Δεν είναι κακό να φορέσει η Αριστερά και κανένα κίτρινο γιλέκο...

Όσο η κοινωνική δικαιοσύνη παραμένει ζητούμενο καμία συλλογική διαμαρτυρία- ακόμα κι αν χρησιμοποιεί στοχευμένη κι όχι λούμπεν βία- δεν είναι εκτός εποχής. Ανεξαρτήτως, για παράδειγμα, από το αν τα Κίτρινα Γιλέκα εμπνέονται από μαρξιστικές, σοσιαλιστικές, εθνικιστικές ή σκοταδιστικές ιδέες η παρουσία τους στους δρόμους είναι δικαιολογημένη όσο οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι και στο μεσοδιάστημα η μεσαία τάξη συρρικνώνεται...

Η Αριστερά, επομένως, έχει δίκιο να στέκεται επιφυλακτικά απέναντι σε τέτοιου είδους κινήματα, όχι όμως κι απορριπτικά. Κι αυτό γιατί αν δεν είναι εκείνη που θα τα αγκαλιάσει και τα κατανοήσει πρώτη, τότε θα τα έχει παραχωρήσει στις σκοτεινότερες των πολιτικών δυνάμεων...

Σε αυτό το πλαίσιο, η απάντηση στην ερώτηση για το αν στην Ελλάδα χρειαζόμαστε ένα κίνημα παρόμοιο με των Κίτρινων Γιλέκων- δέκα χρόνια μετά από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου κι επτά από τους Αγανακτισμένους- μοιάζει αυτονόητη. Αν είναι απαραίτητοι στη Γαλλία, που δεν δοκιμάστηκε από μνημόνια και που η ποιότητα ζωής των μικρομεσαίων είναι καλύτερη από τη χώρα μας, τότε είναι δέκα φορές πιο απαραίτητοι στα μέρη μας...

Μόνο που αυτήν τη φορά απαιτείται κάτι περισσότερο από το κοινό μίσος απέναντι στην ξένη επιβολή προκειμένου να έχει νόημα η μαζική συλλογική διαμαρτυρία. Απαιτείται και η κοινή αγάπη για την κοινωνική δικαιοσύνη και η στοίχιση με πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που την προτάσσουν ως σκοπό...

Όπως κι αν έχει, είναι χίλιες φορές προτιμότερο κατά την προεκλογική περίοδο να συζητάμε περισσότερο για το ζήτημα της ανισοκατανομής τού πλούτου από ό,τι για τη Συμφωνία των Πρεσπών ή τη σκανδαλολογία. Η ελληνική Μακεδονία θα παραμείνει ελληνική και η Δικαιοσύνη πρέπει να αφεθεί αυτόνομη να κάνει το έργο της. Δουλειά των πολιτικών είναι κυρίως να βρίσκουν λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας και με βάση αυτή τη λογική κρίνονται τα κομματικά προγράμματα και πολύ περισσότερο η κομματική πρακτική. Αν θέλουν πράγματι να λέγονται πολιτικοί κι όχι πολιτικάντηδες που υποθάλπουν τα χυδαιότερα των ενστίκτων τής μάζας...

Γιατί κατηγορώ τον Αλέξη Τσίπρα...

Είναι πράγματι ύβρις να μιλάς για τη δεκαετία τού 40, την κατοχή, την πείνα, την Εθνική Αντίσταση, τα δεκεμβριανά και τον εμφύλιο πόλεμο και να την ταυτίζεις απολύτως με τη δεύτερη δεκαετία τού 21ου αιώνα, τη χρεοκοπία, τα μνημόνια, τη φτωχοποίηση και την οικονομική υποδούλωση. Δεν τρώγαμε γάτες για να επιζήσουμε από το 2010 μέχρι και σήμερα, οι Γερμανοί δεν έκαιγαν πόλεις και χωριά κι εκτελούσαν τους κατοίκους τους ούτε οι Αγανακτισμένοι ήταν ο ΕΛΑΣ, ο ΣΥΡΙΖΑ το ΕΑΜ κι ο Αλ. Τσίπρας ο Άρης Βελουχιώτης. Η Ιστορία βρίθει ομοιοτήτων, οι ιστορικοί τού μέλλοντος οφείλουν να ασχοληθούν επισταμένως με το τι συνέβη, αλλά ας μην προσδίδουμε στην εθνική μας αυτολύπηση και στη νέα μας εθνική τραγωδία χαρακτηριστικά γενοκτονίας, όπως αυτή που έλαβε χώρα πριν 80 σχεδόν χρόνια...

Ωστόσο, το τέλος των μνημονίων- έστω στην τυπική τους μορφή και με όρους δυσβάσταχτους για την επόμενη ημέρα, όπως για τα πρωτογενή πλεονάσματα- αποτελεί ένα κομβικό σημείο για τη νεώτερη πολιτική κι όχι μόνο Ιστορία μας. Κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο να κατακεραυνώνει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για το ότι οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και στη διεθνή κηδεμονία και σήμερα παριστάνουν τις αρσακειάδες οφείλει να κοιταχτεί καλά στον καθρέφτη και να αναρωτηθεί γιατί δεν κατάφερε να φέρει το τέλος τής μεταπολίτευσης, όπως είχε υποσχεθεί και είχε δημιουργήσει τη σχετική προσδοκία όταν αναλάμβανε την εξουσία το 2015. Ναι, προσπάθησε περισσότερο από τον πάλαι ποτέ δικομματισμό και βρέθηκε να παλεύει με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα, αλλά ούτε η κυβερνώσα Αριστερά κατάφερε να προκαλέσει τις συνθήκες ανατροπής καθεστηκυΐων συμπεριφορών και καθεστωτικής λογικής που θα άφηναν το άσβηστο αποτύπωμά της σε αυτόν τον τόπο...

Για να γίνω ακόμα σαφέστερος, η κριτική μου στο ΣΥΡΙΖΑ και ιδίως στον Αλ. Τσίπρα δεν εστιάζει τόσο στο ότι δεν έσκισε τα μνημόνια κι αναγκάστηκε να ακολουθήσει μια νεοφιλελεύθερη πολιτική που δεν πιστεύει. Όχι πως θεωρώ αμελητέα αυτήν την ιστορική ήττα και τη μετατροπή ενός ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος σε σοσιαλδημοκρατικό, αλλά τουλάχιστον ως προς αυτό έχει μια καλή δικαιολογία, την εξουθενωτική πίεση από το διεθνή παράγοντα.

Γιατί, όμως, δεν εκκίνησε τη διαδικασία τού χωρισμού κράτους- εκκλησίας; Γιατί δεν τα έβαλε με τους εφοπλιστές που πληρώνουν σχεδόν μηδενικούς φόρους; Γιατί περιορίζεται σε ημίμετρα στην κατοχύρωση των ανθρώπινων- πολιτικών, κοινωνικών κι ατομικών- δικαιωμάτων; Γιατί δημιουργεί μια νέα διαπλοκή στην θέση τής παλιάς; Γι' αυτά κυρίως είναι υπόλογος ο Αλ. Τσίπρας απέναντι στους Αριστερούς κι ας μη είναι αυτοί οι λόγοι που ενδεχομένως να τον γκρεμίσουν μέσα στους επόμενους μήνες από την εξουσία...



 

Αν είναι να επιβάλεις πώς θα λέγεται κάποιος άλλος, όλα επιτρέπονται...

Θα είχε ενδιαφέρον να γινόταν μια κοινωνιολογική μελέτη για τις εκατοντάδες (μάλλον) χιλιάδες που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Σε αντίθεση, πάντως, με τις δημόσιες τοποθετήσεις πολιτικών που δεν ασπάζονται την άποψη πως έχουν νόημα τέτοιου είδους πατρινά καρναβάλια, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η πλειονότητα όσων συμμετείχαν σε αυτό δεν διακατέχονται από ιδέες οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση είναι ακραίες και στη χειρότερη εθνικιστικές, ακόμα και φασιστικές. Στους τόσο λοιδορημένους Αγανακτισμένους του Συντάγματος, το 2011, ο διαχωρισμός των δημοκρατών πολιτών από τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα ήταν εμφανής ακόμα και χωροταξικά. Δεν παρατήρησα κάτι παρόμοιο στη συμπρωτεύουσα...

Διαχρονικό, εξάλλου, βασικό επιχείρημα των νοικοκυραίων για να μην πηγαίνουν σε διαδηλώσεις όπου παίζεται η ταξική τους επιβίωση είναι πως σε αυτές κυριαρχούν οι αριστεριστές και οι ταραξίες των Εξαρχείων. Φαίνεται, όμως, πως όταν είναι να διαδηλώνεις για να επιβάλεις την ονομασία που εσύ επιθυμείς σε άλλο κράτος τότε κι ο Κ. Ζουράρις επιτρέπεται να ξυλοκοπείται και κτίρια με ανθρώπους μέσα να πυρπολούνται...

Όπως δεν μπορεί ο εμπρησμός τής Marfin να αμαυρώνει όλους όσοι αντιτάχθηκαν στα μνημόνια, είναι αλήθεια ότι και οι σκηνές βίας τής περασμένης Κυριακής δεν είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να κοιταχτούν στον καθρέφτη εκείνοι που συμμετείχαν σε αυτό το πανηγυράκι. Αλλά αυτό χρειάζεται πρώτα από όλα μια ελάχιστη ταξική συνείδηση κι αυτή είναι είδος εν ανεπαρκεία σε εκείνους που ακόμα πιστεύουν ότι οι Άνω, Πάνω, Κάτω, Δεξιά κι Οριζοντίως Μακεδόνες σκοπεύουν να καταλάβουν τη Θεσσαλονίκη και να μας κάνουν όλους Σλάβους...