Τα στερνά τιμούν τις τράπεζες...

Ο Γ. Δραγασάκης συνειδητοποίησε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποαριστεροποιήθηκε στις 18 Ιουλίου 2024 κι όχι νωρίτερα; Δεν το είχε καταλάβει το Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο, το Νοέμβριο, το Δεκέμβριο, τον Ιανουάριο, το Φεβρουάριο, το Μάρτιο, τον Απρίλιο, το Μάιο, τον Ιούνιο; Ούτε όταν έφυγαν οι 53 ή όταν αποχώρησαν οι σαραντάρηδες; Μάλλον το κατάλαβε όταν ο Στέφανος Κασσελάκης κήρυξε τον πόλεμο στις τράπεζες και δη στην Attica...

Μπορεί ο Δραγασάκης πράγματι να πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποαριστεροποιήθηκε επί Κασσελάκη κι όχι όταν εφάρμοζε το νεοφιλελευθερισμό επί κυβέρνησης Τσίπρα της οποίας ήταν αντιπρόεδρος. Δεν τον κατηγορώ, ωστόσο, για αργά αντανακλαστικά. 

Δεν είναι, άλλωστε, ο μόνος που είχε παραμείνει για να υπονομεύει από μέσα. Τουλάχιστον εκείνος δεν είχε πιάσει στασίδι στο ΣΚΑΙ όπως ο Χρ. Σπίρτζης. Είναι κι αυτό ένα απομεινάρι πολιτικής ηθικής πάνω του...

Ο ΣΥΡΙΖΑ για να αποαριστεροποιηθεί πρέπει πρώτα να αλλάξει πρόγραμμα, ιδεολογία και καταστατικό. Τίποτα από αυτά δεν έχει παρουσιαστεί σε πλήρη μορφή κι αυτό είναι ένα ζήτημα που πρέπει σύντομα να επιλυθεί. 

Όποιος, όμως, αποχωρεί ή υπονομεύει χωρίς να καταθέτει κάποια συγκεκριμένη δική του πρόταση κι όχι "σάλτσες" και "πουμαρό" δεν νομίζω πως εξυπηρετεί την Αριστερά. Μάλλον την θέλει υποταγμένη στην ίδια ολιγαρχία που υπηρετούσε ως πέμπτη φάλαγγα κι όταν κατείχε κυβερνητικό πόστο...

 

Αυτοί που ανέβηκαν στην εξουσία μετρώντας φέρετρα απαιτούν από το πόπολο να λησμονήσει το σκαμμένο χώμα...

Συμβουλεύομαι ξανά και ξανά το ημερολόγιο, αλλά πέρα από την ώρα την προηγούμενη Κυριακή δεν έχει αλλάξει κάτι ως προς τη χρονιά. Κι όμως, αν ακούς μόνο τους νεοδημοκράτες και τα παπαγαλάκια τους βρισκόμαστε στο 2015 κι όχι στο 2023. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πρωθυπουργός- εδώ έπεσαν μόνο μερικές εβδομάδες έξω-, ο Γιάνης Βαρουφάκης υπουργός Οικονομικών και η χώρα είναι χρεοκοπημένη εξαιτίας τους...

Μόνο αν χρησιμοποιούσε το ρήμα "απέτυχα" θα ήταν η ομολογία αποτυχίας Μητσοτάκη ηχηρότερη από την ανακύκλωση του 2015, λες και η χώρα γεννήθηκε και πέθανε το πρώτο εξάμηνο εκείνης της χρονιάς. Ή λες κι αν συνεργαστούν ξανά Τσίπρας- Βαρουφάκης, αν και δεν το βλέπω και πολύ πιθανό, ο γραμματέας τού ΜέΡΑ 25 θα ξαναγίνει υπουργός Οικονομικών. Στη δεξιά, ωστόσο, είναι συνηθισμένοι να πολιτεύονται επικαλούμενοι αόρατους εχθρούς. Από τον κομμουνισμό ως τον Βαρουφάκη, τον Γ. Δραγασάκη ή τον Δ. Παπαδημούλη υπάρχει μια αόρατη κλωστή που δένει τους αποδιοπομπαίους τράγους των "νόμιμων ιδιοκτητών τής χώρας"...

Κυβερνούν τέσσερα χρόνια, ως παράταξη έχουν κυβερνήσει τη συντριπτική πλειονότητα των χρόνων εδώ κι έναν αιώνα, αλλά την καταστροφή στον τόπο την έφερε η πρώτη φορά Αριστερά, όπως το πελατειακό κράτος, τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά. Βουτάνε στη μιντιακή κολυμβήθρα του Σιλωάμ και θεωρούν τους εαυτούς τους ξεπλυμένους από οποιοδήποτε προηγούμενο αμάρτημα και ζητούν να τους ξαναψηφίσουμε ως καθαρούς, αμόλυντους κι αποτελεσματικούς... 

Αυτοί που ανέβηκαν στην εξουσία μετρώντας φέρετρα απαιτούν τώρα από το πόπολο να λησμονήσει το σκαμμένο χώμα. Αυτό, όμως, είναι και το πραγματικό μέγεθός τους όταν δεν το φουσκώνει ο τηλεοπτικός φακός... 

 

Καταλαμβάνοντας την κοινή λογική...

Κάποτε ο Γιάννης Δραγασάκης είχε υποστηρίξει πως η ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ θα προκύψει βίαια. Κι αυτό γίνεται σήμερα! Αν, μάλιστα, κάποιος είχε κάποια αμφιβολία δεν έχει παρά να κοιτάξει πώς αντιδρά το εσωκομματικό κατεστημένο σε οποιοδήποτε άνοιγμα προχωρά το κυβερνών κόμμα στην κοινωνία και δεν το μαντρώνει στο 3% παλιότερων εκλογικών αναμετρήσεων, το οποίο ωστόσο το καθηλώνει σε μια νοοτροπία που έχει ξεπεραστεί από την πραγματικότητα. Ορισμένοι στην Κουμουνδούρου αδυνατούν ακόμα να καταλάβουν πως δεν ανήκουν σε μια παράταξη διαμαρτυρίας- συμπύκνωση τάσεων, αλλά σε ένα κόμμα που ασκεί εξουσία, με όποιους συμβιβασμούς αυτή συνεπάγεται, και το οποίο καλείται τον Οκτώβριο στο συνέδριό του να ανοίξει τις πόρτες του στους ψηφοφόρους του αντί να περιχαρακώνεται σε φέουδα ...

Σε αυτό το πλαίσιο, η άκριτη υποστήριξη κάθε κατάληψης μαρτυρά ασυγχώρητο ψευτοϊδεαλισμό, ο οποίος ωστόσο έρχεται σε σύγκρουση κατ' εξοχήν με τα ταξικά συμφέροντα που καλείται η Αριστερά να υπηρετήσει. Ακόμα, για παράδειγμα, κι αν ιδρύονταν ιδιωτικά πανεπιστήμια, η δημόσια δωρεάν παιδεία δεν θα βαλλόταν από μια τέτοια συνταγματική αναθεώρηση, αλλά από την αδυναμία τής συντεταγμένης πολιτείας να προσφέρει τη δυνατότητα στους πολίτες να σπουδάσουν δίχως να φοβούνται πως εγκυμονείται ο κίνδυνος απώλειας του εξάμηνου από άσκοπες καταλήψεις αργόσχολων φοιτητοπατέρων...

Ας υποθέσουμε πως η επανάληψη της δίκης για το φουσκωμένο έλλειμμα του 2009 καταλήξει στην καταδίκη τού τότε επικεφαλής τής ΕΛΣΤΑΤ. Ναι μεν θα επιβεβαιώνεται ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου θέλησε να φανεί μεγαλύτερο το κατόρθωμά της για μείωσή του, ωστόσο δεν εξηγεί τους λόγους για τους οποίους έφτασε το έλλειμμα σε τόσο μεγάλο ύψος έτσι κι αλλιώς, το οποίο οφείλεται σε διαχρονικές παθογένειες τις οποίες δεν θελήσαμε να κοιτάξουμε κατάματα, πόσω μάλλον να τις αντιμετωπίσουμε. Ακόμα, άλλωστε, κι αν διαγραφεί αύριο διά μαγείας το χρέος, θα γυρίσουμε πάραυτα σε αυτό αν η επαναστατικότητά μας αρχίζει και τελειώνει σε μια κατάληψη δημόσιου χώρου και δεν βγει παραέξω, προκειμένου η άρνηση των πάντων να μετατραπεί σε κατάφαση όσων υπηρετούν το όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης από όπου κι αν προέρχεται...