Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ραχήλ Μακρή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ραχήλ Μακρή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 24 Μαΐου 2016

Οι αριστεροί τής αυτολύπησης ουρλιάζουν, το καραβάνι προχωρά...

Οι δραχμιστές διαθέτουν ένα πολύ ισχυρό ατού στο οπλοστάσιό τους κι αυτό συνδέεται με το ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τα ιστορικά γεγονότα, ούτε καν ως υπόθεση εργασίας σε ένα πειραματικό εργαστήρι. Εν προκειμένω, δεν μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω στη Σύνοδο Κορυφής της 13ης Ιουλίου 2015 ώστε να αποφασίσει ο Αλέξης Τσίπρας την πλήρη ρήξη με τους Ευρωπαίους, τη χρεοκοπία, την εξαέρωση των τραπεζικών καταθέσεων, την πλήρη απαξίωση των χαρτονομισμάτων που είχαμε στα χέρια μας, την αυτόματη διακοπή τής μισθοδοσίας των δημοσίων υπαλλήλων- οι οποίοι αν σήμερα πληρωθούν μία ημέρα αργότερα ξεσηκώνουν τον κόσμο- και των συνταξιούχων και τη σχεδόν αυτόματη των ιδιωτικών υπαλλήλων...

Όλα αυτά δεν έγιναν, οπότε εκ του ασφαλούς μπορούν να έρχονται σήμερα οι δραχμιστές και να ισχυρίζονται πως ο πρωθυπουργός είναι προδότης τού "όχι" τού δημοψηφίσματος και της Αριστεράς. Από τα θεωρεία τής Ιστορίας τούς δίνεται η δυνατότητα να αισθάνονται δικαιωμένοι για κάθε νεοφιλελεύθερο μέτρο που έχει επιβληθεί στη χώρα με το τρίτο μνημόνιο και να προσδοκούν πως ο ελληνικός λαός, ο οποίος δεν τους έβαλε καν στη Βουλή στις τελευταίες εκλογές, θα καταλάβει κάποια στιγμή- σε αυτήν τη ζωή ή την επόμενη δεν έχει διευκρινιστεί- το λάθος του και θα εμπιστευτεί τις τύχες του στα χέρια τους...

Ο ΣΥΡΙΖΑ φθείρεται και για το ότι έχει στις τάξεις του αρκετούς ανίκανους να διοικήσουν έστω καφενείο ή ακόμα και φαύλους, αλλά δεν διαπιστώνω κάποια ιδιαίτερη δυναμική τής Ζωής, της Ραχήλ, του Παναγιώτη ή του Γιάνη. Το Σεπτέμβριο έλεγαν πως ο λαός δεν έχει καταλάβει τι ψηφίστηκε τον Αύγουστο. Ύστερα από την ολοκλήρωση της ψήφισης όλων των επώδυνων μέτρων η ρητορική τους δεν έχει αλλάξει: "περιμένετε να αυξηθεί τρία ολόκληρα λεπτά ο καφές στην καφετέρια και θα διαπιστώσετε ότι εμείς είμαστε οι γνήσιοι απόγονοι του Άρη Βελουχιώτη και του Τσε Γκεβάρα"...

Τα ημερολόγιά τους είναι ακόμα κολλημένα στον περασμένο Ιούλιο, αδυνατούν και τώρα να κατανοήσουν ότι δεν κατεβήκαμε στο γήπεδο να παίξουμε χωρίς αντίπαλο ή ότι ο συμβιβασμός είναι πολύ λιγότερο επώδυνος από μια νέα μικρασιατική καταστροφή. Γιατί αυτό, ακριβώς, αποτράπηκε αν δεν το έχετε πάρει ακόμα χαμπάρι κυρίες και κύριοι της εξωπραγματικής Αριστεράς, που ευτυχώς δεν σας εισάκουσε ο Αλέξης Τσίπρας. Γι' αυτό και σε μερικούς μήνες από σήμερα η Ελλάδα θα είναι μια πολύ διαφορετική χώρα, προς το καλύτερο, από αυτή που παρέλαβε η κυβέρνηση της Αριστεράς τον Ιανουάριο του 2015. Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος, χάνεται μόνο όταν κλαίγεσαι πάνω από το χυμένο γάλα συντασσόμενος με την Αριστερά της αυτολύπησης...

Δεν διεκδικώ δάφνες αριστεροσύνης: δεν πολέμησα στον εμφύλιο απέναντι στους δοσίλογους, δεν φυλακίστηκα, δεν εξορίστηκα, δεν εκτελέστηκα, δεν είμαι καν ενεργός στα κοινωνικά κινήματα αλληλεγγύης όσο θα έπρεπε να είμαι. Από όσο ξέρω, ωστόσο, το ίδιο συμβαίνει και με πολλούς από εκείνους που διατείνονται πως αυτοί είναι οι καθαροί, οι αγνοί, οι έντιμοι κληρονόμοι τού Μαρξ και του Ένγκελς, του Λένιν ή του Τρότσκι κι όλοι οι υπόλοιποι ρεβιζιονιστές κι οπορτουνιστές...

Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πέτυχε με μια μπαταριά να σκοτώσει όλους τους λύκους ή γιατί επέλεξε στη δεύτερη φάση τής προσπάθειας για κοινωνική δικαιοσύνη να χρησιμοποιήσει Δούρειους Ίππους αντί να πετροβολά το κάστρο σε μια άσκηση επαναστατικής γυμναστικής που τόσο αρέσει στους λαφαζάνηδες, αυτό συνιστά εσχάτη προδοσία εκείνων που κυβερνούν ή όσων βλέπουν στον Αλέξη Τσίπρα έναν ηγέτη μακράς πνοής...

Δεν αισθάνομαι λιγότερο έντιμος από τη Β. Κατριβάνου, τον Στ. Παναγούλη κι από τους υπόλοιπους που κατέβηκαν από το πλοίο δίχως να περιμένουν να κρίνουν την ημέρα όταν θα έχει φτάσει το ηλιοβασίλεμά της. Πόσω μάλλον όταν η δεξιά κατηγορεί και σήμερα τον Αλέξη Τσίπρα γι' αυτό ακριβώς στην ουσία για το οποίο οι αριστεριστές ισχυρίζονται πως πρόδωσε: για το ότι παλεύει για το σοσιαλισμό- εξ ου και οι ειρωνείες για τη Βενεζουέλα όταν ο νεοφιλελευθερισμός στην Ευρώπη φέρνει την ακροδεξιά στα πρόθυρα της εξουσίας- περισσότερο από όσο το αντέχει η ελίτ αυτού του τόπου...



  

Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2014

Facebook άνδρα δείκνυσι...

Πριν εφευρεθεί το "facebook" λέγαμε πως η εξουσία ή το μεθύσι αποκαλύπτουν το χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Σήμερα, όμως, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που έχουμε στη διάθεσή μας δεν χρειάζεται κάποιος να είναι πρωθυπουργός ή ο Νίκολας Κέιτζ στο "Αφήνοντας το Λας Βέγκας" για να μάθουμε τί κρύβεται πίσω από το προσωπείο που φορά ο καθένας μας στο δημόσιο βίο του είτε από αυτοάμυνα είτε από υποκρισία είτε κι από τα δύο μαζί. Ο τρόπος που χρησιμοποιούμε το "facebook" ή το "twitter" ξεμπροστιάζει τις αδυναμίες μας, οι οποίες μπορεί να κινούνται από τον ναρκισσισμό έως την απροκάλυπτη χυδαιότητα...

Τα "social media" μας δίνουν την ευκαιρία να κάνουμε αυτό που προηγούμενες γενιές θα έπρεπε να σπαταλήσουν πολλά φράγκα για να το καταφέρουν: να κοινωνήσουμε, δηλαδή, τις απόψεις μας. Μόνο που εμείς τα σπαταλούμε, ως επί το πλείστον, για να ανακοινώνουμε πού βρισκόμαστε καθόλη τη διάρκεια του 24ωρου, με ποιόν κάνουμε σεξ και με ποιόν πίνουμε μπύρες και για να ανεβάζουμε τη μία φωτογραφία μας μετά από την άλλη σε ένα ρεσιτάλ αμετροέπειας, την ίδια ώρα βεβαίως που από στεγνό ελιτισμό ειρωνευόμαστε τις διάφορες "σελέμπριτις" που κάνουν το ίδιο στα περιοδικά λάιφσταϊλ. Κι όταν η εγωπάθειά μας, πίσω από την οποία κρύβονται Ιμαλάια ψυχικών ασθενειών, κατά κάποιο τρόπο ικανοποιείται τότε το ρίχνουμε στα βρισίδια δίχως επιχειρήματα μόνο και μόνο για να δηλώνουμε την ύπαρξή μας, που κατα τα άλλα είναι τόσο μίζερη ώστε δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος για να απασχολεί το πανελλήνιο. Εχουμε στο συρτάρι μας μια αποθήκη προσβλητικών χαρακτηρισμών τους οποίους επικολλάμαι σε οποιαδήποτε ανάρτηση δεν μας αρέσει. Χωρίς, βεβαίως, να μπαίνουμε στη βάσανο της δικαιολόγησης της διαφορετικής μας άποψης...

Με περισσή ευκολία κατηγορούμε, για παράδειγμα, το χαμηλό επίπεδο των σημερινών πολιτικών, όπως γίνεται εμφανές κι από τη διαδικτυακή κόντρα Π. Τατσόπουλου-Ρ. Μακρή. Πώς περιμένετε, ωστόσο, να έχουμε καλύτερα κομματόσκυλα όταν στο Κοινοβούλιο στέλνουμε ανθρώπους που είναι εικόνα κι ομοίωσή μας; Μήπως κι εμείς, όπως κι ο γράφων, δεν αμπελοφιλοσοφούμε ασυστόλως στο "facebook" χωρίς να κάνουμε κάτι δραστικό για να αλλάξει η ζωή μας, όπως το ίδιο πράττει κι ο Π. Τατσόπουλος; Μήπως κι εμείς δεν συγχέουμε την τζάμπα μαγκιά, την αγένεια και το νταηλίκι με την επαναστατικότητα, όπως συμβαίνει με την περίπτωση της Ρ. Μακρή;

Τις μετριότητες επιμένουμε να ψηφίζουμε γιατί με αυτές αισθανόμαστε ασφαλείς πως δεν θα τρωθεί ο εγωισμός μας. Καμαρώνουμε για τους βουλευτάδες και τις υπουργάρες που είναι σαν κι εμάς, "αυθεντικοί", "γνήσια παιδιά τού λαού" και με αυτό εννοούμε όλους τους καραγκιόζηδες που μιλούν και συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν περάσει ούτε μια ημέρα από σχολείο. Αλίμονο αν στέλναμε στη Βουλή πνευματικούς γίγαντες, ακέραιες προσωπικότητες, κοινωνικώς ευαίσθητους συμπολίτες μας. Θα αισθανόμασταν τόσο λίγοι απέναντί τους που οι αυτοκτονίες θα αυξάνονταν κατακόρυφα. Καλύτερα, επομένως, είμαστε με τους Τατσόπουλους, τις Μακρήδες, τους Γεωργιάδηδες ή τους Γιακουμάτους, με τους οποίους σπάμε και πλάκα στο κάτω κάτω, βρε αδερφέ. Ποιά ταξική συνειδητοποίηση και πνευματική χειραφέτηση τώρα; Αυτά είναι για τους κουλτουριάρηδες που δεν πιστεύουν ότι ο κόσμος αλλάζει με το τάβλι, αλλά με την πάλη...