Δεν είχε γεννηθεί το 1963, αλλά εκείνος το επαναφέρει στη ζωή μας...

Κάτι δεν πηγαίνει καθόλου καλά με ένα κράτος όπου ένας πολίτης αισθάνεται υποχρεωμένος να αξιοποιήσει την κοινωνική του παρεμβατικότητα προκειμένου να προστατεύσει το ύψιστο των αγαθών, τη ζωή του. Είναι ανατριχιαστική, εξάλλου, η ευκολία με την οποία ορισμένοι καταφεύγουν σε συμβόλαια θανάτου, σαν να παραγγέλνουν πίτσα, ιδίως όταν αυτά τα πρόσωπα έχουν αποδειχθεί ομογάλακτοι της εξουσίας. Και φυσικά αναρωτιέται ο μέσος πολίτης, αν ο Κώστας Βαξεβάνης αναγκάζεται να δημοσιοποιήσει τις απειλές που δέχεται για να προστατευτεί, πόσο ασφαλής μπορεί πραγματικά να αισθάνεται ο ίδιος με μια κυβέρνηση που του τάζει το νόμο, την τάξη και την ασφάλεια ως επικοινωνιακή εξαπάτηση κι όχι ως ουσία;...

Αυτά συμβαίνουν, ωστόσο, όταν για την πολιτική ηγεσία και για καθαρώς μικροκομματικούς λόγους στις προτεραιότητές της δεν βρίσκεται η αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, αλλά οι καταλήψεις και η πανεπιστημιακή αστυνομία. Γι' αυτό και μοιάζει τόσο αμήχανη όταν εξαναγκάζεται να προστατεύσει τη ζωή τού Κώστα Βαξεβάνη, αφού κατανοεί ότι ιδίως μετά από τη δολοφονία τού Γιώργου Καραϊβάζ πολύ δύσκολα θα μπορούσε να σταθεί όρθια αν πάθαινε κάτι ο εμβληματικότερος αντιπολιτευόμενος δημοσιογράφος... 

Αναλογιστείτε πόσες φορές έχει στοχοποιήσει τον εκδότη τού Documento ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης προκειμένου να αντιληφθείτε τι θα σήμαινε για τη μακροημέρευση της κυβέρνησής του τυχόν δολοφονία Βαξεβάνη. Ενδεχομένως να υποχρεωνόταν να αναφωνήσει κι εκείνος "μα, ποιος επιτέλους κυβερνά αυτόν τον τόπο" και να πάρει το πρώτο αεροπλάνο για Παρίσι, όπως ο Κων. Καραμανλής μετά από τη δολοφονία Λαμπράκη. Κι ας υποστήριζε ως αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης πως το 1963 δεν είχε γεννηθεί καν κι άρα δεν άξιζε να το επαναφέρουμε στη δημόσια συζήτηση...

Θα ήταν αστείος αν δεν ήταν τραγικός ο τρόπος με τον οποίο η δεξιά επαναλαμβάνει τον κακό της εαυτό. Πρώτα δημιουργεί ή υποθάλπει το παρακράτος κι όταν αυτό αποκτά τη δική του αυτόνομη δυναμική χάρη στη δική της ώθηση ή ανοχή, τότε, σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος, πλένει τα χέρια της κι απεκδύεται της ευθύνης της. Αυτό συμβαίνει και σήμερα, με τη χώρα να κυβερνάται από έναν πρωθυπουργό τού οποίου οι παρέες δεν είναι και οι καλύτερες δυνατές, για να το θέσω κομψώς...   

 
 

Ο Λαμπράκης ζει ως άλλοθι της νεοφιλελεύθερης Αριστεράς...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάθε λόγο να μην θέλει να θυμούνται οι σημερινοί 17άρηδες τη δολοφονία τού Γρηγόρη Λαμπράκη πριν 55 χρόνια ή το φόνο τού Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ πριν 70 έτη στη Θεσσαλονίκη. Αλίμονο αν η νέα γενιά μάθει το τι πραγματικά σήμαινε κι ως ένα βαθμό σημαίνει η δεξιά σε αυτήν τη χώρα: ένα κράτος- παρακράτος το οποίο χρησιμοποίησε κυριολεκτικώς κάθε μέθοδο προκειμένου η μισή Ελλάδα να μην εκπροσωπείται στους θεσμούς οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την άσκηση πολιτικής σε αυτήν τη χώρα. Ο πατέρας, άλλωστε, του σημερινού προέδρου τής ΝΔ- ο χαρακτηρισμένος, και δικαίως, από πολλούς ως ο πιο "βρόμικος" πολιτικός τής μεταπολεμικής Ελλάδας- υπήρξε πρωταγωνιστής των συνωμοσιών που δεν επέτρεψαν στην Αριστερά να σηκώσει κεφάλι...

Αλίμονο, ωστόσο, αν η κυβερνώσα Αριστερά αναζητά στη δόξα και στους αγώνες τού παρελθόντος επιχειρήματα για τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που ασκεί σήμερα σε πολλά μέτωπα. Η μνήμη τού Γρηγόρη Λαμπράκη και των υπόλοιπων αγωνιστών τής Αριστεράς θα είναι πάντα ζωντανή και θα τιμάται από όλους εκείνους που δεν αντιμετωπίζουν τις μάχες για έναν καλύτερο κόσμο ως επίφαση κατάληψης και παραμονής στην εξουσία με κάθε μέσο. Αντί, επομένως, το Μαξίμου να βγάζει ηρωικά δελτία Τύπου και "non paper" προγονολατρείας θα περιποιούσε μεγαλύτερη τιμή στους λαμπράκηδες αν δεν έλεγε σε όλα "ναι" στους Θεσμούς για να επιτύχει μια "καθαρή" έξοδο από τα μνημόνια που όσο πλησιάζουμε σε αυτή μοιάζει όλο και πιο βρόμικη...

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ιστορικό σταυροδρόμι. Σε αυτό το πλαίσιο η δημόσια αντιπαράθεση των κομμάτων είναι προτιμότερο να γίνεται με όρους μέλλοντος κι όχι παρελθόντος. Οι ιστορικοί έχουν την πολυτέλεια να αναμοχλεύουν το παρελθόν, να αναζητούν νέες πηγές, ακόμα και να ξαναγράφουν την Ιστορία.

Οι πολιτικοί οφείλουν να σχεδιάζουν το μέλλον με βαθιά γνώση τής ιστορικής πραγματικότητας. Οι συγκρούσεις, όμως, για τα ιστορικά γεγονότα στις πλείστες των περιπτώσεων δεν μαρτυρούν τίποτα παραπάνω από μικροκομματικές σκοπιμότητες που προφανώς συνιστούν πολυτέλεια ύστερα από τη νέα χρεοκοπία...

Αν ο Κούλης ψάχνει για άβατα θα τα βρει στα Κολωνάκια...

Τελικώς δεν θα γίνουν "μπάχαλα" στα Εξάρχεια, όπως "προφήτευσε" ο γέροντας Παΐσιος, προς μεγάλη απογοήτευση του άθλιου Κούλη, ο οποίος μόνο διαφήμιση στην τηλεόραση με τη στάμπα τής ΝΔ δεν έπαιξε για να προωθήσει την προβοκατόρικη πρωτοβουλία τής ΠΟΑΣΥ, η οποία δεν ήταν και δα και τόσο "πρωτοβουλία" των αστυνομικών. Ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης- με τα φτηνά κολπάκια του δεν νομίζω πως θα γίνει ποτέ κάτι παραπάνω από αυτό- είναι τόσο φρέσκος σε ιδέες όσο το παρακράτος τής σκληρής δεξιάς παλαιότερων δεκαετιών ή το σύγχρονο των χιμπαντζήδων με τα μαύρα. Κι εκείνοι αντισυγκεντρώσεις έκαναν, για παράδειγμα, σε μία εκ των οποίων δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Ο άθλιος Κούλης, μάλιστα, και οι νταβατζήδες του θέλουν τόσο πολύ να γίνουν εκλογές ώστε προβόκαραν δύο φορές στην ίδια εβδομάδα με στόχο την κοινωνική αναταραχή, με την πρώτη προσπάθεια να σχετίζεται με τους σκουπιδοσυνδικαλιστές τους (στην κυριολεξία) και τη συνέχιση μιας απεργίας δίχως νόημα...

Η γελοία απόφαση για μπατσοσυγκέντρωση στα Εξάρχεια μου θύμισε τις κρεατοσυνάξεις τής Ένωσης Αθέων τις Μεγάλες Παρασκευές: εφηβική πρόκληση, δηλαδή, για την πρόκληση από υποτίθεται ενήλικες. Φυσικά και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι είναι συνταγματικώς κατοχυρωμένο και προαπαιτούμενο δημοκρατίας, όταν ωστόσο κινδυνεύει η δημόσια τάξη, όπως ήταν το πιθανότερο σενάριο εν προκειμένω, τότε οι εμπνευστές μιας τέτοιας συγκέντρωσης είναι είτε ηλίθιοι είτε δολεροί είτε και τα δύο. Πώς θα φαινόταν, για παράδειγμα, στους "κυρίους" τής ΝΔ με τις όψιμες δημοκρατικές ευαισθησίες μια συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ έξω από τα γραφεία τους στο Μοσχάτο ή του ΚΚΕ απέναντι από τα γραφεία τής Χρυσής Αυγής;...

Ξέρετε πότε θα ήταν άβατο τα Εξάρχεια; Αν η αστυνομία δεν μπορούσε να συλλάβει, για παράδειγμα, εμπόρους ναρκωτικών, σε αντίθεση δηλαδή με ό,τι συμβαίνει το τελευταίο χρονικό διάστημα. Γι' αυτό κι εκτιμώ πως περιοχές όπως το Κολωνάκι ή τα βόρεια και νότια προάστια είναι τα πραγματικά άβατα κι όχι η πλατεία Εξαρχείων. Ας αναρωτηθεί ο "κήνσορας" του νόμου και της τάξης Μητσοτάκης πόσο εύκολο είναι για έναν τροχονόμο να κόψει κλήση στο χ πλουσιόπαιδο που έχει διπλοπαρκάρει στη Γλυφάδα ή στον αστυνομικό να οδηγήσει στη δικαιοσύνη τους εγκληματίες τού λευκού κολάρου και ύστερα ας κουνήσει το δάχτυλο στην Αριστερά, που τόσο λαϊκίστικα της απένειμε τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στη βία...

Δεν ισχυρίζομαι πως οι μπαχαλάκηδες που κάθε τόσο καίνε την Αθήνα πρέπει να μένουν ατιμώρητοι, αλλά ακόμα κι ανάμεσα σε αυτούς αρκετοί δεν μένουν στο κέντρο τής πρωτεύουσας αλλά στις πλουσιογειτονιές. Πόσο αφελής είμαι, ωστόσο, να ζητάω από τον Κούλη να τα βάλει με το Κολωνάκι. Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, έτσι δεν είναι;...