Ταβάνιασε ο τίγρης και φοβάται ακόμα και το ΣΥΡΙΖΑ...

"Μα, γιατί δεν διαλύεστε να ησυχάσουμε, να στηρίξουμε όλοι μας τον Αλέξη και να πέσει ο Μητσοτάκης"; Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα ορισμένων- κάποιοι, μάλιστα, εκ των οποίων είχαν ψηφίσει στην Κεντρική Επιτροπή της 6ης Ιουνίου- απέναντι σε όσους ισχυρίζονται- άκουσον άκουσον- πως δεν είναι και το λογικότερο να διαλυθεί ένα κόμμα που εκπροσωπεί ένα χώρο με ιστορία έξι δεκαετιών γιατί αυτό απαιτεί το rebranding ενός τυχοδιώκτη που έχει φτιάξει ένα κόμμα Ι.Χ. με ιστορία ούτε δύο μηνών. Αυτά συμβαίνουν, ωστόσο, όταν η πολιτική έχει μετατοπιστεί από τις ιδέες και την υλοποίησή τους στα πρόσωπα και στις φιλοδοξίες τους...

Αν ο Αλ. Τσίπρας είχε ως προτεραιότητα να ρίξει τον Μητσοτάκη θα είχε καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον Ν. Ανδρουλάκη και τους υπόλοιπους αρχηγούς τής αντιπολίτευσης για να συνεισφέρει από όποιο μετερίζι σε αυτόν το σκοπό, που είναι γελοίο έτσι κι αλλιώς να γίνεται αυτοσκοπός ο ετεροπροσδιορισμός, πέρα από αυτοκαταστροφικό. Όσο, εξάλλου, κι αν τον σπρώχνουν κι εκείνοι που απολύουν δημοσιογράφους σαν να ήταν οι κηπουροί τους, ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία έχει ταβανιάσει στις δημοσκοπήσεις κι αδυνατεί να βρει νέα ακροατήρια πέρα από αυτά που έχει ήδη απογοητεύσει αλλά θα τον ψηφίσουν με κλειστή τη μύτη κι ως το έλασσον κακό. Δεν είναι, πάντως, αργά έστω και τώρα να απευθύνει προσκλητήριο ενότητας. Θα είμαι ο πρώτος που θα ψηφίσει ένα τέτοιο σχήμα...

Όπως κι αν έχει, ο ΣΥΡΙΖΑ επί Φάμελλου ήταν σαν μια ομάδα η οποία αρνιόταν να παίξει μπάλα, αφήνοντας χώρο στο γήπεδο σε μια άλλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ με άλλον αρχηγό θα είναι μια πολύ διαφορετική περίπτωση. Κι αυτό είναι βέβαιο ότι δεν προβληματίζει τόσο ή και καθόλου τον Κ. Μητσοτάκη όσο τον κατά δημοσκοπική φαντασία καλπάζοντα τίγρη...