Να μπουν θητείες ανάμεσα στους θνητούς και στη διαφθορά...

Όταν ο Γ. Παναγόπουλος ξεκινούσε τη συνδικαλιστική του καριέρα μπορεί να ήταν ο πιο έντιμος άνθρωπος του κόσμου. Το ίδιο, για παράδειγμα, και η Μ. Στρατινάκη όταν έγινε για πρώτη φορά γενική γραμματέας τού υπουργείου Εργασίας το 2011. 

Όταν είσαι, όμως, αρχισυνδικαλιστής για 20 χρόνια ή γενικός γραμματέας υπουργείου για πάνω από δέκα (με διάλειμμα επί ΣΥΡΙΖΑ) είναι πολύ δύσκολο να μην έχεις διαμορφώσει γύρω από τον εαυτό σου ένα καθεστώς ασυδοσίας που είναι δυνατό να φτάσει ως και τη διαφθορά. Είναι ανθρώπινο να βάλεις, έστω και για λίγο, το δάχτυλό σου στο βάζο με το μέλι όταν μπορείς να το ανοιγοκλείνεις επί χρόνια και χωρίς κάποιος να είναι σε θέση να σε ελέγχει...

Και το τελευταίο σκάνδαλο μας υπενθυμίζει πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ήδη συγκυβερνούν στην πραγματικότητα, γι' αυτό άλλωστε και το πάλαι ποτέ Κίνημα δεν σηκώνει κεφάλι. Αντιμετωπίζει κι αυτό πρόβλημα κυβερνητικής φθοράς. Έφτασε, μάλιστα, να συναινέσει στην άρση τής ασυλίας Πολάκη γιατί κατέθεσε σε δίκη υπέρ τού δημοσίου συμφέροντος. 

Καταδεικνύει, ωστόσο, και την αναγκαιότητα, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση, να τεθούν συγκεκριμένες θητείες σε όσους ασκούν δημόσια εξουσία. Από τον αρχισυνδικαλιστή και τους γενικούς γραμματείς υπουργείων ως τους βουλευτές, τους υπουργούς και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Είναι στοιχειώδης όρος διαφύλαξης της ηθικής ακεραιότητας των θεσμών. Όποιος θέλει να συνεχίσει να προσφέρει στο δημόσιο βίο μπορεί να το κάνει κι αμισθί και χωρίς καρέκλα...

Πολύ δύσκολα, όμως, θα τεθούν αυτά τα όρια και η ευθύνη είναι διακομματική. Κάποιες από αυτές τις θητείες, άλλωστε, είναι καταστατικοποιημένες σε κάποια κόμματα αλλά έχουν εφαρμοστεί στην πράξη όσο κι ο σοσιαλισμός. Και σε αυτή τη Βουλή, εξάλλου, βρίσκουμε ουκ ολίγους εθνικούς αντιπροσώπους που αν τυχόν δεν επανεκλεγούν θα αντιμετωπίσουν σοβαρό ζήτημα επιστροφής στον πρότερο επαγγελματικό τους βίο. 

Όταν είσαι 20 χρόνια βουλευτής, για παράδειγμα, και να ήξερες κάποια πράγματα πριν, τα έχεις ήδη ξεχάσει. Προφανώς κι αυτό δεν είναι πρόβλημα της κοινωνικής πλειονότητας, απλώς εξηγώ γιατί δεν θα δείτε μάλλον ποτέ τη συνταγματοποίηση των θητειών...

 

Στην κηδεία του καλού δημοσιογράφου πηγαίνει μόνο ο παπάς...

Λένε πως στην κηδεία τού καλού δημοσιογράφου πηγαίνει μόνο ο παπάς. Εύχομαι από καρδιάς στον φίλο και συνάδελφο Χρήστο Αβραμίδη να το διαπιστώσουμε ύστερα από πολλά πολλά χρόνια. Αυτό, όμως, που διαπιστώνουμε με πολύ μεγάλη ευκολία σήμερα είναι τη δυσανεξία τής οποιασδήποτε εξουσίας στην οποιαδήποτε κριτική, Φυσικά και δεν είναι τωρινό γέννημα, μόνο που η εξουσία στην Ελλάδα έχει αποθρασυνθεί γιατί της δώσαμε και οι δημοσιογράφοι την ευκαιρία να το παρακάνει με την παθητικότητά μας απέναντί της. Στην καλύτερη περίπτωση...

Είναι, συνεπώς, μεγάλη και η δική μας ευθύνη για τα κύμβαλα αλαλάζοντα που ταλαιπωρούν το δημόσιο βίο τής χώρας. Αντί να τους συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο σεβασμό που συμπεριφέρεται ένας σκύλος σε μια κολόνα είτε τα λιβανίζουμε είτε τα χαϊδεύουμε είτε εθελοτυφλούμε μπροστά στις πομπές τους. Και κάπως έτσι γιγαντώνουμε το ναρκισσισμό πολιτικών απατεώνων που τους πιστεύουν μόνο όσοι δεν τους ξέρουν...

"Γιατί δεν παρεμβαίνει η ΕΣΗΕΑ σε περιπτώσεις μπούλινγκ, όπως αυτή σε βάρος τού Χρήστου Αβραμίδη", διαβάζω από κάποιους, οι οποίοι πολύ καλά κάνουν και ρωτάνε. Και οι πρόσφατες αποκαλύψεις, ωστόσο, για τον αρχισυνδικαλιστή Παναγόπουλο επιβεβαιώνουν ότι αλίμονο αν οποιοσδήποτε εργαζόμενος περίμενε από τους συνδικαλιστές του να τον προστατεύσουν. Θα ήταν λογικό αλλά όσοι έχουμε ζήσει στους εργασιακούς μας χώρους τη δράση εργατοπατέρων που στα ξένα μαγαζιά κάνουν τους καμπόσους αλλά στα δικά τους τις αρσακειάδες καταλαβαίνουμε ότι περιγράφουμε μια ουτοπία. Αντιθέτως, η δυστοπία είναι και δικό μας δημιούργημα...  

Ας τα να ΠΑΜΕ...

Ο φασισμός εκκολάπτεται όταν αποκτάς βεβαιότητα για το δίκιο σου, όταν πιστεύεις πια ότι οι ιδέες σου είναι ανώτερες από των άλλων και πάνω σε αυτόν το συλλογισμό χτίζεις το αφήγημά σου που δικαιολογεί τα πάντα: την άσκηση σωματικής και ψυχολογικής βίας, λογοκρισίας ή την παρακολούθηση και καθε είδους παραβίαση προσωπικών δεδομένων. Τα πάντα τότε υπόκεινται στον σκοπό κι όσο απάνθρωπα κι αν γίνουν, δικαιολογούνται για χάρη του λες κι αυτός ο σκοπός έχει προέλθει αυτούσιος από τη βούληση κάποιου ανύπαρκτου θεού...

Έχουν περάσει τρεις δεκαετίες από την πτώση των καθεστώτων τού υπαρκτού σοσιαλισμού, που βάσισαν την εξουσία τους ακριβώς στην αντίληψη πως το κράτος έχει το απόλυτο δίκιο κι όσοι το αρνούνται εχθεύονται το σοσιαλισμό. Κι όμως, το ΚΚΕ δεν εξακολουθεί απλώς να ρίχνει το φταίξιμο σε εξωτερικούς παράγοντες, αλλά με τις πρακτικές του απονέμει στον εαυτό του το αποκλειστικό δικαίωμα εκπροσώπησης των συμφερόντων των εργαζόμενων, ακόμα και με τη χρήση βίας...

Μπορεί, για παράδειγμα, η διοίκηση Παναγόπουλου της ΓΣΕΕ να αξιοποιεί σωματεία- σφραγίδες για να διαιωνίζει την ηγεμονία της, αλλά από πουθενά δεν προκύπτει πως το ΠΑΜΕ αποτελεί πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία. Αν ήταν, το ΚΚΕ δεν θα βρισκόταν εγγύτερα από ποτέ στην Ιστορία του στο να μείνει εκτός Βουλής...

Ούτε αποτελεί δικαιολογία πως βρισκόμαστε σε πόλεμο κι ο πόλεμος συγχωρεί τα πάντα και τους πάντες. Οι αξίες μας, αν είναι πραγματικώς αξίες μας κι όχι πασατέμπος, δοκιμάζονται στα δύσκολα κι ο πόλεμος είναι προφανώς μια τέτοια κατάσταση. Έτσι κι αλλιώς ο ταξικός πόλεμος θα μοιάζει αέναος όσο εκείνοι που ονειρευόμαστε μια κοινωνία ίσων ευκαιριών δεν είμαστε διατεθειμένοι να προσαρμόζουμε το λόγο και τις πράξεις μας στην εκάστοτε εποχή, όχι από οπορτουνισμό αλλά από κατανόηση ότι όταν ξαναζεσταίνεις το ίδιο σαπισμένο φαγητό αυτό δεν πρόκειται να γίνει πιο εύγευστο... 



  

ΠΑΜΕ σταλινισμό...

Η ηγεσία τής ΓΣΕΕ είχε πολλές ευκαιρίες να διασώσει τη συνδικαλιστική τιμή κατά τα μνημονιακά χρόνια, αλλά δεν αξιοποίησε καμία. Οι εργαζόμενοι πάλεψαν στην ουσία μόνοι τους για να διασώσουν οτιδήποτε μπορούσε να διασωθεί. Αποκορύφωμα της συνδικαλιστικής αναξιοπρέπειας ήταν η στάση τού Γ. Παναγόπουλου υπέρ τού "ναι" στο δημοψήφισμα του 2015, η οποία δεν αποφασίστηκε υπό το φόβο τού Grexit, αλλά γιατί αυτό του επέβαλαν τα κομματικά του συμφέροντα, τα οποία με τη σειρά τους είχαν υποταχθεί πολύ καιρό πριν στα εργοδοτικά...

Είναι, επίσης, γεγονός ότι οι πραγματικοί εργαζόμενοι υποεκπροσωπούνται στις συνδικαλιστικές τους οργανώσεις από τη στιγμή κατά την οποία μια κάστα ανθρώπων αποτελεί μαζί το εκλογικό σώμα και τους εκλόγιμους. Τίποτα, ωστόσο, από όλα τα παραπάνω δεν δικαιολογεί τους επαγγελματίες εργατοπατέρες τού ΠΑΜΕ να βανδαλίζουν το συνέδριο της ΓΣΕΕ ή κλαδικών κι επιχειρησιακών σωματείων αποδίδοντας στους εαυτούς τους το αποκλειστικό προνόμιο του υπερασπιστή τής εργατικής τάξης. Αν η έγνοια τους είναι η προστασία κι ενίσχυση των εργασιακών δικαιωμάτων, μπορούν να ξεκινήσουν από το κομματικό μαγαζί τού "Ριζοσπάστη" ή να ρωτήσουν την κομματική τους νομενκλατούρα γιατί πούλησε τον 902 σε εξωχώρια εταιρεία...

Το ΚΚΕ πιθανότατα θα βγει ενισχυμένο από τις προσεχείς εκλογικές διαδικασίες, στηρίζοντας την επιχειρηματολογία του στην ιδεολογική του συνέπεια- ανεξαρτήτως αν μιλά εν έτει 2019 με όρους τού 19ου αιώνα και σε μια κοινωνία που ελάχιστη σχέση έχει με αυτή πριν δύο αιώνες- και στο ότι ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται και γι' αυτό θα παραμένει έξω από τα τείχη να του πετά πέτρες κι ας μην μπορεί το κάστρο να πέσει με αυτόν τον παιδικό τρόπο. Η ενίσχυσή του είναι, πάντως, σαφώς προτιμότερη από την αντίστοιχη των χιμπαντζήδων με τα μαύρα ή άλλων ακροδεξιών κομμάτων...

Ο πείσμων σταλινισμός του, ωστόσο, αποτρέπει το ΚΚΕ από το να προσελκύσει πολύ περισσότερους ψηφοφόρους. Έτσι κι αλλιώς ο Περισσός μοιάζει συμβιβασμένος με ποσοστά γύρω στο 5% που του εξασφαλίζουν τα προς το ζην και τον απαλλάσσουν παραλλήλως από τη σκοτούρα να προσπαθήσει να αλλάξει τον κόσμο εκ των έσω...