"Ωραία, ας συμφωνήσουμε μαζί σου ότι είναι όλοι ελαττωματικοί στην αντιπολίτευση. Και τι θα κάνουμε; Θα δώσουμε μια ακόμα τετραετία στον Κ. Μητσοτάκη"; Αυτή η παρατήρηση είναι κάτι παραπάνω από εύλογη, αλλά δεν είμαι υποχρεωμένος να κλείνω τα μάτια στα κακώς κείμενα μόνο και μόνο για να μην θεωρηθεί πως προμοτάρω, έστω εμμέσως, τον πιο φαύλο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης. Ούτε είμαι στέλεχος κάποιου κόμματος για να υποχρεούμαι να απολογούμαι για τις αδυναμίες του. Στο κάτω κάτω, όταν έρθει η ώρα τής κάλπης θα είμαστε ουκ ολίγοι εκείνοι που θα κλείσουμε τη μύτη μας και θα ψηφίσουμε όποιο κόμμα θεωρούμε πως ίσως βλέπει λίγο καλύτερα ανάμεσα στους τυφλούς...
Θα μου πείτε επίσης πως έτσι κι αλλιώς ετοιμάζονται νέα κόμματα κι ενδεχομένως να εμφανιστούν κι άλλα που τώρα δεν περιμένουμε. Άλλωστε η φύση και η πολιτική απεχθάνονται τα κενά. Φοβάμαι, όμως, πως εστιάζουμε στο δέντρο- στην αναζήτηση, δηλαδή, μεσσιών που είναι αναπόφευκτο να μας απογοητεύσουν γιατί είναι κι εκείνοι άνθρωποι- κι όχι στην ανάληψη συλλογικών πρωτοβουλιών που δεν θα βασίζονται στην αυθεντία τού ηγέτη αλλά στη συμμετοχή και στην ανάληψη της ατομικής μας ευθύνης απέναντι στο συλλογικό. Ουτοπικό; Μπορεί, αλλά ούτε η πείρα των περισσότερο ή λιγότερο χαρισματικών ηγετών μάς έχει βγει σε καλό...
Έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις πρώτες τουλάχιστον εκλογές θα είναι μάλλον τέτοιο που οι κάλπες τού Μαΐου του 2012 θα μοιάζουν με μετασεισμική δόνηση μπροστά του. Το παλιό είναι ολοφάνερο πως έχει πεθάνει αλλά το νέο δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί και για να συμβεί αυτό θα πρέπει πολλοί εγωισμοί να υποχωρήσουν και πολλά παθήματα να γίνουν μαθήματα. Μέχρι τότε παλεύουμε με ό,τι έχουμε. Όταν η ζωή σού δίνει λεμόνια, άλλωστε, φτιάχνεις λεμονάδα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου