Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Οι άνθρωποι προδίδουν, όχι οι ιδέες...

Οι άνθρωποι μπορούν να προδίδουν ιδανικά, αυτό ωστόσο απαξιώνει τους προδότες κι όχι τα οράματα. Εκείνοι που δεν έχουν αγωνιστεί ποτέ στη ζωή τους για κάτι που υπερβαίνει τα ατομικά τους συμφέροντα ή που, ακόμα χειρότερα, συνεργάστηκαν με τους καταπιεστές τους ενθουσιάζονται με το να κατηγορούν αυτούς που κάποτε αγωνίστηκαν και σήμερα τοκίζουν ακόμα τον αγώνα τής νιότης τους. Με αηδιάζουν και οι μεν και οι δε, αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως το "ψωμί, παιδεία, ελευθερία" ή η εθνική ανεξαρτησία, η λαϊκή κυριαρχία και η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελούν αιτήματα του πεταματού μόνο και μόνο γιατί έπεσαν θύμα κακοποίησης. Άλλωστε για κάθε Δαμανάκη, Λαλιώτη ή Μπίστη που εξαργύρωσαν με χρήμα κι εξουσία την επαναστατική τους νεότητα υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες αγωνιστές που δεν αντάλλαξαν στο γιουσουρούμ την ανδρεία τους, δεν ζήτησαν να τους στήσουν προτομές ούτε θα πρέπει να απολογούνται πως μαζί τα έφαγαν στα "χρυσά" χρόνια τής μεταπολίτευσης...

Συμμερίζομαι την αμηχανία τής Αριστεράς για τις φετινές εκδηλώσεις μνήμης, οι οποίες συνέπεσαν με την παρουσία στην Αθήνα του Μπαράκ Ομπάμα. Πώς να φωνάξεις "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" όταν μία ημέρα πριν χειροκροτούσες τον πρόεδρό τους και δικαίως όταν μιλούσε για δημοκρατία και καυτηρίαζε το ότι ένας διευθύνων σύμβουλος μεγάλης εταιρείας βγάζει σε μία ημέρα όσα ένας εργαζόμενος σε ένα χρόνο; Η ιστορική ευθύνη των ΗΠΑ για το μετεμφυλιακό κράτος των διώξεων και του αυταρχισμού είναι δεδομένη. Την είχε παραδεχθεί, άλλωστε, κι ο Μπ. Κλίντον όταν είχε έρθει στην Ελλάδα το 1999...

Φυσικά και με μια συγγνώμη δεν γυρίζουν πίσω οι ζωές που χάθηκαν στα εκτελεστικά αποσπάσματα και βασανίστηκαν στα ξερονήσια ή στις φυλακές. Η κοινή ζωή, ωστόσο, των λαών προχωρά, τουλάχιστον για όσους από εμάς δεν ανήκουμε ή δεν ψηφίζουμε ΚΚΕ, το οποίο θυμάται να πολεμήσει στους δρόμους τον ιμπεριαλισμό μόνο όταν έρχεται ο Αμερικανός πρόεδρος κι όχι ο Ρώσος. Κι όποιος πιστεύει ότι αν απλώς καταργήσει το μέλλον στο δικό του σπίτι τού λαού αυτό θα πάψε να υφίσταται, μάλλον πρέπει να διαβάσει περισσότερα για τον αυτισμό...  

Ο Αλέξης Τσίπρας θύμισε τις προάλλες πως η πείνα, η φτώχεια και η ανεργία γεννούν δικτατορίες. Μόνο που στον 21ο αιώνα μπορούν να προκαλέσουν και δημοκρατικώς εκλεγμένες τερατογενέσεις παρόμοιες με αυτές στις ΗΠΑ, όπου Ντ. Τραμπ και Χ. Κλίντον ανταγωνίστηκαν για το ποιος θα είναι αυτός που θα εξαλείψει λιγότερο τις κοινωνικές ανισότητες. Σε ενάμισι μήνα ξημερώνει το 2017 και μαζί του ένα σπιράλ γεγονότων που είτε θα συγκολλήσουν το σπασμένο γυαλί στην Ευρώπη κι όχι μόνο είτε θα μας οδηγήσουν στην παγίωση του εθνικισμού και του λαϊκισμού ως των πολιτικών τάσεων της εποχής τής ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης...

Το ότι εν έτει 2016 υπάρχουν ακόμα πολλοί συνάνθρωποί μας που δεν έχουν ούτε ψωμί ούτε παιδεία ούτε ελευθερία τα καθιστά εξ ορισμού διαχρονικά αιτήματα. Κι αν κάποιοι έφτυσαν πάνω τους, αποθεώνοντας το νεοφιλελευθερισμό και στρώνοντας το δρόμο στο χάος, αυτοί θα είναι υπόλογοι στα παιδιά τους και στον ιστορικό τού μέλλοντος κι όχι οι ιδέες με τις οποίες πίστεψαν ότι είχαν ξεμπερδέψει μια και καλή αλλά παραμένουν ολοζώντανες να στοιχειώνουν τις εξωχώριες καταθέσεις τους...    




Δεν υπάρχουν σχόλια: