Οι Έλληνες είμαστε απαισιόδοξοι. Όχι από τη φύση μας γιατί κανένας άνθρωπος μόλις αντικρίζει το πρώτο φως τού ήλιου δεν έχει αναπτυγμένα τέτοια συναισθήματα όπου κι αν έχει γεννηθεί. Είμαστε απαισιόδοξοι γιατί έχουμε μάθει να περιμένουμε τα χειρότερα αντί για τα καλύτερα.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως αντικειμενικοί παράγοντες γύρω μας, όπως το κόστος ζωής, δεν αρκούν από μόνοι τους για να μην αισιοδοξούμε. Κι αν η θετική στάση ζωής είναι απαραίτητη προϋπόθεση επιβίωσης σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία από εκείνους που μας κυβερνούν. Ιδίως από αυτούς που μας κυβερνούν ήδη επτά χρόνια...
Η Ελλάδα μετατρέπεται από καλοκαίρι σε καλοκαίρι σε χώρα στην οποία οι ιθαγενείς δεν κάνουν διακοπές είτε γιατί υποδέχονται τουρίστες είτε γιατί, απλούστατα, δεν έχουν τα χρήματα για να το κάνουν. Αν, όμως, υποβιβάσουμε το βίο σε μία μάχη για τον επιούσιο τότε οι μόνοι κερδισμένοι είναι η κυβέρνηση και η εκκλησία. Η μεν πρώτη γιατί έχει χαμηλώσει τόσο πολύ τον πήχη τής επιτυχίας ώστε να περνάει πολύ εύκολα από πάνω του και η δεύτερη γιατί μαζεύει πελάτες για τη βασιλεία των ουρανών όπου και οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι...
Κάποιοι, από αφέλεια ή από δόλο, κατηγορούν όσους ασκούμε κριτική στα κακώς κείμενα πως δεν καταθέτουμε προτάσεις κι απλώς γκρινιάζουμε. Άρα, ας επιλέξουμε μία από τις πολλές μετριότητες που κυκλοφορούν στον πολιτικό στίβο κι ας βγάλουμε το σκασμό. Κι όμως, σχεδόν καθημερινώς γράφω πως χρειάζεται επανάσταση κι όχι διαχείριση, πλήρης αλλαγή πλεύσης κι όχι πιο συνετή πλοήγηση στο βούρκο. Τόσο απλά αλλά δυστυχώς όχι κι από όλους κατανοητά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου