Το ότι στην Ελλάδα κάνουμε τα πάντα διαφορετικά από την υπόλοιπη Ευρώπη είναι γνωστό τοις πάσι. Ακόμα και για την προτεραιότητα σε κόμβο έχουμε διαφορετικό κανόνα. Σε αυτό το πλαίσιο δεν θα μπορούσαμε να διαφέρουμε και στη δημοσιογραφική δεοντολογία η οποία, ανάμεσα σε άλλα, επιτάσσει και σαφή διάκριση ρόλων. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, την Πέμπτη να είσαι εκπρόσωπος Τύπου κόμματος και μία ημέρα μετά παρουσιαστής τηλεοπτικής εκπομπής. Για κάποιο λόγο, άλλωστε, υπάρχει και η αυτοπροστασία...
Φυσικά και το άγχος τής επιβίωσης είναι απολύτως σεβαστό, ιδίως στον ανθρωποφάγο κόσμο τής δημοσιογραφίας. Όπως, όμως, και σε κάθε άλλο επάγγελμα υφίσταται κι ο κανόνας τού αυτοσεβασμού, ο οποίος θα έπρεπε να είναι ακόμα πιο έντονος στη δημοσιογραφία η οποία διέπεται κι από όρους δημοσιότητας και λογοδοσίας στους πολίτες. Σε διαφορετική περίπτωση ας στήσουμε άγαλμα σε κάθε εγκληματία που κλέβει για να ζήσει...
Τις προηγούμενες ημέρες ζήσαμε τις βλαβερές συνέπειες της ανθρωποφαγίας μέσω του λεκτικού λιντσαρίσματος της ρεπόρτερ που γέλασε. Κανένας επαγγελματίας δεν αξίζει τέτοιου είδους επίθεση που μόνο τους θύτες της προσβάλλει.
Από την άλλη, ωστόσο, είναι θλιβερό να εστιάζουμε την κριτική μας στους δημοσιογράφους που αναμεταδίδουν ανάμεσα σε καπνούς και στάχτες αλλά να αφήνουμε στο απυρόβλητο εκείνους που περνούν τις κυλιόμενες πόρτες τής δημοσιογραφίας και των δημοσίων σχέσεων σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ιδίως όταν μένουν στο απυρόβλητο από συναδέλφους τους οι οποίοι είτε έχουν πράξει το ίδιο είτε πολύ θα ήθελαν να το πράξουν στο μέλλον...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου