Αν αυτή ήταν η αιτία- ακόμα κι αν δεν υπήρχε κανένας λόγος να είμαστε βασιλικότεροι του βασιλέως- θα μπορούσα να τον αντιμετωπίσω με συμπάθεια, έναν πρωθυπουργό που στεγνώνει την ψυχή του για να βρει η πατρίδα του μια καλύτερη θέση στον κόσμο. Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη και πολύ πιο καταδικαστική για τον Μητσοτάκη...
Ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε ή και παρακολουθεί τους πάντες με μια τεχνολογία την οποία αγόρασε από το Ισραήλ και στην οποία εμπλέκεται κι ο υπουργός του των Οικονομικών στον οποίο έχει δώσει το δαχτυλίδι τής διαδοχής. Την ίδια ώρα, έχει προσφέρει τα πάντα στην κυβέρνηση Τραμπ- δείτε, μόνο, τις ενεργειακές συμφωνίες- προσδοκώντας πως θα τον συνδράμει όσο μπορεί στη διατήρηση της εξουσίας.
Κι εδώ μπαίνουμε στο ζουμί: η οικογένεια Μητσοτάκη ήταν πάντα φιλοαμερικανική, από την εποχή που ο μπαμπάς έριχνε μια δημοκρατική κυβέρνηση αποστατώντας. Και τώρα η Ουάσιγκτον είναι το τελευταίο χαρτί τού κανακάρη του για να παραμείνει στο Μαξίμου. Και η Ελλάδα ας περιμένει να καταρρεύσει μήπως και διασωθεί...
Φυσικά έχει για σύμμαχό του την εθνική μας τάση να μετατρέπουμε τα πάντα σε σύγκρουση του απόλυτου καλού με το απόλυτο κακό, να διαχωρίζουμε ακόμα και τους ιμπεριαλισμούς των μεγάλων δυνάμεων σε καλούς και κακούς αδυνατώντας να αναγνωρίσουμε ότι και τα δικά μας διπλά στάνταρ διευκολύνουν τον κυνισμό αυτών που μας κυβερνούν. Αν ο Ντ. Τραμπ είναι κακός, το ίδιο είναι κι ο Βλ. Πούτιν. Αν ο Βολ. Ζελένσκι είναι διεφθαρμένος το ίδιο είναι κι ο Ν. Μαδούρο. Κι όχι γιατί πρέπει στο όνομα κάποιου θολού εξισωτισμού αλλά γιατί αυτό προκύπτει από πάμπολλα στοιχεία...
Αλίμονο, ακόμα και το τοτέμ τής διεθνούς Αριστεράς, ο Μπέρνι Σάντερς, καταδικάζοντας τον τραμπικό τυχοδιωκτισμό χαρακτήρισε τον απαχθέντα πρόεδρο της Βενεζουέλας βίαιο και διεφθαρμένο δικτάτορα αλλά στο Ελλαδιστάν απαντάμε με τον Τσάβες. Λες κι αν κάποιος ασκήσει κριτική στον Ν. Ανδρουλάκη έχει οποιοδήποτε νόημα η παραπομπή στον Ανδρ. Παπανδρέου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου