Το μεν κόμμα Τσίπρα εμπεριέχει τη λέξη "Αριστερή", το δε ΠΑΣΟΚ δεν έχει διαγράψει ακόμα το "Σοσιαλιστικό" από τον τίτλο του. Αν, επομένως, ακόμα και οι παρατάξεις τής συμβιβασμένης σοσιαλδημοκρατίας έχουν ανάγκη ιδεολογικών άλλοθι πώς να μην είναι πιο απαραίτητη από ποτέ η ριζοσπαστική Αριστερά;...
Είναι απαραίτητη, το ερώτημα ωστόσο είναι καίριο: υπάρχει; Μάλλον όχι, ιδίως στο βαθμό που θα την ήθελαν πολλοί που αυτοπροσδιορίζονται ριζοσπάστες Αριστεροί. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνο που απογοήτευσε, όχι τόσο με την κυβέρνησή του όσο με το πώς διαχειρίστηκε την προ τριετίας συντριβή του και για το οποίο δεν έχει ζητήσει συγγνώμη. Όπως και δεν έχει αντιληφθεί πως σε μια εποχή φόβου όπου οι πολίτες θέλουν ακόμα περισσότερο μόνο δύο χέρια στο τιμόνι και, μάλιστα, στιβαρά, τα τέσσερα ή τα έξι προκαλούν θυμηδία και θα προκαλούν ακόμα πιο πολύ όσο πλησιάζουμε στις κάλπες...
Όταν έρθει η ώρα των εκλογών όλοι θα κάνουμε τις επιλογές μας. Φοβάμαι, όμως, πως πολλοί ή λίγοι- δεν έχω τα επιστημονικά εργαλεία να το μετρήσω παρά μόνο την κοινωνική όσφρηση- θα επιλέξουμε το μη χείρον κι όχι αυτό που πραγματικά θεωρούμε καλό για τον τόπο, ιδίως ως προς την προοδευτική παράταξη. Υπάρχουν, βεβαίως, κι εκείνοι που θα πάνε στην κάλπη σίγουροι για επιλογές οι οποίες είναι είτε αστείες είτε επικίνδυνες, είτε πλειοψηφικές είτε απολύτως μειοψηφικές. Αυτοί είναι που κάνουν και τον περισσότερο διαδικτυακό θόρυβο. Σαν τους άδειους τενεκέδες...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου