Πολλοί είναι οι λόγοι για τους οποίους η κυβέρνηση αποπληρώνει νωρίτερα δημόσιο χρέος 13 δισ. ευρώ αλλά κανένας τους δεν έχει σχέση με τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί και τα οποία είναι πράγματι λογικά. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η δημοσιονομική πειθαρχία και η συνταγματοποίηση των μηδενικών ελλειμμάτων- παράνοια που οφείλουμε στον μακαρίτη Σόιμπλε- είναι μια ακόμα όψη τού νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος ψάχνει παντού για δικαιολογίες ώστε να μπαίνει ανάχωμα στην κοινωνική δικαιοσύνη: "πολύ θα θέλαμε να σας δώσουμε φράγκα πλεμπαίοι αλλά τι να κάνουμε, δεν βγαίνει ο λογαριασμός"...
Αυτή η συζήτηση είχε γίνει πολύ έντονα στην εποχή των μνημονίων αλλά έχει μεγάλο ενδιαφέρον και τώρα. Προφανώς και δεν είναι ωφέλιμο για μια χώρα να κινείται στο όριο της χρεοκοπίας. Αν μη τι άλλο, την καθιστά ευάλωτη σε διεθνείς πιέσεις κι αφαιρεί πόρους από τις επόμενες γενιές...
Το δημόσιο χρέος, όμως, από μόνο του δεν είναι κακό αν οι δαπάνες που σχετίζονται με αυτό αφορούν τομείς όπως οι επενδύσεις, οι υποδομές και, φυσικά, η υγεία και η παιδεία. Καταστροφικό γίνεται όταν κατευθύνεται στη δημιουργία κομματικού κράτους, στον πελατειασμό και στην ολιγαρχία...
Η χώρα είχε καθαρό διάδρομο 15ετίας για την εξυπηρέτηση του χρέους χάρη στη συμφωνία εξόδου από τα μνημόνια Τσίπρα- Τσακαλώτου. Είχε, επίσης, μερικές δεκάδες δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης κι άλλους ευρωπαϊκούς πόρους, καθώς κι απαλλαγή από τον αυστηρό κορσέ τού Συμφώνου Σταθερότητας εξαιτίας τού covid.
Κι όμως, σήμερα βρισκόμαστε στον πάτο τής Ευρώπης σε αγοραστική δύναμη πληρώνοντας για βασικά αγαθά στην Αθήνα και στις άλλες μεγάλες πόλεις σαν να ζούσαμε στη Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο. Καλό είναι, συνεπώς, να σκεφτόμαστε τις επόμενες γενιές αλλά και να μην θυσιάζουμε τις σημερινές και, μάλιστα, για υποκριτικούς κι άκρως μικροκομματικούς λόγους...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου