Διαβάζοντας τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων ή ό,τι, τέλος πάντων, έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα βρίσκω πολλά πράγματα με τα οποία συμφωνώ. Εντάξει, κανένα τους δεν σχεδιάζει την επανάσταση αλλά μια καλύτερη διαχείριση, ωστόσο είναι πολύ καλύτερα από όλα όσα ζούμε τα τελευταία επτά χρόνια.
Δυστυχώς, όμως, λόγω της επαγγελματικής μου ενασχόλησης γνωρίζω πολύ καλά τι συμβαίνει σε αυτά τα κόμματα- πρόσωπα, λειτουργίες, ίντριγκες-. Τόσο καλά που μακαρίζω όλους εκείνους που δεν τα γνωρίζουν ή κι επιδιώκουν να μην τα μάθουν για να μπορούν να ονειρεύονται άτομα και καταστάσεις με έναν ιδεατό τρόπο ο οποίος δεν αντιστοιχεί με την πραγματικότητα...
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: τα κόμματα με λενινιστικές δομές κι όργανα ανήκουν σε μια άλλη εποχή κι αν δεν προσαρμοστούν στο σήμερα ή αν δεν δημιουργηθούν με σύγχρονους όρους θα παραμείνουν ή θα καταντήσουν γραφειοκρατικοί μηχανισμοί αναπαραγωγής μιας νομενκλατούρας με ελάχιστη κοινωνική γείωση. Στην πράξη, όμως, αποδεικνύεται ότι κανένας αρχηγός δεν θέλει την άμεση δημοκρατία, την απευθείας συμμετοχή των πολιτών στη λήψη αποφάσεων, την αδιαμεσολάβητη σχέση τής βάσης με την κορυφή. Για να είμαι ακριβέστερος, την επιθυμεί μόνο όταν συμπίπτει με τη βούλησή του...
Από την άλλη, πάντως, οι ηγεσίες καλά κάνουν και φέρονται όπως φέρονται γιατί από κάτω υπάρχει πάντα μία μάζα- μικρότερη ή μεγαλύτερη αναλόγως της δύναμης κάθε κόμματος- που τις ακολουθεί μέχρι τέλους κι όχι απαραιτήτως γιατί προσπορίζεται ή προσδοκά να προσποριστεί οφέλη. Η ανάγκη τού ανήκειν κάπου είναι απολύτως ανθρώπινη κι απολύτως κατανοητή για τον γράφοντα, ο οποίος είναι άγιος ή διάβολος ανάλογα με τον ποιον θέτει στο στόχαστρο.
Αν μπαίνατε στον κόπο να το τσεκάρετε θα βλέπατε πως έχω μια κακιά κουβέντα να πω για τον καθένα γιατί αυτός είναι ο ρόλος μου ως επαγγελματία κι ως πολίτη. Φυσικά κι έχω αδικήσει γιατί δεν είμαι αλάνθαστος αλλά όλα τα υπόλοιπα θα ήταν διαφημιστική χορηγία...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου