Ο Μητσοτάκης είναι φιλελεύθερος κι εγώ ο πάπας τής Ρώμης...

Η χαμηλού επιπέδου κλοτσοπατινάδα στη Βουλή ευνοεί τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα, οι οποίοι, όπως κάθε καλός φασίστας άλλωστε, εκμεταλλεύονται κάθε δημοκρατική ρωγμή προκειμένου να παρουσιάζουν καλύτερη την απολυταρχία στο πόπολο. Χωρίς, όμως, να θέλω να αθωώσω τον Αλ. Τσίπρα- ο ίδιος και η κυβέρνησή του έχουν δώσει αρκετές αφορμές ώστε να αμφισβητείται το ηθικό τους πλεονέκτημα με πραγματικές κι όχι ψευδείς ειδήσεις- εν τούτοις για την απογοητευτική εικόνα τού Κοινοβούλιου το βράδυ τής Τετάρτης η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει τον Κ. Μητσοτάκη. Ενώ ο πρωθυπουργός παρουσίασε τα πεπραγμένα και το σχέδιό του για την επόμενη ημέρα, ο πρόεδρος της ΝΔ μίλησε σαν πανελίστας σε κουτσομπολίστικη εκπομπή, στην καλύτερη περίπτωση, κι ως δημαγωγός από τα Lidl στη χειρότερη...

Η πρώτη φορά Αριστερά αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων, αλλά στη σύγκρισή της με τη νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά τού Κούλη και των αδωνοβορίδηδων παραμένει μακράν η καλύτερη επιλογή για τον τόπο. Όσο κι αν το ύφος τού Π. Πολάκη και οι βόλτες με κότερα του Αλ. Τσίπρα δεν αρμόζουν στο ήθος τής Αριστεράς, αυτά τα αμαρτήματα είναι πολύ χαμηλότερου βεληνεκούς από τις Siemens, τα ΚΕΕΛΠΝΟ, τις Novartis, τα κομματικά κι ατομικά θαλασσοδάνεια, το σπίτι τού Βολτέρου και τις οφσόρ που βαραίνουν και προσωπικώς τον αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι αν πριν γίνει πρόεδρος της ΝΔ γνωρίζαμε ότι ο Κούλης και η οικογένειά του είναι φαύλοι, σήμερα πλέον αντιλαμβανόμαστε ότι ο λαϊκισμός του υπερνικά οποιεσδήποτε φιλελεύθερες ιδέες του...

Τι σχέση έχει, άραγε, ο φιλελευθερισμός με τον εθνικό απομονωτισμό που εμμέσως προτείνουν οι αντίπαλοι της Συμφωνίας των Πρεσπών, με τον κιτρινισμό, την πολιτικάντικη εκμετάλλευση νεκρών και τα ρηχά επιχειρήματα; Κάθε ημέρα που περνά ο Κ. Μητσοτάκης μεταλλάσσεται σε ένα κράμα Αδ. Γεωργιάδη και Στ. Χίου, σε έναν πολιτικό δηλαδή που δεν έχει καμία ανάγκη ο τόπος. Κι αν ακόμα το κάνει σήμερα για ψηφοθηρικούς λόγους, γιατί πιστεύει ότι με αυτόν τον τρόπο θα γίνει πρωθυπουργός, πόση εμπιστοσύνη μπορείς να έχεις σε έναν άνθρωπο που είναι πρόθυμος να θάψει την ιδεολογία του ούτως ώστε να εκμεταλλευτεί την όποια συγκυρία;...

Ο Χίος χωρίς τους θαυμαστές του θα ήταν απλώς ένα νησί...

Ο Στ. Χίος και η "δημοσιογραφία" που πρεσβεύει- δεν είναι ο μόνος, αλλά ενδεχομένως ο πιο επιτυχημένος υπηρέτης της- ασφαλώς και συνιστά αξιόποινο. Δεν είναι, απλώς, η αισθητική που προσβάλλεται από τις δημοσιεύσεις του, αλλά κι αρκετά άρθρα τού ποινικού κώδικα, ιδίως τα σχετιζόμενα με την υποκίνηση χρήσης βίας. Η μόχλευση θεωριών συνωμοσίας με αληθοφανή περιστατικά και, ταυτοχρόνως, ο σχολιασμός τους με ένα λεξιλόγιο βόθρου παραβιάζει κατάφωρα αυτό που θα έπρεπε να συνιστά το κοινό περί δικαίου αίσθημα...

Αλίμονο όμως, ο Στ. Χίος δεν είναι κυρίως περίπτωση τήρησης της έννομης τάξης. Θα μπορούσε να γράφει και να λέει ό,τι θέλει και τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε σημασία αν δεν είχε ένα κοινό από κάτω να τον χειροκροτεί. Η δημοκρατία, άλλωστε, υποφέρει από τους δημαγωγούς της, αλλά κυρίως από τον όχλο που είναι πρόθυμος να πιστέψει ό,τι του σερβίρουν οι πιο καπάτσοι από αυτούς. Η απεύθυνση στα χυδαιότερα των ενστίκτων μας θα ήταν απλώς γραφική αν δεν ταυτίζαμε πρώτα εμείς την αθλιότητα με την ουσία...

Η δημοσιογραφική ποιότητα ασφαλώς κι εξαρτάται πρωτίστως από τους λειτουργούς της κι από το κατά πόσο αντιλαμβάνονται πράγματι ότι επιτελούν λειτούργημα κι όχι επάγγελμα. Από την άλλη, όμως, είναι τουλάχιστον υποκριτικό η κοινή γνώμη να καίει στο πυρ το εξώτερον τους "αλήτες, ρουφιάνους δημοσιογράφους" την ίδια ώρα που σνομπάρει την αλήθεια προτιμώντας το γαργάλημα του υπογάστριου...

Στην εποχή των μέσων κοινής δικτύωσης, των έξυπνων κινητών τηλεφώνων με τις κάμερες κι όλων των υπόλοιπων γκάτζετ είναι εύκολο για τον οποιονδήποτε να καταγράψει μια είδηση ή "είδηση". Η αξιολόγηση, όμως, του τι πραγματικά συμβαίνει και του τι κρύβεται πίσω από αυτό δεν μπορεί να γίνεται στο πόδι, αλλά απαιτεί έρευνα με επαγγελματική ευσυνειδησία. Κι όλα αυτά με τη σειρά τους απαιτούν και οικονομικούς πόρους, που αν οι αναγνώστες δεν είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν, τότε αντλούνται από πηγές που ζητούν άλλου είδους ανταλλάγματα. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα φαύλο κύκλο για τον οποίο δεν υπάρχουν αθώοι τού αίματος...

Quesque c'est Antonaros;...

Εδώ και πολύ καιρό η εφημερίδα- βόθρος τού Στ. Χίου κι ο ίδιος βεβαίως προσωπικώς έχουν ξεπεράσει κάθε όριο και παρακινούν ανοιχτά σε πράξεις που είναι το λιγότερο εγκληματικές και, το κυριότερο, απάνθρωπες. Από την προτροπή να βυθίζονται τα σκάφη που μεταφέρουν πρόσφυγες και μετανάστες- οι οποίοι για τους Χίους αυτής της χώρας είναι συλλήβδην τζιχαντιστές- έως την απαίτηση να εκτελεστούν οι Αλ. Τσίπρας και Νίκος Κοτζιάς όπως ο Νίκος Μπελογιάννης, ο δημοσιογραφικός λόγος και η ευγενής κριτική παραχωρούν την θέση τους στην ανοιχτή προβοκάτσια, με ζηλωτές, αφιονισμένους ρυπαρογράφους- όπως, κακή ώρα, κι ο Θ. Αναστασιάδης, ο οποίος από την ασφάλεια της Ελβετίας και των αδήλωτων εκατομμυρίων του ασκεί κριτική για πράγματα που δεν τον αφορούν- να υποκινούν το πλήθος σε λούμπεν εκδηλώσεις βίας. Κι αν κρίνουμε από την απήχηση που έχουν τα μέσα τους, βρίσκουν αρκετά ευήκοα ώτα στους ρατσιστικούς, εθνικιστικούς και μισαλλόδοξους φιλιππικούς τους...

Από την άλλη, οι αναρτήσεις τού Β. Αντώναρου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι δηλώσεις τού Γιάννη Ραγκούση παρουσιάζονται από το συμπολιτευόμενο Τύπο με τέτοια συχνότητα που αν είσαι αδαής ή αφελής σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί αυτοί οι δύο είναι τόσο σημαντικοί ώστε να απολαμβάνουν τέτοιας δημοσιότητας. Ο Β. Αντώναρος έχει μείνει στην πολιτική Ιστορία ως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του Κ. Καραμανλή ο οποίος συνήθιζε να απαντά με "ουδέν σχόλιο" στις ερωτήσεις που δεχόταν από τους δημοσιογράφους.

Κι όμως σήμερα, χωρίς καμιά θεσμική αρμοδιότητα, δεν βάζει γλώσσα μέσα για να κατακεραυνώνει όσους διοικούν τη ΝΔ. Κι ο Γιάννης Ραγκούσης, ο οποίος πράγματι άφησε έργο κατά την θητεία του ως υπουργού Εσωτερικών, σήμερα δεν εκπροσωπεί παρά μονάχα τον εαυτό του αφού και στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές τού παρακμιακού ΚΙΝΑΛ κινήθηκε σε ρηχά νερά...

Φυσικά και δεν εξομοιώνω τον Στ. Χίο και τον Θ. Αναστασιάδη με τον Β. Αντώναρο ή τον Γιάννη Ραγκούση. Είναι λογικό, επίσης, και οι τέσσερίς τους κι όλοι εκείνοι με παρόμοιο ρόλο να αποδέχονται την εργαλειοποίησή τους από κομματικούς κι επιχειρηματικούς μηχανισμούς που είτε διεκδικούν είτε επιθυμούν να διατηρήσουν την εξουσία...

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι είναι αυτού του είδους η ποιότητα λόγου που επικρατεί στη δημόσια σφαίρα, πνίγοντας φωνές που έχουν κάτι ουσιαστικότερο να πουν από το να παπαγαλίζουν τις σε αρκετές περιπτώσεις έκνομες επιδιώξεις σκοτεινών συμφερόντων. Κι αυτή είναι μια ακόμα αιτία που η δημόσια αντιπαράθεση περιστρέφεται γύρω από πατριώτες κι εθνομηδενιστές, από εθνικόφρονες και μειοδότες με συνέπεια εν έτει 2018 μια ακόμα κυβέρνηση να κινδυνεύει να πέσει με την επίφαση- και μόνο αυτή- του Μακεδονικού...