Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μοχάμεντ Αλι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μοχάμεντ Αλι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 6 Ιουνίου 2016

Ο Μοχάμεντ Αλι δεν ήταν ταπεινός, ταπεινοί είναι οι μέτριοι...

Ο Μοχάμεντ Αλι δεν ήταν ταπεινός, όπως ορίζουν τουλάχιστον την ταπεινότητα οι Γραφές και οι μετριότητες. Ήξερε ότι ήταν ο καλύτερος μποξέρ στον κόσμο και δεν ντρεπόταν να το πει δημοσίως, δίχως να ψευτοκοκκινίζει για να μην αισθάνονται  άσχημα όσοι ήταν υποδεέστεροι από αυτόν στο άθλημά του. Αν μη τι άλλο, ακόμα κι αν διαφωνούσες μαζί του δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις πως κρατούσε τις απόψεις του για τον εαυτό του: τις δημοσιοποιούσε ώστε να γίνουν κοινό κτήμα γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν έχει νόημα να είσαι, για παράδειγμα, κατά τού ρατσισμού ή υπέρ τής ειρήνης αποκλειστικώς στο στενό πλαίσιο του σπιτιού σου. Κι ας μην θεωρούνται όλα αυτά σεμνότητα από εκείνους που εξυμνούν τα ελαττώματα του όχλου και ειρωνεύονται τα χαρίσματα των ξεχωριστών...

Ξέρετε σε ποια περίπτωση θα ήταν αλαζόνας ο Μοχάμεντ Αλι, για τον οποίο τώρα όλοι θρηνούν, αλλά όταν ήταν εν ζωή τον κατηγορούσαν, για παράδειγμα, γιατί δεν πήγε να πολεμήσει στο Βιετνάμ; Αν ισχυριζόταν πως ήταν, π.χ., ο καλύτερος μαθηματικός στον κόσμο. Η ικανότητα, ωστόσο, του να αναγνωρίζεις ποιος πραγματικά είσαι και τι μπορείς να κάνεις δεν είναι αυθάδεια. Είναι αυτογνωσία στον ύψιστο βαθμό και είναι αυτή που ξεχωρίζει εκείνους που έκαναν πράγματα στη ζωή τους από αυτούς που κλαψουρίζουν για το τι θα μπορούσαν να κάνουν αν κι αν κι αν...

Από μια άποψη ο Μοχάμεντ Αλι είναι τυχερός που πέθανε. Σκεφτείτε να εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντ. Τραμπ και να υλοποιήσει το όνειρό του να πετάξει όλους τους μουσουλμάνους από τη χώρα γιατί αυτοί είναι η "πηγή τού κακού"- όπως και στην Ευρώπη άλλωστε-, όπως ακριβώς ήταν και οι Εβραίοι πριν 80 χρόνια για τον Χίτλερ. Ο θρύλος τής πυγμαχίας και των κοινωνικών αγώνων για φυλετική χειραφέτηση θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει την πατρίδα του γιατί ένας λευκός φασίστας θα καθόταν στο οβάλ γραφείο τού Λευκού Οίκου...

Ενδεχομένως για τον Μοχάμεντ Αλι να γινόταν μια εξαίρεση επειδή ήταν δημοφιλής και πλούσιος, ωστόσο ακόμα κι αυτό να ίσχυε θα αποδείκνυε τη σχετικότητα με την οποία ορισμένοι αντιμετωπίζουν τη δημοκρατία, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Αυτοί οι τρεις θεσμοί πρέπει να αφορούν τους πάντες και πάντοτε. Όταν αρχίσουν να γίνονται εξαιρέσεις κι όταν αυτές, μάλιστα, αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο τότε είναι που τα καθεστώτα ρέπουν ανερυθρίαστα προς τον ολοκληρωτισμό...

Η δυνατή γροθιά και το επικοινωνιακό του χάρισμα απέτρεψαν τον Μοχάμεντ Αλι να σκοτώσει Βιετκόνγκ, οι οποίοι άλλωστε, όπως είχε αριστοτεχνικώς μνημονεύσει ο ίδιος, ποτέ δεν τον είχαν αποκαλέσει "σκυλάραπα". Άλλοι το είχαν κάνει κι αρκετοί από αυτούς ετοιμάζονται σήμερα να αφήσουν λουλούδια στον τάφο του, κληρονόμοι μιας προαιώνιας υποκρισίας που σταθμίζει τους ανθρώπους αναλόγως με το αποτύπωμα που αφήνουν στην κοινή γνώμη κι όχι με την αντίληψη πως όλοι, μα όλοι είμαστε φτιαγμένοι από σάρκα κι αίμα. Είναι οι ίδιοι, για παράδειγμα, που πέρυσι κατηγορούσαν τον Αλέξη Τσίπρα γιατί δεν χτίζει συμμαχίες με τους εταίρους και σήμερα τον ψέγουν γιατί κάνει ακριβώς αυτό που του ζητούσαν χθες...

Τους συμπονώ αυτού του είδους τους ανθρώπους, οι οποίοι αφού δεν μπορούν να προσεγγίσουν το φως το πυροβολούν εξ αποστάσεως μήπως και καταφέρουν να το κάνουν ένα με τη δική τους σκοτεινιά. Είναι σαν να τους βλέπω μπροστά μου να διαβάζουν τις χυδαιότητες του "Πρώτου Θέματος" πίνοντας το χαμομηλάκι τους πριν και μετά από μια ακόμα κατάδυση στο μικροαστισμό τους. Είναι αυτοί για τους οποίους ο Μοχάμεντ Αλι είχε πει πως είναι ανίκανοι να αναλάβουν ρίσκα στη ζωή τους, γι' αυτό και δεν θα πετύχουν ποτέ τίποτα αξιομνημόνευτο σε αυτή...



  

Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014

"Κανένας βιετναμέζος δεν με αποκάλεσε ποτέ σκυλάραπα"...

Είμαστε στα ταραγμένα χρόνια τής δεκαετίας τού 1960 όταν ρωτούν τον Μοχάμεντ Αλι γιατί αρνείται να στρατευτεί και να πάει να πολεμήσει στο Βιετνάμ. Η απάντησή του είναι αποστομωτική: "Γιατί κανένας βιετναμέζος δεν με αποκάλεσε ποτέ σκυλάραπα". Ας έχουμε στο μυαλό μας αυτήν την απόκριση του διάσημου πυγμάχου τώρα που με αφορμή τα όσα έγιναν στον ποδοσφαιρικό αγώνα Σερβίας-Αλβανίας αναζωπυρώνονται οι βαλκανικοί εθνικισμοί, οι οποίοι ποτέ δεν είχαν σβήσει. Ποιό είναι το ζητούμενο; Να ξαναρχίσουν οι βαλκανικοί πόλεμοι, από τους οποίους οι μόνες που θα εξυπηρετηθούν θα είναι οι "μεγάλες δυνάμεις", ή, μήπως, να αντιληφθούμε επιτέλους ότι ο μόνος πόλεμος που αξίζει να δοθεί δεν είναι άλλος από τον ταξικό; Προσωπικώς, και φαντάζομαι πως το ίδιο ισχύει και για τους περισσότερους από εσάς, κανένας αλβανός, πακιστανός ή κονγκολέζος δεν μου έχει προξενήσει το κακό που μου έχουν κάνει έλληνες. Τα αφεντικά που μας πίνουν το αίμα δεν λέγονται Φάτος, Μουσταφά ή Αρτούρ, αλλά Μάκης, Λάκης, Τάκης. Οι πολιτικοί που νομοθετούν υπέρ αποκλειστικώς της ελίτ, λαμβάνουν συνεχώς θαλασσοδάνεια από τις τράπεζες, τις οποίες στη συνέχεια διασώζουν με τις αποφάσεις τους στο όνομα της επιβίωσης της χώρας, κι επιβάλλουν το ακατάσχετο μόνο για τις επιδοτήσεις των κομμάτων έχουν ελληνικά ονόματα...

Για ποιό λόγο, επομένως, να πάρω το όπλο και να το στρέψω σε έναν αλβανό επειδή οι δικοί τους χρυσαυγιτες αυνανίζονται σχεδιάζοντας μεγαλοϊδεατικούς χάρτες; Μήπως και οι δικοί μας εθνικιστές, οι οποίοι διατρέχουν σχεδόν όλο το κομματικό φάσμα και δεν ανήκουν αποκλειστικώς στις τάξεις των χιμπαντζήδων με τα μαύρα, δεν φωνάζουν "μεγάλωσε το αγόρι και πήγε στο στρατό κι έμαθε να λέει Τουρκία σε γαμώ" και δεν διψούν για "αίμα και τί αίμα, τουρκικό, σκοπιανό, αλβανικό αραβικό"; Κατάγομαι από σχεδόν όλες τις αλησμόνητες πατρίδες- τη Μικρά Ασία, την Κωνσταντινούπολη και τον Πόντο, και δεν θεωρώ εθνικιστικό να τις αποκαλώ έτσι ούτε θα πω ή θα γράψω ποτέ την Πόλη, τη Σμύρνη ή την Κερασούντα όπως τις ονομάζουν οι τούρκοι. Κι αν μπορούσαμε αύριο να τις πάρουμε πίσω χωρίς να χυθεί αίμα, θα ήμουν ο τελευταίος που θα έφερνε αντίρρηση...

Ολα αυτά, ωστόσο, απέχουν πολύ από το να πρέπει να θεωρούνται προτεραιότητα, πόσω μάλλον να επιβάλλεται ως ανάγκη να εμπλακούμε σε πόλεμο με τους γείτονες για να επανακτήσουμε όσα για αιώνες ήταν ελληνικά. Θα προτιμούσα χίλιες φορές να έβλεπα τον ελληνικό και τον τουρκικό λαό να πολεμούν μαζί στα χαρακώματα σε βάρος των κεφαλαιοκρατών που τους καταστρέφουν τη ζωή από το να τους αντικρίσω να μάχονται για εδάφη στα οποία στο τέλος θα λεηλατήσουν εκείνοι που από την άνεση των πολυτελών γραφείων τους "μετρούν ασφάλιστρα και χάρτες, ποιό πλοίο τούς συμφέρει να βυθίσουν", που τραγουδά κι ο Κώστας Χατζής...

Ο εθνικισμός είναι παιδική ασθένεια των νεοσύστατων κρατών, όπως είναι άλλωστε και το ελληνικό που ως κράτος-έθνος δεν είναι ούτε καν 200 χρόνων. Στην ανάγκη τους να βρουν ή να εφεύρουν μια κοινή ταυτότητα οι λαοί των Βαλκανίων χρειάστηκε πρώτα να στοχοποιήσουν τους εχθρούς τους. Δεν είναι αλήθεια κωμικοτραγικό, για παράδειγμα, κάποιοι αρβανίτες να μιλούν για κωλοαλβανούς όταν μοιράζονται μαζί τους την ίδια καταγωγή; Δεν είναι υποκριτικό οι εθνικιστές, των οποίων οι πρόγονοι αποκαλούσαν τους μικρασιάτες και τους υπόλοιπους πρόσφυγες τουρκόσπορους, σήμερα να υπόσχονται πως θα σπείρουν αίμα και φωτιά σε όλη την Τουρκία για να πάρουν το αίμα των θυμάτων τής μικρασιατικής καταστροφής πίσω; Είναι βολικό να θυμόμαστε μόνο τις γενοκτονίες με θύτες τους "βάρβαρους τουρκαλάδες", αλλά να λησμονούμε πως επί μήνες ύστερα από την απόβαση του ελληνικού στόλου στο λιμάνι τής Σμύρνης η θάλασσα ξέβραζε πτώματα "απίστων" η πως στη δεκαετία τού 1960 οι σφαγές τουρκοκύπριων στην Κύπρο βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη...

Πώς να καταπολεμήσεις, όμως, τον εθνικισμό όταν στα σχολεία τα παιδιά διδάσκονται μόνο την εξωραϊσμένη εικόνα των γεγονότων, στην οποία οι "καλοί" ήταν πάντοτε οι έλληνες και οι "κακοί" κι "άσχημοι" μόνο οι ξένοι; Ολοι μας, είτε ως κράτη είτε ως μεμονωμένες οντότητες, έχουμε υπάρξει και καλοί και κακοί κι άσχημοι. Οταν αντιμετωπίζουμε την Ιστορία όμως με όρους σπαγγέτι γουέστερν, ας μην περιμένουμε τίποτα καλύτερο από την εκδήλωση της βίαιης μισαλλοδοξίας τού λούμπεν προλεταριάτου, η οποία τόσο μα τόσο βολεύει το κατεστημένο...