Με τα λεμόνια λεμονάδα μπορείς να φτιάξεις...

"Ωραία, ας συμφωνήσουμε μαζί σου ότι είναι όλοι ελαττωματικοί στην αντιπολίτευση. Και τι θα κάνουμε; Θα δώσουμε μια ακόμα τετραετία στον Κ. Μητσοτάκη"; Αυτή η παρατήρηση είναι κάτι παραπάνω από εύλογη, αλλά δεν είμαι υποχρεωμένος να κλείνω τα μάτια στα κακώς κείμενα μόνο και μόνο για να μην θεωρηθεί πως προμοτάρω, έστω εμμέσως, τον πιο φαύλο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης. Ούτε είμαι στέλεχος κάποιου κόμματος για να υποχρεούμαι να απολογούμαι για τις αδυναμίες του. Στο κάτω κάτω, όταν έρθει η ώρα τής κάλπης θα είμαστε ουκ ολίγοι εκείνοι που θα κλείσουμε τη μύτη μας και θα ψηφίσουμε όποιο κόμμα θεωρούμε πως ίσως βλέπει λίγο καλύτερα ανάμεσα στους τυφλούς...

Θα μου πείτε επίσης πως έτσι κι αλλιώς ετοιμάζονται νέα κόμματα κι ενδεχομένως να εμφανιστούν κι άλλα που τώρα δεν περιμένουμε. Άλλωστε η φύση και η πολιτική απεχθάνονται τα κενά. Φοβάμαι, όμως, πως εστιάζουμε στο δέντρο- στην αναζήτηση, δηλαδή, μεσσιών που είναι αναπόφευκτο να μας απογοητεύσουν γιατί είναι κι εκείνοι άνθρωποι- κι όχι στην ανάληψη συλλογικών πρωτοβουλιών που δεν θα βασίζονται στην αυθεντία τού ηγέτη αλλά στη συμμετοχή και στην ανάληψη της ατομικής μας ευθύνης απέναντι στο συλλογικό. Ουτοπικό; Μπορεί, αλλά ούτε η πείρα των περισσότερο ή λιγότερο χαρισματικών ηγετών μάς έχει βγει σε καλό...

Έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις πρώτες τουλάχιστον εκλογές θα είναι μάλλον τέτοιο που οι κάλπες τού Μαΐου του 2012 θα μοιάζουν με μετασεισμική δόνηση μπροστά του. Το παλιό είναι ολοφάνερο πως έχει πεθάνει αλλά το νέο δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί και για να συμβεί αυτό θα πρέπει πολλοί εγωισμοί να υποχωρήσουν και πολλά παθήματα να γίνουν μαθήματα. Μέχρι τότε παλεύουμε με ό,τι έχουμε. Όταν η ζωή σού δίνει λεμόνια, άλλωστε, φτιάχνεις λεμονάδα... 

 

Γιατί δεν πηγαίνει πόρτα πόρτα στους ανεμβολίαστους ο αγαπημένος του λαού;...

Δεν είναι εκ προοιμίου κακό ο όποιος πρωθυπουργός να ξεκλέβει τριήμερα για να ξεκουράζεται ή να πρέπει σώνει και καλά να είναι μονίμως κατσουφιασμένος γιατί η χώρα έχει προβλήματα. Η χώρα θα έχει πάντα προβλήματα, πολλά για τα οποία ευθυνόμαστε κι εμείς αλλά δεν κλαίμε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Το πρόβλημα με τον συγκεκριμένο πρωθυπουργό είναι ότι έχει καπηλευτεί τόσο πολύ το φαίνεσθαι ώστε το είναι του στο τέλος να μοιάζει ακόμα πιο σάπιο από την πραγματικότητα...

Ούτε είναι κακό οι πολιτικοί μας να κάνουν και να λαμβάνουν υπόψη τις δημοσκοπήσεις. Αν μη τι άλλο, οφείλουν να έχουν μια όσο το δυνατό καλύτερη φωτογραφία τής στιγμής για τη διάθεση εκείνων που κυβερνούν. Αλίμονο, όμως, αν από το πρωί μέχρι το βράδυ δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να φτιασιδώνονται στον καθρέφτη τής επικοινωνίας και να λησμονούν να οραματιστούν και να υλοποιήσουν χωρίς να φοβούνται το πολιτικό κόστος. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν είναι ηγέτες αλλά σταρλετίτσοι...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα είναι υπόλογος ο Κ. Μητσοτάκης κι όχι γιατί του αρέσουν τα ταξίδια και τα χαμόγελα. Αν, άλλωστε, ισχύουν οι δημοσκοπήσεις και είναι το ισχυρό χαρτί τής κυβέρνησης και της ΝΔ, ο αγαπημένος του λαού κι όλα τα σχετικά θα έπρεπε πρώτος εκείνος να χτυπά τις πόρτες και τα παράθυρα των ανεμβολίαστων και με τη ντομπροσύνη και την αγάπη που εκπέμπει να τους πείθει να εμβολιάζονται. Όλα είναι, όμως, ένα ψέμα, μια ανάσα, μια πνοή κι αυτό το ξέρει καλύτερα ο οικοδόμος ενός χάρτινου πύργου που θα γκρεμιστεί παταγωδώς την επόμενη φορά που ο λαός θα κληθεί να καταθέσει τη γνήσια άποψή του πίσω από το παραβάν κι όχι αυτή που κατασκευάζεται στα μαντεία των διεφθαρμένων...