Τράπεζες και κόμματα δεν είναι ακριβώς οξυγόνο και νερό...

Μήπως έχουμε παρερμηνεύσει λίγο τα πράγματα; Οι τράπεζες και τα κόμματα δεν είναι δα και τόσο απαραίτητα για την ανθρώπινη ζωή όσο το οξυγόνο και το νερό! Γιατί, επομένως, η δημόσια συζήτηση να περιστρέφεται συχνά γύρω από την πάση θυσία σωτηρία τους, λες κι ο πλανήτης θα πάψει να γυρίζει ή θα γίνει περισσότερο άδικος αν ξαφνικά εκλείψουν οι τραπεζίτες και οι κομματάρχες;

Αν θέλει το πολιτικό-επιχειρηματικό σύστημα να είναι για μια φορά ειλικρινές με όσους εκμεταλλεύεται, οφείλει να παραδεχθεί ότι προτεραιότητά του δεν είναι η σωτηρία των πολλών αλλά η δική του. Το απόδειξαν, άλλωστε, και τώρα ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. με τη χυδαία απόπειρά τους να "κουρέψουν" το δικό τους χρέος και μόνο. Σε αυτό το πλαίσιο, η διάσωση των τραπεζών και των κομμάτων δεν εξυπηρετεί κάποιο γενικότερο κοινωνικό συμφέρον παρά μόνο εκείνων που κερδίζουν ή "ταΐζονται" από αυτούς τους "θεσμούς". Η πραγματική οικονομία μπορεί να χρηματοδοτείται χωρίς ενδιάμεσους, από το κράτος και μέσω της άμεσης και δίκαιης αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου. Η δημοκρατία δύναται να στηριχτεί πολύ καλύτερα στα πόδια της χωρίς κομματικούς μεσάζοντες. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, αν τα χρήματα που καταβάλλονται κάθε χρόνο από το δημόσιο ταμείο στα κόμματα πήγαιναν στην ενίσχυση αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών και στην καλύτερη ενημέρωση των πολιτών για μια σειρά ζητημάτων...

Το λούμπεν δεν ήταν ποτέ επαναστατικό...

Αδυνατώ να προδικάσω το μέλλον, αλλά στην παρούσα στιγμή τουλάχιστον δε νιώθω την ανάγκη να βρίσω ή να πετάξω γιαούρτι σε κάποιον πολιτικό που θα πετύχω στο δρόμο μου. Μπορεί στο μέλλον να φτάσω σε τέτοιο βαθμό απελπισίας ώστε να θελήσω να ξεσπάσω με αυτόν τον τρόπο σε βάρος όποιου θα θεωρήσω πως μου καταστρέφει τη ζωή. Ωστόσο, τη δεδομένη στιγμή τουλάχιστον χαρακτηρίζω τέτοιου είδους ενέργειες, όπως τα γεγονότα της Ρόδου, ναι μεν δικαιολογημένες αλλά λούμπεν κι ελάχιστα επαναστατικές. Το μόνο που πετυχαίνουν, εξάλλου, όσοι επιδίδονται σε φραστικές ή σωματικές βιαιότητες αυτού του είδους είναι να ξυπνούν τα συντηρητικά αντανακλαστικά μιας αποχαυνωμένης κοινωνίας, προκαλώντας τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα: δηλαδή να δημιουργήσουν ένα κύμα συμπάθειας για τους "κακόμοιρους" τους πολιτικούς. Φαίνεται, άλλωστε, πως αρκετοί αγνοούν ακόμα τα διδάγματα του Δεκεμβρίου τού 2008...

Δεν θέλω να παραστήσω τον "υπεράνω": αν κάποιος διπλανός μου επιχειρήσει να βρίσει ή να πετάξει γιαούρτι σε πολιτικό θα είμαι ο τελευταίος που θα τον αποτρέψει, έστω κι αν η αυτοδικία είναι ίδιον της ζούγκλας κι όχι μιας χώρας που θέλει να βαυκαλίζεται τη δημοκρατική. Από την άλλη, όμως, πολύ φοβάμαι πως αρκετοί από αυτούς που παριστάνουν τους επαναστάτες κρυπτόμενοι στη μάζα θα είναι οι πρώτοι που θα ψηφίσουν αν όχι τους ίδιους βουλευτές εναντίον των οποίων ασχημονούν, τουλάχιστον τα κόμματα με τα οποία αυτοί εκλέγονται...

Λυπάμαι, αλλά όποιος θέλει να εκτονώνεται, μπορεί να βάζει μια φόρμα γυμναστικής και να κάνει γύρους στη γειτονιά του, ενδεχομένως να ξεκινήσει μια πολεμική τέχνη ή να γραφτεί σε γκρουπ ομαδικής ψυχοθεραπείας! Αντιθέτως, η δημοκρατία χρειάζεται συνειδητοποιημένους πολίτες, οι οποίοι θα δράττονται κάθε ευκαιρίας που τους δίνεται όχι για να ρίχνουν πέτρες αλλά για να συνδιαμορφώνουν πολιτικές. Προφανώς κι αναγνωρίζω ότι το παρόν σύστημα τείνει περισσότερο στην ολιγαρχία, ωστόσο οι χαραμάδες δημοκρατικής έκφρασης βρίσκονται πάντοτε εκεί όχι απαραιτήτως για να τις βάφουμε στο αίμα, αλλά για να μεταμορφώνουμε και το στραβό το "ριζικό" μας...

Αφού είναι μια οικογένεια γιατί παριστάνουν τους εχθρούς;

α

Ο άνθρωπος δεν θέλει και πολλά για να τρελαθεί: αρκεί να ακούσει τους υπουργούς και τους βουλευτές των κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία 38 χρόνια και την οδήγησαν στη χρεοκοπία και στα μνημόνια για να χάσει τα λογικά του! Γιατί πώς είναι δυνατό να συγκρατήσεις τα νεύρα σου όταν ακούς τους ανθρώπους οι οποίοι γυρίζουν την Ελλάδα σε παλαιότερες δεκαετίες οικονομικής εξαθλίωσης και πολιτικής υποδούλωσης να διατείνονται πως η ψήφος σε ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. είναι ψήφος υπευθυνότητας και πολιτικής σταθερότητας;...

Εχω μια απορία και θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας: γιατί Α. Σαμαράς και Β. Βενιζέλος, εφόσον είναι αυτός που θα εκλεγεί πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, δε συμφωνούν να κατεβούν στις εκλογές με ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο από τη στιγμή που φαίνεται να έχουν προαποφασίσει πως θα συγκυβερνήσουν μετεκλογικώς; Γιατί όχι σε αυτήν την εξίσωση να προσθέσουν και τη ΔΗΜ.ΑΡ. του Φ. Κουβέλη, η οποία είναι πρόθυμη να δώσει "χείρα βοηθείας" στο δικομματισμό τώρα που την έχει περισσότερη ανάγκη από ποτέ; Δεν θα ήταν αυτή η κοινή κάθοδος μια πολύ πιο έντιμη στάση απέναντι στον ελληνικό λαό; Ή, μήπως, ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΔΗΜ.ΑΡ. δεν κατεβαίνουν ως ενιαίο κόμμα μόνο και μόνο για να μείνουν οι πολίτες με την εντύπωση πως ψηφίζοντας τον ένα τιμωρούν τον άλλο; Εστω κι αν, στην ουσία, τιμωρήσουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Εχω, πάντως, την αίσθηση πως αυτή η κάλπη θα είναι πολύ πιο "γκαστρωμένη", για να θυμηθώ το Χ. Φλωράκη, από όσο την επιθυμεί το πολιτικό κατεστημένο με τα δημοσκοπικά εξαπτέρυγά του...

"Με τραγούδια για τη φτώχεια και την ξενιτειά ρετιρέ παίρνω στην Κηφισιά"...

Ηταν 1974, η δικτατορία είχε πέσει κι όποιος δεν ήθελε να ξεπεραστεί από τα γεγονότα έπρεπε είτε να ήταν είτε να έδειχνε πολιτικοποιημένος. Σε μια τέτοια εποχή άνθησε και το φαινόμενο "(Ν)ταλάρας", το οποίο προσπάθησε να καπελώσει οτιδήποτε δημιουργικό στην ελληνική μουσική τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες...

Δεν επιδιώκω να υποτιμήσω τον τραγουδιστή (Ν)ταλάρα, ο οποίος διαθέτει μια ιδιαίτερη φωνή και είναι γνωστός για την εργατικότητά του. Μόνο που όλα αυτά τα χρόνια πέρασαν από το ελληνικό μουσικό στερέωμα κι άλλες καλές φωνές, οι οποίες δεν έμειναν μόνο εκεί αλλά δούλεψαν σκληρά για να προχωρήσουν. Καμιά, όμως, δεν έτυχε της προβολής του Γ. (Ν)ταλάρα από ένα καλλιτεχνικό, πολιτικό κι επιχειρηματικό κατεστημένο το οποίο στο πρόσωπό του είχε βρει το τέλειο άλλοθι για να φαίνεται πνευματικότερο από όσο πραγματικά ήταν. Ο Γ. (Ν)ταλάρας τραγούδησε "αφιλοκερδώς" για ένα σωρό καλούς σκοπούς, ακόμα και Πρέσβης Καλής Θελήσεως της UNICEF έγινε, στηριζόμενος στις χορηγίες των "ευγενών" φίλων του οι οποίες και τον βοήθησαν να έχει σήμερα μια περιουσία που δύσκολα μπορεί να δικαιολογηθεί από τις αγαθοεργίες του...

Δε με πειράζει τόσο το ότι ο Γ. (Ν)ταλάρας είναι πάμπλουτος, ενώ καλύτεροι συνάδελφοί του, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Στέλιο Καζαντζίδη, έζησαν απλώς αξιοπρεπώς. Επαναλαμβάνω, δούλεψε σκληρά και τα κατάφερε. Θα έπρεπε, όμως, να διέθετε το γνώθι σαυτόν και να καταλάβαινε ότι οι όποιες αμαρτίες σου δεν "ξεπλένονται" με συναυλίες σε λαϊκές γειτονιές, κάνοντας τουρισμό στις συνοικίες των φτωχών πριν επιστρέψεις με κάποια από τις Πόρσε σου σε κάποια από τις βίλες σου. Τί περίμενε δηλαδή από τον κόσμο; Να χειροκροτούσε την καταρρέουσα καριέρα του επειδή στήριξε δημοσίως το μνημόνιο σαν "αναγκαίο κακό"; Ισως ούτε ο ίδιος ο Γ. (Ν)ταλάρας να περίμενε όταν τραγουδούσε, σε μουσική Σταύρου Κουγιουμτζή, "με τραγούδια για τη φτώχεια και την ξενιτειά, ρετιρέ παίρνω στην Κηφισιά" πως θα εννοούσε μερικές δεκαετίες αργότερα και τον εαυτό του...

Λεφτά θα υπάρχουν...μέχρι τις εκλογές!

Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, αυτοί που ακόμα επικαλούμαστε για να κρύψουμε πίσω από το κλέος τους τις δικές μας ανεπάρκειες, ισχυρίζονταν πως το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Σκεφτείτε, δηλαδή, πόσο "σοφοί" είναι εκείνοι που έχουν κάνει τα ίδια λάθη περισσότερες από δύο φορές. Αυτό δε συμβαίνει και με τους πολιτικούς αυτής της χώρας, οι οποίοι εδώ και δεκαετίες κάνουν το ίδιο δρομολόγιο, δηλαδή από την προεκλογική παροχολογία στη μετεκλογική λιτότητα;...

Εχουν, μάλιστα, το θράσος να επιχειρήσουν την ίδια διαδρομή ακόμα και τώρα, όταν έχουν πετσοκόψει μισθούς και συντάξεις αδιακρίτως, έχουν εκτινάξει στα ύψη την άμεση και την έμμεση φορολογία κι ετοιμάζονται να ξεπουλήσουν ό,τι έχει απομείνει από τη δημόσια περιουσία σε εξευτελιστικές τιμές. "Ξαφνικά", σύμφωνα και με τη διαπλεκόμενη μιντιακή προπαγάνδα, το επόμενο διάστημα θα εισρεύσουν δισεκατομμύρια ευρώ στη χώρα μας από διάφορες πηγές, χρήματα τα οποία θα τονώσουν την ανάπτυξη και θα κάνουν τους έλληνες να αναθαρρήσουν και να ψηφίσουν τα "σωστά" κόμματα, εκείνα δηλαδή που μας οδήγησαν στην καταστροφή αλλά η προπαγάνδα τους τα παρουσιάζει ως φορείς της σύνεσης και της μετριοπάθειας! "Ξαφνικά", όλα τα νέα επώδυνα μέτρα, όπως για τα εφάπαξ και τις αποζημιώσεις, αναβάλλονται για τον Ιούνιο, δηλαδή για μετά από τις εκλογές, όταν το πόπολο θα έχει ξαναψηφίσει τρομοκρατημένο τους δυνάστες του για ακόμα χειρότερες ημέρες. Κι όμως, όλα αυτά παρουσιάζονται στη "συσκευασία" του σώφρονος αστικού μετωπού σε βάρος των "ανεύθυνων" αριστερών οι οποίοι, άκουσον άκουσον, ζητούν να πληρώσουν την κρίση περισσότερο εκείνοι που τη δημιούργησαν κι όχι το αντίστροφο! Αυτή, εξάλλου, είναι μόνο η αρχή της τρομοκρατίας που θα ακολουθήσει μέχρι την ώρα της κάλπης. Γιατί αλίμονο αν οι ραγιάδες ξυπνήσουν κι αποφασίσουν την απεμπλοκή τους από τους "σωτήρες" τους. Τί δουλειά θα βρουν να κάνουν μετά όλοι αυτοί οι ανεπάγγελτοι κομπογιαννίτες που παριστάνουν τους υπεύθυνους ηγέτες;...

Δεν απαιτούμε τα λίγα όταν δικαιούμαστε τα πολλά!

Μαρτυρούν παθογένεια του συστήματος η ομηρεία εργαζομένων από απολυμένο συνάδελφό τους, καθώς και η μείωση του επιδόματος ανεργίας κάτω από τα 400 ευρώ; Προφανώς και μαρτυρούν, μόνο που εστιάζοντας σε μια προβληματική παρωνυχίδα του συστήματος αδυνατούμε να δούμε τη μεγάλη εικόνα. Γιατί το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι, "απλώς", να παίρνουμε ένα επίδομα για να μην εργαζόμαστε ή "απλώς" να εργαζόμαστε υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, αλλά το να απολαμβάνουμε ως αντάλλαγμα για την παροχή εργασίας μας αυτό που πραγματικά δικαιούμαστε κι όχι αυτό που μας πετούν σαν ξεροκόμματο τα αφεντικά...

Γιατί θα πρέπει να βολευόμαστε με τα λίγα και να αισθανόμαστε και ικανοποιημένοι που μας τα προσφέρουν οι "φιλάνθρωποι" εργοδότες είτε του δημόσιου είτε του ιδιωτικού τομέα; Οσοι παράγουν τον παγκόσμιο πλούτο δικαιούνται και να τον νέμονται. Οταν το 1% ζει σε καθεστώς απόλυτης ευμάρειας είναι ανήθικο να ζητά συνεχώς θυσίες από το υπόλοιπο 99%. Θα το δεχόμουν μόνο αν και τα επτά δισεκατομμύρια των ανθρώπων που κατοικούν αυτόν τον πλανήτη ζούσαν σε καθεστώς απόλυτης εξαθλίωσης. Σε διαφορετική περίπτωση οι πολιτικοί που μιλούν για δημοσιονομική πειθαρχία, ανταγωνιστικότητα και λοιπές νεοφιλελεύθερες ασυναρτησίες δεν υπηρετούν την πλειονότητα όσων τους ψηφίζουν παρά μόνο εκείνους που χρηματοδοτούν τις προεκλογικές εκστρατείες τους και συντηρούν τον τρυφηλό βίο τους και τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό...

Οι τράπεζες θα υπάρχουν, για τους έλληνες αναρωτιέμαι...

Μπορεί το 2020 να μη βρίσκεται ούτε ένας ζωντανός στην Ελλάδα, αλλά τουλάχιστον θα υπάρχουν τράπεζες, και μάλιστα ακμαίες! Αλλωστε αυτή ήταν η επιδίωξη και του δεύτερου μνημονίου (εν αναμονή του αναπόφευκτου με την ίδια πολιτική τρίτου), σύμφωνα με το οποίο θυσίες επιβάλλεται να κάνουν οι πάντες εκτός από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, στα οποία για παράδειγμα όχι μόνο δεν καταργείται το ευεργέτημα του αναβαλλόμενου φόρου, η δυνατότητα συμψηφισμού δηλαδή ζημιών με μελλοντικά κέρδη, αλλά επεκτείνεται κι από πάνω...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι τράπεζες είναι σημαντικές, όχι όμως για τους πελάτες τους αλλά για τη σημερινή μορφή του καπιταλιστικού συστήματος το οποίο δε σκέφτεται παραγωγικώς αλλά κερδοσκοπικώς, γι' αυτό και προτάσσει το συμφέρον των μεσαζόντων. Από το 2008 έχουν κατευθυνθεί από το ελληνικό δημόσιο στα τραπεζικά ταμεία, είτε ως ρευστό είτε ως εγγυήσεις, περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια ευρώ τα οποία δεν κατάληξαν ποτέ στην πραγματική οικονομία. Με το νέο μνημόνιο οι τραπεζίτες, που καμαρώνουν ένα δικό τους άνθρωπο στην πρωθυπουργία της χώρας, θα λάβουν ακόμα τουλάχιστον 30 δισεκατομμύρια ευρώ με το επιχείρημα πως θα θιγούν από το "κούρεμα" των ομολόγων. Δεν θα καταλάβω, όμως, ποτέ γιατί οι κεφαλαιοκράτες υπερασπίζονται το ρίσκο του καπιταλισμού όταν είναι να βγάλουν κέρδος από αυτό, αλλά όταν είναι να πληρώσουν το "μάρμαρο" λανθασμένων επιλογών τους ανακαλύπτουν τα θέλγητρα της κρατικής βοήθειας...

Για να μην τρελαθούμε εντελώς, οι τράπεζες την τελευταία δεκαετία της ψεύτικης ευμάρειας εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τόσο την "αδελφοποίησή" τους με την κρατική εξουσία όσο και τη δυνατότητα φτηνού δανεισμού τους, την οποία μετάτρεψαν σε ευκαιρία εύκολου πλουτισμού τους μέσω της χορήγησης μιας σειράς δανείων αμφιβόλου σκοπιμότητας, όπως τα διακοποδάνεια και τα εορτοδάνεια. Οποιος ζει, επομένως, από το ξίφος θα πρέπει να γνωρίζει ότι μπορεί και να πεθάνει από αυτό. Οταν, για παράδειγμα, οι τράπεζες έδιναν δάνεια σε ανθρώπους με χαμηλό εισόδημα κι ασήμαντη ακίνητη περιουσία είναι λογικό να μην ευθύνεται μόνο ο ναρκομανής για την αδυναμία αποπληρωμής αλλά κι ο έμπορος της πρέζας. Κυνικό; Ενδεχομένως, αλλά αυτό είναι το "σπορ" από το οποίο κάποιοι έγιναν δισεκατομμυριούχοι σχεδόν εν μια νυκτί...

Υ.Γ.: "Πού είναι ο πατριωτισμός των πλούσιων ελλήνων και δεν επιστρέφουν τα χρηματά τους στη χώρα μας, δεν επενδύουν εδώ ή δεν προσφέρουν κοινωνικό έργο;", αναρωτιούνται αρκετοί οι οποίοι ακόμα να αντιληφθούν ότι η μόνη "ευαισθησία" των κατά τα άλλα φιλάνθρωπων είναι αυτή που μπορεί να μεταφραστεί σε άμεσα κέρδη...