Ακολούθα την ώρα που βαδίζω, μην σταματάς ούτε λεπτό.
Μαχαίρια βγάζε από την πλάτη, λουλούδια δίνε φυλαχτό.
Δίπλα μου μείνε σαν γονατίζω, το άδικο σβήνε να μην θωρώ
κι αν έχω δίκιο κρύβε μου το, δεν είναι ώρα γι΄ απολογισμό.
Στέλνε τις λέξεις όταν στερεύω, πίνε τα δάκρυα να μην πνιγώ,
τη γλώσσα βγάζε στα θηρία όταν με βλέπεις σκυθρωπό.
Το φως ανάβεις μες στο σκοτάδι, από τα μάτια σου κοιτώ,
ανίκητος γίνομαι μονάχα όταν με σπρώχνεις να νικώ.
Όσο τα χρόνια κι αν περνούνε, όνειρο γίνανε θαρρώ,
οι αναμνήσεις και οι λύπες σέρνουνε μόνες τους χορό.
Κι όποιος σου πει ότι ξεχνάω ποιος ήμουν, είμαι, θα γενώ
μην συνερίζεσαι καθόλου, δρόμο μου στρώνει για το σταυρό.
Αυτόν που όλοι κουβαλάμε, ζώντες, αγέννητοι, νεκροί
μα λίγοι είναι όσοι το κάνουν να μοιάζει σαν να' ναι γιορτή...
Έχεις την αγάπη μου, έχω την ψυχή σου.
Έχεις τη ζωή μου, έχω το λογισμό σου...
