Όταν, όμως, ήρθε η ώρα να καταθέσει στην ίδια Επιτροπή για τη διά χειρός του αρχειοθέτηση των υποκλοπών θυμήθηκε τον Μοντεσκιέ και τη διάκριση των εξουσιών. Θα του θυμίσω έναν άλλο διαφωτιστή, τον Βολταίρο, που έλεγε πως είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο όταν η κυβέρνηση έχει άδικο...
Φυσικά και δεν θα πήγαινε ο Τζαβέλλας στη Βουλή. Όχι πως θα κατέθετε και κάτι ουσιαστικό αλλά θα ήταν πολύ δύσκολο να λέει συνέχεια "επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής". Η επίκλησή του από τον Φραπέ και τα άλλα "αστέρια" τού ΟΠΕΚΕΠΕ καθιστά πλέον επικοινωνιακά απαγορευτικό την αντιγραφή του κι από ανθρώπους στα υψηλότερα κλιμάκια της εξουσίας. Όχι γιατί κάποιοι στην εκτελεστική, στη νομοθετική και στη δικαστική εξουσία δεν είναι λαμόγια τής ίδιας υποστάθμης με τους Φραπέδες αλλά γιατί στην κομματική πολιτική η ουσία είναι η επικοινωνία και τίποτα άλλο...
Η αθώωση του Στ. Κασσελάκη για το πόθεν έσχες του- μια καθαρά πολιτική του δίωξη που έχει την υπογραφή εκείνων που διέλυσαν την αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας- αποδεικνύει ότι υπάρχουν ακόμα δικαστές στην Αθήνα και είναι κυρίως χαμηλόβαθμοι. Όπως, άλλωστε, και οι δικαστές που καταδίκασαν τους φυσικούς αυτουργούς τού Predator...
Το δικαστικό ψάρι, ωστόσο, βρομάει στο κεφάλι και βρομάει πολύ. Γι' αυτό και είναι ελάχιστο χρέος των κοινοβουλευτικών κομμάτων η αλλαγή τού τρόπου επιλογής τής ηγεσίας τής δικαιοσύνης. Αν θέλουν όχι μόνο να είναι τίμια αλλά και να δείχνουν κιόλας ενώπιον μιας καταταλαιπωρημένης κοινωνίας...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου