Ο αναποφάσιστος άρα στάσιμος Αλέξης...

Το συχνότερο επιχείρημα υπεράσπισης του Π. Πολάκη σχετίζεται με το ότι είναι έντιμος και με το ότι η αντιπολίτευση πρέπει να είναι μαχητική κι όχι σαλονάτη, του σαβουάρ βιβρ. Καμία αντίρρηση πως ένας πολιτικός οφείλει να είναι έντιμος, αλίμονο όμως αν αυτό δεν θεωρείται απλώς προϋπόθεση κι όχι προσόν. Κι ακόμα πιο αλίμονο αν η σκληρή αντιπολίτευση που πράγματι πρέπει να ασκείται σε μία τόσο κακή για τα λαϊκά συμφέροντα κυβέρνηση ταυτίζεται με τον αγοραίο λόγο και τον τραμπουκισμό εχθρών και φίλων...

Από την άλλη, ένα κόμμα εξουσίας είναι υποχρεωμένο να συμπεριλαμβάνει στις τάξεις του ένα ευρύ πεδίο ιδεολογικής εκπροσώπησης, αρκεί αυτοί οι άνθρωποι να αποδέχονται το πρόγραμμά του και να το υπερασπίζονται. Στο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, έχουν βρει καταφύγιο κατά καιρούς και πολιτικοί που μόνο από ευγένεια δεν θα χαρακτήριζες ακροδεξιούς. Κι αν η Ρ. Μακρή είναι ένα θλιβερό παρελθόν, η Θ. Τζάκρη είναι παρόν και, μάλιστα, έχει και θέση τομεάρχη, εκφράζοντας κατά καιρούς με την ιδιότητά της θέσεις τις οποίες θα υπόγραφε κι ο Κ. Βελόπουλος, για να μην πω κι ο Ν. Μιχαλολιάκος...

Ανάμεσα στους πολάκηδες και στις τζάκρηδες βρίσκονται μετέωροι μετριοπαθείς προοδευτικοί πολίτες που έχουν απογοητευτεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά διστάζουν την προσέγγιση ή επαναπροσέγγιση με το ΣΥΡΙΖΑ όταν βλέπουν την αμφιθυμία τής αξιωματικής αντιπολίτευσης για το πού θέλει να το πάει. Και γι' αυτό ευθύνεται κυρίως ο Αλέξης Τσίπρας και η κάλυψη που παρέχει εν τοις πράγμασι σε συμπεριφορές που πληγώνουν. 

Και είναι κρίμα γιατί ο ίδιος έχει αντιληφθεί εδώ και καιρό πώς πρέπει να αντιπολιτεύεται και στις δημόσιες εμφανίσεις του μιλά και προτείνει έχοντας ακριβώς στο μυαλό του ποιο ακροατήριο έχει χρέος να προσελκύσει. Όταν, όμως, επιτρέπει η σοβαρή ρητορική του να υπονομεύεται από βασιλικότερους του βασιλέως, "ομπρέλες", υπολείμματα του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ ή αμετανόητους σημιτικούς τότε δεν του φταίει κανένας άλλος- τα μίντια για παράδειγμα- για τη δημοσκοπική στασιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ παρά μόνο ο αναποφάσιστος εαυτός του... 

  

 
 

Ο Τσίπρας είναι εν δυνάμει, όχι εν αναμονή πρωθυπουργός...

Κάθε κόμμα εξουσίας οφείλει να είναι πολυσυλλεκτικό, αλλά όχι σούπερ μάρκετ στο οποίο μπορείς να βρεις τα πάντα. Σε διαφορετική περίπτωση δεν είναι κόμμα αρχών κι αξιών, αλλά ένα τραστ ικανοποίησης προσωπικών φιλοδοξιών. Είναι θεμιτό, για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ να επιθυμεί τη διεύρυνσή του ακόμα και με κεντροαριστερούς ή κεντροδεξιούς, αυτοί όμως οφείλουν, για παράδειγμα, να αποδέχονται ότι οι χαρακτηρισμοί "απάτριδες" και "διεθνιστές" για την Αριστερά δεν είναι ψόγος, αλλά τίτλοι τιμής, ιδίως όταν προέρχονται από τα στόματα δωσίλογων και των απογόνων τους...

Προσωπικώς δεν αποκόμισα την εντύπωση πως η Θ. Τζάκρη δεν εννοούσε αυτά που είπε, γνωρίζοντας άλλωστε παλαιότερες δηλώσεις της και πως της τράβηξε το αφτί κι ο Αλέξης Τσίπρας. Όπως κι αν έχει, όμως, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει επιλέξει στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής να αντλεί αρκετά επιχειρήματα από τη δεξαμενή τής ακροδεξιάς, μολονότι ο ίδιος ταυτοχρόνως επαίρεται, και δικαίως, για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Εκείνος, άλλωστε, επέλεξε την Θ. Τζάκρη για αναπληρώτρια τομεάρχη Εξωτερικών, επενδύοντας και στις ψήφους από το πάλαι ποτέ πατριωτικό ΠΑΣΟΚ...

Η νερόβραστη αντιπολίτευση που προτείνει η ομάδα Τσακαλώτου δεν με βρίσκει σύμφωνο ούτε, όμως, και οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί τού τύπου "πολιτικός απατεώνας", 'άπατρις" ή "διεθνιστής" για τον Κ. Μητσοτάκη. Στη ζωή και, βεβαίως, και στην πολιτική πρέπει να κρίνονται οι πράξεις κι όχι τα πρόσωπα, τα οποία είναι πολύ πιο σύνθετες περιπτώσεις. 

Φαίνεται, ωστόσο, πως ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα παλεύει να βρει τη φωνή του, αντιγράφοντας άτσαλα σε ορισμένες περιπτώσεις την αντιπολίτευση που του ασκήθηκε από τη ΝΔ είτε από ρεβανσισμό είτε, που είναι και το τραγικότερο, ελλείψει νέων ουσιαστικών επιχειρημάτων. Η ανάγκη επιστροφής, για παράδειγμα, του κράτους είναι κενός λόγος όταν δεν συνδυάζεται με απτές προτάσεις που θα πηγαίνουν πέρα από τις απαραίτητες προσλήψεις και θα αφορούν τη δομή του. Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι εν  δυνάμει πρωθυπουργός. Ο Αλέξης Τσίπρας, όμως, έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει για να γίνει πρωθυπουργός εν αναμονή...