Μαζί πολλά, χώρια τίποτα...

Δεν ανήκω ούτε στο ΚΚΕ, ούτε στο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε στη Δημοκρατική Αριστερά, ούτε στους Οικολόγους Πράσινους, ούτε σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Θα μπορούσα, όμως, να ανήκω σε ένα κόμμα που θα τους περιλάμβανε όλους. Σε ένα ενιαίο αριστερό κόμμα, που θα αποτελούσε ένα δεύτερο ισχυρό πόλο στα χρόνια του μνημονίου και του νεοφιλελευθερισμού. Μαζί θα μπορούσαμε πολλά, χώρια τίποτα...
Δεν κρύβω πως έχω τις ιδεολογικές και στρατηγικές διαφοροποιήσεις μου από όλα τα αριστερά κόμματα: για παράδειγμα, δε μπορώ να ταχθώ μεμονωμένα με το ΚΚΕ, που μοιάζει να λειτουργεί σα να μην έχει γίνει ακόμα η οκτωβριανή επανάσταση και τα λάθη που την ακολούθησαν. Από την άλλη, όμως, δεν είναι δυνατό να αφεθεί το νεοφιλελεύθερο μπλογκ του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. και του ΛΑΟΣ να χαράσσει την πολιτική της χώρας, εκμεταλλευόμενο το ναρκισσισμό αριστερών ηγετίσκων. Είναι γελοίο τα κόμματα της Αριστεράς να μη μπορούν να συμφωνήσουν ούτε καν στην κοινή κάθοδο στις περιφερειακές εκλογές. Ειδικά τα όσα διαδραματίζονται στο χώρο της αυτοαποκαλούμενης ανανεωτικής Αριστεράς, όπου ο καθένας βλέπει τον εαυτό του σαν ένα μικρό Ναπολέοντα, αποτελούν ντροπή για έναν πολιτικό χώρο, που υποτίθεται πως δρα για να αλλάξει τον κόσμο. Δυστυχώς, όμως, φαίνεται πως ο κόσμος τους άλλαξε πριν προλάβουν να τον αλλάξουν. Αν, ποτέ, ήθελαν το τελευταίο...

Αδιέξοδο, όχι μονόδρομος...

Αντιγράφω τον υπουργό Εξωτερικών της Σλοβακίας: "Η βοήθεια προς την Ελλάδα δεν είναι τίποτα άλλο από ευφημισμός. Πρόκειται για τη διάσωση των κερδών των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών εμπορικών τραπεζών. Αυτά τα χρήματα δε ρέουν προς τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα στην Ελλάδα. Ρέουν προς τις ιδιωτικές ευρωπαϊκές εμπορικές τράπεζες"...
Λέει ψέματα; Δε νομίζω. Απλώς, όσο περνά ο χρόνος τόσο περισσότερο θα διαπιστώνεται πως το μνημόνιο δε συνάφθηκε για τη διάσωση της χώρας, αλλά για να αποκομίσουν κέρδη οι ισχυροί ευρωπαϊκοί παίκτες σε καιρό γενικότερων δυσκολιών. Οσο περνά, επίσης, ο καιρός θα γίνεται πιο ξεκάθαρο πως το μνημόνιο δεν είναι μονόδρομος, αλλά αδιέξοδο...
Ναι, είναι αλήθεια ότι δε μπορούσαμε να ζούμε για πάντα με δανεικά. Ναι, είναι αλήθεια ότι έπρεπε να είχαμε προχωρήσει εδώ και καιρό σε κάποιες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο. Ναι, είναι αλήθεια ότι θα ήταν ανήθικο να προχωρούσαμε σε μια ολοκληρωτική στάση πληρωμών. Είναι αλήθεια, όμως, επίσης ότι από τα χρέη δεν ξεφεύγεις δημιουργώντας νέα χρέη. Είναι αλήθεια επίσης ότι όποια κυβέρνηση χρειάζεται τη νομιμοποίηση των ξένων για να κάνει τη δουλειά της είναι μια κυβέρνηση που ομολογεί εμμέσως την ανικανότητά της. Είναι αλήθεια, επίσης, ότι όσο άδικο είναι για τους πιστωτές μας να τους πούμε "δεν θα πάρετε τίποτα από τα χρήματά σας πίσω", άλλο τόσο άδικο είναι οι τελευταίοι, οι οποίοι πρόκειται στην ουσία για κερδοσκόπους, να θέλουν να πάρουν πίσω πολλαπλασιασμένα τα χρήματά τους που μας δάνεισαν με ληστρικά επιτόκια...
Λύσεις υπάρχουν πολλές για το πού θα βρεθούν τα λεφτά για όσους δεν πιστεύουν σε δόγματα: αναδιάρθρωση χρέους είτε με περικοπή του είτε με επέκτασή του στο χρόνο, δανεισμός από αναδυόμενες δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ινδία, είσπραξη εσόδων από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής. Κι αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα. Εμείς, όμως, επιμένουμε να σφίγγουμε την θηλιά γύρω από το λαιμό μας...

Τα...φιλαράκια να 'ναι καλά!

Τελικά, μάθαμε ποιός, ή μάλλον ποιά, φταίει και η κυβέρνηση δεν "περπατούσε": μα, η Κ. Μπατζελή "φυσικά", γι' αυτό και είναι η μοναδική που απέπεμψε ο αρχηγός Γιωργάκης από το υπουργικό συμβούλιο, κρατώντας όλα τα υπόλοιπα φιλαράκια του...
Ο χθεσινός τραγέλαφος του μεταμεσονύκτιου ανασχηματισμού απέδειξε, γι' άλλη μια φορά, πως το "παιδί" δεν κάνει για τη δουλειά που του έχουν αναθέσει, όπως είχε πει σε ανύποπτο χρόνο κι ο Θ. Πάγκαλος. Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί, για παράδειγμα, η Λ. Κατσέλη είναι ικανή για το υπουργείο Εργασίας, αλλά ανίκανη για το υπουργείο Οικονομίας. Μήπως γιατί δε μπορούσε ο πρωθυπουργός να διώξει εντελώς τη φίλη της μαμάς του; Κι ως πότε το αξεπέραστο οιδιπόδειο ενός μεγαλοπαιδιού θα τραυματίζει τη χώρα με την παρουσία ανίκανων; Και μια που έγραψα για ανίκανους, με ποιό κριτήριο παρέμεινε και η κα Μπιρμπίλη ( η αντιγραφέας νόμων του κ. Σουφλιά), έστω κι "αποψιλωμένη"; Μήπως γιατί πίεσε ο Νίκος Παπανδρέου για να μείνει η φίλη του; Πού είναι η χώρα των αξίων και των ικανών που μας είχατε υποσχεθεί κ. πρωθυπουργέ; Οι κακοί υπουργοί, ακόμα κι αν είναι "καλά κορίτσια" όπως οι κυρίες Ξενογιαννακοπούλου και Γεννηματά, πηγαίνουν σπίτια τους, όχι σε άλλα υπουργεία...
Με ποιό κριτήριο, εξάλλου, παραμένει υπ. Πολιτισμού ο μπον βιβέρ Π. Γερουλάνος του μηδενικού έργου, αλλά της ωραιοπάθειας και της φιλικής σχέσης με τον αρχηγό Γιωργάκη; Αν είναι έτσι, να κάνουμε υπουργό και τον Α. Γεωργούλη ή να πηγαίνουν και οι υπόλοιποι έλληνες πολίτες μετά τις 12 στην εργασία τους, όπως κάνει ο κ. Γερουλάνος, μάλλον για να διατηρήσει τη νεανική επιδερμίδα του. Με ποιό κριτήριο, επίσης, "ξύπνησαν" τα "φαντάσματα" του σημιτισμού, όπως οι κ. Σκανδαλίδης και Παπουτσής, ή ακόμα και του ανδρεϊσμού ( βλ. κ. Χυτήρη); Μήπως για να τιμήσουμε τις κυβερνήσεις που με τη διαφθορά, τα λογιστικά τρικ, τις "φούσκες" του χρηματιστηρίου, το ναυάγιο "Σάμινα" και τη στενή σχέση με τη διαπλοκή οδήγησαν κι αυτές τη χώρα εδώ που την οδήγησαν; Οπως και στη γνωστή σειρά "Φιλαράκια", ο πρωθυπουργός δεν αποχωρίζεται τους κολλητούς του. Μόνο που ο αρχηγός Γιωργάκης δε μου θυμίζει ούτε το σαρκαστικό Τσάντλερ, ούτε τον καλλιεργημένο Ρος, αλλά το χαζούλη Τζόι...

Εγώ τα πήρα!

Αρχίζω και ψάχνομαι! Ανοιγοκλείνω συρτάρια, ζητώ την αναλυτική κατάσταση του τραπεζικού μου λογαριασμού, αν είχα και κήπο θα τον έσκαβα από άκρη σε άκρη. Δε μπορεί, κάπου κοντά μου θα βρίσκονται τα λεφτά από τις μίζες της Siemens! Αφού δεν τα έχει πάρει κανένας άλλος, σύμφωνα με τις καταθέσεις στη δικαιοσύνη και στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής, μάλλον εγώ τα έχω πάρει, αλλά τώρα δεν θυμάμαι πού τα έβαλα...
Οπως καταλαβαίνετε, η κωμωδία συνεχίζεται με την "παρέλαση" πρώην υπουργών, όπως ο εικονιζόμενος κ. Μαντέλης κι ο κ. Τσοχατζόπουλος, οι οποίοι "δεν έχουν ιδέα" για το ποιοί πήραν τα 100 εκατομμύρια της Siemens, που κατέληξαν σε χέρια πολιτικών. "Φυσικά", ιδέα δεν έχει κι ο Σ. Κόκκαλης, παρότι η εταιρεία του, η Intracom, συνεργάζεται με τους γερμανούς εδώ και δεκαετίες και, ειδικά για τον ΟΤΕ, είναι γνωστό πως μοιράζονταν την "πίτα", λειτουργώντας περισσότερο ως συνέταιροι παρά ως ανταγωνιστές. "Φυσικά", επίσης, ο κ. Μαντέλης, που ομολόγησε πως πήρε χρήματα από τη Siemens κι ο οποίος ανά πάσα στιγμή μπορεί να "την κάνει" για Αζερμπαϊτζάν, αφέθηκε ελεύθερος. Ξέρετε τί θυμήθηκα τώρα; Την Ε. Τσέκου, τη φιλενάδα του κ. Ζαχόπουλου, η οποία έμεινε 18 μήνες στη φυλακή, κατηγορούμενη για ένα αδίκημα ήσσονος σημασίας σε σχέση με αυτό για το οποίο κατηγορείται ο κ. Μαντέλης. Αλήθεια, πιστεύετε ακόμα ότι "θα λάμψει η αλήθεια" ή ότι θα "φτάσει μέχρι το κόκαλο" ή οποιαδήποτε άλλη ατάκα εκπορεύεται από εκείνους που μόνο την αλήθεια δεν έχουν στο μυαλό τους;...
Υ.Γ. Ευτυχώς που δεν τον παίρνουν στα σοβαρά ούτε τα "πρωτοκλασάτα" στελέχη του κι έτσι μπορεί να εκλεγούν δήμαρχοι άνθρωποι με αξία, όπως οι κ. Καμίνης και Μπουτάρης, κι όχι του κομματικου σωλήνα...

Ο βασιλιάς της...χυλόπιτας!

Αλήθεια, πιστεύετε ακόμα ότι ο αρχηγός Γιωργάκης έδωσε σθεναρή μάχη με τους ευρωπαίους για τη διάσωση της χώρας; Είστε σίγουροι ότι ο ίδιος άνθρωπος που δε μπορεί να πείσει ανθρώπους που εκείνος έβαλε στην πολιτική να κατεβούν υποψήφιοι περιφερειάρχες, είχε την πυγμή και το σθένος να αντιπαρατεθεί με τους διεθνείς κερδοσκόπους;...
Οσο περνά ο καιρός ο μύθος του στιβαρού αρχηγού θα καταρρέει για τον αρχηγό Γιωργάκη, όπως κατάρρευσε ο ανάλογος μύθος για τον προκατοχό του, τον "Playstation της Ραφήνας". Ο κ. Παπανδρέου, εξάλλου, καλά θα κάνει να αφήσει το παραμύθι περί έλλειψης συντονισμού ( για την οποία, στο κάτω κάτω, αν δεν ευθύνεται ο πρωθυπουργός ποιός ευθύνεται;) και να κοιτάξει να προχωρήσει σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις κι όχι σε νέα αφαίμαξη των μικρομεσαίων με μέτρα τύπου διπλασιασμού του κόστους για πετρέλαιο θέρμανσης.
Κι όσο για τη χθεσινή υπόσχεσή του στους κοινωνικούς φορείς πως τα χρήματα από τους φόρους θα πάνε για την ανάπτυξη της χώρας, το έχουμε ξανακούσει κι αυτό το παραμύθι από τη δεκαετία του '80, που έγινε για πρώτη φορά υπουργός ο αρχηγός Γιωργάκης. Είναι κωμικοτραγικό, όταν ακόμα και οι νεοφιλελεύθεροι της τρόικας δηλώνουν πως "αρκετά πήρατε από τους μικρούς, καιρός να πάρετε κι από τους μεγάλους", τα "ξεφτέρια" του υπουργείου Οικονομικών να συνεχίζουν να αρμέγουν την ίδια κάτισχνη "αγελάδα". Επιτέλους "κύριοι", είστε ένα χρόνο κυβέρνηση και είστε οι ίδιοι που κυβερνήσατε τη χώρα επί μία 20ετία: δε μπορεί να μην ξέρετε πώς να πολεμήσετε τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή...

Κάνε μου λιγάκι...μπεεε!

Ξέραμε πως η δημοκρατία μας ήταν κληρονομική: οι δυναστείες των Παπανδρέου, των Καραμανλήδων, άντε και των Μητσοτάκηδων διοικούν τη χώρα εδώ και δεκαετίες. Αυτήν την εβδομάδα μαθαίνουμε κι επισήμως, από τα χείλη του κυβερνητικού εκπροσώπου, πως η δημοκρατία μας είναι μια κληρονομική απολυταρχία: σε αυτήν ο πρωθυπουργός αποφασίζει για το αν οι υπουργοί και τα στελέχη του κόμματός του θα εκτεθούν ως υποψήφιοι περιφερειάρχες ή όχι...
Από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ, Χ. Παπουτσή άκουσα, μάλιστα, και το απίστευτο σόφισμα πως οι βουλευτές μπορούν να αρνούνται στον πρωθυπουργό, αλλά όσοι δεν είναι μέλη του Κοινοβουλίου κι έχουν τοποθετηθεί υπουργοί είναι υποχρεωμένοι να υπηρετούν πιστά το βασιλιά. Συγγνώμη, τον πρωθυπουργό ήθελα να γράψω...
Αλήθεια, αυτή είναι η νέα εποχή της διαφάνειας και της αξιοκρατίας που προπαγάνδιζε πέρυσι ο αρχηγός Γιωργάκης κατά την προεκλογική περίοδο; Γιατί το να θεωρείς τους υπουργούς σου πρόβατα είναι τόσο παλιά νοοτροπία όσο και οι φαραώ...
Αναρωτιέμαι, επίσης, πώς θα υπηρετήσουν τον "Καλλικράτη" άνθρωποι που δεν θέλουν να ασχοληθούν με αυτόν. Μου θυμίζει τις κόρες που τις πάντρευαν τα παλιά χρόνια με το ζόρι με μεγαλύτερους και πλουσιότερους από αυτές και οι γονείς τους τις έλεγαν πως θα τους αγαπήσουν στην πορεία ή, τέλος πάντων, πως ο έρωτας δεν κρατά για παντά! Ε, λοιπόν, ο έρωτας δεν ερχόταν ποτέ. Απλώς καταστρεφόταν η ζωή των θυγατέρων και των παιδιών τους...

Η οικογένεια βλάπτει!

Ο Γ. Καμίνης υπήρξε ένας επιτυχημένος Συνήγορος του Πολίτη. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να γίνει κι ένας επιτυχημένος δήμαρχος Αθηναίων. Αυτό, όμως, που μπορώ εύκολα να υποθέσω είναι πως η Φ. Γεννηματά, που το πασοκικό κατεστημένο προαλείφει για υποψήφια δημαρχο, είναι απολύτως ανεπαρκής. Κι ας τη στηρίζει το αγόμενο και φερόμενο δημοσκοπικό σώμα περισσότερο από τον κ. Καμίνη...
Στην Ελλάδα, όμως, αγαπάμε την οικογένεια περισσότερο από την αξιοκρατία. Μας αρέσει να μας κυβερνούν τα ίδια σόγια για δεκαετίες γιατί κι εμείς προωθούμε τα δικά μας παιδιά στις δουλειές μας: π.χ. ο συμβολαιογράφος κάνει την κόρη ή το γιο του δικηγόρο, ο μαγαζάτορας περνά το μαγαζί στο παιδί του γιατί "έτσι πρέπει να γίνει". Κι έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε ένα μέτριο πρωθυπουργό μόνο και μόνο γιατί είναι γιος κι εγγονός Παπανδρέου και, ποιός ξέρει, μια ανίκανη δήμαρχο Αθηναίων μόνο και μόνο γιατί είναι κόρη Γεννηματά. Αφήστε το ότι στην κεντρική Μακεδονία ο γραφικός Πανίκας θέλει να διορίσει αντιπεριφερειάρχη τον αδερφό του γιατί "είναι άνθρωπος εμπιστοσύνης". Περιμένω πότε, επιτέλους, θα επιλεγεί κάποιος γιατί είναι άξιος κι όχι γιατί είναι αξιόπιστος για το σύστημα...