Την ξηρασία βαθιά κατάλαβέ την...

Το να παλεύεις με ανεμόμυλους έχει μια δόση ρομαντισμού αλλά, όπως και στον "Δον Κιχώτη" άλλωστε, αποδεικνύεται ατελέσφορο κι ανούσιο. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα και με την προοδευτική παράταξη, την οποία ο καθένας μας την φαντάζεται όπως την επιθυμεί, άλλος περισσότερο αριστερή κι άλλος περισσότερο κεντρώα... 

Η πικρή αλήθεια είναι ότι την περιμένει πολλή ξηρασία τα επόμενα χρόνια και σε μεγάλο βαθμό αυτό συμβαίνει εξαιτίας δικών της μεγάλων λαθών. Αν δεν είχε βάλει πολύ ψηλά τον πήχη όταν κυβέρνησε κι αν δεν έφτυνε στα μούτρα τη βάση της όταν ήταν αξιωματική αντιπολίτευση όλα θα ήταν πολύ καλύτερα. Δεν είναι όμως και γι' αυτό η Ιστορία την έχει ήδη καταδικάσει...

Η ΝΔ, με ή χωρίς Μητσοτάκη, θα είναι πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές με τα σημερινά δεδομένα. Ακόμα, όμως, κι αν δεν είναι αυτό δεν θα συμβεί χάρη στην προοδευτική παράταξη, εκτός αν συμπεριλάβουμε σε αυτή και τις μάγισσες από τη Συρία. Είναι τέτοιου μεγέθους, μάλιστα, η μητσοτακική ηγεμονία που μας έχει επιβάλει, επί της ουσίας, και τη διάδοχη κατάστασή της μέσω της προεδροποίησης Πιερρακάκη στο Eurogroup. Κι έχει μείνει η προοδευτική παράταξη να δίνει μια ανούσια μάχη δεύτερης θέσης μήπως και το 2031 γυρίσει ο τροχός και κυβερνήσει ο φτωχός ή εισόδου στη Βουλή, λες κι αν έχεις δέκα ή δεκαπέντε βουλευτές θα μπορέσεις να σώσεις το οτιδήποτε...

Τίποτα δεν θα μπορέσεις να διασώσεις συνεργαζόμενος με μια δεξιά που θα κυβερνά ήδη οκτώ χρόνια και με ορίζοντα δωδεκαετίας χάρη στην εναλλαγή προσώπων αλλά όχι και πολιτικών. Απλώς θα γίνεις η ΔΗΜΑΡ στη συγκυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων, ένας χρήσιμος αριστερός ηλίθιος, ένα άλλοθι για πολιτικές που δεν θα μπορείς να ορίζεις αλλά θα τις χρεώνεσαι πολύ περισσότερο από τον μεγαλύτερο κυβερνητικό εταίρο...

Η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα θα μπορούσε να φέρει την κάθαρση, μόνο που η οργή και η αγανάκτηση είναι ικανές μόνο για να γκρεμίζουν κι όχι για να χτίζουν. Αφήστε που ο λαϊκός παράγοντας γίνεται όλο και πιο συντηρητικός, όλο και πιο φοβικός, όλο και πιο τραμπικός. 

Φυσικά χαμένη μάχη είναι μόνο αυτή που δεν δίνεται. Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι να τη δώσουμε για την τιμή των όπλων αλλά για να οικοδομήσουμε ρεαλιστικές βάσεις επικράτησης και το πρώτο βήμα γι' αυτό είναι η αναγνώριση της πραγματικότητας, η κατανόηση των λόγων τής ξηρασίας... 

  

 

Οι Ασάνζ μπορεί να πέφτουν, οι ιδέες όμως πρέπει να μένουν...

Ο Τζούλιαν Ασάνζ δεν είναι άγιος ούτε αξιοποίησε πάντοτε το όπλο που ο ίδιος δημιούργησε, τα Wikileaks δηλαδή, με τη στοιχειώδη δεοντολογία με την οποία πρέπει να διαχειρίζεται ο καθένας μας, ανεξαρτήτως αν είναι δημοσιογράφος ή όχι, προσωπικά δεδομένα ή ευαίσθητες κρατικές πληροφορίες. Η δημοσιοποίηση, για παράδειγμα, email της Χ. Κλίντον και συνεργατών της που δεν είχαν καμία σχέση με τη δημόσια σφαίρα- όπως για συνταγές μαγειρικής- στο πλαίσιο του "τα βγάζω όλα στο φως" υποβαθμίζει και τις σημαντικές αποκαλύψεις, αφού τις βάζει στην ίδια ζυγαριά με το κουτσομπολιό. Ούτε είναι λογικό να αποσιωπάς την πληροφόρηση που διαθέτεις για την εμπλοκή τής Ρωσίας στις αμερικανικές εκλογές του 2016 και γενικότερα για το βίο και πολιτεία τού Βλ. Πούτιν δαιμονοποιώντας τη μία υπερδύναμη και ξεπλένοντας την άλλη...

Θα ήμουν, όμως, από άλλον πλανήτη αν δεν κατανοούσα τους λόγους για τους οποίους η παγκόσμια κοινωνία των πολιτών έχει ανάγκη να ηρωοποιεί ανθρώπους όπως ο Τζούλιαν Ασάνζ, παραγνωρίζοντας τα τρωτά τους χαρακτηριστικά, και να ρίχνει στο πυρ το εξώτερον τη συμβατική δημοσιογραφία ή τους συμβατικούς πολιτικούς. Η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής στις δυτικές κοινωνίες την ίδια ώρα που οι κοινωνικές ανισότητες μεγεθύνονται ωθούν το λούμπεν προλεταριάτο στα πολιτικά άκρα και τους πιο σκεπτόμενους σε μη δοκιμασμένες λύσεις, με ανορθόδοξο τρόπο σκέψης και πρακτικής. Τις περισσότερες φορές, ωστόσο, πέφτουμε σε τοίχο γιατί περιμένουμε από τα πρόσωπα κι όχι από τις ιδέες να φέρουν την αλλαγή κι όταν τα πρόσωπα αποδεικνύονται κατώτερα των περιστάσεων τότε παίρνουν μαζί τους στο γκρεμό και τις ιδέες...

Ο Τζούλιαν Ασάνζ έχει φιλοτεχνήσει σε σημαντικό βαθμό για τον εαυτό του το προφίλ τού Δον Κιχώτη που τα βάζει με ανεμόμυλους και μερικές φορές τους νικά. Αρκετά, άλλωστε, από όσα υποψιαζόμασταν πως συμβαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά δεν είχαμε και τις ανάλογες αποδείξεις αποκαλύφθηκαν χάρη στον Σουηδό. Η φίμωσή του, ωστόσο, θα είναι καταστροφική για την ελευθεροτυπία και γενικότερα για τη δημοκρατία μόνο όταν μετατραπεί σε αυτολογοκρισία, που είναι χειρότερος εχθρός από τη λογοκρισία γιατί υποτάσσει οικεία βουλήσει το πνεύμα στο φόβο...