Ποταμίσιοι, αυτοί οι χρυσαυγίτες με κοστούμια, όπως ο Πανούσης...

Αν μου ζητούσατε να σας δώσω έναν ορισμό των περισσότερων στελεχών τού Ποταμιού, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως του Στ. Θεοδωράκη, θα σας έλεγα, όσο υπερβολικό κι αν διαβάζεται, πως αποτελούν μια πιο εκλεπτυσμένη, πιο χίπστερ και ιντελεκτουέλ εκδοχή των χρυσαυγιτών, κάτι σαν φασίστες δηλαδή με κοστούμια. Ναι, είναι αλήθεια ότι δεν θα τους δείτε με σιδερογροθιές, μαχαίρια και πιστόλια να απειλούν, να δέρνουν και να σκοτώνουν όσους δεν ανήκουν στην αρία φυλή τους. Οι ποταμίσιοι είναι σικάτοι, δεν τα μπορούν τα αίματα. Ασε που λερώνονται έτσι τα ακριβά τους, εναλλακτικά ρούχα. Οι ποταμίσιοι, οι οποίοι αποτελούν εξέλιξη ενός άλλου ανθρώπινου είδους, του μνημαρίτη, εκδηλώνουν τη μισαλλοδοξία τους με λέξεις...

Δυστυχώς, μάλιστα, έχουν και κυβερνητική εκπροσώπηση, μολονότι ο αγράμματος πρόεδρός τους κλαίγεται όπου σταθεί κι όπου βρεθεί για να πάρει μερικά υπουργεία. Ο Γ. Πανούσης είναι ο "κατάσκοπος" που μπόρεσε να τρουπώσει στην κυβέρνηση της Αριστεράς και κάθε τρεις και λίγο να δίνει υπουργική υπόσταση στην τρέντι εκδοχή τής πολιτικής. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, ο οποίος στις δημόσιες εμφανίσεις του αυτοπαρουσιάζεται Αριστερός αλλά και πολέμιος της Αριστεράς τού τίποτα, ούτε λίγο ούτε πολύ είπε πως ο πατέρας-δολοφόνος τής μικρής Αννυς δεν είναι άνθρωπος. Δεν μας διευκρίνισε αν είναι ζώο ή κάποιος από τους Ελ του Γ. Λιακόπουλου. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έκανε και το Νοστράδαμο, προβλέποντας τη δολοφονία του. Μήπως, τελικώς, είχε δίκιο ο Μπίσμαρκ όταν έλεγε "τρεις καθηγητές και η πατρίς εχάθη";...

Δεν έχω δει από κοντά τον παιδοκτόνο, αλλά από τις φωτογραφίες διαπίστωσα ότι διαθέτει δύο χέρια, άλλα τόσα πόδια κι οτιδήποτε άλλο θυμίζει homo sapiens. Πράγματι, τέλεσε ένα από τα φρικιαστικότερα, αν όχι το φρικιαστικότερο, εγκλήματα στα ελληνικά ποινικά χρονικά και του αξίζει να τιμωρηθεί βαριά για την πράξη του. Ολα αυτά, ωστόσο, δεν τον κάνουν να διαφέρει ειδολογικά από κανέναν από εμάς. Κι ας μην ξεχνούμε πως η βαρβαρότητα, η βία κι ο πρωτογονισμός που οι εκδηλώσεις τους αποκαλύπτουν, συναντιούνται στον οποιοδήποτε μέσο άνθρωπο, αν υπάρχει τέλος πάντων αυτός ο μέσος άνθρωπος. Φαντάζομαι, για παράδειγμα, πως αρκετοί από τους οπαδούς τού Παναθηναϊκού που έβριζαν τη μητέρα τού Βασίλη Σπανούλη, πετούσαν μπουκάλια και κροτίδες και μπούκαραν κάποια στιγμή στον αγωνιστικό χώρο τού ΟΑΚΑ ζητούν σήμερα την παραδειγματική εκτέλεση του παιδοκτόνου, αποκαλώντας τον τέρας και υπάνθρωπο. Θα με ρωτήσετε, είναι το ίδιο πράγμα η γηπεδική εκτόνωση με ό,τι έκανε ο φονιάς τής Άννυς; Λυπάμαι, αλλά αν μπούμε στη διαδικασία να ζυγίζουμε την καφρίλα για να αποδίδουμε χαρακτηριστικά κοινωνικής αποδοχής στην ελαφρύτερη, τότε έχουμε ήδη υποπέσει σε ένα κολοσσιαίο λάθος, αυτό του εξαγνισμού της, του ξεπλύματός της ώστε να την παραδίδουμε στο λούμπεν προλεταριάτο άμωμη και πεντακάθαρη...

Δεν αμφιβάλλω πως ο Γ. Πανούσης δεν λέει ψέματα όταν ισχυρίζεται πως είναι σύνηθες παιδοκτόνοι, όπως ο δολοφόνος τής Άννυς, να σκοτώνονται από συγκρατούμενούς τους. Δεν βρίσκω, βεβαίως, το λόγο για τον οποίο ανακτάται η τιμή ενός άλλου βαρυποινίτη, ο οποίος ενδεχομένως να έχει σκοτώσει περισσότερους ανθρώπους, μόνο και μόνο γιατί θα έχει "φάει" έναν παιδοκτόνο, αλλά ποιός είμαι εγώ που θα ορίσει πώς μπορεί ο καθένας να ξεγελά τις τύψεις του και να πιστεύει ότι με αυτόν τον τρόπο θα κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών; Ο Γ. Πανούσης, ωστόσο, είναι υπουργός Δημόσιας Τάξης και με αυτήν την ιδιότητα τον ακούει το πόπολο κι όχι με του καθηγητή εγκληματολογίας που έχει κληθεί να δώσει τα φώτα του στις τηλεοράσεις ή στους φοιτητές του σε αμφιθέατρα. Γι' αυτό κι οφείλει να είναι διπλώς προσεκτικός σε ό,τι λέει και κάνει. Φανταστείτε, για παράδειγμα, να δολοφονηθεί ο παιδοκτόνος επί υπουργίας του. Θα έχει ή δεν θα έχει ευθύνη κι ο Γ. Πανούσης για ένα τέτοιο συμβάν;...

Προφανώς και οι άλλοι βαρυποινίτες δεν περιμένουν τον υπουργό να τους δώσει το ΟΚ προκειμένου να ενεργήσουν, αλλά οι δηλώσεις του περί ανθρώπων και μη ανθρώπων και του τί συνηθίζεται στη φυλακή, όπως τα στεφάνια την Πρωτομαγιά, αποτελούν ένα καλό άλλοθι για οποιονδήποτε θέλει να φέρει σε πέρας το πρωτόγονο αίτημα για απονομή λαϊκής δικαιοσύνης. Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό, αλλά αρκετοί από αυτούς που ζητούν να πεθάνει στη μπουζού ο Σ. Ξηρός γιατί σκότωσε ανθρώπους, μολονότι έχει 98% αναπηρία, επιδοκιμάζουν αυτόν που θα φονεύσει τον παιδοκτόνο. Αναρωτιέμαι: μόνο όταν σκοτώνονται φαύλοι μεγαλοεπιχειρηματίες και πράκτορες δεν έχει κάποιος το δικαίωμα να αναλαμβάνει το ρόλο τού θεού (κι ορθώς δεν το έχει); Σε άλλες περιπτώσεις επιτρέπεται; Οχι τίποτα άλλο, αλλά για να γνωρίζουμε και την ακριβή έκταση της υποκρισίας μας, έστω της υποσυνείδητης... 

 

 

Ας είναι καλά ο φονιάς τής Αννυς, μας έκανε όλους να φαινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι...

Αποτροπιαζόμαστε με τον πατέρα που δολοφόνησε την τετράχρονη κόρη του, ζητούμε το κεφάλι του επί πίνακι στη γκιλοτίνα, να τον ψήσουμε στην ηλεκτρική καρέκλα και οι πιο "ανθρωπιστές" ανάμεσά μας να τον εκτελέσουμε "απλώς" στα πέντε μέτρα. Κατά βάθος, όμως, χαιρόμαστε που υπάρχουν άνθρωποι που όχι μόνο σκοτώνουν τα παιδιά τους, αλλά και τα τεμαχίζουν και τα βράζουν. Κι αυτό γιατί μας κάνουν να αισθανόμαστε οι ίδιοι καλύτεροι γονείς κι άνθρωποι κι ας "τεμαχίζουμε" κι ας "βράζουμε" τα παιδιά μας με χίλιους δυο άλλους τρόπους, πιο κοινωνικώς αποδεκτούς. Αν κοιταζόμασταν περισσότερο στον καθρέφτη αντί να τον στρέφαμε αποκλειστικώς προς τους άλλους, θα διαπιστώναμε τα δικά μας τεράστια σφάλματα στην ανατροφή των κανακάρηδών μας, την ψυχολογική βία (υπάρχει κι αυτή πέρα από τη σωματική) που τους ασκούμε προκειμένου να γίνουν εικόνα κι ομοίωσή μας ή για να εκπληρώσουν τα όνειρα που οι ίδιοι ήμασταν πολύ δειλοί για να φέρουμε σε πέρας, τον ευνουχισμό στον οποίο τους υποβάλλουμε στο όνομα της "αγίας ασφάλειας κι ευπρέπειας". Ας είναι καλά, επομένως, ο νεαρός που δολοφόνησε το σπλάχνο του με έναν τόσο φρικιαστικό τρόπο. Χαμήλωσε τόσο πολύ τον πήχη τής γονεϊκής ευθύνης ώστε να μπορούν να τον περνούν με πολύ μεγάλη ευκολία οι υπόλοιποι γονείς. Κι ας μην αξίζουν ένα τέτοιο "μετάλλιο"...

Δεν εξομοιώνω την πράξη τού πατέρα τής μικρής Αννυς με τις τοποθετήσεις όλων εκείνων που θέλουν να τον δουν νεκρό το συντομότερο δυνατό. Προφανώς και η ενέργειά του ήταν τρομακτικώς ακραία και δικαιολογημένα σοκάρει μια κοινωνία που είναι έτσι κι αλλιώς εκπαιδευμένη να "πέφτει από τα σύννεφα" ως μέσο επιβίωσης. Το "οφθαλμός αντί οφθαλμού", ωστόσο, η δίψα για εκδίκηση, το "αίμα για το αίμα" από τα οποία εμφορούνται οι δημόσιες τοποθετήσεις πολλών ξεπηδούν από την ίδια πρωτόγονη πηγή που γεννήθηκε ο φθόνος-μίσος τού παιδοκτόνου για την κόρη του. Οσοι επιχειρούν να αιτιολογήσουν τη συμπεριφορά τού δράστη θεωρούνται, ούτε λίγο ούτε πολύ, συνυπεύθυνοι αφού το λαϊκό δικαστήριο έχει βγάλει ήδη την απόφασή του κι έχει διατάξει την θανατική ποινή. Για τους πολλούς η πρόληψη ταυτίζεται με την κρεμάλα ως μέσο παραδειγματισμού κι όχι με την επιστημονική αναζήτηση των αιτίων μιας τόσο βίαιης συμπεριφοράς. Είναι, άλλωστε, μια πολύ πιο ξεκούραστη και λιγότερο δαπανηρή λύση...

Με αυτόν τον τρόπο,όμως, τοποθετούμε την πολιτεία στην ίδια θέση με τον δολοφόνο και ναρκοθετούμε οποιαδήποτε καλόπιστη προσπάθεια όχι να αθωωθεί ένας ψυχικώς άρρωστος άνθρωπος αλλά ναι μεν να τιμωρηθεί για την ειδεχθή του πράξη, αλλά να επιχειρηθεί ο σωφρονισμός του. Επαναλαμβάνω ό,τι έγραψα και για την υπόθεση Ξηρού: ο Αντ. Μπρέιβικ σκότωσε 77 ανθρώπους, οι περισσότεροι εκ των οποίων παιδιά. Οι νορβηγοί, ωστόσο, δεν τον εκτέλεσαν και δεν του επέβαλαν ούτε την ισόβια κάθειρξη, με την προοπτική ωστόσο απελευθέρωσής του ύστερα από πολλά χρόνια κι αφού πρώτα έχει αποδείξει ότι δεν είναι κίνδυνος για την κοινωνία κι ότι έχει μετανιώσει ειλικρινώς για το έγκλημά του. Στην Ελλάδα, ωστόσο, αντί να παραδειγματιζόμαστε από τα μοντέλα προηγμένων κρατικών δομών θέλουμε να αντιγράψουμε εκείνα των πιο οπισθοδρομικών, όπως της Σαουδικής Αραβίας, όπου σου κόβουν το χέρι αν σε πιάσουν να κλέβεις...

Δεν τρέφω αυταπάτες. Ο φονιάς τής μικρής Άννυς θα δολοφονηθεί σε όποια φυλακή κι αν βρεθεί, όπως συνέβη και με τον Δουρή πριν μερικά χρόνια. Και οι περισσότεροι τότε θα μιλούν για απονομή θείας δίκης, ταυτίζοντας ακόμα και τον θεό τους με δολοφόνους. Κι αν ο ανθρωπισμός μας δεν συμπεριλαμβάνει το σεβασμό τού δικαιώματος στη ζωή κι ενός δολοφόνου παιδιών, ας αναρωτηθούμε έστω ωφελιμιστικά σε τί βοήθησε την ελληνική κοινωνία η λαϊκή δικαιοσύνη που απονεμήθηκε σε άλλους δολοφόνους τής ίδιας κατηγορίας με τον πατέρα τής τετράχρονης. Γίναμε καλύτεροι γονείς επειδή είδαμε τον Δουρή κρεμασμένο; Σταμάτησε η παιδική κακοποίηση, το bullying ανήκει στο παρελθόν, επιτρέπουμε στα παιδιά μας να αναπνέουν με τη δική τους αναπνοή κι όχι με τον τεχνητό αναπνευστήρα που τους δίνουμε στο όνομα της αγάπης γι' αυτά; Ας πούμε πως αύριο τεμαχίζουμε τον δολοφόνο και τον βράζουμε προκειμένου δήθεν να ησυχάσει η ψυχούλα τής Άννυς κι όχι η δική μας λαχτάρα ως άνθρωποι των σπηλαίων για αίμα στην αρένα. Θα γίνει η Ελλάδα ένας παράδεισος για τα κοριτσάκια και τα αγοράκια; Δεν σας δίνω έτοιμες απαντήσεις. Ρωτήστε την καρδιά και το μυαλό σας και δώστε τις δικές σας. Η ζωή, άλλωστε, είναι πολύ πιο σύνθετη από έναν τηλεοπτικό δέκτη για να έχει εγχειρίδιο οδηγιών...