Δημοκράτορες δίχως στέμμα...

Μπορεί να ευθύνεται ο Π. Ντε Γκρες για τα πολιτικά κι όχι μόνο αμαρτήματα των προγόνων του; Σε καμία περίπτωση, όποιο κριτήριο κι αν λάβουμε υπόψη, τη νομιμότητα δηλαδή και την ηθική. Κι αν μεγάλωσε και ζει στα πλούτη, κάποια από τα οποία ανήκουν στον ελληνικό λαό, δεν έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που τα έχουν απαρνηθεί για να ζήσουν με τρεις κι εξήντα... 

Αν, όμως, ο Γλύξμπουργκ- για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- επιθυμεί να πολιτευτεί θα όφειλε ο ίδιος να επιστρέψει στο ελληνικό Δημόσιο μέρος τής περιουσίας που διαχειρίζεται. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε μαζί του και πολιτικά...

Όπως κι αν έχει, η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία πράγματι κινδυνεύει αλλά όχι γιατί ο γιος τού νεκρού έκπτωτου βασιλιά έχει αντιληφθεί τον πολιτικό μας χυλό και θέλει να αναμειχθεί κι εκείνος σε αυτόν. Κινδυνεύει κυρίως από τους δημοκράτορες που την έχουν ευτελίσει σε ένα θέατρο μικροκομματικών σκιών που παράγουν κουτσομπολιό αντί για πολιτική, τοξικότητα στη θέση τής αναζήτησης πεδίων σύγκλισης, μικρομεγαλισμούς κι όχι συνθέσεις. Και με αυτόν τον τρόπο μπορεί αύριο μεθαύριο να δούμε τον Κ. Μητσοτάκη να κυβερνά όχι μόνο με τον Αδ. Γεωργιάδη, τον Θ. Πλεύρη και τον Μ. Βορίδη αλλά και με τον Κ. Βελόπουλο και την Αφρ. Λατινοπούλου...

Έτσι κι αλλιώς, στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης δεν είναι ξεπερασμένη μόνο η βασιλεία αλλά και η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Είναι αδιανόητο να ψηφίζουμε μαζικά και ηλεκτρονικά μόνο για το ποιο τραγούδι θα στείλουμε στη Eurovision κι όχι και για τα ζητήματα της καθημερινότητάς μας. Σε ένα πολιτικό τοπίο, άλλωστε, όπου οι ηγέτες είναι ηγετίσκοι είναι προτιμότερο τα λάθη να τα διαπράττει ο λαός κι όχι οι δημαγωγοί...

God save those who need kings and queens...

Αν οι Βρετανοί και, για να είμαι πιο ακριβής, οι Άγγλοι θέλουν να διατηρούν μια βασιλική οικογένεια αργόσχολων για να τους θυμίζουν το αυτοκρατορικό τους παρελθόν γούστο τους και καπέλο τους. Είναι, επίσης, δικαίωμα του καθενός να θρηνεί πάνω από το φέρετρο της βασίλισσας σαν να έχασε δικό του άνθρωπο. Ακόμα κι αν η εκλιπούσα βασίλεψε επί 70 χρόνια με μοναδικό της επίτευγμα ότι βασίλεψε 70 χρόνια...

Όσες σημαίες κι αν κυματίσουν μεσίστιες, όσα εντυπωσιακά τελετουργικά κι αν στηθούν για τον αποχαιρετισμό τους, όσα παράσημα κι αν βάλουν στο στήθος τους οι βασιλιάδες αυτού του κόσμου, η αιώνια μοίρα τους θα είναι ίδια με ενός λιμενεργάτη στο Πέραμα. Κι αν οφείλουμε όλοι μας τον απαραίτητο σεβασμό σε οποιονδήποτε νεκρό, ιδίως τον μόλις τεθνεώτα, είναι τα έργα του που πρέπει να δοξάζουμε, αν τα έργα του αξίζουν του θαυμασμού μας. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ κάποιο έργο τής Ελισάβετ που θα πρέπει να δοξάσω. Τουλάχιστον η Νταϊάνα είχε αξιοποιήσει τη δική της διασημότητα για να κινητοποιήσει την ανθρωπότητα για ζητήματα όπως το AIDS ή οι νάρκες...

Αν συναντούσα τον Κάρολο, θα έσκυβα το κεφάλι μπροστά του όχι από σεβασμό στο θεσμό, αλλά για το ότι ο ίδιος και η φαμίλια του έχουν φτιάξει ένα από τα καλύτερα επιχειρηματικά brands στην ιστορία. Έχουν κατορθώσει να βασιστούν πάνω στα ανθρώπινα πάθη κι ατέλειές τους ακόμα και καλογυρισμένες σειρές μυθοπλασίας όπως το "Crown". Υπό αυτή την έννοια συμβάλλουν και στο ΑΕΠ της Μεγάλης Βρετανίας, σε αντίθεση με τους "δικούς μας" Γλύξμπουργκ που πέρα από γελοίες φιλοδοξίες δεν έχουν να επιδείξουν τίποτα άλλο πέρα από πραξικοπήματα, κοινοβουλευτικά και στρατιωτικά...