Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Ντροπή,ντροπή,ντροπή,ντροπή και πάλι ντροπή...

Το επιχείρημα που χρησιμοποιείται από την αντιπολίτευση εσωτερικού κι εξωτερικού είναι πως η Ελλάδα άργησε να αντιμετωπίσει τις προσφυγικές ροές κι έδειξε ανεκτικότητα σε αυτές, γι' αυτό και τώρα αντιμετωπίζει εχθρική στάση από τους Ευρωπαίους. Είναι αλήθεια ότι καθυστέρησε η όσο το δυνατό πληρέστερη ταυτοποίηση των προσφύγων και η δημιουργία αξιοπρεπών hot spot και κέντρων μετεγκατάστασης. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, πως όλα αυτά γίνονταν από την επομένη τής ανάληψης της εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ, στις 26 Ιανουαρίου 2015, Πιστεύετε, αλήθεια, ότι οι εταίροι μας δεν θα έλεγαν "ωραία, έχουμε βάλει την Ελλάδα να κάνει τη δουλειά για όλους μας, ας πάμε οι υπόλοιποι για ύπνο"; Έχετε την εντύπωση πως θα άπλωναν χείρα βοηθείας για να μοιραστεί το βάρος μια χώρα όπως η δική μας, η οποία αντιμετωπίζει έτσι κι αλλιώς μια πρωτόγνωρη για τα ευρωπαϊκά μεταπολεμικά δεδομένα οικονομική κρίση; Φταίει η Ελλάδα και για το ότι η Συρία έχει μετατραπεί σε πολεμικό θέατρο προετοιμασίας τού Γ' Παγκοσμίου Πολέμου; Τα πλούσια κράτη τού Βορρά ισχυρίζονται πως δεν μπορούν να φιλοξενήσουν περισσότερους από μερικούς χιλιάδες πρόσφυγες ετησίως την ίδια ώρα που κουνούν το δάχτυλο στη φτωχοποιημένη Ελλαδίτσα γιατί δεν περιθάλπει με ανθρωπιστικούς όρους εκατομμύρια εξ αυτών. Κι όταν φτάνουν στο τσακίρ κέφι τί μας ζητούν; Να τους πνίγουμε στο Αιγαίο ή να τους μαντρώνουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης-ντροπή για τον πολιτισμό μας, όπως οι Αμυγδαλέζες των σαμαροβενιζέλων...

Εδώ και πολλά χρόνια φωνάζαμε πως τα ελληνικά σύνορα είναι κι ευρωπαϊκά. Φυσικά και γνωρίζω ότι ο εξ ανατολών γείτονάς μας δεν είναι και το "καλύτερο παιδί" τού κόσμου, ωστόσο υπάρχει μια αντίφαση από τη μια να ισχυρίζεσαι πως επιθυμείς συμπαραστάτη τη διεθνή κοινότητα στο Αιγαίο κι από την άλλη να δαιμονοποιείς την εμπλοκή τού ΝΑΤΟ. Δεν αγάπησε ξαφνικά η Βορειοατλαντική Συμμαχία τη χώρα μας. Πιθανόν, για παράδειγμα, να θέλει να ανασχέσει με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο τις προσφυγικές ροές αλλά και τη ναυτική κάθοδο των Ρώσων στη Συρία. Στη διπλωματία, ωστόσο, δεν περιμένεις πότε θα σε αγαπήσει κάποιος αληθινά για να δώσεις τη συναίνεσή του, αλλά εξετάζεις κατά πόσο, έστω κι ως ένα σημείο, τα συμφέροντά σας συμπίπτουν. Σε αυτό το πλαίσιο κι εφόσον τα νατοϊκά πλοία όντως επιστρέφουν στην Τουρκία τα καραβάνια των προσφύγων, μόνο οφέλη μπορεί να έχει η Ελλάδα. Βεβαίως κι αυτό μένει να αποδειχθεί στην πράξη, αλλά έχει επίσης αποδειχθεί ότι δεν μπορούμε μόνοι μας, όπως είναι λογικό, να ελέγξουμε την κάθοδο των μυρίων...

Μόνο υπερήφανος δεν είμαι, εξάλλου, που τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη στη χώρα είναι μια εγκληματική συμμορία. Και τί δεν έχουμε ακούσει γι' αυτό, και δικαίως ομολογουμένως, από τους "πολιτισμένους" Ευρωπαίους. Πώς αντιμετωπίζουν. ωστόσο, κάποιοι ανάμεσά τους τον κίνδυνο της Ακροδεξιάς; Υιοθετώντας τις πολιτικές της: κλείνοντας, για παράδειγμα, σύνορα, χτίζοντας φράχτες, θέτοντας ανθρώπινα δικαιώματα σε δημοψήφισμα, κατάσχοντας χρήματα και τιμαλφή προσφύγων ή απειλώντας άλλες χώρες. Τί θα λύσει μια έξοδος της Ελλάδας από τη Σένγκεν; Θα σταματήσει τον πόλεμο στη Συρία και τους Σύριους να εγκαταλείπουν τα βομβαρδισμένα σπίτια τους; Ποιός είναι, επιτέλους, ο στόχος; Να γίνει η Ελλάδα τόπος κατοικίας όλων των απελπισμένων τού πλανήτη; Ας γινόταν, αν αυτό ήταν εφικτό, αλλά αν δεν μπορεί να το κάνει η Γερμανία πώς μπορούμε να το κάνουμε εμείς; Λαϊκίζω, μετά από όλα αυτά, γράφοντας πως αν οι πρόσφυγες ήταν τράπεζες θα τις είχαν ήδη διασώσει οι γραμματείς και φαρισαίοι της Γηραιάς, κυρίως στα μυαλά, Ηπείρου;...







  

Δεν υπάρχουν σχόλια: