη σιωπή μας μια κυβέρνηση χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση, η οποία μην απορήσετε αν θελήσει να κυβερνήσει και μετά το 2013, επικαλούμενη έκτακτες συνθήκες...
Πολλές φορές χανόμαστε στην αναζήτηση του μεγαλειώδους, δηλαδή μιας επανάστασης του μεγέθους της γαλλικής ή της οκτωβριανής, όταν μπορούμε να ξεκινήσουμε πρώτα από τα αυτονόητα. Γιατί να μη διοργανωθούν, για παράδειγμα, πανελλαδικώς συγκεντρώσεις συμπαράστασης στους συνταξιούχους για τους οποίους έρχονται κι άλλες περικοπές; Στο κάτω κάτω μας αφορά όλους το θέμα, αφού όσο κι αν αγαπά κανείς τη δουλειά που κάνει, δεν επιθυμεί να εξαρτάται από αυτή εφ' όρου ζωής. Με λίγα λόγια, ζητώ τη δημιουργία κινημάτων που θα θέτουν την αλληλεγγύη και τη λαϊκή ενότητα πάνω από την "απλή" διαμαρτυρία για την απώλεια ατομικών κεκτημένων. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί και να διασώσει κι ο συνδικαλισμός κάτι από τη χαμένη του τιμή. Οπως και να έχει άλλωστε, και μέχρι να δω κάποια θεϊκή οντότητα να κατεβαίνει στην Ελλάδα για να μας σώσει, η σωτηρία δεν θα έρθει από τεχνοκράτες που δεν έχουν ιδέα από την πραγματική ζωή κι εφαρμόζουν τα αποστειρωμένα οικονομικά των βιβλίων και των αμφιθεάτρων, αλλά από εμάς τους ίδιους. Γι' αυτό και είναι ώρα να ουρλιάξουμε και λίγο πριν γίνουμε ένα με την άσφαλτο!

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Εάν είχαμε νέο ΕΑΜ...



Ακόμα και οι δημοσκοπήσεις δε μπορούν να κρύψουν πλέον τη στροφή του ελληνικού λαού προς τα αριστερά! Την ώρα που οι "Μερκοζί" επιμένουν σε μια αδιέξοδη πολιτική- συνονθύλευμα νεοφιλελευθερισμού και...αυτοκτονικού ιδεασμού, οι ευρωπαϊκοί λαοί, κι ανάμεσά τους οι έλληνες, θέλουν αλλαγή πορείας. Δείτε, για παράδειγμα, τη δημοσκόπηση που βγήκε "στον αέρα" του ΜΕGA, που μόνο για τα αριστερά αντανακλαστικά του δε φημίζεται. Τί έδειξε; Πως η ενωμένη Αριστερά μπορεί να βγει πρώτο κόμμα στις ερχόμενες εκλογές, όποτε δεήσει τέλος πάντων η επιχειρηματική και πολιτική ελίτ να της διεξάγει...

Θα μου πείτε, όμως, και θα έχετε δίκιο, πως η Αριστερά μόνο ενωμένη δεν είναι την παρούσα περίοδο (πότε ήταν άλλωστε;). Θα συμφωνήσω, επίσης, πως οι δικαιολογίες που ανασύρουν όσοι δεν την θέλουν ενωμένη δεν είναι τίποτα άλλο παρά προφάσεις εν αμαρτίαις. Κι αυτό γιατί όταν το "καράβι" βουλιάζει και οι κυβερνητές αναζητούν τρόπο σωτηρίας μόνο των "VIP" επιβατών, είναι αστείο στο αμπάρι να μαλώνουν για τον κανονισμό λειτουργίας. Ας σωθούν πρώτα οι "σκλάβοι" και ύστερα μπορούμε να συζητήσουμε για το τί είδους σοσιαλισμός θα οικοδομηθεί. Εκτός αν κάποιοι επιθυμούν να διατηρούν εσαεί για τον εαυτό τους τα "πνευματικά δικαιώματα" της Αριστεράς ή να κρατούν το ρόλο των "εξαπτέρυγων" του δικομματισμού...Ας θυμηθούμε, εξάλλου, πως η τελευταία φορά που η Αριστερά ήταν πρώτη δύναμη ήταν την εποχή της εθνικής αντίστασης κατά των γερμανών, τότε που το ΕΑΜ μεγαλουργούσε στις πόλεις και στα βουνά. Εσείς δε βλέπετε τις ομοιότητες με τη σημερινή εποχή;...

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Μιχάλη μου, κοίτα το χάλι σου!


Ο Μ. Χρυσοχοΐδης μάλλον μεγάλωσε έχοντας ως ίνδαλμα το Στιβ Μακ Κουίν και, κυρίως, το ρόλο του κλέφτη από χόμπι Τόμας Κράουν τον οποίο είχε υποδυθεί ο διάσημος ηθοποιός! Κι αυτό επειδή σε μια σεκάνς της ταινίας τον ρωτά η φιλενάδα του γιατί δείχνει στενοχωρημένος. Κι εκείνος της απαντά με φλεγματικό στιλ: "Γιατί δεν έχω αποφασίσει ακόμα ποιός θα είμαι αύριο". Φαίνεται πως το ίδιο αισθάνεται κι ο υπουργός Ανάπτυξης: χθες ήταν παπανδρεϊκός, σήμερα αντιπαπανδρεϊκός, πάντοτε όμως υποκριτής και καιροσκόπος...
Ο βραβευμένος από την ομοσπονδιακή αστυνομία των ΗΠΑ υπουργός και συχνός συνομιλητής των Αμερικανών πρέσβεων στην Αθήνα δεν έχει άδικο στη δριμεία κριτική που ασκεί στο ρεζίλη των Παπανδρέου. Μόνο που υπάρχει μια "μικρή" λεπτομέρεια, η οποία καταστρέφει τη δημόσια εικόνα που θέλει να "χτίσει" για τον εαυτό του: επί δύο χρόνια όχι μόνο δεν είχε πει κακή κουβέντα για τον πρόεδρο και πρωθυπουργό του, αλλά ήταν κι από εκείνους που δικαιολογούσαν απολύτως τις πολιτικές του και συκοφαντούσαν όσους τολμούσαν να περιγράφουν το "βασιλιά" όπως ακριβώς ήταν, δηλαδή γυμνός. Από πού κι ως πού τώρα, Μιχάλη μου, αυτός ο μέχρι πρότινος σωτήρας του έθνους μεταλλάχθηκε σε κάποιον που οδήγησε σε εθνικά και κοινωνικά αδιέξοδα, όπως υποστήριξες σε συνέντευξή σου; Και πόσο γενναίο κι έντιμο είναι εκ μέρους σου να προσκυνάς κάποιον όταν είναι δυνατός και να τον φτύνεις όταν είναι πεσμένος; Τα ελαττώματα χαρακτήρα που παρουσιάζεις, Μιχάλη μου, δεν ταιριάζουν σε εκείνους που μπορούν να γίνουν ηγέτες...
Αυτό, όμως, είναι και το μεγάλο μειονέκτημα όλων όσων έχουν ακουστεί τα ονόματα για υποψήφιοι διάδοχοι του ρεζίλη των Παπανδρέου: τα τελευταία δύο χρόνια ακολουθούσαν τη μνημονιακή πολιτική του προέδρου τους χωρίς να εκφράζουν διαφωνίες και την υπερασπίζονταν ασμένως, όταν δεν τη συνδιαμόρφωναν κιόλας. Με τί θράσος θα απευθυνθούν, επομένως, στη βάση του ΠΑΣΟΚ και θα ζητήσουν την ψήφο της για να επέλθει ρήξη με το παρελθόν και να δοθεί μια νέα πρόταση για το μέλλον; Καλώς ή κακώς στην πολιτική, όπως φυσικά και γενικότερα στη ζωή, κρίνεσαι τόσο από τα "ναι" όσο κι από τα "όχι" που έχεις πει, αλλά κυρίως από τις περιστάσεις και τους όρους με τους οποίους τα λες. Μόνο οι ηλίθιοι δεν αλλάζουν γνώμη ποτέ. Σωστά, αλλά και μόνο οι υποκριτές και καιροσκόποι μωροφιλόδοξοι αλλάζουν γνώμη συνεχώς...

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Τους πυρομανείς δεν τους κάνεις πυροσβέστες...



Κάποτε, όχι πολύ καιρό πριν, όποιος ισχυριζόταν πως η Ευρώπη χρήζει επανασύστασης θεωρείτο από τους "ρεαλιστές" γραφικός της...εξωπραγματικής Αριστεράς. Πριν από τέσσερα χρόνια, για παράδειγμα, η ιδέα και μόνο πως αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση, με τις διαφορετικές οικονομίες, τη μη ενιαία δημοσιονομική πολιτική αλλά το κοινό νόμισμα, δε μπορεί να "περπατήσει" για πολύ χαρακτηριζόταν ανοησία από τους επαΐοντες ευρωκράτες, οι οποίοι μπέρδευαν το σάπιο με το ώριμο. Δυστυχώς για όλους μας, όμως, ήρθε ο καιρός να πάρουν κι εκείνοι το μάθημά τους και να φτάσουμε στο σημείο ο Ν. Σαρκοζί, ο ηγέτης ενός από τους δύο ισχυρούς πυλώνες της Ευρώπης, δηλαδή της Γαλλίας, να δηλώνει δημοσίως πως η Ευρώπη πρέπει να επανασυσταθεί. Το ίδιο, πάνω κάτω, κατανοεί πλέον και η έτερος "καππαδόκης", η Α. Μέρκελ...

Ποιός διαφωνεί πως η Ευρώπη πρέπει να "γκρεμιστεί" και να "χτιστεί" από την αρχή; Μόνο που είναι αδιανόητο αυτό να γίνει από τους ίδιους ανθρώπους οι οποίοι την οδήγησαν στην καταστροφή. Όπως οι πυρομανείς είναι δύσκολο να γίνουν επιτυχημένοι πυροσβέστες, έτσι και οι αποτυχημένοι πολιτικοί, που κοιτούσαν τη σκιά τους κι όχι μπροστά τους, είναι αδύνατο να διαχειριστούν μια κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν. Πόσω μάλλον όταν θα πρέπει να τα βάλουν και με τα...χέρια που τους τάιζαν τόσα χρόνια και τα οποία ανήκουν στο διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και με τους τεχνοκράτες, οι οποίοι τώρα τελευταίως πλασάρονται ως σωτήρες από μια καταστροφή της οποίας είναι και οι ίδιοι συμμέτοχοι. Ετσι δεν είναι Λουκά;...

Αν ευσταθούν οι πληροφορίες για το σχέδιο που προετοιμάζει η καγκελάριος της Γερμανίας, το οποίο είναι ένας συνδυασμός προτεσταντικής ηθικής και δημοσιονομικής ουτοπίας, τότε το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να πηδήξουμε από το καράβι όσο είναι καιρός! Λυπάμαι, αλλά δε μπορώ να βρω προοπτική σε ένα πλοίο ο καπετάνιος του οποίου το στέλνει κατευθείαν στο "παγόβουνο". Η Ευρώπη χρειάζεται να θυμηθεί τον τρόπο που την έβγαλε από το αδιέξοδο μετά από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου: χρειάζεται, δηλαδή, ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη, μέριμνα για τους ασθενέστερους, και μάλιστα στο πολλαπλάσιο από αυτό που παρείχε η σοσιαλδημοκρατία, καθώς και περισσότερη δημοκρατία. Δεν έχει ανάγκη ούτε από αυτομαστίγωμα διαρκείας, ούτε από "τυφλούς" τιμονιέρηδες...

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Των συντάξεων ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν περί Μακεδονίας...


Ο ελληνικός λαός έχει αναπτυγμένο το αίσθημα του...μαζοχισμού! Εχει μάθει, για παράδειγμα, να ζει δεκαετίες "αγκαλιά" με τη λιτότητα. Αλλωστε, αν το βιοτικό επίπεδο αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια πριν από την κρίση, αυτό δεν οφείλεται στις αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, που κυμαίνονταν στο ύψος του πληθωρισμού όταν δεν έμεναν "παγωμένες", αλλά στον ακατάσχετο δανεισμό, τον οποίο μας πλάσαρε η επιχειρηματική και πολιτική ελίτ σαν πανάκεια, ώστε τώρα να καμώνεται πως μαζί τα φάγαμε κι επειδή πέσαμε στην παγίδα είμαστε, σωρευτικά ή διαζευκτικά- δεν το διευκρίνισε ο Θ. Πάγκαλος-, φασίστες, κομμουνιστές και μαλ...
Κι έρχεται τώρα η ίδια ελίτ να "πετσοκόβει" οριζοντίως μισθούς και συντάξεις και να επιβάλλει έκτακτους και τακτικούς φόρους δίχως να λαμβάνει υπόψη κανένα κοινωνικό κριτήριο. Κι αν το "ψαλίδι" στους μισθούς όλων ανεξαιρέτως είναι μια φορά άδικο, το αντίστοιχο στις συντάξεις είναι εκατό. Πόσω μάλλον όταν από τον προϋπολογισμό τής επόμενης χρονιάς οι μόνες δημόσιες δαπάνες που αυξάνονται είναι για τα εξοπλιστικά προγράμματα και για τη συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ! Φαίνεται πως η χούντα των τραπεζιταρχών και οι τοκογλύφοι δανειστές της εκτιμούν πως οι έλληνες μπορούν να ζήσουν χωρίς ψωμί, τυρί, παιδεία και υγεία, αλλά όχι δίχως υποβρύχια που γέρνουν και ιμπεριαλιστικούς πολέμους όπου υπάρχει πετρέλαιο...
Μπορεί να ακούγεται βαρύ, αλλά θεωρώ έγκλημα εσχάτης προδοσίας τη μείωση της σύνταξης, την οποία προπλήρωνε επί δεκαετίες, σε κάποιον που έχει δουλέψει σαράντα χρόνια πιστεύοντας σε ένα σύστημα που εμφανίζεται τόσο αφερέγγυο απέναντί του την ώρα που το έχει περισσότερο ανάγκη, δηλαδή στα γεράματά του. Αν έκανε κάτι τέτοιο ένας μεμονωμένος πολίτης, θα το χαρακτηρίζαμε "ληστεία του αιώνα". Οταν το κάνει, όμως, το κράτος βαφτίζεται "εξορθολογισμός των δαπανών". Και σα μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε και την...ακροδεξιά του Κυρίου, όπως την εκπροσωπεί ο Γ. Καρατζαφίρερ, να απειλεί με αποχώρηση από την κυβέρνηση-παρωδία της δημοκρατίας στην οποία μετέχει όχι γιατί φτωχοποιείται ο ελληνικός λαός, αλλά στην περίπτωση που η ΠΓΔΜ αναγνωριστεί με όνομα που να περιέχει τη λέξη "Μακεδονία" ή παράγωγό της. Μόνο γι' αυτό το ανούσιο θέμα δικαιολογεί δημοψήφισμα η φασιστική κομπανία του ΛΑΟΣ. Ολα τα υπόλοιπα καλώς καμωμένα σε μια Ελλάδα και μια Ευρώπη που "βυθίζονται" στην άβυσσο την οποία δημιούργησαν διαχρονικώς οι ηγεσίες τους, "χαρισματικές" και μη...

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Απέξω κούκλα, από μέσα πανούκλα!


Ποιά είναι η συνήθης πρακτική όσων είναι ανίκανοι να λύνουν προβλήματα; Τα κρύβουν κάτω από το χαλί και ύστερα προσεύχονται στον καλό θεούλη να τους σπλαχνιστεί και να τα διώξει μακριά χωρίς εκείνοι να χρειαστεί να κάνουν κάτι! Να,...κακή ώρα σαν τον τρόπο που βρήκε ο Γ. Καμίνης για να λύσει το πρόβλημα των αστέγων: ξήλωσε τα παγκάκια από την πλατεία Κλαυθμώνος ώστε εκείνοι να μη μπορούν να κοιμούνται πάνω σε αυτά. Ποιός ξέρει, αν ούτε αυτή η "φανταστική" ιδέα πιάσει τόπο, ίσως να προχωρήσει ο δήμαρχος Αθηναίων και σε μαζικό πρόγραμμα...φόλας για τους κλοσάρ της πρωτεύουσας, πανομοιότυπο με αυτό που είχε εφαρμόσει η Ν. Μπακογιάννη για τα αδέσποτα ζώα πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας...
Ο Γ. Καμίνης είναι τόσο κοντόφθαλμος και υποταγμένος στη μνημονιακή πολιτική ώστε να θεωρεί πως το μείζονπρόβλημα της Αθήνας είναι η βιτρίνα της κι όχι το ότι έχει καταντήσει μια πόλη χωρίς "στοκ", δίχως δηλαδή μια εναλλακτική πρόταση, πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική, πολεοδομική, να παρουσιάσει στον υπόλοιπο κόσμο. Δε με ενδιαφέρει η πόλη που ζω να αποκτήσει μια ψευδεπίγραφη εορταστική ατμόσφαιρα για ένα μήνα και ύστερα να επιστρέψει στη μιζέρια της, ούτε να γίνει πιστό αντίγραφο κάθε άλλης μεγαλούπολης στον πλανήτη. Δεν θέλω η δημοτική μου αρχή να γεμίσει τους δρόμους τής πρωτεύουσας με αγιοβασίληδες, καρουζέλ και παγοδρόμια ενόψει Χριστογέννων κι έπειτα, όταν σβήσουν τα φώτα των γιορτών, να γυρίσουμε στο σκοτάδι της φτώχειας, της εξαθλίωσης, αλλά, κυρίως, της έλλειψης φαντασίας, καινοτομίας και ιδεών οι οποίες θα έκαναν την Αθήνα έναν ξεχωριστό τουριστικό προορισμό κι όχι μόνο για τον Παρθενώνα και τη νυχτερινή της διασκέδαση...
Αυτά είναι, όμως, ψιλά γράμματα για εκείνους που διοικούν την πόλη. Γι' αυτούς σημασία έχει να μην "πληγώνεται" το μάτι των νοικοκυραίων όταν τύχει και συναντηθεί με τις ζωές των κοινωνικώς απόκληρων, που κοιμούνται στα παγκάκια και τρώνε από τα σκουπίδια. Και ξέρετε τί είναι αυτό που τρομάζει περισσότερο τον καλοταϊσμένο Γ. Καμίνη και τους φίλους του στο δημοτικό και υπουργικό συμβούλιο; Μήπως οι ευαρεστημένοι πολίτες ξυπνήσουν κι αντιληφθούν ότι αν μείνουν απαθείς, σύντομα θα κάνουν παρέα σε όσους τώρα χαρτζιλικώνουν από οίκτο και για να ξεγελούν τη συνείδησή τους...

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Εκεί, εκεί στη Β' Εθνική!



Θέλει να μας υποβιβάσει ο γερμανογαλλικός άξονας από τη...Σούπερ Λίγκα στη Β' Εθνική; Ας το κάνει! Αλλωστε, όσοι δεν θέλουν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους κατανοούν ότι η Ελλάδα δεν είχε κερδίσει την άνοδό της στην ανώτερη κατηγορία μέσα στο "γήπεδο", αλλά χάρη σε παρασκηνιακές διεργασίες (βλ. πλαστά στοιχεία). Ωστόσο, αν ο υποβιβασμός λάβει σάρκα κι οστά οι γερμανογάλλοι δε μπορούν να έχουν καμιά απαίτηση να επιβάλλουν τους δικούς τους κανόνες σε μια χώρα που δεν θέλησαν να κρατήσουν στο κλειστό τους κλαμπ. Θα ήταν, για παράδειγμα, σαν ο Ολυμπιακός κι ο Παναθηναϊκός να απέβαλλαν από το πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας την Θύελλα Ανω Ραχούλας ως μη ανταγωνιστική ομάδα, αλλά να είχαν την απαίτηση αυτό το συμπαθές σωματείο να αγωνίζεται μαζί τους κάθε φορά που οι ίδιοι νιώθουν αγωνιστικά πεσμένοι, ώστε να φαίνονται ισχυρότεροι από ό,τι είναι στην πραγματικότητα...

Μακάρι να γινόταν, αλλά η Ελλάδα είναι σχεδόν αδύνατο να ανασυγκροτηθεί ακολουθώντας κανόνες οι οποίοι μπορούν να έχουν εφαρμογή μόνο σε οικονομικά δυνατούς. Είναι σα να επιβάλλεις σε ένα επτάχρονο παιδί να παρακάμψει το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο και να σπουδάσει κατευθείαν στο Πανεπιστήμιο! Όσο έξυπνο κι εργατικό κι αν είναι αυτό το παιδί, είναι αδύνατο να τα καταφέρει. Κι όμως, αυτό προσπαθούν να επιβάλουν οι γερμανογάλλοι στη χώρα μας και στους άλλους "άτακτους" του Νότου, χωρίς ωστόσο οι ίδιοι να έχουν αποδειχθεί πολύ επιτυχημένοι "καθηγητές".

Βγαίνει, για παράδειγμα, κάθε τρεις και λίγο ο Β. Σόιμπλε για να υποστηρίξει πως η συνταγή του μνημονίου ήταν επιτυχημένη, αλλά δε "μαγειρεύτηκε" σωστά. Κατ' αρχήν οτιδήποτε δεν έχει εφαρμοστεί στην πράξη δεν είναι δυνατό να χαρακτηρίζεται επιτυχημένο. Να συμφωνήσω, εξάλλου, πως η κυβέρνηση του ρεζίλη των Παπανδρέου δεν εφάρμοσε αρκετές από τις προβλέψεις του μνημονίου στην ώρα τους, με αποτέλεσμα να συρθεί αργότερα στη λήψη μέτρων, όπως η εργασιακή εφεδρεία στο Δημόσιο, που ήταν συνώνυμα της προχειρότητας και της αναποτελεσματικότητας. Ωστόσο, οι ευρωπαίοι καλά θα κάνουν μερικές φορές να κοιτούν και τη δική τους φάτσα στον καθρέφτη. Αν το κάνουν, ας μην παραξενευτούν αν το θέαμα που αντικρίσουν τους τρομάξει! Κι αυτό γιατί ποτέ και πουθενά στον κόσμο δεν πέτυχε πρόγραμμα λιτότητας σε μια οικονομία σε ύφεση. Πόσω μάλλον όταν τόσο η λιτότητα όσο και η ύφεση έχουν αποκτήσει χαρακτηριστικά μονιμότητας...

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Το παρελθόν δε διδάσκει τη Γερμανία...


Προφανώς και η Α. Μέρκελ δεν έχει πολύ ελεύθερο χρόνο! Ωστόσο, θα τη συμβούλευα να ξέκλεβε δύο ώρες από το βεβαρημένο της πρόγραμμα για να δει μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, η οποία μάλιστα βραβεύτηκε με το "Χρυσό Φοίνικα" στις Κάννες, την οποία σκηνοθέτησε ο Μίκαελ Χάνεκε κι έχει τίτλο "Η Λευκή Κορδέλα". Η υπόθεση διαδραματίζεται σε ένα γερμανικό χωριό στα χρόνια του μεσοπολέμου. Μέσα από τον τρόπο που παρουσιάζονται η βία, η καταπίεση και η υποκρισία στο φιλμ ο θεατής του αντιλαμβάνεται γιατί ο γερμανικός λαός παραδόθηκε αμαχητί στο ναζισμό. Με λίγα λόγια, γιατί η προτεσταντική ηθική οδήγησε στην επιβολή ενός αιμοσταγούς ηγέτη, όπως ο Χίτλερ, ο οποίος υποσχέθηκε στους γερμανούς τυφλή εκδίκηση για τα δεινά τα οποία τους είχαν επιβάλει οι νικητές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Όπως συμβαίνει, όμως, με οτιδήποτε εκκινεί από τυφλό πάθος, το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό...
Κάθε ομοιότητα με τη σημερινή κατάσταση δεν είναι καθόλου τυχαία! Η Γερμανία, αφού πρώτα επωφελήθηκε αγρίως από την καθιέρωση του ευρώ αλλά κι από την κρίση στην ευρωζώνη τα δύο τελευταία χρόνια, έρχεται τώρα να απειλήσει με μια δημοσιονομική πειθαρχία, η οποία θα είναι τόσο χρήσιμη όσο η δίαιτα σε κάποιον που έχει κάνει απεργία πείνας για δύο μήνες. Και προκειμένου να την επιτύχει, απειλεί με την επιβολή κυρώσεων τις απείθαρχες χώρες στις οποίες χρωστά το εξαγωγικό θαύμα τής τελευταίας δεκαετίας! Καταπίεση, βία και υποκρισία δηλαδή, όλα μαζί σε μια πολιτική που δεν είναι μόνο δολοφονική για το ευρώ, αλλά κι αυτοκτονική για την ίδια τη Γερμανία...

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

"Λαϊκοί αγωνιστές" με χρονοκαθυστέρηση!


Απορώ με εκείνους που ισχυρίζονται πως η Ελλάδα είναι μια χώρα γερόντων, πως αντιμετωπίζει, δηλαδή, έντονο δημογραφικό πρόβλημα. Κι αυτό γιατί όπου κι αν στρέφω το βλέμμα μου αντικρίζω μόνο...δίχρονους: δίχρονους πολιτικούς, δίχρονους επιχειρηματίες, δίχρονους πολίτες, δίχρονους...εργατοπατέρες, κι ας έχουν μούσια όπως ο Ν. Φωτόπουλος! Είναι ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ λαϊκός ήρωας, ύστερα κι από τη σύλληψή του για την κατάληψη του Κέντρου Διακοπής Ρεύματος; Οχι, αλλά ο Ν. Φωτόπουλος είναι έξυπνος κι έχει κατανοήσει πως ζούμε σε μια εποχή όπου ο καθένας στη δημόσια ζωή αυτής της χώρας, ανεξαρτήτως του παρελθόντος του, προσπαθεί να λάβει την καλύτερη θέση για την επόμενη ημέρα, τότε δηλαδή που ο κόσμος θα έχει χωριστεί στη λαϊκή συνείδηση σε καθάρματα και σε γενναίους, χωρίς ενδιάμεσες καταστάσεις...
Το διευκρινίζω: δεν είμαι αντίθετος σε ενέργειες οι οποίες παρεμποδίζουν την επιβολή άδικων αποφάσεων, όπως η διακοπή ρεύματος σε όσους δε μπορούν ή δεν θέλουν να πληρώσουν το χαράτσι στα ακίνητα. Οταν η εξουσία, άλλωστε, παραβιάζει το Σύνταγμα και τους νόμους δεν είναι απλώς δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση των πολιτών να αντιστέκονται με οποιοδήποτε τρόπο στηναδικία.Ωστόσο, είναι ελάχιστοι εκείνοι οι οποίοι κατέχουν σήμερα δημοσιο αξίωμα και οι οποίοι μπορούν να ισχυρίζονται πως έχουν μείνει αμόλυντοι από αμαρτίες του παρελθόντος. Και σίγουρα ένας από αυτούς δεν είναι ο Ν. Φωτόπουλος, ο οποίος ηγείται μιας συντεχνίας υπαλλήλων, η οποία επί δεκαετίες διοικούσε, στην ουσία, μια δημόσια επιχείρηση όχι με άξονα το κοινό συμφέρον, αλλά το καθαρώς ατομικό. Δεν θυμάμαι, για παράδειγμα, το Ν. Φωτόπουλο να έχει ζητήσει ποτέ να μοιραστούν και οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι τα οικονομικά κι εργασιακά προνόμια που απολάμβαναν όσοι ανήκαν στη ΓΕΝΟΠ. Γι' αυτό και οι όψιμοι λαϊκοί αγώνες ορισμένων είναι τόσο γνήσιοι όσο οι τσάντες που πωλούν μετανάστες στα Προπύλαια. Και κάποια στιγμή θα πρέπει να απαλλαγούμε από το...παραεμπόριο.

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Στις κωμωδίες περισσεύει η δημοκρατία...


Υποβάλλω τα "σέβη" μου στην προπαγάνδα! Μπορεί η ιδέα τής επιβολής άποψης δια της πλαγίας οδού και μέσω της επανάληψης να μου είναι απεχθής (παρότι ίσως το κάνω κι εγώ!), ωστόσο της αναγνωρίζω πως όταν το θέλει πολύ μπορεί να μας πείσει για τα πάντα: όπως, για παράδειγμα, πως οι τυφλοί είναι οι καταλληλότεροι για να οδηγούν λεωφορεία! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και να μας κάνει να πιστεύουμε ότι όσοι δεν επιθυμούν να επιβιβάζονται σε μέσα μεταφοράς που δεν πληρούν τους στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας είναι ανεύθυνοι κι αφελείς...
Μήπως κάτι τέτοιο δε συμβαίνει και με το λεωφορείο που μπορούμε να το ονομάσουμε, χάριν καλλιτεχνίας, "Λεωφορείον ο Πόθος τής Δηθεν Διάσωσης της Ελλάδας"; Εδώ και δύο χρόνια η πολιτική κι επιχειρηματική ελίτ, με την αμέριστη συμπαράσταση που απολαμβάνει από τα τσιράκια της στο χώρο των μέσων ενημέρωσης, μας απειλεί πως αν δε συναινέσουμε στην αυτοκτονία μας θα πεθάνουμε! Κι εμείς, σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, συναινέσαμε: και περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις δεχθήκαμε, εκόντες άκοντες, και με τις γενικότερες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις συμβιβαστήκαμε, ακόμα κι έκτακτες εισφορές αλληλεγγύης συμφωνήσαμε να καταβάλουμε, αν και θα έπρεπε να είμαστε εμείς εκείνοι οι οποίοι θα τυγχάναμε της οικονομικής συνεισφοράς του κράτους και των πλουσιότερων κατοίκων αυτής της χώρας. Και τί καταφέραμε ύστερα από όλα αυτά, όπως αποδεικνύει και η αδυναμία της Γερμανίας να πάρει από τις αγορές το ποσό που ζητούσε για τα ομόλογά της; Μια "τρύπα στο νερό"! Τίποτα δηλαδή πιο φυσιολογικό όταν προσπαθείς να δώσεις απαντήσεις σε ένα πρόβλημα θέτοντας, όμως, λανθασμένες ερωτήσεις...
Εχω μια απορία και θα ήθελα να με βοηθήσετε: αυτός ο κατασυκοφαντημένος ελληνικός λαός, ο οποίος υποτίθεται πως δεν έχει τη σοφία των κυβερνώντων του για να του δοθεί η δυνατότητα να μιλήσει μέσω δημοψηφίσματος ή εκλογών, πόσο χειρότερη θα είχε κάνει την κατάσταση αν του δινόταν η ευκαιρία να την πάρει στα "χέρια" του; Να δεχθώ πως δεν έχει αναπτυχθεί όλα αυτά τα χρόνια μια κουλτούρα συμμετοχής στα κοινά, με την έννοια της εξυπηρέτησης του δημόσιου κι όχι του προσωπικού συμφέροντος. Οταν ακούω, όμως, αυτό το επιχείρημα από εκείνους που τρέμουν την πραγματική δημοκρατία γιατί αντικρούει τον ωφελιμισμό τους, μου θυμίζουν τους εργοδότες που δεν προσλαμβάνουν νέους γιατί δεν έχουν εμπειρία! Δώστε μας εμπειρίες, επομένως: διοργανώστε, για παράδειγμα, δημοψηφίσματα σε συνοικιακό, δημοτικό, περιφερειακό και ύστερα εθνικό επίπεδο και χρησιμοποιήστε το διαδίκτυο και για κάτι καλό κι όχι μόνο για να βάζετε ρετουσαρισμένες φωτογραφίες σας δίπλα στην παράθεση του ανύπαρκτου έργου σας. Α, και κάτι που μπορεί να γίνει πιο άμεσα: κάντε, επιτέλους, εκλογές για να δοθεί ένα τέλος σε αυτήν την κυβέρνηση μαριονετών τραπεζιτών-ακροδεξιάς, η οποία παρωδεί τη δημοκρατία στην ίδια τη χώρα που τη γέννησε. Αλίμονο, εξάλλου,αν της επιτραπεί να πάρει νέα μέτρα λιτότητας μέχρι τον Ιούνιο και, μάλιστα, δεσμευτικά για τα επόμενα τρία χρόνια...

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

"Δοξάστηκε κρυπτόμενος, γελοιοποιηθηκε εμφανιζόμενος"!



Ο στρατηγός Γρίβας ήταν μια από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, αφού η δράση του στην Κύπρο συνδυάστηκε τόσο με την ανεξαρτησία τής νήσου όσο όμως και με τη διχοτόμησή της. Γι' αυτόν, άλλωστε, ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε πει το περίφημο "δοξάστηκε κρυπτόμενος και γελοιοποιήθηκε εμφανιζόμενος"! Ποιός ξέρει, αν ο αποκαλούμενος και "Γέρος της Δημοκρατίας" ζούσε σήμερα μπορεί να έλεγε τα ίδια και για το διάδοχο του εγγονού του στην πρωθυπουργία...
Λίγο πριν αναλάβει ο Λ. Παπαδήμος ένα από τα επιχείρηματα υπέρ του που χρησιμοποιούσαν οι "αφισιονάδος" του ήταν πως με την ευρωπαϊκή του εμπειρία και το "καλό" του όνομα στα διεθνή κέντρα λήψης αποφάσεων θα μπορούσε να επαναδιαπραγματευόταν τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής τού Οκτωβρίου επί τα βελτίω. Η πρώτη του επίσκεψη, όμως, ως πρωθυπουργού στις Βρυξέλλες, στο Λουξεμβούργο και στη Φρανκφούρτη απόδειξε ότι ο ρόλος που έχει αναλάβει ο τραπεζίτης στην πολιτική ζωή της χώρας δεν είναι αυτός του μαχητικού διεκδικητή των συμφερόντων τού ελληνικού λαού, αλλά του πειθήνιου εφαρμοστή των μέτρων λιτότητας που είναι τόσο αποτελεσματικά όσο η νηστεία στους κωπηλάτες μιας τριήρους! Γελούσαν και τα "μουστάκια" των... Μπαροζογιουνκέρηδων που άλλαξαν το Μανωλιό για να βάλουν τα ρούχα του αλλιώς και, μάλιστα, στο "σώμα" που τους μοιάζει περισσότερο στην ανελέητη εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης ανοησίας.
Απορώ, εξάλλου, πώς είναι δυνατό κάποιος που έχει τοποθετηθεί στην θέση του χωρίς καμιά προηγούμενη λαϊκή νομιμοποίηση να απαιτεί, συμπαρατασσόμενος με τους ξένους δανειστές, από την πολιτική ηγεσία της χώρας, που όσο άθλια κι αν είναι κάποιοι την έχουν εκλέξει, να βάλει την υπογραφή της στη νέα δανειακή σύμβαση και, μάλιστα, με εκβιαστικό τρόπο. Κάποιοι ισχυρίζονται πως οι γαλλογερμανοί επιμένουν γιατί στο πακέτο του Οκτωβρίου συμπεριλαμβάνεται και η αγορά όπλων. Δεν ξέρω αν ισχύει αυτή η θεωρία συνωμοσίας, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να κατανοήσουν οι ευρωπαίοι πως ακόμα κι ο πιο δουλοπρεπής εκβιαζόμενος θα φτάσει η στιγμή που θα ξεσηκωθεί. Και τότε ενδεχομένως η σφοδρότητα της αντίδρασής του να είναι καταστροφικότερη για τους εκβιαστές του παρά για τον ίδιο...

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Αυτοδιαλύονται περί όνου σκιάς!


Οι τύποι είναι απίθανοι! Την ώρα που το κατασκεύασμά τους, δηλαδή το ευρώ, καταρρέει εκείνοι εξακολουθούν τα παιχνίδια εξουσίας που μοιάζουν με παρτίδα σκάκι μεταξύ νευρωτικών. Δε μπορώ να εξηγήσω αλλιώς τη συνεχιζόμενη διαμάχη τρόικας-Α. Σαμαρά για τις περιβόητες έγγραφες δεσμεύσεις για την εφαρμογή των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου, δηλαδή για το...αυτόγραφο του προέδρου της Ν.Δ. που απαιτούν Κομισιόν, ΕΚΤ και ΔΝΤ, λες και η ευρωζώνη βρίσκεται υπό διάλυση γι' αυτόν το λόγο κι όχι για πολύ σοβαρότερους...
Μην τρελαθούμε πάντως: η άρνηση Σαμαρά να υπογράψει, όσο ορθή κι αν είναι, δε στηρίζεται φυσικά σε λόγους εθνικής αξιοπρέπειας, όπως θέλει να ισχυρίζεται, αλλά σε κάτι πολύ πιο μικροκομματικό. Ξέρει πολύ καλά κι ο ίδιος πως η απόφασή του να συμμετάσχει σε αυτήν τη συγκυβέρνηση τραπεζιτών-ακροδεξιών έχει πικράνει όσους πίστεψαν τον αντιμνημονιακό λόγο του και στράφηκαν σε αυτόν σα διέξοδο στην πολιτική Παπανδρέου. Ο Α. Σαμαράς, επομένως, δε μπορούσε παρά να κρατήσει μια τελευταία παντιέρα για την τιμή των...εκλογών, τις οποίες θέλει να κερδίσει περισσότερο από όσο επιθυμεί να διασωθεί η χώρα. Μόνο που όπως έχει παραδεχθεί κι ο ίδιος, έχει ήδη δεσμευτεί για την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής. Για παράδειγμα, θα ψηφίσει έναν προϋπολογισμό που περιέχει και ρυθμίσεις του μεσοπρόθεσμου τις οποίες είχε καταψηφίσει μόλις το καλοκαίρι ως απαράδεκτες κι αδιέξοδες...
Εχω την εντύπωση πως όσοι δε βλέπουμε τη σωτηρία του ελληνικού λαού να περνά μέσα από το ευρώ δεν θα χρειαστεί να κουνήσουμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι για να απαλλαγούμε από ένα νόμισμα που "πλάστηκε" για τους ισχυρούς κι όχι για τους αδύναμους! Θα το καταστρέψουν μόνοι τους οι "δυνατοί", στο όνομα μιας πειθαρχίας που έχει την ίδια ουσία με την υποχρέωση των φαντάρων να ξυρίζονται σε καθημερινή βάση...

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Οι μασκοφόροι της ακροδεξιάς...


Ας πάρουμε την καλύτερη περίπτωση για το ΛΑΟΣ. Σε αυτήν είναι ένα ακροδεξιό κόμμα, το πιο επιτυχημένο από τη μεταπολίτευση και μετά! Στη χειρότερη, όμως, περίπτωση είναι ένας σχηματισμός χωρίς καμιά συγκεκριμένη ιδεολογία. Εκτός αν ως τέτοια λογίζει κανείς τον απύθμενο αριβισμό του αρχηγού και των κορυφαίων στελεχών του, οι οποίοι συμπεριφέρονται σαν εποχικά καταστήματα: τα Χριστούγεννα πωλούν αγιοβασίληδες, τις απόκριες στολές "Μπάτμαν" και στα μεσοδιαστήματα βιβλία τα οποία αν πιστέψεις, απορείς γιατί οι έλληνες δεν είμαστε ικανοί, ανάμεσα σε άλλα, να πετάμε χωρίς φτερά και να διασχίζουμε τους ωκεανούς κολυμπώντας!
Κι όμως το ΛΑΟΣ είναι πλέον συγκυβερνών κόμμα. Εμείς, ωστόσο, δεν απορούμε γι' αυτό αλλά με το ότι οι ευρωπαίοι το καταγγέλλουν ως ακροδεξιό, ρατσιστικό κι αντισημιτικό. Με λίγα λόγια περιγράφουν το "βασιλιά" γυμνό, όπως πραγματικά είναι, κι όχι με τα διαδήματα μετριοπάθειας με τα οποία τον έχει στολίσει ο Γ. Καρατζαφύρερ προκειμένου να δώσει λίγο φως στο ιδεολογηματικό σκοτάδι στο οποίο κινείται ο σχηματισμός του οποίου ηγείται. Το παρελθόν, άλλωστε, μπορείς να το αποκρύβεις, αλλά δε μπορείς να το αλλάξεις. Είναι αδύνατο, για παράδειγμα, να γυρίσεις το χρόνο πίσω και να αφαιρέσεις το τσεκούρι από τα χέρια του Μ. Βορίδη και τα αντισημιτικά φυλλάδια από τις παλάμες του Α. Γεωργιάδη...
Δεν ξέρω αν ο ρόλος του ΛΑΟΣ στο πολιτικό σύστημα είναι να κάνει τη βρόμικη δουλειά, όπως το καταγγέλλει η Α. Παπαρήγα. Ακόμα, όμως, κι αν δεν υπολανθάνει σκοπιμότητα, το απότελεσμα είναι το ίδιο. Ο Γ. Καρατζαφύρερ διαθέτει, πλέον, τρία κυβερνητικά στελέχη σε μια συγκυβέρνηση που περιλαμβάνει τα πάντα- τραπεζίτες, σοσιαλψευταράδες, φιλελεύθερα μηδενικά κι ακροδεξιούς, αλλά της λείπει το σημαντικότερο για μια δημοκρατία όνομα και πράγμα, δηλαδή η λαϊκή νομιμοποίηση...

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Να ποιός είναι ο...Αγών τους!


Σκεφτείτε να ετοίμαζα επί μήνες μια πολυσέλιδη έκθεση στην οποία, μεταξύ άλλων, θα διαπίστωνα, όταν την ολοκλήρωνα, τα κάτωθι: ο ουρανός είναι γαλανός, η γη είναι σφαιρική, τα δένδρα φυλλορροούν το φθινόπωρο, τα αυτοκίνητα τρέχουν γρηγορότερα από τους ελέφαντες και οι άνθρωποι γεννιούνται και πεθαίνουν! Πόση σημασία θα δίνατε σε αυτές τις κοινοτοπίες, που είναι γνωστές ακόμα και σε όσους υποφέρουν από δείκτη εφυίας χαμηλότερο του εκατό; Πόσο σοφό θα με περνούσατε και πόσο θα ελπίζατε σε εμένα για να σας δώσω λύσεις όταν η πολυπλοκότητα της σκέψης μου δεν θα ξεπερνούσε εκείνη ενός παιδιού της πρώτης Δημοτικού; Κι όμως, το έθνος στράφηκε προσοχή ενώπιον του γκάουλαϊτερ Ράιχενμπαχ, ο οποίος...σε πολυσέλιδη έκθεσή του μας "ενημέρωσε", δίχως να καταθέσει προτάσεις, ανάμεσα σε άλλα για τη γραφειοκρατία και τη φοροδιαφυγή στην Ελλάδα! Πραγματικά, θα εξεπλάγησαν όσοι προσγειώθηκαν από τον Αρη σε αυτήν την "κουτσουλιά" τής Μεσογείου μόλις χθες...
Χρυσοθήρα μου κ. Ράιχενμπαχ, προφανώς και η Ελλάδα μαστίζεται από τη γραφειοκρατία και τη φοροδιαφυγή. Φυσικά και πρέπει να αξιοποιήσουμε τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με τις οποίες μας έχει προικίσει η φύση. Αλλά όλα αυτά δε μπορούν να γίνουν με όρους αποικιοκρατικούς, με δήθεν σοφούς κι αυθεντίες πάνω από το κεφάλι μας να διαμοιράζουν τα ιμάτιά μας σα να ήταν δικά τους. Και φυσικά δίχως τους ίδιους κομματικούς σχηματισμούς που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο και δεν θέλησαν ποτέ, ελέω πελατειακών σχέσεων με τους ψηφοφοόρους τους κι εθελοδουλίας στα επιχειρηματικά αφεντικά τους, ούτε να φτιάξουν μια ορθολογικά δομημένη δημόσια διοίκηση ούτε να "χτυπήσουν" τη φοροδιαφυγή. Γιατί είναι, ακριβώς, η έλλειψη πολιτικής βούλησης που γιγάντωσε αυτά τα προβλήματα κι όχι τόσο η αδυναμία τωνδιοικητικώνκαι φοροεισπρακτικών μηχανισμών λόγω κακού γενετικού υλικού...
Κακά τα ψέματα, όμως, οι έλληνες ζουν την εποχή της αναζήτησης σωτήρα. Τον ψάχνουν απεγνωσμένα παντού, έφτασαν μέχρι και στα απορρίμματα του μακρινού παρελθόντος για να βρουν κάποιον που θα τους σώσει από μια χρεοκοπία που έχει ήδη συμβεί! Αδέλφια, αν μου επιτρέπετε, σταματήστε να διαβάζετε βιογραφικά: μόνο η λαϊκή ενότητα κι αλληλεγγύη θα μας βγάλει από την κρίση. Αυτοί που μας κυβερνούν έχουν ως πρώτη προτεραιότητα να γλιτώσουν την κάστα τους από τη συμφορά. Αν, δευτερευόντως, σωθούν η πατρίδα κι ο λαός της έχει καλώς. Αλλά δεν θα σκάσουν κιόλας αν στο τέλος έχουν διαφυλάξει μόνο το τομάρι τους...

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Το ευρώ δεν το "γκρεμίζει" ο Λαφαζάνης...



Θυμάστε το "παιχνίδι" που έχουμε παρακολουθήσει σε αρκετές αμερικανικές ταινίες με δύο αυτοκίνητα να τρέχουν το ένα προς το άλλο κι ο νικητής να είναι αυτός που δεν θα στρίψει πρώτος το τιμόνι; Αυτό μου θυμίζει το "παιχνίδι" των εκβιασμών που παίζεται τα τελευταία δύο χρόνια μεταξύ Αθήνας και Βρυξελλών! Μόνο που αν ήθελε κάποιος να στοιχηματίσει υπέρ των ευρωκρατών δεν θα κέρδιζε και πολλά αφού η απόδοση που δίνουν είναι χαμηλή. Κι αυτό γιατί αυτή που πρώτη στρίβει το "τιμόνι" ήταν πάντοτε η κυβέρνηση του ρεζίλη των Παπανδρέου και η ακροδεξιά αντιπολίτευση Σαμαρά-Καρατζαφέρη. Αλήθεια, πόσο αφελής πρέπει να είναι κανείς για να πιστεύει ότι η Κομισιόν θα επιτρέψει την ευρωζώνη να καταρρεύσει γιατί ο πρόεδρος της Ν.Δ. δεν θα υπογράψει ένα χαρτί; Αλλωστε, με τους εκβιασμούς μπορείς να πετύχεις προσωρινά οφέλη, ο εκβιαζόμενος όμως δεν θα τους ξεχάσει ποτέ...

Οι πιέσεις που δέχονται τα ισπανικά, τα ιταλικά, αλλά και τα γαλλικά ομόλογα αποδεικνύουν αυτό που θα έπρεπε να ήταν αυταπόδεικτο για τους ηγέτες της ευρωζώνης, οι οποίοι έχουν σπουδάσει στα ακριβότερα πανεπιστήμια του κόσμου: πως το ευρώ δεν θα καταρρεύσει εξαιτίας του...Παναγιώτη Λαφαζάνη κι όσων άλλων υποστηρίζουν την εκδοχή της επιστροφής στα εθνικά νομίσματα, αλλά εξαιτίας των ίδιων των ηγετών της ευρωζώνης! Το παραδέχθηκε, άλλωστε, κι ο πρόεδρος της Κομισιόν ότι οι πολιτικές που ακολούθησε η Ευρώπη για την έξοδο από την κρίση απότυχαν. Και για να παραφράσω λίγο τον αγαπημένο στον τραπεζιτάρχη Παπαδήμο, Σέξπιρ "το πρόβλημα Λουκά δε βρίσκεται στους αστερισμούς, αλλά στους εαυτούς μας"...

Έχω γράψει εδώ και πολύ καιρό πως η αντιμετώπιση της Ελλάδας σαν το απολωλός πρόβατο από τους ισχυρούς της ευρωζώνης όχι μόνο καταλύει την έννοια της Κοινοτικής αλληλεγγύης (όχι δηλαδή πως υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο) και βασίζεται σε μια υποκριτική ηθικολογία, αλλά κόβει το "κλαδί" που κάθονται και οι ίδιοι. Ωστόσο η Γερμανία, κατά βάση, και η Γαλλία δευτερευόντως, σα γνήσιες καπιταλιστικές χώρες, θέλησαν να πουλήσουν ακόμα και το "σκοινί" με το οποίο, νομοτελειακώς πλέον, θα κρεμαστούν! Το ευρώ "αργοπεθαίνει", όμως γι' αυτό δε φταίει η Ελλάδα, αλλά εκείνοι που έβαλαν το κάρο, δηλαδή την οικονομική ένωση, μπροστά από το άλογο, δηλαδή την πολιτική ένωση. Το ευρώ "ψυχορραγεί" και, κατά συνέπεια, και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ενωση γιατί η "δημοκρατική" Δύση τρέμει τη γνώμη του λαού, όπως φάνηκε και με τον πανικό σε Βρυξέλλες, Βερολίνο και Παρίσι για το ελληνικό δημοψήφισμα. Η Ελλάδα δεν ήταν παρά το πρώτο "ελαφρύ" ανάχωμα, δεν ήταν όμως αυτή που άνοιξε την κερκόπορτα. Τώρα, είναι αργά για δάκρυα Ανγκελα και Νικολά...

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Γιατί το Πολυτεχνείο ζει!


Ξέρετε γιατί πολλοί δε βρίσκουν νόημα στον εορτασμό επετείων όπως αυτή του Πολυτεχνείου; Γιατί είναι μαθημένοι στο να ακολουθούν πρόσωπα κι όχι ιδέες! Σου λένε, "γιατί να τιμήσουμε ανθρώπους που η μεταπολιτευτική τους πορεία ήταν δυσανάλογη των ηρωικών τους στιγμών επί χούντας"; Ισχυρίζονται οι ίδιοι, "γιατί να βγούμε στους δρόμους για να τιμήσουμε, για παράδειγμα, τη Μ. Δαμανάκη όταν αυτή εδώ και πολλά χρόνια δεν κάνει τίποτα άλλο από το να ατιμάζει τα νιάτα της";...
Δεν θα σας πω μόνο πως πρέπει να δούμε την αυριανή πορεία το Πολυτεχνείου σα μιαν ευκαιρία να διατρανώσουμε την αντίθεσή μας στη νέα χούντα των τραπεζιταρχών και των σημιτοφασιστών. Αυτή είναι μόνο μια ανάγνωση και, ίσως, η πιο επιφανειακή. Το Πολυτεχνείο ζει και θα ζει, όπως άλλωστε και κάθε επαναστατική στιγμή στην ιστορία, όσο τα προβλήματα που το δημιούργησαν, όπως η έλλειψη δημοκρατίας, και τα αιτήματα που το συνόδευσαν, όπως το "ψωμί, παιδεία, ελευθερία", παραμένουν επίκαιρα. Και πείτε μου εσείς αν στη σημερινή Ελλάδα δεν έχουμε ανάγκη από δημοκρατία, ψωμί, παιδεία κι ελευθερία...
Η εξουσία φθείρει τους ανθρώπους. Θα έλεγα πως αυτό είναι σχεδόν νομοτελειακό! Αν κάνουμε την αυτοκριτική μας, θα διαπιστώσουμε ότι όποτε μας δόθηκε η ευκαιρία να ελέγξουμε τις ζωές άλλων, είτε λέγονται υφιστάμενοί μας στη δουλειά, είτε ακόμα και τα παιδιά μας, ενεργήσαμε, κάποιες φορές τουλάχιστον, καθ' υπέρβασην της αρχής της ισότητας. Ετσι αντιμετωπίζω κι όσους από εκείνους αγωνίστηκαν πραγματικά κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, αν και δεν ήταν τόσοι όσοι εμφανίστηκαν στη μεταπολίτευση διεκδικώντας μερίδιο ηρωισμούπου δεν τους αναλογούσε, και οι οποίοι όταν έγιναν υπουργοί, βουλευτές ή διοικητές δημόσιων οργανισμών συμπεριφέρθηκαν με απληστία κι αλαζονεία. Δεν ήταν παρά θύματα της ανθρώπινης φύσης, η οποία είναι ικανή για τα καλύτερα και για τα χειρότερα. Γι' αυτό, επαναλαμβάνω, τα παιδιά στα σχολεία δεν είναι αρκετό να μαθαίνουν τα ονόματα ηρώων και ημερομηνιών που τιμούν το έθνος. Πρέπει, πρώτα από όλα, να διδάσκονται την αξία της επανάστασης απέναντι σε ό,τι κι όποιον πιστεύει ότι είναι ανώτερος από τον άλλο και γι' αυτό μπορεί να του συμπεριφέρεται σα να ήταν δούλος του. Η δική μου γενιά και οι παλαιότερες δυστυχώς διδαχθήκαμε την υποταγή σε αυθεντίες, πολιτικές, οικονομικές, πνευματικές. Γι' αυτό κι αποκτήσαμε και τους πολιτικούς που δεν άξιζαν σε εμάς, αλλά στα γράμματα που μάθαμε. Η μόνη μας ελπίδα βρίσκεται στη σαρωτική αλλαγή τού εκπαιδευτικού μας μοντέλου, που δεν θα δημιουργεί πειθαρχημένα ρομποτάκια, αλλά αυτοπειθαρχημένουςπολίτες με το π κεφαλαίο. Και τότε θα βλέπαμε πόση αποδοχή θα είχαν στην κοινή γνώμη οι τραπεζιτάρχες "μεσσίες", οι αρχιερείς της διαπλοκής και οι φασιστοειδείς κολαούζοι τους...

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Η...πολιτική άνοιξη των καιροσκόπων!



Ο Σ. Χατζηγάκης είναι ένας παλαιάς κοπής πολιτικός, από εκείνους δηλαδή που είναι περισσότερο κομματάρχες παρά άνθρωποι με όραμα για μια άλλου είδους διακυβέρνηση. Κι αν θέλαμε μια απόδειξη γι' αυτό τη βρήκαμε με την αποκάλυψη ότι διόρισε μπάρμαν, άνευ άλλων προσόντων, στο Δημόσιο όταν ήταν υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης! Ωστόσο, έχει δίκιο όταν μιλά για ακροδεξιά "σταγονίδια" στη Ν.Δ. κι όταν αποκαλεί τον Α. Σαμαρά επικίνδυνο κι ότι προσπαθεί να μετατρέψει την αξιωματική αντιπολίτευση στο αλήστου μνήμης απολειφάδι που λεγόταν Πολιτική Ανοιξη. Θυμάστε, το κόμμα που αποτέλεσε μείγμα καιροσκοπισμού, υποτέλειας στα διαπλεκόμενα κι ακροδεξιάς και το οποίο μπήκε γρήγορα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας...

Ο Α. Σαμαράς είναι εξήντα χρόνων! Δεν το γράφω μόνο και μόνο από αριθμολαγνεία, αλλά και για να υπονοήσω πως η πολιτική του καριέρα δεν άρχισε πριν από δύο χρόνια όταν κι έγινε, εκμεταλλευόμενος τις περιστάσεις, αρχηγός της Ν.Δ. Υπήρξε γόνος πλούσιας και πολιτικής οικογένειας, σκληρός αβερωφικός βουλευτής από τα είκοσι έξι του, ο υπουργός Εξωτερικών που άνοιξε τα σύνορα στους πάντες, διασπαστής της παράταξης που σήμερα προεδρεύει, εξυπηρετώντας συμφέροντα, καθώς και ιδρυτής ενός κόμματος η πολιτική πρόταση του οποίου, αν υπήρχε τέτοια, γρήγορα ξεχάστηκε από τον ελληνικό λαό. Γι' αυτό και δε δικαιούται να εμφανίζεται σήμερα ως ο ρηξικέλευθος πολιτικός, πόσω μάλλον όταν γι' άλλη μια φορά στην καριέρα του έκανε την κωλοτούμπα του για να είναι αρεστός κι όχι χρήσιμος στον τόπο...

Αν αύριο μεθαύριο έρθει στην εξουσία ο Α. Σαμαράς με ποιούς θα κυβερνήσει; Με τους ακροδεξιούς Χ. Λαζαρίδη και Φ. Κρανιδιώτη ή με πολιτικούς νάνους όπως οι παγκοσμίως άγνωστοι Ν. Μηταράκης και Χ. Σταϊκούρας; Η Ν.Δ. του κ. Σαμαρά δεν είναι τίποτα άλλο από μια παραλλαγή της αποτυχημένης Πολιτικής Ανοιξης κι ένας πιο εκλεπτυσμένος ΛΑΟΣ. Αυτό, όμως, έχει ανάγκη η χώρα μας ή μήπως μια πραγματικά εναλλακτική πρόταση εξουσίας που δεν θα τοποθετεί το προσωπικό συμφερόν πάνω από όλους κι από όλα και θα έχει στη βάση της τη δίκαιη αναδιανομή του πλούτου κι όχι την εξυπηρέτηση των δανειστών;...

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Φωτιά και...τσεκούρι στους προσκυνημένους!


Αν δεν ήταν τραγική, θα ήταν αστεία η αίσθηση περί εθνικής υπερηφάνειας που χαρακτηρίζει τους μνημονιακούς: από τη μια είχαν "στυλώσει" τα πόδια για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος με το επιχείρημα πως πλήττεται το εθνικό γόητρο στο εξωτερικό, όπως φάνηκε κι από τον τρόπο που αντιμετώπισαν το ρεζίλη των Παπανδρέου στις Κάννες η Α. Μέρκελ, ο Ν. Σαρκοζί κι ο Μ. Ομπάμα. Από την άλλη, ώστόσο, οι ίδιοι άνθρωποι καμαρώνουν για την πραξικοπηματική συγκυβέρνηση στην οποία έγιναν υπουργοί και υφυπουργοί και μη μετανοημένοι ακροδεξιοί. Κι ας μας πήραν χαμπάρι οι ξένοι κι ας μας "κράζουν" γιατί συμμετέχουν σε αυτή άνθρωποι που ηγούνταν της νεολαίας φιλοχουντικού κόμματος κι έμποροι αντισημιτικών φυλλαδίων...
Ας το προσπεράσω κι ας επικεντρωθώ στον τραπεζίτη που ηγείται της πραξικοπηματικής κυβέρνησης και τον οποίο οι δημοσκοπήσεις έσπευσαν να τον αποθεώσουν πριν αφήσουν το λαό να δει πρώτα το έργο του και μετά να τον κρίνει... Τί θα κάνει ο Λ. Παπαδήμος; Θα συνεχίσει μια φορομπηχτική πολιτική που έχει αναγκάσει ακόμα κι έντιμους πολίτες να δηλώνουν δημοσίως πως θα κάνουν στάση πληρωμών; Θα ιδιωτικοποιήσει κερδοφόρες ή εν δυνάμει κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις σε τιμή ευκαιρίας; Κι αν το κάνει πώς θα χρηματοδοτούνται, στη συνέχεια, τα απομεινάρια του κοινωνικού κράτους; Ή θα προχωρήσει, επιτέλους, το αγαπημένο "παιδί" του εγχώριου και ξένου κεφαλαίου σε εκείνες τις περικοπές δαπανών, όπως οι συγχωνεύσεις και καταργήσεις άχρηστων δημόσιων οργανισμών, και σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως το πλήρες άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, που και θα περιορίσουν το έλλειμμα και το χρέος και θα τονώσουν την οικονομία χωρίς να πληγούν καίριοι τομείς όπως η παιδεία και η υγεία;...
Ενδεχομένως να είμαι προκαταβολικά σκληρός με το Λ. Παπαδήμο. Ωστόσο, αυτό το συναίσθημα μου προκαλεί οποιοσδήποτε αναρριχάται στην εξουσία χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση, είτε είναι συνταγματάρχης είτε τραπεζιτάρχης. Και φοβάμαι πολύ εκείνους που είναι φανερά οι εκλεκτοί του επιχειρηματικού κατεστημένου αυτής της χώρας. Κι αυτό γιατί τα συμφέροντα της πλειονότητας του ελληνικού λαού δεν ταυτίζονται με τα συμφέροντα όσων ξεπλένουν τις αμαρτίες τους στο "ποτάμι" της φιλανθρωπίας...

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Ενα κράμα Σούπερμαν και Τσακ Νόρις!



Αν ο Ιησούς γνώριζε πόσοι "μεσσίες" θα τον διαδέχονταν στην Ελλάδα μετά από τη σταύρωσή του, φαντάζομαι πως θα ξανασκεφτόταν να περνούσε τα "θεία πάθη"! Κι αυτό γιατί θα ήταν, απλώς, ένας ακόμα στο σωρό, όπως άλλωστε κι όλοι οι "σωτήρες" πρωθυπουργοί που πέρασαν τις τελευταίες δεκαετίες και οι οποίοι μας οδήγησαν στο να αγωνιζόμαστε τώρα για τη...σωτηρία τής χώρας.

Αυτές τις υπερφυσικές ιδιότητες, ένα κράμα δηλαδή Σούπερμαν και...Τσακ Νόρις, προσδίδουν πολλοί στον πραξικοπηματία πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο: έχουν περισσέψει αυτές τις ώρες οι ύμνοι γύρω από ένα πρόσωπο το οποίο, για να μην ξεχνιόμαστε, συνδέεται άμεσα με αιτίες που έφεραν την Ελλάδα στο γκρεμό: η "φούσκα" του χρηματιστηρίου, η εποχή των διακοποδανείων και των εορτοδανείων, καθώς και η είσοδος της χώρας στο ευρώ, χωρίς να είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο, συνδέονται άμεσα όχι μόνο με τον αρχιερέα της διαπλοκής αλλά και με τον τότε διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος. Απορώ, επομένως, με το ζήλο με τον οποίο οι εγχώριοι και οι ξένοι διαπλεκόμενοι, όπως και τα μιντιακά παπαγαλάκια τους εξωραΐζουν τη δημόσια εικόνα ενός ανθρώπου ο οποίος δε γεννήθηκε χθες, παρουσιάζοντάς τον σαν τον άσπιλο Δον Κιχώτη που θα διασώσει την Ελλάδα από την καταστροφή...

Το ομολογώ πως το μείγμα...σημιτοφασιστών που συμπεριλαμβάνονται στη νέα κυβέρνηση μου προκαλεί τρόμο: από τη μια έχουμε την παραμονή ή την επαναφορά προσώπων του σημιτικού παρελθόντος της χώρας, τα οποία είχαν αποτύχει, εκ του αποτελέσματος, όσες φορές τους ανατέθηκαν κυβερνητικά καθήκοντα. Κι από την άλλη, αυτό που μας φαινόταν ως κακόγουστο αστείο μέχρι πριν από μερικά χρόνια, παίρνει "σάρκα κι οστά": βουλευτές τού ΛΑΟΣ, όπως ο "μπουμπούκος" Αδ. Γεωργιάδης κι ο...τσεκουράτος Μ. Βορίδης προαλείφονται για υπουργοί! Η ελληνική δημοκρατία στα χειρότερά της...

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Μες του...Νοέμβρη τη γιορτή!



Συμφωνούμε πως ο Σ. Μπερλουσκόνι είναι ένας γελοίος κρετίνος, η διήγηση των επιχειρηματικών και ροζ σκανδάλων του οποίου θα μπορούσε να γεμίσει τη Βιβλιοθήκη τής Αλεξάνδρειας; Κι όμως ούτε αυτός ο απατεώνας ολκής προτίμησε να σχηματιστεί, μετά την υπεσχημένη παραίτησή του, κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη. Ακόμα κι ο "Καβαλιέρε" επέλεξε το δρόμο των εκλογών παρά τον εξευτελισμό της παράδοσης της Ιταλίας στους γερμανογαλλοαμερικανούς, στις τράπεζες και στις αγορές. Και ύστερα λένε πως με τους ιταλούς είμαστε "ούνα φάτσα, ούνα ράτσα"...

Στη μπανανία, πάλι, που λέγεται Ελλάδα η απευθείας έκφραση της λαϊκής βούλησης όχι μόνο δεν θεωρείται αυτονόητη επιλογή, αλλά χαρακτηρίζεται κι απευκταία, τουλάχιστον για το αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα. Γι' αυτό και καταλήγουμε στο σχηματισμό μιας κυβέρνησης-παρωδίας χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση, η οποία μάλιστα θα λάβει μέτρα κι αποφάσεις οι οποίες θα δεσμεύουν και τα παιδιά των παιδιών μας. Θα το πω ακόμα πιο καθαρά και μέσα στην όποια υπερβολή εντοπίστε τα ψήγματα αληθείας που ενδεχομένως να κρύβονται: αυτήν την εβδομάδα στην Ελλάδα συντελέστηκε πραξικόπημα! Ναι, δεν είχαμε τανκ στους δρόμους ούτε συλλήψεις πολιτικών αρχηγών. Κι ο Λ. Παπαδήμος δε χαρακτηρίζεται από τον παραληρηματικό λόγο του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Οφείλω να ομολογήσω πως αυτήν τη φορά ο ξένος δάκτυλος τα κατάφερε καλύτερα από ό,τι πριν από σαράντα τέσσερα χρόνια, όταν οι συνταγματάρχες πρόλαβαν τους "εκλεκτούς" στρατηγούς! Ωστόσο, έχουμε την επιβολή μιας κυβέρνησης από εξωθεσμικούς παράγοντες, οι οποίοι το τελευταίο που έχουν στο μυαλό τους είναι η σωτηρία της χώρας...

Δείτε, για παράδειγμα, πώς "σκαρφαλώνει" ο Γ.Δ. του Χρηματιστηρίου και θα καταλάβετε γιατί ο λαός μόνο τα χειρότερα μπορεί να περιμένει τους επόμενους μήνες. Πολύ φοβάμαι, μάλιστα, πως αν η χούντα κράτησε επτά χρόνια, η μεταμοντέρνα εκδοχή της θα θυμίζει σε διάρκεια περισσότερο τη δικτατορία Φράνκο στην Ισπανία. Ας παραλλάξουμε, επομένως το γνωστό χουντικό άσμα κι ας τραγουδήσουμε όλοι μαζί "μες...του Νοέμβρη τη γιορτή"!

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Ο "παραλίας νούμερο δύο"!



Ούτε ένα πραξικόπημα δε μπορούν να διοργανώσουν σωστά! Οι πραξικοπηματίες παλεύουν επί ημέρες για να βρουν κάποιον αρχιπραξικοπηματία, αλλά ούτε αυτό δεν είναι ικανοί να διεκπεραιώσουν στην ώρα του. Και να πει κανείς πως δεν είναι μεγαλωμένοι μέσα στην εξουσία και δεν ξέρουν πώς λειτουργεί το σύστημα; Κάθε άλλο, φαίνεται όμως πως τόσο για το ρεζίλη των Παπανδρέου όσο και για το συγκάτοικό του στη Βοστόνη ισχύει στην αντιστροφή του αυτό που έλεγε ο Ναπολέων όταν τον έψεγαν για τη μη αριστοκρατική του καταγωγή: πως, δηλαδή, η γενιά του ξεκινούσε από τον ίδιο κι αυτό ήταν το πλεονέκτημά του στη ζωή...

Η κωλοτούμπα είναι ενδημικό στοιχείο της πολιτικής ανάλυσης στην Ελλάδα, ειδικώς μάλιστα όταν προέρχεται από "παπαγαλάκια" που συντάσσονται με πρόσωπα όχι από εκτίμηση ή από ιδεολογία, αλλά από καθαρό συμφέρον. Γι' αυτό και τα ίδια πρόσωπα που αποθέωναν το ρεζίλη των Παπανδρέου για το δήθεν διεθνές του κύρος, την πραότητα και το σθένος του χαρακτήρα του να τα βάζει με όλους για να σώσει τη χώρα, σήμερα τον λοιδορούν περισσότερο κι από εκείνους που δεν πίστεψαν ποτέ σε αυτόν. Κι αυτή είναι η προσωπική τραγωδία τού ανδρός που έγινε "βασιλιάς" από οικογενειακή παράδοση κι όχι από προσωπικό χάρισμα...

Ήδη, άλλωστε, ο ρεζίλης σπεύδει να ακολουθήσει τα χνάρια τού προκατόχου του, του τεμπέλη της Ραφήνας: τις τελευταίες ημέρες εμφανίζεται χαμογελαστός, χωρίς γραβάτα και με διάθεση για καφεδάκια στον Εθνικό Κήπο την ώρα που έχει αφήσει πίσω του μια χώρα ακυβέρνητη! Ποσώς, όμως, τον νοιάζει αφού ο ίδιος έβγαλε από πάνω του ένα βάρος που οι πολιτικοί του ώμοι ήταν πολύ στενοί για να αντέξουν. Αυτό είναι, όμως, και το μεγάλο πρόβλημα με όσους έχουν κληρονομήσει την εξουσία και δεν την έχουν κερδίσει με το "σπαθί" τους, με τους ανθρώπους που δε χρειάστηκε να φτύσουν "αίμα" μέχρι να καταφέρουν κάτι στη ζωή τους: πως η επιμονή τους διαρκεί τόσο όσο μερικοί κύκλοι του φεγγαριού. Αλίμονο, όμως, στους λαούς που εξακολουθούν να επιλέγουν ηγέτες με βάση τα επώνυμά τους. Κι ακόμα περισσότερο αλίμονο στους λαούς που έχουν υποπέσει στο αμάρτημα περισσότερες της μίας φορές...

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Μυρμήγκι δε γεννιέσαι, γίνεσαι...




Μπορεί ο ρεζίλης των Παπανδρέου κι ο συγκάτοικός του στη Βοστόνη να αξίζουν πολλά. Ωστόσο, στη ζωή δεν παίρνεις αυτό που αξίζεις, αλλά αυτό που διεκδικείς και οι συγκεκριμένοι δύο πολιτικοί δεν έχουν διεκδικήσει τίποτα για την Ελλάδα, τουλάχιστον τα δύο τελευταία χρόνια. Φυσικό επόμενο είναι η Α. Μέρκελ, ο Ν. Σαρκοζί καθώς και η υπόλοιπη κομπανία των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον να τους κάνουν ό,τι θέλουν, να τους εκβιάζουν ακόμα και με τις υπογραφές τους για τη νέα δανειακή σύμβαση και το νέο μνημόνιο που αυτή συνεπάγεται. Φυσικό επόμενο είναι, επίσης, η χώρα να διοικηθεί, πραξικοπηματικώ τω τρόπω, από κάποιον υπάλληλο των διεθνών οργανισμών τού νεοφιλελευθερισμού και των τραπεζών κι όχι από κάποιον που θα έχει επιλεγεί από το λαό με την ψήφο του...


Μέσα στους φρενήρεις ρυθμούς που...δεν εξελίσσονται τα πράγματα, δεν έχουμε το χρόνο να δούμε την κατάσταση στην ολότητά της, παρά διυλίζουμε τον κώνωπα। Γιατί αν είχαμε το χρόνο και το κουράγιο να το κάναμε θα διαπιστώναμε πόσο εξευτελιστικό είναι ακόμα και γι' αυτήν την κοινοβουλευτική ολιγαρχία μας εξωθεσμικοί παράγοντες χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση να παζαρεύουν πόσους παραπάνω μήνες θα μείνουν στην πρωθυπουργία! Αν είναι δυνατό, για παράδειγμα, ο Λ। Παπαδήμος, ο άνθρωπος των τραπεζιτών, ο τύπος που ήταν διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος την εποχή της "φούσκας" του χρηματιστηρίου και της εισόδου της χώρας στην ευρωζώνη, να απαιτεί από τους εκλεγμένους πολιτικούς αρχηγούς να μείνει στο Μέγαρο Μαξίμου πλέον των τριών μηνών που συμφωνήθηκε από Παπανδρέου-Σαμαρά. Και δεν είναι δυνατόν, επίσης, η Α. Μέρκελ να μας δίνει την άδειά της για να γίνουν εκλογές, αφού πρώτα ψηφιστεί η υποδούλωση του ελληνικού λαού για τουλάχιστον μια δεκαετία. Όπου να 'ναι θα μας ζητήσουν και ματαίωση των προγραμματισμένων βουλευτικών εκλογών σε δύο χρόνια λόγω πολεμικών συνθηκών ή εξοικονόμησης πόρων!

Στην ουσία, όμως, η μεγαλύτερη ευθύνη δε βαρύνει τους εξωθεσμικούς παράγοντες, αλλά τον απερχόμενο πρωθυπουργό και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι οποίοι δε συναίνεσαν είτε στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος είτε στη διενέργεια εκλογών εδώ και τώρα, ούτως ώστε να φέρουν τους διεθνείς τοκογλύφους προ τετελεσμένων γεγονότων. Γι΄αυτό τώρα οι τελευταίοι γελούν με τα χάλια μας και συνεχίζουν τους ανελέητους εκβιασμούς τους: γιατί δεν τους κάναμε να κλάψουν πριν από μια εβδομάδα, παρά αναλύθηκε η δημόσια συζήτηση σε αυτήν τη χώρα γύρω από την...απρέπεια να αποφασίσει ο λαός ακόμα και για το μέλλον του στην ευρωζώνη. Λες και σε οποιαδήποτε τράπεζα μπορεί να πάει κάποιος τρίτος για να ζητήσει δάνειο εκ μέρους κάποιου άλλου κι αυτός ο άλλος να μην έχει το δικαίωμα να ακυρώσει τη συμφωνία...