Οι λαγοκέφαλοι του ΣΥΡΙΖΑ τρομάζουν τον Αλέξη...

Αν ζητήσεις από τους δημοσκόπους να σου μιλήσουν με το χέρι στην καρδιά θα σου απαντήσουν πως η ΕΛΑΣ έχει ταβανιάσει. Έχει εισπράξει όσα ήταν να εισπράξει από τους ψηφοφόρους τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023, από το ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές και μη δυνάμεις και τώρα βρίσκεται στο μεταίχμιο... 

Προφανώς και η δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις δημιουργεί από μόνη της μια δυναμική, όπως και η ανάγκη των πολιτών για κυβερνητική αλλαγή. Δεν φτάνουν, όμως, για να δημιουργήσουν ρεύμα κι αυτό δεν πρόκειται να προκύψει από τη μαζική εισροή συριζαίων βουλευτών και στελεχών...

Σε αντίθεση με τον Νίκο Μωραΐτη, δεν θέλω να κακοκαρδίσω τον Κ. Ζαχαριάδη, τον Γ. Καραμέρο, την Μ. Ξενογιαννακοπούλου κι όλους όσοι αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ αφού πρώτα ψήφισαν, επί της ουσίας, την αυτοδιάλυσή του. Ούτε θα σταθώ ιδιαιτέρως στο ότι όποιος άλλος θέλει να φύγει είναι πολύ πιο έντιμο να το κάνει πριν την επόμενη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. Ο Νίκος, όμως, δεν έχει άδικο: οποιαδήποτε δυναμική τής ΕΛΑΣ θα πάει στράφι αν αρχίσει να γεμίζει με τοξικούς συριζαίους...

Φυσικά και τώρα το κόμμα Τσίπρα είναι ΣΥΡΙΖΑ 2.0. Απλώς έχει φροντίσει ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να τοποθετήσει στη βιτρίνα λιγότερο γνωστούς στο πόπολο συριζαίους. Αν, όμως, αρχίσει να γεμίζει το καράβι με εκείνους που πρωταγωνίστησαν στα δραματικά γεγονότα τού 2023 και του 2024, ακόμα κι αν δεν τους βάλει στα ψηφοδέλτια ή δεν σπρώξει τις υποψηφιότητές τους τη ζημιά τους θα την έχουν προκαλέσει. Δεν νομίζω πως ο Αλέξης θα κάνει (και) αυτό το λάθος τώρα που συμβουλεύεται επαγγελματίες τής επικοινωνίας κι όχι τους κατσαπλιάδες που είχε δίπλα του στην Κουμουνδούρου...

 

Ε, όχι και την Παπακώστα...

Σε ορισμένες χώρες, από αυτές που σε σημαντικό βαθμό είναι σοβαρές, υπάρχουν υπουργοί με συγκεκριμένη χρονική θητεία οι οποίοι δεν παύονται όταν αλλάζουν κυβερνήσεις ή γίνεται ανασχηματισμός. Κι αυτό γιατί το κράτος πρέπει να έχει συνέχεια, η δημόσια διοίκηση να λειτουργεί ακόμα κι αν δεν είναι εφικτός ο σχηματισμός κυβέρνησης επί μήνες και δεν είναι δυνατό αντικειμενικώς μεταρρυθμιστικές τομές να ολοκληρώνονται ακόμα και σε μια τετραετία. Πώς, για παράδειγμα, να σέβονται οι μόνιμοι υφιστάμενοι δημόσιοι υπάλληλοι τις επιθυμίες ενός υπουργού που θα είναι θαύμα αν μείνει τέσσερα χρόνια στην θέση του, ενώ εκείνοι θα συνταξιοδοτηθούν, ενδεχομένως από το ίδιο πόστο, μετά από δεκαετίες;...

Η σημερινή κυβέρνηση έχει αρκετούς υπουργούς που, για να το γράψω κομψά, υπολειτουργούν. Γι' αυτό κι ο ανασχηματισμός, ιδίως αν είναι δομικός, είναι απαραίτητος. Αλίμονο, όμως, αν περιοριστεί στο πεδίο τής δημιουργίας πρόσκαιρων εντυπώσεων, της εισόδου στην κυβέρνηση ηχηρών αλλά ανίκανων προσώπων και το θρυλούμενο άνοιγμα σε ευρύτερους χώρους περιοριστεί σε μετριότητες όπως η Μ. Ξενογιαννακοπούλου ή η Κ. Παπακώστα...

Ικανός υπουργός δεν σημαίνει ιδεολογικά καθαρός πολιτικός. Δεν με απασχολεί, επομένως, αν δηλώνει κεντροδεξιός εφόσον υλοποιεί έναν αριστερό σχεδιασμό. Το ζητούμενο είναι, ωστόσο, να μην μπει ο οποιοσδήποτε μόνο και μόνο για να θεωρήσει ο Αλ. Τσίπρας πως επιφέρει κάποιο καραμανλικό πλήγμα στη ΝΔ...

Ούτε είναι, επίσης, προς το συμφέρον τής χώρας να επιλεγούν εκείνοι οι οποίοι είναι πρόθυμοι να προχωρήσουν στις περισσότερες άκριτες παροχές, έχοντας κρεμάσει στον τοίχο τους την εικόνα τού "Τσοβόλα δώσ' τα όλα". Προφανώς και είναι επιτακτικό να διορθωθούν άμεσα μνημονιακές αδικίες, να αυξηθούν οι μισθοί, να προστατευτεί η εργασία, να δημιουργηθούν νέες θέσεις και να μειωθούν οι φόροι όπου είναι υπερβολικοί...

Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, να πραγματοποιηθεί ένα μπαράζ προσλήψεων με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στο Δημόσιο ακόμα κι εκεί όπου δεν υπάρχουν ανάγκες και με όρους που δημιουργούν κομματικό στρατό. Αν η αξιοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν αποτελούν παρά μόνο προσχήματα ψηφοθηρίας καλύτερα να γίνουν οι εκλογές σε ένα μήνα κι όχι τον Οκτώβριο του 2019, προκειμένου να γλιτώσουμε τα χειρότερα...