Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

Από το "yes, we can" στο "yes, we could have done a lot more"...

Ο τρόπος που ο Μπ. Ομπάμα αντιμετώπισε την οικονομική κρίση στη χώρα του θα έπρεπε να είχε λειτουργήσει εδώ και καιρό ως πρότυπο και για εκείνους που διαφεντεύουν την Ευρώπη: αντί για άγρια λιτότητα σε βάρος των μικρομεσαίων επέλεξε να τυπώσει χρήμα ώστε να επανεκκινήσει η πραγματική οικονομία. Γι' αυτό και σήμερα οι ΗΠΑ δείχνουν τουλάχιστον να έχουν επιστρέψει στην ομαλότητα, την ώρα κατά την οποία στη Γηραιά Ηπειρο ολοένα και περισσότερες χώρες βυθίζονται στο τέλμα αντιαναπτυξιακών πακέτων που δημιουργούν κύματα φτώχειας, κάνοντας παραλλήλως τους πλούσιους πλουσιότερους. Κι αν, μάλιστα, χρησιμοποιήσω ως πρόκριμα του τί μέλλει γενέσθαι την αντίδραση των δανειστών στη σκληρή ασφαλιστική μεταρρύθμιση που προτείνει η κυβέρνηση και στη δήλωση Ντάισελμπλουμ για καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης, τότε πολύ φοβάμαι πως τη στάση τού ευρωιερατείου εξακολουθεί να χαρακτηρίζει η αλαζονεία κι όχι η συναίσθηση των τεράστιων σφαλμάτων τού πρόσφατου παρελθόντος...

Η Αμερική του Ομπάμα, ωστόσο, δεν μπορεί να αποτελεί πρότυπο για τα πάντα. Η προεδρική θητεία του φτάνει στο τέλος της αλλά ο ίδιος, μολονότι προχώρησε σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις-όπως στο δημόσιο σύστημα υγείας-, δεν έφερε την αλλαγή που είχε ευαγγελιστεί το 2008. Σαφώς και υπήρξε καλύτερος πρόεδρος από τον προκάτοχό του, ο οποίος είχε ρίξει έτσι κι αλλιώς πολύ χαμηλά τον πήχη, και πιθανόν να είναι καλύτερος κι από το διάδοχό του, είτε είναι η Χ. Κλίντον είτε, αλίμονο, ο Ντ. Τραμπ. Μέσα σε αυτήν την οκταετία, όμως, έκανε πολύ λιγότερα από όσα μπορούσε για να παραδώσει έναν πιο ασφαλή πλανήτη. Φυσικά η γενεσιουργός αιτία τής σημερινής παγκόσμιας αναταραχής σχετίζεται περισσότερο με τους πολέμους που ξεκίνησαν οι προκάτοχοί του, αλλά κι ο Μπ. Ομπάμα βάσισε την εξωτερική του πολιτική στο δόγμα τής παγκόσμιας επιβολής, απλώς με πιο λεπτούς τρόπους σε σχέση με τον Τζ. Μπους. Κι αν σήμερα δακρύζει γα τις συνέπειες της οπλοκατοχής στη χώρα του, δεν είναι κάπως αργά γι' αυτά για κάποιον που κατοικεί στο Λευκό Οίκο από τον Ιανουάριο του 2009;...

Η α λα καρτ υπεράσπιση της δημοκρατίας, της ελευθερίας και των υπόλοιπων ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως αυτή εκφράστηκε κι από την προεδρία Ομπάμα, δεν βοηθά στην υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνευσης κι αφοπλισμού. Με ποιό ηθικό δικαίωμα μπορούν οι ΗΠΑ να παίζουν τον παγκόσμιο χωροφύλακα όταν διατηρούν την θανατική ποινή ή όταν στηρίζουν σκοταδιστικά καθεστώτα όπως αυτό των Σαούντ στη Σαουδική Αραβία; Πώς είναι δυνατό να πείσουν τον αραβικό κόσμο, για παράδειγμα, για τις αγαθές προθέσεις τους στη Συρία την ίδια στιγμή που επιτρέπουν σε ένα σύμμαχό τους να εκτελεί δημοσίως πολιτικούς του αντιπάλους; Είναι αλήθεια ότι ο Μπ. Ομπάμα βελτίωσε την εικόνα τής πατρίδας του στο παγκόσμιο ακροατήριο. Το "ναι, μπορούμε", ωστόσο, που ήταν το κεντρικό του προεκλογικό σύνθημα το 2008 μετατράπηκε σε "ναι, θα μπορούσαμε πολύ περισσότερα", ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για την υστεροφημία τού ανδρός και, κυρίως, για το μέλλον τού πλανήτη...  









Δεν υπάρχουν σχόλια: